44. De bewijzen (Daleel) van de sharia moeten doorslaggevend zijn (Al Adillah- Tu-shariah Yajebo An Takoona Qateyyah)
44. The Shariah Evidences Must Be Decisives ( Al Adillah- Tu-shariah Yajebo An Takoona Qateyyah)
Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
44. The Shariah Evidences Must Be Decisives ( Al Adillah- Tu-shariah Yajebo An Takoona Qateyyah)
De adillah van de sharia zijn de fundamenten (usoul) van de sharia-rechtsregels (ahkaam); zij zijn doorslaggevend, vergelijkbaar met de usoul van de religie (Deen), dus zij zijn niet onzeker (dthanniah). De usoul van de gehele sharia, of het nu de usoul van de Deen zijn of de usoul van de ahkaam die de bewijzen (Daleel) van de sharia zijn, moeten onvermijdelijk doorslaggevend zijn, en het is niet toegestaan dat zij onzeker zijn vanwege de uitspraak van Allah Ta’ala: {En volg niet dat waarvan jij geen kennis hebt...) 36 Soera Al-Israa’, en Zijn uitspraak: {Maar de meesten van hen volgen niets anders dan vermoedens; werkelijk vermoedens kunnen niets uitrichten tegen de Waarheid. Voorwaar, Allah is Alwetend over alles wat zij doen) 36 Soera Younos. De massa van de geleerden heeft vermeld dat usoul al-ahkaam doorslaggevend (qat’iyah) moeten zijn. Al-Haafidh Al-Mujtahid Abu Ishaaq Ibraaheem Ibn Mussa Al-Lakhmy Al-Ghornaaty, bekend als Al-Shaatiby, zei in zijn boek Al-Mowaafaqaat: “Voorwaar, de usoul van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) van de Deen zijn doorslaggevend, niet onzeker, en het bewijs (Daleel) daarop is dat zij worden verwezen naar de totaliteiten van de sharia, en dat wat als zodanig is, is doorslaggevend”, en hij zei: “Als het onzekere wordt gerelateerd aan de totaliteiten van de sharia, dan is het mogelijk dat het wordt gerelateerd aan de basis van de sharia (de geloofsleer (Aqeedah)), omdat dit de eerste totaliteit is, en dat is niet toegestaan”, en hij zei: “Als het is toegestaan om het onzekere tot een van de fundamenten van de Fiqh te maken, dan wordt het toegestaan om het tot fundament van de Deen te maken, en het is unaniem niet zo, en zo is het geval hier, omdat usoul al-fiqh dezelfde relatie tot de sharia hebben als usoul al-deen”, en hij zei ook: “Sommige geleerden zeiden: er is geen manier om de basis van de sharia te bewijzen met het onzekere, omdat het een wetgeving is, en wij aanbidden niet met het onzekere behalve in de vertakkingen”, en hij zei: “De basis moet echter doorslaggevend zijn; want als het onzeker is, zou er een mogelijkheid van discrepantie zijn, en zoiets zou geen basis kunnen zijn in de Deen”.
The adillah of the shari'ah are the basis (usoul) of the shari'ahi verdicts, they are decisive similarly like the usoul of the religion (deen), so they are not indecisive (dthanniah). The usoul of the whole shari'ah whether they are the usoul of the deen or the usoul of the ahkaam which are the shari'ah evidences are inevitable to be decisive, and they are not allowed to be indecisive for the saying of Allah Ta’ala: {And pursue not that which you have no knowledge…) 36 Surat Al-Israa’, and His saying: But most of them follow nothing but conjecture; truly conjecture can be of no avail against Truth. Verily Allah is well aware of all that they do) 36 Surat Younos. The masses of the scholars had mentioned that usoul al ahkaam must be decisive (qat’iyah), Al-Haafidth Al-Mujtahid Abu Ishaaq Ibraaheem Ibn Mussa Al-Lakhmy Al-Ghornaaty known by Al-Shaatiby said in his book Al-Mowaafaqaat: “verily the usoul of the fiqh of the deen are decisive, not indecisive, and the evidence on that is, because they are referred to the totalities of the shari'ah, and that which is as such; is decisive” and he said: “If the indecisive is related to the totalities of the shari’ah, then it is possible to be related to basis of shari’ah (The Aqeedah), because it is the first totality, and that is not allowed”, and he said: “If it is allowed to make the indecisive one of the basis of the fiqh, then it becomes allowed to make it basis of the deen, and it is unanimously not like that, and so is the case here, because usoul al-fiqh are of the same relation to the shari’ah like usoul al-deen”, and he also said: “ Some scholars said: there is no way to prove the basis of the shari’ah by the indecisive, because it is a legislation, and we don’t worship by the indecisive except in the branshes”, and he said: “ The basis however, must be decisive; because if it is indecisive; it would be a possibility of disparity and such thing could not be a basis in the deen”.
Imam Jamaal Al-Deen Abd Al Raheem Al-Asnawy zei in zijn boek, Nihayat Al-Sou’l, bij de bespreking van de betekenis van de gebiedende wijs (de imperatief): "En wat betreft de Aahaad (individueel overgeleverde narratieën); deze zijn ongeldig (baatil); omdat de individuele narratie het onzekere ondersteunt, terwijl de Wetgever het onzekere slechts toeliet in de vertakkingen, zijnde de praktische kwesties, zonder de kennis-kwesties zoals de basis van usoul al-deen, en ook de basis van usoul al-fiqh, zoals Al-Anbaary (de uitlegger van het boek Al-Borhaan) van alle geleerden gezamenlijk heeft overgeleverd." De verzen van de Qur'aan zijn echter expliciet over het verbieden van het onzekere in de usoul, en het bekritiseren van wie het onzekere volgt, en deze teksten dicteren dat de basis (usoul) van de sharia in het algemeen, of het nu usoul al-deen of usoul al-ahkaam (de basis van de vonnissen) zijn, beslissend moet zijn, en het is niet geldig om onzeker te zijn. Daarom is er in de basis van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) helemaal niets onzekers, vanwege het expliciete verbod daarop, maar alle bases van usoul al-fiqh zijn beslissend. Dienovereenkomstig moet er, om een sharia-bewijs (Daleel) als bewijs te beschouwen, een beslissend bewijs (Daleel) voor ervan vastgesteld zijn, en tenzij er een beslissend bewijs (Daleel) voor is vastgesteld, wordt het niet beschouwd als een sharia-bewijs (Daleel). De adillah waarvan de geldigheid door beslissend bewijs (Daleel) is aangetoond, zijn er slechts vier, zijnde: de Qur'aan, de profetische traditie (Sunnah), het consensus van de metgezellen (Sahabah) en de analogie (Qiyas) waarbij de grondreden (Illah) wordt aangeduid door een sharia-tekst, en alles behalve deze vier wordt niet beschouwd als een sharia-bewijs (Daleel), omdat er geen beslissend bewijs (Daleel) voor hen is. Dienovereenkomstig zijn de bases van de sharia-vonnissen, oftewel de sharia-bewijzen, beperkt tot deze vier en wordt niets anders meegewogen.
Imaam Jamaal Al-Deen Abd Al Raheem Al-Asnawy, in his book, Nihayat Al-Sou’l At the discussion of the denotation of the (imperative verb, do) with respect to that, the indecisive daleel is not considered he said: “And as for the Aahaad (individually narrated); it is invalid (baatil); because the individual narration avail the indecisive, and The Legislator allowed the indecisive in the branches only, which are the practical issues, without the knowledge issues like the basis of usoul al-deen, and also the basis of usoul al-fiqh, as Al-Anbaary (the explainer of Al-Borhaan book) transmitted from the scholars all together”. However, the verses of The Qur’aan are explicit about forbidding the indecisive in the usoul, and blaming whoever follows the indecisive, and these texts dictate that the basis (usoul) of the shari’ah in general whether they are usoul al-deen or usoul al-ahkaam (verdicts usoul); must be decisive, and it is not valid to be indecisive. Therefore there is nothing indecisive in the basis of the fiqh at all, because of the explicit forbiddance about that, but all basis of usoul al-fiqh are decisive. Accordingly, for the shari'ahi daleel to be considered as evidence; decisive evidence must be established for it, and unless decisive evidence is established for it; it is not considered as shari'ahi daleel. The adillah which the decisive evidence stood up to prove their validity are four only, they are: The Qur’aan, The Sunnah, The Consensus of The Sahaabah and The Qiyaas which has illah denoted by shari'ahi text, and anything other than these four is not considered as shari'ahi daleel, because there is no decisive evidence for them. Accordingly, the bases of the shari'ahi verdicts, i.e. the shari’ah evidences are confined to these four and nothing else is considered.