Het verplicht (Wajib) en het verplicht (Fard) hebben dezelfde betekenis, zonder onderscheid; de twee zijn synoniem. Wat betreft wat sommige van de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahideen) vonden, namelijk dat als de regel is vastgesteld door een definitief bewijs zoals de Qur’an en de massaal overgeleverde (Mutawatir) overlevering (Hadith), het verplicht (Fard) is, en als het is vastgesteld door een waarschijnlijk [dhanni] bewijs zoals de eenlingsoverlevering [khabr al wāhid] of juridische analogie (Qiyas), dan is het verplicht (Wajib), dan is deze positie willekeurig en zonder bewijs. Er is niets in de taal of de openbaring om dit vast te stellen, noch is het juist dat dit een conventionele positie is voor hen die dit aanhangen, omdat conventie [istilāh] de toepassing van namen op verwijzingen [musammayāt] is, en dit kwestie is niet van deze aard; eerder is deze zaak een kwestie van de definitie van een specifieke verwijzing en moet het daarom in overeenstemming zijn met de realiteit. De realiteit van deze verwijzing is datgene wat de Wetgever beslissend heeft gevraagd, ongeacht of die vraag is vastgesteld door een definitief of ondefinitief bewijs. De kwestie heeft betrekking op de indicatie van de aansprakelijkheid, niet op de vaststelling ervan. De verplichting is van twee soorten met betrekking tot de vervulling ervan [ā’da’]: de uitgebreide verplichting [fard muwassa’] zoals het gebed (Salah) en de beperkte verplichting [fard mudayyaq] zoals het vasten (Sawm). Als de tijd die is gegund voor de uitvoering van de verplichting groter is dan die vereist om deze uit te voeren, zoals het Dhuhr-gebed (Salah) bijvoorbeeld, dan is het een uitgebreide verplichting. Alle delen van die tijd omvatten de tijd voor de uitvoering van die verplichting, waarbij de verplichting wordt vervuld en het voordeel ervan wordt verkregen. Een bewijs voor de uitgebreide verplichting is dat het gebod om het Dhuhr-gebed te verrichten – zijn ﷺ uitspraak in de overlevering (Hadith) overgeleverd door Abu Dāwūd dat: “Jibrīl leidde mij twee keer in het gebed nabij het Huis. Hij leidde mij in Dhuhr toen de zon van haar zenit bewoog met de grootte van een veterschoen…” totdat hij zei, “en hij leidde mij in ‘Asr toen de schaduw van een object twee keer zijn grootte was.” Dit omvat alle delen van de genoemde tijd. De bedoeling van deze overlevering (Hadith) is niet de uitvoering van de eerste handeling van het gebed (Salah) op het eerste moment en de laatste op het laatste moment, noch is het het verrichten van het gebed (Salah) in elk deel van de genoemde tijd zodanig dat geen enkel deel ervan zonder gebed (Salah) is, noch is het de specificatie van een bepaald deel van de tijd waarin de verplichting (Wajib) wordt vervuld. Dit komt doordat er in de bewoording geen indicatie is voor een van deze betekenissen. Daarom blijft er geen betekenis over, behalve dat elk deel van de tijd acceptabel is voor de uitvoering van de verplichting (Wajib), en dat de mukallaf de keuze heeft om het in elk van deze delen uit te voeren.