Het woord tafsīr is de vorm taf'eel van het woord al-fasr, wat uitleggen (bayan) betekent. Je zegt: ik legde het ding uit (zonder de tashdeed uit te spreken), 'afsuruhu fasran', en ik legde het uit (met de tashdeed); 'ufassiruhu tafsīran' wanneer je het uitlegde. Het verschil tussen tafsīr en ta'weel is dat tafsīr de uitleg is van wat bedoeld wordt met de bewoordingen, en ta'weel de uitleg is van wat bedoeld wordt met de betekenis. Het woord tafsīr is gekozen wanneer het wordt toegepast op de uitleg van de verzen van de Qur’ān. De Qur’ān is geopenbaard in de Arabische taal, dus de uitdrukkingen zijn Arabisch, inclusief de uitdrukkingen die van vreemde oorsprong zijn, zoals istabraq (brokaat). Het is gearabiseerd volgens de principes van het Arabisch en het is onderdeel geworden van de Arabische uitdrukkingen. De stijl van de Qur’ān is de bekende wijze van de Arabieren in hun spraak. Hij  zei:

The word tafsīr is the form taf'eel from the word al-fasr which means to explain (bayan). You say I explained the thing (without pronouncing the tashdeed), 'afsuruhu fasran', and I explained it (with the tashdeed); 'ufassiruhu tafsīran' when you explained it. The difference between tafsīr and ta'weel is that tafsīr is the explanation of what is intended by the wording and ta'weel is the explanation of what is intended by the meaning. The word tafsīr is chosen when applying to the explanation of the verses of the Qur’ān. The Qur’ān has been revealed in the Arabic language so its expressions are Arabic, including the expressions which are of a foreign origin like istabraq (brocade). It is has been Arabized according to the principles of Arabic and it became part of the Arabic expressions. The style of the Qur’ān is the well-known way of Arabs in their speech. He  said:

De Arabieren reciteerden het, begrepen de kracht van de welsprekendheid ervan en vatten de betekenissen ervan. Maar niet de gehele Qur’ān kan worden benaderd door alle Arabieren op een wijze dat zij het algemeen en specifiek begrijpen door het enkel te beluisteren, aangezien het openbaren van de Qur’ān in de taal van de Arabieren niet betekent dat alle Arabieren de woorden en zinsneden ervan zullen begrijpen. Aangezien niet elk boek dat in een bepaalde taal is geschreven, begrepen kan worden door de mensen van die taal. Het begrijpen van een boek vereist niet alleen taal, maar ook een intellectueel niveau van inzicht en begrip dat overeenkomt met het niveau en de verhevenheid van het boek. De realiteit van de Arabieren op het moment dat de Qur’ān werd geopenbaard, was dat niet allen van hen in staat waren de Qur’ān algemeen en specifiek te begrijpen. Integendeel, zij verschilden in hun begrip naar gelang hun intellectuele verhevenheid. Om die reden varieerde het vermogen van de metgezellen (Sahabah) om de Qur’ān uit te leggen en te begrijpen, vanwege de ongelijkheid in hun begrip van de Arabische taal en ook vanwege de ongelijkheid in hun intelligentie en begrip. De Qur’ānicse uitdrukkingen zelf en hun betekenissen werden niet door alle Arabieren begrepen. Anas ibn Malik overleverde dat een man 'Umar ibn al-Khattab vroeg over Zijn  zeggende:

The Arabs used to recite it, comprehend the strength of its eloquence and understand its meanings. But not all of the Qur’ān can be approached by all Arabs who would understand it generally and specifically just by merely listening to it because by revealing the Qur’ān in the language of the Arabs does not mean that all Arabs will understand its words and phrases. Since not every book written in a certain language can be understood by the people of that language. The understanding of a book does not require language only but also a level of intellect in understanding and comprehension which agrees with the level and elevation of the book. The reality of the Arabs when the Qur’ān was being revealed was that not all of them were able to understand the Qur’ān generally and specifically. Rather, they used to differ in their understanding according to their intellectual elevation. Because of that reason the Sahabah's ability to explain and understand the Qur’ān was at variance due to the disparity of their understanding of the Arabic language and also due to the disparity in their intelligence and comprehension. The Qur’ānic expressions themselves and their meanings were not all understood by all Arabs. Anas ibn Malik narrated that a man asked 'Umar ibn al-Khattab about His  saying:

Wat is de abba? 'Umar antwoordde:

What is the abba? 'Umar replied:

Er is ook over 'Umar overgeleverd dat hij op de minbar stond en las:

It has also been narrated about 'Umar that he was on the minbar and he read:

Toen vroeg hij naar de betekenis van takhawwuf? Een man uit Huzayl zei: takhawwuf is voor ons de geleidelijke afname (tanaqqus).

Then he inquired about the meaning of takhawwuf? A man from Huzayl said: takhawwuf for us is the gradual decrease (tanaqqus).

Bovendien zijn er vele verzen in de Qur’ān waarvan kennis van taalkundige uitdrukkingen en stijlen niet voldoende is voor het begrip ervan. Integendeel, zij vereisen informatie over bepaalde uitdrukkingen omdat deze uitdrukkingen wijzen op specifieke betekenissen, zoals in Zijn (SWT) uitspraak:

Furthermore, there are many verses in the Qur’ān for whose understanding knowledge of linguistic expressions and styles is not sufficient. Rather, they require information about certain expressions because these expressions point to specific meanings such as in His  saying:

En andere dergelijke verzen die wijzen op bekende betekenissen; er zijn andere verzen waarvan het begrip kennis van de redenen van openbaring vereist.

And other such verses which point to well known meanings, there are other verses whose understanding requires knowledge of the causes of revelation.

Er zijn verzen in de Qur’ān die muhkam (duidelijk) zijn en een heldere betekenis hebben. Dit zijn de verzen, in het bijzonder de Mekkanische verzen, die betrekking hebben op de fundamenten van de religie (Deen) wat betreft de geloofsleer (Aqeedah), en de verzen die betrekking hebben op de fundamenten van de regels, zijnde de Medinanische verzen, in het bijzonder die met betrekking tot transacties (mu'amalat), straffen ('uqubat) en getuigenissen (bayyinat). Er zijn eveneens mutashabihat (ambigue) verzen in de Qur’ān die voor velen een ambigue betekenis hebben, in het bijzonder de verzen die openstaan voor een aantal betekenissen of die het noodzakelijk maken om de schijnbare betekenis te laten varen voor een andere betekenis vanwege de tegenstrijdigheid met de geloofsleer, die vrij zou moeten zijn van antropomorfe elementen.

There are verses in the Qur’ān which are muhkam (explicit) and clear in meaning. They are the verses especially the Makkan verses which pertain to the fundamentals of the deen in terms of the ‘aqīdah and the verses which pertain to the fundamentals of the rules which are the Madinan verses, especially those related to transactions (mu'amalat), punishments ('uqubat) and testimonies (bayyinat). There are mutashabihat (ambiguous) verses as well in the Qur’ān which are ambiguous in meaning for many people, especially the verses that are open to a number of meanings or necessitates leaving the apparent meaning for another meaning because of the contradiction with the creed which should be free of anthropomorphic elements.

Hoewel de metgezellen (Sahabah) het meest bekwaam waren in het begrijpen van de Koran, omdat zij het meest kundig waren in de Arabische taal en omdat zij getuige waren van de omstandigheden en gebeurtenissen waarover de Koran werd geopenbaard. Desondanks verschilden zij in hun begrip en verschilden zij in hun vermogen om de Koran te verklaren (Tafsir) vanwege de verschillen in de mate van hun vertrouwdheid met de Arabische taal en vanwege de verschillen in hun nabijheid tot de Boodschapper van Allah ﷺ. De beroemdste Mufassirun onder de metgezellen (Sahabah) waren 'Ali ibn Abi Talib, 'Abd Allah ibn 'Abbas, 'Abd Allah ibn Mas'ud en Ubay ibn Ka'b; zij zijn de vier die de grootste hoeveelheid exegetisch materiaal naar de verschillende islamitische steden brachten. Wat hen in staat stelde om over een dergelijke diepgaande kennis van Tafsir te beschikken, was hun sterke begrip van de Arabische taal, hun beheersing van de retorische vorm en stijlen, hun omgang met de Profeet ﷺ en hun nabijheid tot hem, wat hen in staat stelde de gebeurtenissen te kennen waarover de verzen van de Koran werden geopenbaard, en hun intellectuele vermogen en intelligentie, een vermogen dat hen in staat stelde om betekenissen op de beste manier met elkaar te verbinden en tot correcte resultaten te komen. Daarom onthielden zij zich er niet van om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te plegen in het begrijpen van de Koran volgens wat het verstand vereiste. Integendeel, zij deden zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) in Tafsir en spraken erover binnen hun eigen meningen (Ijtihads) en zij namen beslissingen op basis van wat zij hadden bereikt door hun begrip en zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Daarom worden de Tafsirs van deze mensen beschouwd als een van de hoogste vormen van Tafsir. Maar velen hebben over hen gelogen en uitspraken zijn in hun Tafsir ingevoegd die zij niet hebben gezegd, daarom zul je veel fabricaties in hun Tafsir vinden. Wat is geauthenticeerd door betrouwbare overleveraars is de sterkste van de Tafsirs. Wat betreft alles wat daarvan afwijkt uit de gefabriceerde rapporten, het is niet toegestaan deze over te nemen, aangezien niet is bewezen dat zij deze hebben uitgesproken. De waarschuwing tegen het aannemen van gefabriceerde Koranexegese (Tafsir) van die vier betekent echter niet dat het een waarschuwing is tegen het lezen van hun Koranexegese (Tafsir). Het is eerder een waarschuwing tegen het aannemen ervan en het toepassen ervan, met inachtneming van het feit dat dit fabricaties zijn. Wat het lezen ervan betreft en het vaststellen van een correct begrip aan de hand van de taal, de sharia en het verstand met betrekking tot wat erin vermeld staat, dit is nuttig omdat er waardevolle verklaringen (Tafsir) in deze gefabriceerde overleveringen te vinden zijn wat betreft het begrip, ook al zijn hun transmissieketens zwak wat betreft de toeschrijving aan de metgezellen (Sahabah).