Het is toegestaan om hulp te zoeken van ongelovigen in hun hoedanigheid als individuen, op voorwaarde dat zij onder de islamitische vlag vallen, ongeacht of zij beschermde niet-moslims (Dhimmi) zijn of niet, of zij nu burgers zijn van de islamitische staat of niet. Wat betreft het zoeken van hulp aan hen als een specifieke natie met een entiteit die onafhankelijk is van de islamitische staat, dit is absoluut niet toegestaan. Het is dus verboden om hun hulp te zoeken in hun hoedanigheid als een onafhankelijke staat. Het bewijs voor het toestaan van het zoeken van hulp aan ongelovigen als individuen is

It is permitted to seek assistance from the disbelievers in their capacity as individuals on condition that they are under the Islamic flag irrespective of whether they are dhimmis or not, or whether they are citizens of the Islamic State or not. As for seeking assistance from them as a specific nation with an entity independent from the Islamic State, this is absolutely not allowed. So it is forbidden to seek their assistance in their capacity as an independent State. The evidence for permitting the seeking of assistance of disbelievers as individuals is

En de stam van Khuza’ah trok in het jaar van de verovering met de Profeet ﷺ mee om tegen de Quraysh te vechten, en Khuza’ah bleef op dat punt polytheïst totdat de Boodschapper van Allah ﷺ tegen hen zei:

And the tribe of Khuza’ah went out with the Prophet (saw) in the year of the conquest to fight the Quraysh, and Khuza’ah at that point remained polytheist until the Messenger of Allah (saw) said to them:

Al deze overleveringen (Hadith) zijn authentiek en geven expliciet de toestemming aan om hulp te zoeken van ongelovigen als individuen, wat wil zeggen: de toelaatbaarheid van een ongelovige die in het leger van de moslims is om samen met de moslims tegen de vijand te vechten. De ongelovige wordt echter niet gedwongen om in het leger te zijn of om te vechten, aangezien jihad niet verplicht is voor hem. Hij krijgt geen deel uit de buit, maar er wordt hem een onbeduidend geschenk gegeven, zijnde een bepaalde hoeveelheid geld. Indien de ongelovige verzoekt om samen met de moslims te vechten, oftewel dat hij in het leger van de moslims mag dienen, dan is dit toegestaan in alle soorten diensten binnen het leger, mits hij betrouwbaar is en er geen verraad van hem wordt gevreesd. Wat betreft wat er is overgeleverd van Aisha (ra) toen zij zei:

All these ahadith are authentic, indicating explicitly the permission of seeking of assistance of disbelievers as individuals i.e. the permissibility of a disbeliever being in the Muslims’ army fighting the enemy together with Muslims. However, the disbeliever is not compelled to be in the army nor compelled to fight since jihad is not obligatory upon him. He is not given from the booty but an insignificant gift is given to him i.e. he is given a measure of money. If the disbeliever requests to fight together with Muslims i.e. that he be in the Muslims’ army, it is allowed in all types of services in the army if he is trusted and betrayal is not feared from him. As for what came from Aisha (ra) when she said:

Deze overlevering (Hadith) spreekt niet in tegen wat is vastgesteld dat hij ﷺ de hulp van de polytheïsten zocht. Dit komt doordat deze man het tot een voorwaarde maakte dat hij zou vechten en de buit zou nemen, want hij zei:

This hadith does not contradict what is established that he (saw) sought the help of the polytheists. This is because this man made it a condition that he fights and takes the booty for he said:

Buit wordt niet gegeven behalve aan de moslims, dus wordt de weigering van de Profeet ﷺ om hulp van hem te zoeken opgevat als zijnde dat het zoeken van hulp aan individuele ongelovigen is gedelegeerd aan het bevel van de kalief. Als hij wil, zoekt hij hulp; en als hij wil, weigert hij.

Booty is not given except to the Muslims, so the Prophet’s refusal to seek assistance from him is taken to mean that seeking of assistance from individual disbelievers is delegated to the Khalifah’s command. If he wills, he seeks assistance; and if he wills, he refuses.

Wat betreft wat er is overgeleverd van Khubayb bin Abdurrahman, van zijn vader, van zijn grootvader:

As for what was narrated from Khubayb bin Abdurrahman from his father from his grandfather:

Deze overlevering (Hadith) wordt uitgelegd als het feit dat het zoeken van hulp van ongelovigen wordt overgelaten aan het oordeel van de kalief; als hij wil, zoekt hij hulp en als hij dat wil, weigert hij. De Boodschapper ﷺ zocht hulp in Uhud en bij de verovering van Makkah, en weigerde hulp te zoeken in Badr en van Khubayb en de man met hem samen totdat zij de Islam aanvaardden. Aangezien het vaststaat dat de Boodschapper ﷺ hulp zocht van individuele ongelovigen terwijl zij zich nog in ongeloof bevonden, en het is (ook) vastgesteld dat hij hulp van individuen weigerde totdat zij de Islam aanvaardden, dan is dit een bewijs dat het zoeken van hulp van individuele ongelovigen in de strijd is toegestaan en dat dit wordt overgelaten aan het oordeel van de kalief. Als hij wil, kan hij hulp accepteren en als hij dat wil, zal hij het weigeren. Al-Baihaqi vermeldde de tekst van Ash-Shafi’: Voorwaar, de Profeet ﷺ voelde intuïtief aan het karakter van degenen naar wie hij zich wendde, dus wendde hij zich tot hen in de verwachting van hun Islam. En Allah (SWT) bevestigde zijn geloof.

This hadith is is taken to mean that seeking of assistance of disbelievers is delegated to the Khalifah’s opinion; if he wills, he seeks assistance and if he so wills, he refuses. The Messenger (saw) sought assistance in Uhud and the conquest of Makkah and refused to seek assistance in Badr and from Khubayb and the man together with him until they embraced Islam. Since it is established that the Messenger (saw) sought assistance from individual disbelievers while they were upon disbelief, and it is (also) established that he rejected assistance from individuals until they embraced Islam and this is evidence that seeking assistance of individual disbelievers in fighting is allowed and that it is delegated to the opinion of the Khalifah. If he wills he can accept assistance and if he so wills he will refuse it. Al-Baihaqi mentioned the text of Ash-Shafi’: Verily the Prophet (saw) intuitively perceived into the character of those he returned so he returned them expecting their Islam. And Allah (swt) verified his belief.

Wat betreft het bewijs dat het niet is toegestaan om hulp te zoeken van de ongelovigen in hun hoedanigheid als een onafhankelijke staat, dit is vanwege wat Ahmad en An-Nasai hebben overgeleverd van Anas, die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

As for the evidence that it is not allowed to seek assistance from the disbelievers in their capacity as an independent State, this is due to what Ahmad and An-Nasai narrated from Anas who said: The Messenger of Allah (saw) said:

Het vuur van een volk is een metaforische uitdrukking voor hun entiteit in oorlog als een onafhankelijke stam of staat. Al-Baihaqi zei: Het authentieke is wat Al-Hafidh Abu Abdullah ons heeft medegedeeld via een keten die leidt naar Abu Hameed as-Sa’idi, die zei:

The fire of a people is a metaphoric expression for their entity in war as an independent tribe or State. Al-Baihaqi said: The authentic is what Al-Hafidh Abu Abdullah informed us via a chain leading to Abu Hameed as-Sa’idi who said:

De Boodschapper ﷺ weigerde de gezelschap van Abdullah bin Salam van Banu Qaynuqa omdat zij kwamen als een verenigde natie in een squadron van ongelovigen (Kafir), en zij kwamen onder hun vlag in hun hoedanigheid als zijnde van Banu Qaynuqa, tussen wie en de Boodschapper ﷺ verdragen bestonden; zij waren als een Staat. Om deze reden weigerde hij hen. Hun afwijzing was te wijten aan het feit dat zij onder hun vlag en met hun Staat kwamen, op basis van het bewijs dat hij ﷺ de hulp van de Joden in Khayber accepteerde toen zij als individuen kwamen. Deze overlevering (Hadith) van Abu Hameed As-Sa’idi bevat de sharia grondreden (Illah), dus als deze aanwezig is, is de regel aanwezig, en als deze afwezig is, is de regel afwezig. De reden in de overlevering (Hadith) is duidelijk in de tekst van de overlevering (Hadith) waar staat:

The Messenger (saw) returned the company of Abdullah bin Salam of Banu Qaynuqa since they came as a nation united in a Kafir squadron, and they came under their flag in their capacity as being from Banu Qaynuqa between whom and the Messenger (saw) were treaties; they were like a State. Due to this, he rejected them. Their rejection was due to their coming under their flag and with their State, by the evidence of his (saw) accepting the assistance of the Jews in Khayber when they came as individuals. This hadith of Abu Hameed As-Sa’idi includes the Shari’ah reason (illah), so if it exists the rule exists and if it is absent the rule is absent. The reason in the hadith is clear in the hadith’s text where it says:

De betekenis van het feit dat zij een squadron waren, is dat zij een onafhankelijk leger waren met een eigen vlag, aangezien er voor elk squadron een vlag is. Zij waren dus een ongelovige (Kafir) squadron met een eigen vlag, behorend tot de Joodse Banu Qaynuqa, die deel uitmaakten van de gelederen van een staat waarmee tussen hen en de Boodschapper ﷺ verdragen bestonden. Dit was de reden voor hun afwijzing, niet enkel omdat zij ongelovigen waren, met het bewijs dat hij hen beval terug te keren op basis hiervan en hun afwijzing van de Islam, en niet enkel vanwege hun afwijzing van de Islam. Dit wordt versterkt door de overlevering (Hadith) van Anas:

The meaning of their being a squadron is that they are an independent army with an independent flag, since for every squadron there is flag. So they were a Kafir squadron with an independent flag and from the Jewish Banu Qaynuqa who were from the ranks of a State between whom and the Messenger (saw) were treaties. This was the reason for rejecting them, not merely because they were disbelievers with the evidence that he commanded them to return based upon this and their rejection of Islam not due to their rejection of Islam alone. This is strengthened by the hadith of Anas:

Aangezien het controle heeft over de entiteit en het wordt versterkt door het feit dat de Boodschapper ﷺ hulp accepteerde van Quzman op dezelfde plaats als de gebeurtenis van Uhud, hoewel hij een polytheïst was. De betekenis hiervan is het afwijzen van de hulp van ongelovigen (Kafir) in hun hoedanigheid als entiteit, en het accepteren van hun hulp in hun hoedanigheid als individuen. Daarom is het zoeken van hulp aan ongelovigen (Kafir) als een natie, stam of staat, en onder hun eigen vlag als onderdeel van hun staat, in geen enkel geval toegestaan. Wat betreft Khuza’ah die samen met de Profeet ﷺ uittrok tegen de Quraysh in het jaar van de verovering en zij een onafhankelijke stam waren, dit duidt niet op de toelaatbaarheid van het zoeken van hulp aan een natie met een onafhankelijke entiteit, omdat Khuza’ah aanwezig was in het jaar van Hudaybiyya toen het vredesverdrag tussen de Quraysh en de moslims werd opgesteld. Toen het in de tekst van het verdrag kwam:

Since it has control over the entity and it is strengthened by the Messenger’s accepting assistance from Quzman in the same place of the event of Uhud although he was a polytheist. The meaning of this is rejecting the assistance of disbelievers in their capacity as an entity, and accepting their assistance in their capacity as individuals. Therefore seeking assistance of disbelievers as a Kafir nation or tribe or State, and under their own flag as a part of their State is absolutely not allowed in any case. As for Khuza’ah going out together with the Prophet (saw) against the Quraysh the year of conquest and it was an independent tribe, this does not indicate the permissibility of seeking assistance of a nation with an independent entity because Khuza’ah was present in the year of Hudaybiyya when the peace treaty between the Quraysh and the Muslims was written. When it came in the text of the treaty:

Op basis van deze tekst sprong Khuza’ah naar voren en zei: "Wij vallen onder het verdrag van Muhammad ﷺ en zijn eed", en Banu Bakr sprong naar voren en zei: "Wij vallen onder het verdrag van Quraysh en hun eed". Dus Khuza’ah sloot zich aan bij de moslims in dit verdrag dat tussen Quraysh en de moslims bestond, en de Boodschapper ﷺ nam hen als groep onder zijn bescherming op in zijn Staat, overeenkomstig het verdrag. Daarom vocht zij als een stam onder de vlag van de moslims en als een deel van de Islamitische Staat, niet als een onafhankelijke Staat, zodat zij als individuen waren en niet als een entiteit. Wat betreft wat sommigen zich voorstellen over Khuza’ah dat zij een alliantie of verdrag hadden met de Boodschapper ﷺ, dit is niet correct. Op basis van dit verdrag trad de stam Banu Bakr samen met Quraysh op als een deel van hen. De stam Khuza’ah trad samen met de moslims op als een deel van hen. Dienovereenkomstig was de oorlog van Khuza’ah samen met de Boodschapper ﷺ geen oorlog van een ongelovige stam samen met moslims; het was eerder een oorlog van individuele ongelovigen in een ongelovige stam samen met moslims onder de vlag van moslims. Dit is toegestaan zonder enig probleem daarin. Wat betreft wat werd overgeleverd door Ahmad en Abu Dawud van Dhu Makhmar, die zei: Ik hoorde de Boodschapper van Allah ﷺ zeggen:

Based upon this text, Khuza’ah leaped and said: We are in the contract of Muhammad and his pledge, and Banu Bakr leaped and said: We are in the contract of Quraysh and their pledge. So Khuza’ah came together with the Muslims in this treaty which was between Quraysh and the Muslims, and the Messenger (saw) entered them under his protection as a group in his State according to the contract. Therefore it fought as a tribe under the Muslims’ flag and as a part of the Islamic State, not like an independent State so they were like individuals not like an entity. As for what some imagine of Khuza’ah having an alliance or treaty with the Messenger (saw), this is not correct. Based upon this treaty, the tribe of Banu Bakr entered together with Quraysh as a part of them. The tribe of Khuza’ah entered together with Muslims as a part of them. Accordingly the war of Khuza’ah together with the Messenger (saw) was not a war of a disbelieving tribe together with Muslims; rather it was a war of individual disbelievers in a disbelieving tribe together with Muslims under the flag of Muslims. This is allowed without any problem in it. As for what was narrated by Ahmad and Abu Dawud from Dhu Makhmar who said: I heard the Messenger of Allah (saw) saying:

En zijn uitspraak

And his saying

Dit wordt opgevat als individuele Romeinen en niet hun Staat. Dit komt omdat hij zei:

Is taken to mean individual Romans and not their State. This is because he said:

En de vrede tussen moslims en ongelovigen is alleen wanneer zij ermee instemmen de hoofdelijke belasting (Jizyah) te betalen en onder het gezag van moslims te vallen. De Islam heeft de moslims bevolen om de ongelovigen met wie zij strijden tussen drie zaken te bieden: de Islam, of de hoofdelijke belasting (Jizyah), of oorlog. Wanneer er vrede ontstaat terwijl zij ongelovigen zijn, kan dit niet anders dan in de situatie van het betalen van de hoofdelijke belasting (Jizyah) en hun onderwerping aan de Islamitische vlag. Zijn uitspraak:

And the peace between Muslims and disbelievers is only when they accept to pay the jizyah and their entering under the rule of Muslims. Islam has commanded Muslims to offer the disbelievers whom they fight between three (matters): Islam or jizyah or war. When peace occurs and they are disbelievers, it cannot be except in the situation of paying the jizyah and their entering under the Islamic flag. His statement:

Er is een connotatie (qareena) dat zij onder de vlag van de moslims vallen, zodat zij dan individuen zouden zijn. Dit wordt versterkt door de realiteit van wat er met de Romeinen is gebeurd. Moslims vochten tegen hen, versloegen hen en bezetten hun land. Sommige Romeinen vochten samen met moslims als individuen. Het is nooit voorgekomen dat Romeinen vochten in hun hoedanigheid als een staat tegen de vijanden van de Islamitische Staat die voor hen stonden. Dit is op geen enkel moment gebeurd, wat benadrukt dat de betekenis van de overlevering (Hadith) van de Romeinen individuen zijn en niet als een staat, en het is verplicht dit zo te nemen. Dit verduidelijkt dat er geen bewijs is dat wijst op de toelaatbaarheid van het zoeken van hulp van polytheïsten als een staat; integendeel, de expliciete teksten gaan over de absolute ontoelaatbaarheid hiervan.

Is a connotation (qareena) that they are under the Muslims’ flag so they would then be individuals. This is strengthened by the reality of what occurred with the Romans. Muslims fought them, defeated them and occupied their land. Some Romans fought together with Muslims as individuals. It never occurred that Romans fought in their capacity as a State with the Islamic State enemies beyond them. This never occurred at any time which emphasizes that the meaning of the hadith of Romans is individuals and not as a State, and it is obligatory to take it as such. This clarifies that there is no evidence indicating the permissibility of seeking assistance of polytheists as a State; rather the explicit texts are about the absolute impermissibility of this.

Dit alles heeft betrekking op het zoeken van hulp aan ongelovigen om samen met moslims te vechten. Wat betreft het zoeken van hulp aan een ongelovige door wapens van hem over te nemen; dit is toegestaan, of de wapens nu van een individu of een staat zijn, op basis van het feit dat dit een gegarandeerde lening is. Dit is vanwege wat is overgeleverd dat toen de Boodschapper van Allah ﷺ besloot te reizen om Hawazin te ontmoeten, er aan hem werd vermeld dat er schilden en wapens bij Safwan bin Umayyah waren. Hij stuurde een bericht naar hem, terwijl hij die dag nog een polytheïst was, en zei:

All this is in relation to seeking assistance of the disbelievers to fight by himself together with Muslims. As for seeking assistance of the disbeliever by taking weapons from him; this is allowed whether the weapons are from an individual or a State based on this being a guaranteed loan. This is due to what was narrated that when the Messenger of Allah (saw) decided to travel to meet Hawazin, it was mentioned to him that there were shields and weapons with Safwan bin Umayyah. He sent to him, while he was still a polytheist on that day, and said:

Het is hieruit duidelijk dat de Boodschapper ﷺ hulp zocht van een ongelovige door wapens van hem over te nemen, zelfs als hij een individu was; hij was het hoofd van een stam. Het louter overnemen van wapens van een ongelovige is een indicatie van de toelaatbaarheid om hulp te zoeken van een ongelovige door wapens van hem over te nemen zonder beperking, zolang er geen bewijs is gekomen dat specifiek het niet zoeken van hulp van hen als Staat verbiedt, net zoals bij het zoeken van hulp in het vechten. Er is echter geen dergelijk bewijs gekomen dat het overnemen van wapens van een Staat verbiedt, dus het blijft onbeperkt toegestaan om ze van de ongelovige over te nemen, hetzij door lening of door koop. Gewoonlijk vindt het overnemen van wapens door een Staat plaats van een Staat, dus het is toegestaan om hulp te zoeken door wapens van een ongelovige Staat over te nemen.

It is clear herein that the Messenger (saw) sought help from a disbeliever by taking weapons from him, even if he was an individual; he was the head of a tribe. The mere taking of weapons from a disbeliever is an indication upon the permissibility of seeking assistance from a disbeliever by taking weapons from him without restriction as long as there came no evidence specifying not seeking assistance from them as a State just like in seeking assistance in fighting. However, there came no such evidence preventing taking weapons from a State so it remains unrestricted in permitting taking them from the disbeliever absolutely whether by loan or purchase. Usually, the taking of weapons by a State usually occurs from a State, so it is allowed to seek assistance by taking weapons from a disbeliever State.