Taqlid is het overnemen van de mening van een ander persoon zonder een dwingend bewijs. Dus het accepteren van de mening van een ander persoon zonder een dwingend bewijs wordt beschouwd als Taqlid, net zoals het handelen naar de mening van een ander zonder een dwingend bewijs als Taqlid wordt beschouwd. Dat is vergelijkbaar met het overnemen door de leek van de mening van een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid), of het overnemen door de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) van een mening van iemand die gelijk is aan hem. Het verwijzen naar de Boodschapper ﷺ is geen Taqlid aan hem, en ook het verwijzen naar de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) is geen Taqlid aan hen, omdat het neerkomt op het verwijzen naar het bewijs zelf en niet op het overnemen van de mening van een ander. Evenzo wordt het verwijzen van leken naar een mufti niet beschouwd als Taqlid aan hem, maar vormt het het zoeken naar een juridisch oordeel en het leren, en niet het overnemen. Hij verwijst naar hem dus ofwel om een juridisch oordeel (fatwa) te zoeken, ofwel om te leren; dat wil zeggen, het verwijzen van een leek naar een geleerde wordt niet beschouwd als Taqlid aan hem, omdat het ofwel het informeren over een rechtsregel (Hukm) Shar’i is, of het leren ervan. Wat betreft het overnemen van een mening met kennis van het bewijs ervan, dat zal worden onderzocht. Als de kennis van het bewijs louter kennis is, zoals het weten dat het bezoeken van graven is toegestaan omdat de Boodschapper ﷺ zei:

Taqlīd is the adoption of another person’s opinion without a binding proof. So the acceptance of another person’s opinion without a binding proof is considered Taqlīd just as acting according to the opinion of another without a binding proof is considered Taqlīd. That is like the layman’s adoption of the opinion of a mujtahid or the adoption of the mujtahid of an opinion from someone like him. Referring to the Messenger PBUH is not Taqlīd to him and nor referring to the ijma’ of the Sahabah is Taqlīd to them because it constitutes referring to the evidence itself and not adopting the opinion of another. Likewise, the laymen’s reference to a mufti is not considered Taqlīd to him, rather it constitutes seeking a legal opinion and learning and not adoption. So he either refers to him to seek a legal verdict (fatwa) or to learn, that is, the reference of a layman to a learned person is not considered Taqlīd to him because it constitutes either inquiring about a hukm Shar’i or learning it. As for the adoption of an opinion with knowledge of its evidence, it will be looked into. If the knowledge of the evidence is mere knowledge, like knowing that visiting the graves is permitted because the Messenger PBUH said:

In deze situatie wordt hij beschouwd als een muqallid, omdat hij de mening van een ander heeft overgenomen zonder een bindend bewijs, zelfs als hij de bewijsvoering kende. De muqallid zelf heeft dit bewijs echter niet als bewijs gebruikt, dus is het voor hem geen bindend bewijs. Voor zover er een begrip van het bewijs is bereikt na het bestuderen van de bewijsvoering en het vervolgens afleiden van de rechtsregel (Hukm) daaruit, wordt dit dan beschouwd als een zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) die overeenkomt met de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van degene die aanvankelijk deze mening aanhield. Dat komt doordat dit proces afhankelijk is van het realiseren dat de rechtsregel (Hukm) vrij is van tegenstrijdige factoren op basis van de noodzaak om deze te bestuderen, een zaak die afhankelijk is van een nauwgezette bestudering van de bewijzen, iets wat alleen de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) kan doen. Daarom is de muqallid geen zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid). Mensen met betrekking tot de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) zijn ofwel een mujtahid of een muqallid en niets anders. Dat wil zeggen: of hij leidt de rechtsregel (Hukm) zelf af, ongeacht of iemand anders deze eerder heeft afgeleid of dat hij deze zelf vanaf het begin heeft afgeleid, of hij neemt de afleiding van een andere zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) over. Daarom is hij, wie ook niet de capaciteit heeft voor zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), een muqallid, ongeacht of hij kennis had van sommige van de juridisch erkende disciplines in zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) of niet. Hij valt dus onder de categorie muqallid ‘ammi (leek) of muttabi’. De muttabi’ imiteert echter op voorwaarde dat hij de bewijsvoering van de mujtahid kent, terwijl de ‘ammi imiteert zonder enige voorwaarde.

Then in this situation he is considered a muqallid because he has adopted the opinion of another without a binding proof even if he knew the evidence. However, the muqallid himself did not use this evidence as proof so it is not a binding proof with respect to him. As for if an understanding of the evidence was arrived at after examining the evidence and then deducing the hukm from it, it is then regarded as an Ijtihād which agrees with the Ijtihād of the one who initially held this opinion. That is because this process depends on realizing that the Hukm is free of conflicting factor based on the necessity of studying it, a matter which depends on the close examination of the evidences, something only the Mujtahid can do. Therefore, the muqallid is not a mujtahid. People with regards to the hukm Shar’i are either mujtahid or muqallid and none other. i.e, either he deduces the hukm himself whether some one else had deduced it before or he himself deduced it from the onset or he adopts the deduction of another mujtahid. Therefore, whoever does not have the capacity for Ijtihād he is a muqallid irrespective of whether he had knowledge of some of the legally recognised disciplines in Ijtihād or not. So he falls under the category of muqallid ‘ammi (layman) or muttabi’. However, the muttabi’ imitates on condition that he knows the evidence of the mujtahid while the ‘ammi he imitates without any condition.

Verwijzen naar Allah (SWT) en naar Zijn Boodschapper ﷺ is ofwel verwijzen naar het woord van Allah (SWT) of naar de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ, oftewel naar het islamitisch (Shar’i) bewijs, zijnde datgene wat Allah (SWT) of Zijn Boodschapper ﷺ heeft bevolen. Gevolglik verschillen de doorslaggevende kwalificaties afhankelijk van de verschillende toestanden van de muqallids. Ja, de algemene doorslaggevende kwalificatie voor de leek is, op basis van het bewijs, degene die de beste kennis en het beste begrip heeft. En dit is de primaire doorslaggevende kwalificatie voor alle muqallids. Er zijn echter verschillende doorslaggevende kwalificaties die mensen kunnen gebruiken om te wegen, met of zonder de doorslaggevende kwalificatie van de beste kennis. Zo volgt de leek een mujtahid op basis van zijn vertrouwen in het begrip en de godsvrucht (Taqwa) van degenen die hem volgen, onder de mensen die hij kent, zoals wanneer hij zijn vader of een van de geleerden (Ulama) vertrouwt, zodat hij degenen volgt die hem volgen. Deze tarjeeh (het afwegen) voor de ‘ammi (leek) is vanuit het perspectief van de religie (Deen) en niet vanuit het perspectief van zijn grillen. Of, een andere doorslaggevende kwalificatie is dat de leek de islamitische (Shar’i) regels en de bewijzen kent door het bijwonen van lessen over islamitische jurisprudentie (Fiqh), overlevering (Hadith), enzovoort. Op dat punt is hij in staat om onderscheid te maken tussen regels en hun bewijzen. Deze persoon weegt af in navolging (Taqlid) op basis van zijn bekendheid met het bewijs. Dus hij volgt de rechtsregel (Hukm) waarvan hij het bewijs kent, wanneer deze in strijd is met een rechtsregel (Hukm) waarvan hij het bewijs niet kent. Hij zal dan een rechtsregel (Hukm) hebben die verbonden is aan een bewijs, wat de voorkeur heeft boven een rechtsregel (Hukm) die niet verbonden is aan een bewijs. Deze twee situaties zijn van toepassing op de leek; zij die niet over kennis beschikken van enkele van de erkende disciplines in zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Daarom moet de leek in al deze situaties, wanneer een bewijs voor hem duidelijk wordt, de navolging (Taqlid) verlaten die gebaseerd is op zijn vertrouwen in de kennis en godsvrucht (Taqwa) van degenen die de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) volgen die hij volgt, en de rechtsregel (Hukm) aannemen die verbonden is aan een bewijs, omdat hij nu een sterkere doorslaggevende kwalificatie heeft. Dus wie Shafi’i of anderen volgde omdat zijn vader hem volgde, wanneer het bewijs van een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm), die was afgeleid door een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) anders dan degene die hij volgde, voor hem duidelijk wordt en hij daarin gelooft, dan moet hij die rechtsregel (Hukm) aannemen vanwege de aanwezigheid van een sterkere doorslaggevende kwalificatie, namelijk het bewijs uit de sharia. En als hij er niet in gelooft, dan heeft hij niet het recht om de rechtsregel (Hukm) te verlaten die hij heeft gevolgd, aangezien hij geen doorslaggevende kwalificatie heeft om dit te rechtvaardigen. In de afweging (tarjeeh) vertrouwt hij op het horen van aanwijzingen (qara’in). Hij (de leek) heeft niet het recht om verschillende mazhabs te adopteren op basis van grillen. En hij heeft ook niet het recht om de mazhabs in elk kwestie te volgen die voor hem gemakkelijker is; in plaats daarvan moet hij een doorslaggevende kwalificatie zoeken wanneer er meer dan één interpretatie voor de ahkām is.