21.1 Liegen in oorlog

21.1 Liegen in oorlog - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

Dit was ook het geval in de situatie van oorlog. Zelfs als de woorden van de overlevering (Hadith) aangeven dat de woorden die Muhammad bin Maslamah sprak waar waren en niet onwaar, aangezien het slechts een aanduiding was, maar Muhammad bin Maslamah toestemming vroeg om alles te zeggen en dat hem werd toegestaan. Dus valt daaronder de toestemming om expliciet en metaforisch te liegen, en het valt binnen de situatie van oorlog. Wat betreft wat Ahmad en An-Nisai hebben overgeleverd uit het verhaal van Al-Hajjaj bin ‘Ilat in zijn zoektocht naar toestemming om over hem te zeggen wat hij maar wilde ten bate van het redden van zijn bezit van de mensen van Makkah: de Profeet ﷺ gaf hem toestemming en hij informeerde de mensen van Makkah dat Khayber de moslims had verslagen; dit valt ook binnen de situatie van oorlog omdat de mensen van Makkah zich in een situatie van actieve oorlog met de moslims bevonden. Al-Hajjaj bin ‘Ilat behoorde tot de moslims en hij ging naar de ongelovige vijanden die zich in een situatie van actieve oorlog bevonden, dus was liegen tegen hen toegestaan. De toestemming om te liegen is niet beperkt tot het slagveld noch tot strijders; het is moslims juist toegestaan om tegen hun vijanden, de ongelovigen, te liegen als zij zich in een situatie van actieve oorlog met hen bevinden. Wat betreft wat is overgeleverd door At-Tabarani in Al-Awsat:

This was also in the situation of war. Even if the words of the hadith state that the words which Muhammad bin Maslamah said were true, not false, as it was only allusion but Muhammad bin Maslamah asked permission to say everything and it was permitted to him. So it enters within it the permission to lie explicitly and metaphorically, and it enters into the situation of war. As for what Ahmad and An-Nisai narrated from the tale of Al-Hajjaj bin ‘Ilat in his seeking permission to say about him whatever he wished for his benefit in rescuing his property from the people of Makkah. The Prophet (saw) gave him permission and he informed the people of Makkah that Khayber had defeated the Muslims; this also enters into the situation of war because the people of Makkah were in a situation of active war with the Muslims. Al-Hajjaj bin ‘Ilat was from the Muslims and he was going to the enemy disbelievers who were in the situation of active war, so lying was allowed against them. The permission of lying is not restricted to the battlefield nor to fighters; rather it is allowed for the Muslims to lie against their enemies, the disbelievers, if they are in the situation of active war with them. As for was extracted by At-Tabarani in Al-Awsat:

Wat betreft ta'wiyah (dubbelzinnigheid) in situaties die niets met oorlog te maken hebben: indien de luisteraar het tegenovergestelde van de werkelijkheid begrijpt, zoals wanneer het woord niet de werkelijkheid aangeeft maar taalkundig of in technisch gebruik algemeen iets anders betekent voor de spreker en de luisteraar, dan is dit liegen, wat niet is toegestaan. Zoals wanneer een specifieke groep een technische definitie geeft voor een woord en dit vervolgens zegt tegen iemand die deze technische definitie niet kent, of wanneer het een technische definitie is voor de spreker maar de luisteraar deze niet kent; dit alles is liegen, wat niet is toegestaan. Zelfs als het ta'wiyah (dubbelzinnigheid) door de spreker was, maar de luisteraar begrijpt uit het woord het tegenovergestelde van de werkelijkheid, dan wordt dit niet beschouwd als een vorm van tawriyya (dubbelzinnigheid) en is het niet toegestaan. Wat betreft situaties waarin uit het woord zowel de werkelijkheid als iets anders wordt begrepen, dit behoort tot de categorie van welsprekendheid (balagha). Het is de waarheid en geen leugen, zoals hun uitspraak tegen degene met scheelogen: ‘Al waren slechts beide ogen van hem gelijk’, wat passend is als een smeekbede voor of tegen hem. Ta'wiyah houdt in dat het woord twee betekenissen heeft, één die nabij is en de andere die veraf ligt; de spreker bedoelt de verafgelegen betekenis, terwijl de luisteraar de nabije betekenis begrijpt. In deze situatie, hoewel de luisteraar het tegenovergestelde begrijpt van wat de spreker bedoelt, begrijpt hij desondanks niet het tegenovergestelde van de werkelijkheid die door de zin wordt aangegeven. De Profeet ﷺ gebruikte ta'wiyah. In Sahih Al-Bukhari zei Anas bin Malik (vrede zij met hem):

As for dissimulation/double entendre in other than war, if the listener understands it contrary to the reality such as where the word does not indicate the reality and something else linguistically or in technical usage generally with the speaker and listener, it is lying which is not allowed. Such as where a specific group gives a technical definition for a word and then say it to someone who does not know this technical definition or where it is a technical definition for a speaker but the listener does not know it, all of this is lying which is not allowed. Even if it were dissimulation/double entendre by the speaker but the listener understands from the word the opposite to the reality, so it is not considered from the type of double entendre (tawriyya) and is not allowed. As for where it is understood from the word is the reality and something else, this is from the species of eloquence (balagha). It is truth and not lying like their saying to the squint eyed: ‘If only both his eyes were equal’, it is suitable as an invocation for or against him. Dissimulation is that the word has two meanings, one which is near and the other remote; the speaker intends the remote meaning while the listener understands (it as) the near meaning. In this situation, even though the listener understands contrary to what the speaker intends nevertheless he does not understand contrary to the reality indicated by the sentence. The Prophet (saw) used dissimulation. In Sahih Al-Bukhari that Anas bin Malik (ra) said: