5.4 De toestanden van de Muqallidin en hun doorslaggevende kwalificaties - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

5.4 De toestanden van de Muqallidin en hun doorslaggevende kwalificaties - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

In deze situatie wordt hij beschouwd als een muqallid, omdat hij de mening van een ander heeft overgenomen zonder een bindend bewijs, zelfs als hij de bewijsvoering kende. De muqallid zelf heeft dit bewijs echter niet als bewijs gebruikt, dus is het voor hem geen bindend bewijs. Voor zover er een begrip van het bewijs is bereikt na het bestuderen van de bewijsvoering en het vervolgens afleiden van de rechtsregel (Hukm) daaruit, wordt dit dan beschouwd als een zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) die overeenkomt met de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van degene die aanvankelijk deze mening aanhield. Dat komt doordat dit proces afhankelijk is van het realiseren dat de rechtsregel (Hukm) vrij is van tegenstrijdige factoren op basis van de noodzaak om deze te bestuderen, een zaak die afhankelijk is van een nauwgezette bestudering van de bewijzen, iets wat alleen de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) kan doen. Daarom is de muqallid geen zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid). Mensen met betrekking tot de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) zijn ofwel een mujtahid of een muqallid en niets anders. Dat wil zeggen: of hij leidt de rechtsregel (Hukm) zelf af, ongeacht of iemand anders deze eerder heeft afgeleid of dat hij deze zelf vanaf het begin heeft afgeleid, of hij neemt de afleiding van een andere zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) over. Daarom is hij, wie ook niet de capaciteit heeft voor zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), een muqallid, ongeacht of hij kennis had van sommige van de juridisch erkende disciplines in zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) of niet. Hij valt dus onder de categorie muqallid ‘ammi (leek) of muttabi’. De muttabi’ imiteert echter op voorwaarde dat hij de bewijsvoering van de mujtahid kent, terwijl de ‘ammi imiteert zonder enige voorwaarde.

Then in this situation he is considered a muqallid because he has adopted the opinion of another without a binding proof even if he knew the evidence. However, the muqallid himself did not use this evidence as proof so it is not a binding proof with respect to him. As for if an understanding of the evidence was arrived at after examining the evidence and then deducing the hukm from it, it is then regarded as an Ijtihād which agrees with the Ijtihād of the one who initially held this opinion. That is because this process depends on realizing that the Hukm is free of conflicting factor based on the necessity of studying it, a matter which depends on the close examination of the evidences, something only the Mujtahid can do. Therefore, the muqallid is not a mujtahid. People with regards to the hukm Shar’i are either mujtahid or muqallid and none other. i.e, either he deduces the hukm himself whether some one else had deduced it before or he himself deduced it from the onset or he adopts the deduction of another mujtahid. Therefore, whoever does not have the capacity for Ijtihād he is a muqallid irrespective of whether he had knowledge of some of the legally recognised disciplines in Ijtihād or not. So he falls under the category of muqallid ‘ammi (layman) or muttabi’. However, the muttabi’ imitates on condition that he knows the evidence of the mujtahid while the ‘ammi he imitates without any condition.

Het is toegestaan voor de muqallid, of hij nu muttabi’ of ‘ammi is, om de mening van een willekeurige zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) te volgen zodra vaststaat dat deze mening van hem een zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) is, zelfs als deze is vastgesteld op basis van een overlevering door enkelingen (Khabar al-Ahad). Wanneer hij geconfronteerd wordt met een kwestie en hij zich niet heeft bekend met de meningen van de mujtahiddin, maar hij kent de mening van één enkele zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid), dan is het hem toegestaan de rechtsregel (Hukm) te volgen die deze mujtahid heeft afgeleid, omdat van hem wordt vereist dat hij een rechtsregel (Hukm) in een kwestie volgt en niet het navolgen van de meningen van mujtahiddin. In een dergelijk geval wordt er van hem geen afweging vereist. Indien hij echter bekend is met de meningen van de mujtahiddin en hij een van hen wil volgen, dan is het voor hem niet juist om iets anders te doen dan tarjeeh (afweging) uit te voeren, en deze tarjeeh (afweging) mag niet gebaseerd zijn op de overeenstemming van de rechtsregel (Hukm) met zijn grillen of schijnbare voordeel, aangezien de bedoeling van de sharia is om de mukallaf (rechtelijk verantwoordelijke) weg te leiden van de motieven van zijn grillen en verlangens en hem een ware dienaar van Allah (SWT) te maken. Voorwaar, de tarjeeh moet gebaseerd zijn op een doorslaggevende sharia-kwalificatie, dat wil zeggen, de kwalificatie moet verbonden zijn aan Allah (SWT) en de Boodschapper van Allah ﷺ. Hij (SWT) zei:

It is permitted for the muqallid, whether muttabi’ or ‘ammi to adopt the opinion of any mujtahid once it is established that this opinion of his is an Ijtihād, even if it was established by a solitary narration (khabar ahad). When he is confronted with an issue and he has not acquainted himself with the opinions of the mujtahiddin but he knows the opinion of a single mujtahid, It is permitted for him to adopt the Sharī’ah rule which this mujtahid had deduced because what is required from him is the adoption of a Sharī’ah rule in an issue and not the pursuance of the opinions of mujtahid’s. In such an instance outweighing is not required from him. In the case if he is familiar with the opinions of the mujtahiddin and he wishes to adopt one of them then it will not be correct for him to do anything other than perform tarjeeh (outweighing) and this tarjeeh (outweighing) should not be according to the conformity of the hukm to his whims or apparent benefit since the intention of the Sharī’ah is to take the mukallaf (legally responsible) from the motive of his whims and desires and to make him a true servant of Allah . Indeed, the tarjeeh should be according to a Sharī’ah preponderant qualification, that is, the qualification should be linked to Allah  and the Messenger of Allah . He  said:

Verwijzen naar Allah (SWT) en naar Zijn Boodschapper ﷺ is ofwel verwijzen naar het woord van Allah (SWT) of naar de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ, oftewel naar het islamitisch (Shar’i) bewijs, zijnde datgene wat Allah (SWT) of Zijn Boodschapper ﷺ heeft bevolen. Gevolglik verschillen de doorslaggevende kwalificaties afhankelijk van de verschillende toestanden van de muqallids. Ja, de algemene doorslaggevende kwalificatie voor de leek is, op basis van het bewijs, degene die de beste kennis en het beste begrip heeft. En dit is de primaire doorslaggevende kwalificatie voor alle muqallids. Er zijn echter verschillende doorslaggevende kwalificaties die mensen kunnen gebruiken om te wegen, met of zonder de doorslaggevende kwalificatie van de beste kennis. Zo volgt de leek een mujtahid op basis van zijn vertrouwen in het begrip en de godsvrucht (Taqwa) van degenen die hem volgen, onder de mensen die hij kent, zoals wanneer hij zijn vader of een van de geleerden (Ulama) vertrouwt, zodat hij degenen volgt die hem volgen. Deze tarjeeh (het afwegen) voor de ‘ammi (leek) is vanuit het perspectief van de religie (Deen) en niet vanuit het perspectief van zijn grillen. Of, een andere doorslaggevende kwalificatie is dat de leek de islamitische (Shar’i) regels en de bewijzen kent door het bijwonen van lessen over islamitische jurisprudentie (Fiqh), overlevering (Hadith), enzovoort. Op dat punt is hij in staat om onderscheid te maken tussen regels en hun bewijzen. Deze persoon weegt af in navolging (Taqlid) op basis van zijn bekendheid met het bewijs. Dus hij volgt de rechtsregel (Hukm) waarvan hij het bewijs kent, wanneer deze in strijd is met een rechtsregel (Hukm) waarvan hij het bewijs niet kent. Hij zal dan een rechtsregel (Hukm) hebben die verbonden is aan een bewijs, wat de voorkeur heeft boven een rechtsregel (Hukm) die niet verbonden is aan een bewijs. Deze twee situaties zijn van toepassing op de leek; zij die niet over kennis beschikken van enkele van de erkende disciplines in zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Daarom moet de leek in al deze situaties, wanneer een bewijs voor hem duidelijk wordt, de navolging (Taqlid) verlaten die gebaseerd is op zijn vertrouwen in de kennis en godsvrucht (Taqwa) van degenen die de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) volgen die hij volgt, en de rechtsregel (Hukm) aannemen die verbonden is aan een bewijs, omdat hij nu een sterkere doorslaggevende kwalificatie heeft. Dus wie Shafi’i of anderen volgde omdat zijn vader hem volgde, wanneer het bewijs van een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm), die was afgeleid door een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) anders dan degene die hij volgde, voor hem duidelijk wordt en hij daarin gelooft, dan moet hij die rechtsregel (Hukm) aannemen vanwege de aanwezigheid van een sterkere doorslaggevende kwalificatie, namelijk het bewijs uit de sharia. En als hij er niet in gelooft, dan heeft hij niet het recht om de rechtsregel (Hukm) te verlaten die hij heeft gevolgd, aangezien hij geen doorslaggevende kwalificatie heeft om dit te rechtvaardigen. In de afweging (tarjeeh) vertrouwt hij op het horen van aanwijzingen (qara’in). Hij (de leek) heeft niet het recht om verschillende mazhabs te adopteren op basis van grillen. En hij heeft ook niet het recht om de mazhabs in elk kwestie te volgen die voor hem gemakkelijker is; in plaats daarvan moet hij een doorslaggevende kwalificatie zoeken wanneer er meer dan één interpretatie voor de ahkām is.

Referring to Allah  and to His Messenger  is either to the word of Allah  or the Sunnah of His Messenger  i.e, to the Sharī’ah evidence, either to what Allah  or His Messenger  has ordered. Consequently, the preponderant qualifications differ according to the different states of the muqallids. Yes, the general preponderant qualification for the layman is, subsequent to the evidence, the one who has the best knowledge and comprehension. And this is the primary preponderant qualifications for all muqallids. However, there are different preponderant qualifications which people may use to outweigh, with or without the preponderant qualification of best knowledge. So the layman follows a mujtahid according to his trust of the understanding and taqwa (God fearing) of the ones who follow him, from the people he knows, like when he trusts his father or one of the ‘Ulama, so he follows the ones who follow him. This tarjeeh (outweighing) for the ‘ammi (layman) is from the perspective of the deen and not the perspective of his whims. Or, another preponderant qualification is that the layman knows the Sharī’ah rules and the evidences by attending lessons on fiqh, hadīth etc. At that point he is able to distinguish between rules and their evidences. This person outweighs in Taqlīd according to his acquaintance with the evidence. So he follows the hukm the evidence for which he is familiar with, when it contradicts with a hukm the evidence for which he is not acquainted with, He will then have a hukm which is linked to an evidence which is preferable to a hukm which is not linked to an evidence. These two situations apply to the layman; who is anyone who does not have knowledge of some of the recognised disciplines in Ijtihād Therefore, the layman in all of these situations, when an evidence becomes manifest to him, he must leave the Taqlīd that is based on his trust of the knowledge and taqwa of those who follow the mujtahid whom he follows and adopt the hukm which is linked to an evidence, because now he has a stronger preponderant qualification. So whoever used to follow Shafi’i or others because his father used to follow him, when the evidence of a hukm Shar’i, which had been deduced by a mujtahid other than the one he followed, becomes manifest to him and he believes in it, then he must adopt that hukm due to the presence of a stronger preponderant qualification which is the Sharī’ah evidence. And if he did not believe in it, then he does not have the right to leave the hukm he has been following since he has no preponderant qualification to warrant it. In the outweighing (tarjeeh), he relies on the hearing of indications (qara’in). He (the layman) does not have the right - to adopt different mazhabs based on whims. And nor does he have the right to follow the mazhabs in every issue which is easier for him, rather he must seek a preponderant qualification when there is more than one understanding for the ahkām.