Een zaak die vereist is om een verplicht (Wajib) te vervullen, kan van twee soorten zijn: i) het kan zo zijn dat de verplichting ervan afhankelijk is, of ii) het kan zo zijn dat de verplichting er niet van afhankelijk is. Als de verplichting ervan afhankelijk is, dan is er geen verschil in dat het vervullen van die voorwaarde geen verplicht (Wajib) is. Integendeel, de verplicht (Wajib) is datgene waarvan de verplichting is vastgesteld door het bewijs. Een voorbeeld hiervan is de verplichting van een specifieke gebed (Salah), die afhankelijk is van het bereiken van reinheid. Toch is de reinheid geen verplichting vanuit het perspectief van de aanspraak die de verplichting van het gebed (Salah) vaststelt. Het is eerder een voorwaarde voor de uitvoering van die verplichting, en die verplichting in de aanspraak van het gebed (Salah) is niets anders dan dat gebed (Salah) indien de voorwaarde aanwezig is. Wat betreft de zaak die vereist is om een verplicht (Wajib) te vervullen, maar niet als een (juridische) voorwaarde, maar eerder als een voorwaarde van de werkelijkheid, dan is dit van twee soorten: i) datgene wat binnen de bekwaamheid van de mukallaf valt en ii) datgene wat niet binnen de bekwaamheid van de mukallaf valt. Wat het eerste betreft, dan is het verplicht (Wajib) door dezelfde aanspraak die de oorspronkelijke vereiste verplicht (Wajib) vaststelt, en de verplichting ervan is geheel gelijk aan de verplichting van de zaak die door de aanspraak van de Wetgever wordt gebracht. Een voorbeeld hiervan is het wassen van de ellebogen [mirfaqayn], zonder welke de verplicht (Wajib) van het wassen van de armen tot aan de ellebogen niet kan worden voltooid. Het voltooien ervan hangt af van het wassen van ten minste een deel van de ellebogen; daarom is het wassen van een deel van de ellebogen verplicht (Wajib), ook al heeft de aanspraak dit niet uitdrukkelijk vermeld. Dit komt doordat de aanspraak kwam met datgene waarvan de voltooiing hiervan afhangt, dus die aanspraak omvat zowel de oorspronkelijke verplicht (Wajib) als datgene waarvan de uitvoering afhangt. De indicatie van de aanspraak op deze latere verplichting is een implicatieve indicatie [dalālat al-iltizām]. Een ander voorbeeld is het vestigen van een politieke structuur om de kalief te vestigen wanneer deze niet bestaat, of om de heersers verantwoordelijk te houden. Het instellen van de kalief is een verplichting, net zoals het ter verantwoording roepen van de heersers. Het naar behoren vervullen van deze verplichtingen is niet mogelijk door individuen alleen, en vereist daarom het structureren van een groep van de moslims die als collectief in staat zijn deze te vervullen. Daarom is het verplicht (Wajib) voor de moslims om een groep in te stellen die in staat is de kalief in te stellen of de heersers ter verantwoording te roepen. Als zij dit niet doen, zijn zij allen zondig, omdat zij niet hebben voldaan aan datgene wat vereist was voor de vervulling van een verplicht (Wajib). En als zij een groep instellen, maar een groep die niet in staat is om de vereiste taken te vervullen, zijn zij nog steeds zondig en hebben zij de verplichting niet vervuld. Dit komt doordat de verplichting niet slechts is om een groep in te stellen, maar om een groep in te stellen die in staat is om de vereiste verplichting te vervullen.