De Islamitische Staat is het kalifaat (Khilafah), aangezien het de positie is waarin degene die het superviseert over alle bevoegdheden van bestuur en gezag beschikt, en alle regels zonder uitzondering toepast. Het is het algemene leiderschap over alle moslims in de wereld om alle regels van de Islamitische Shar’a toe te passen, door de gedachten waarmee deze kwam en de regels die zij heeft vastgesteld, en om de Islamitische oproep tot de islam (Da’wah) naar de wereld te dragen, door hen te informeren over de islam, hen daartoe op te roepen en jihad in de weg van Allah te bedrijven. Het staat ook bekend als de Imamah en het leiderschap over de gelovigen. Het is een menselijke rol en geen goddelijke rol, die bestaat om de religie (Deen) van de islam over de mensheid toe te passen en deze onder hen te verspreiden. Het is absoluut niet het Profentschap, aangezien het Profentschap en het Boodterschap impliceren dat de Profeet of de Boodschapper de Shar’a van Allah (SWT) via de middelen van openbaring overbrengt om deze aan de mensen te leveren, zonder dat aandacht wordt besteed aan zijn eigen uitvoering ervan. Allah (SWT) zegt:

The Islamic State is the Khilafah as it is the position in which the one who supervises it possesses all the competence of ruling and authority, and adopts all the rules without exception. It is the general leadership over all Muslims in the world to implement all the Islamic Shar’a rules, by the thoughts it came with and the rules it legislated, and to carry the Islamic da’wah to the world, by informing them of Islam, calling them to it and jihad in the way of Allah. It is also known as the Imamah and the leadership over the believers. It is a human role not a divine one, which exists to implement the deen of Islam over human beings and to spread it among them. It is definitely not the Prophethood as the Prophethood and Messengership conotates to the Prophet or the Messenger the Shar’a from Allah (saw) via the means of revelation to deliver it to the people without paying attention to his implementing it. Allah (swt) says:

En:

And:

En:

And:

Dit is anders dan het kalifaat, wat de implementatie van de sharia van Allah over de mensheid is. Het is geen voorwaarde voor de Profeet ﷺ of de Boodschapper ﷺ om te implementeren wat Allah (SWT) aan hem heeft geopenbaard om een Boodschapper te zijn; eerder is de voorwaarde om een Boodschapper of Profeet te worden dat Allah een sharia aan hem openbaart en hem beveelt deze over te brengen. Musa (vrede zij met hem), Isa (vrede zij met hem) en Ibrahim (vrede zij met hem) waren Profeten en Boodschappers, hoewel zij de sharia die zij brachten niet implementeerden en noch heersers waren. Daarom is het ambt van Profetenschap en Boodschapperschap niet het ambt van het kalifaat. Profetenschap is een goddelijk ambt dat Allah geeft aan wie Hij wil, terwijl het kalifaat een menselijk ambt is waarin de moslims degenen aan wie zij de voorkeur geven onder de moslims aan hen verbinden via een eed. Onze meester Muhammad ﷺ was een heerser die de sharia implementeerde die hij bracht, zodat hij verantwoordelijk was voor de Profetenschap en het Boodschapperschap, terwijl hij tegelijkertijd verantwoordelijk was voor het ambt van het leiderschap van de moslims in het vestigen van de islamitische regels. Allah (SWT) beval hem te regeren net zoals Hij hem beval de boodschap over te brengen, zoals Hij tegen hem zei:

This is different from the Khilafah which is the implementation of Allah’s Shar’a upon human beings. It is not a condition upon the Prophet (saw) or Messenger (saw) to implement what Allah (swt) revealed to him in order to be a Messenger, rather the condition to become a Messenger or Prophet is that Allah reveals a Shar’a to him and commands him to convey it. Musa (as), Isa (as) and Ibrahim (as) were Prophets and Messengers though they did not implement the Shariah they came with nor were they rulers. Therefore the post of Prophethood and Messengership is not the post of Khilafah. Prophethood is a divine post which Allah gives to whomever He wills, while the Khilafah is a human post in which the Muslims pledge whomever they wish over them from among the Muslims. Our master Muhammad (saw) was a ruler who implemented the Shari’ah he came with, so he would be in charge of the Prophethood and Messengership while at the same time he would be in charge of the post of leadership of the Muslims in establishing the Islamic rules. Allah (swt) commanded him to rule just like He commanded him to convey the message as He said to him:

En:

And:

Net zoals Hij (SWT) tegen hem zei:

Just like He (swt) said to him:

En:

And:

En:

And:

Behalve wanneer hij verantwoordelijk was voor het overbrengen van de boodschap door middel van spraak, zoals het overbrengen van de woorden van Allah:

Except that when he was in charge of conveying the message by speech like conveying Allah’s saying:

of door handelen, zoals bij het Verdrag van Hudaybiyya, zou hij besluitvaardig zijn in het overbrengen en zou hij beslist bevelen tot het ondernemen van de handeling; hij zou niet overleggen, maar zou eerder alle meningen verwerpen als hem iets werd geadviseerd dat afweek van wat de openbaring bracht. En wanneer hij werd gevraagd naar een regel waarover nog geen openbaring was neergedaald, zou hij zwijgen en niet antwoorden totdat de openbaring neerdaalde. Waar hij, wanneer hij een handeling ondernam, de mensen zou raadplegen en zou handelen naar de mening van experts of de mening van de meerderheid, zelfs waar deze afweek van zijn eigen mening; en wanneer hij tussen mensen oordeelde, zou hij niet besluitvaardig zeggen dat wat hij oordeelde overeenkwam met de werkelijkheid, maar hij oordeelde naar wat hij aan bewijslast had gehoord. Toen soera Bara’ah werd onthuld, beval hij ﷺ Ali bin Abi Talib (ra) om Abu Bakr te ontmoeten en beval hem om de onschuldverklaring “Bara’ah” aan de mensen aan te kondigen tijdens de hadj-periode. Dus hij las het aan hen voor in Arafah en ging langs de mensen totdat hij het had overgebracht. Toen hij het Verdrag van Hudaybiyya tekende, verwierp hij de mening van alle metgezellen (Sahabah) (ra) en legde zijn mening aan hen op, aangezien het een openbaring van Allah (SWT) was. Toen Jabir hem vroeg: “Hoe moet ik oordelen over mijn bezit?”, antwoordde hij hem niet totdat de openbaring met de regel neerdaalde. Al-Bukhari overleverde via bin al-Munkadir, die zei:

or by action like the Treaty of Hudaybiyya, he would be decisive in conveying and command decisively to undertake the action; nor would he consult but would rather reject all opinion if he was advised anything different from what the revelation came with. And when he was asked of a rule for which no revelation had descended yet, he would keep silent and not reply until the revelation descended. Whereas when he would undertake an action he would consult people and act according to the opinion of experts or the opinion of the majority even where it differed from his opinion, and when he would judge between people he would not be decisive saying that what he judged with conformed with the reality rather he was judging according to what he heard of the evidence. When Surah Bara’ah was revealed, he (saw) commanded Ali bin Abi Talib (ra) to go meet Abu Bakr and commanded him to announce inculpability “Bara’ah to the people during the Hajj period. So he read it to them Arafah and went around to the people until he had conveyed it. When he signed the Treaty of Hudaybiyya he rejected the opinion of all the Sahabah (ra) and compelled his opinion upon them as it was revelation from Allah (swt). When Jabir asked him: “How should I judge over my wealth?", He did not answer him until the revelation descended with the rule. Al-Bukhari narrated via bin al-Munkadir who said:

Dit was in het kader van de last van het Profentschap en het Boodterschap en het overbrengen aan de mensen, terwijl hij in het dragen van de last van het bestuur anders zou handelen. In Uhud verzamelde hij de moslims in de moskee en overlegde hij of er binnen Madinah of buiten gevochten moest worden; de mening van de meerderheid was om buiten te vechten, terwijl de mening van de Boodschapper ﷺ was om binnen te vechten. Hij handelde naar de mening van de meerderheid, vertrok en vocht buiten Madinah. Evenzo, wanneer hij tussen mensen oordeelde, waarschuwde hij hen om hem niet te laten oordelen in hun voordeel ten koste van het recht van een ander. Al-Bukhari overleverde van Umm Salamah over de Boodschapper ﷺ dat hij een geschil bij de deur van zijn huis hoorde, waarna hij naar hen toe ging en zei:

This was in the undertaking of the burden of Prophethood and Messengership and conveying to the people, whereas in undertaking the burden of rule he would behave differently. In Uhud he collected the Muslims in the mosque, consulted over whether to fight inside Madinah or outside; the opinion of the majority was to fight outside while the Messenger’s opinion was to fight inside. He acted upon the majority opinion, left and fought outside Madinah. Similarly when he judged between people, he would warn them from causing him to judge for them against someone else’s due right. Al-Bukhari narrated from Umm Salamah about the Messenger of Allah (saw) that he heard a dispute at the door of his house so he went to them and said:

Op dezelfde wijze overleverde hij van hem dat hij ﷺ zei:

Similarly he narrated from him that he (saw) said:

Dit geeft aan dat hij twee rollen zou vervullen: de positie van Profetenschap en Boodschapperschap, en de positie van het leiden van de moslims in deze wereld bij het vestigen van de sharia van Allah (SWT) die aan hem was geopenbaard. Hij zou bij het vervullen van elke rol handelen volgens wat dat vereiste, zodat hij de ene rol anders zou uitvoeren dan de andere. Hij nam de eed van de mensen af met betrekking tot het bestuur, waarbij hij deze van zowel vrouwen als mannen aannam, maar niet van jonge kinderen die de puberteit nog niet hadden bereikt, wat benadrukt dat het een eed was met betrekking tot het bestuur en niet met betrekking tot het Profetenschap. Hieruit vinden we dat Allah (SWT) hem nooit heeft berispt in wat ook maar te maken had met het overbrengen van de boodschap of het dragen van de last ervan; integendeel, Hij verzocht hem om niet gekwetst te worden door het feit dat mensen niet op hem reageerden, aangezien het dragen van de last van de boodschap enkel het overbrengen inhield; er was dus geen plicht op hem behalve het overbrengen. Allah (SWT) zei:

This goes to indicate that he would undertake two roles: the position of Prophethood and Messengership, and the position of leading the Muslims in this world in establishing the Shari’ah of Allah (swt) which was revealed to him. He would dispose in undertaking each role according to what it required, so he would conduct one differently from the other. He took the pledge of the people in ruling, taking it from both women and men but not from young children who had not yet reached puberty, which emphasises that it was a pledge upon ruling not upon Prophethood. From here we find we find that Allah (swt) never censured him in anything to do with conveying the message or undertaking its burden, rather he would request him not to be troubled due to people’s failure to respond to him as the undertaking of the burden of the message was conveying alone; so there was no duty upon him except to convey. Allah (swt) said:

En:

And:

En:

And:

Echter, Allah (SWT) berispte hem vanwege het aanvaarden van de last van het bestuur in de daden die hij verrichtte bij het uitvoeren van regels die eerder aan hem waren geopenbaard en reeds waren overgebracht. Allah (SWT) berispte hem omdat hij iets deed dat in strijd was met wat beter was. Allah (SWT) zei:

However Allah (swt) censured him over his undertaking of the burden of ruling in the actions he performed in implementing rules previously revealed to him and already conveyed. Allah (swt) censured him over doing something contrary to what was better. Allah (swt) said:

En:

And:

Dit alles maakt duidelijk dat de rol van het leiden van de moslims in het bestuur verschilde van de rol van het Profentschap. Hieruit wordt duidelijk dat het kalifaat, wat de algemene leiding over alle moslims in de wereld is, een menselijke functie is en geen goddelijke. Aangezien het een rol is waarover de Boodschapper ﷺ verantwoordelijk was en die hij heeft nagelaten terwijl hij verplichtte dat een moslim deze voor hem zou overnemen, zodat hij de plaats van de Boodschapper van Allah ﷺ inneemt en zijn kalief wordt in het bestuur, maar niet in het Profentschap. Het is een kalifaat ten opzichte van de Boodschapper ﷺ in het leiden van de moslims om de islamitische regels toe te passen en de boodschap over te brengen, niet in het ontvangen van openbaring of het ontvangen van een sharia van Allah.

All this is clear that the role of leading Muslims in the rule was different from the role of Prophethood. From this it becomes clear that the Khilafah, which is the general leadership over all Muslims in the world, is a human post not a divine one. Since it is a role which the Messenger (saw) used to be in charge of and he left it while obliging that a Muslim should take it over for him so that he takes the place of the Messenger of Allah (saw) and be his Khalifah in ruling but not in Prophethood. It is a Khilafah to the Messenger in leading the Muslims to implement the Islamic rules and conveying the message not in receiving revelation or taking a Shari’ah from Allah.

Wat betreft de onfeilbaarheid van de Boodschapper ﷺ, deze komt voort uit het feit dat hij een Profeet is en niet uit het feit dat hij een heerser is. Dit komt doordat onfeilbaarheid een verplichte eigenschap is voor alle Profeten en Boodschappers, ongeacht of zijzelf degenen waren die over mensen heersten met hun sharia en deze implementeerden, of dat zij slechts beperkt waren tot het overbrengen ervan zonder ermee te regeren of het te implementeren. Onze meester Musa (vrede zij met hem), onze meester Isa (vrede zij met hem) en onze meester Ibrahim (vrede zij met hem) waren onfeilbaar, net zoals onze meester Muhammad ﷺ onfeilbaar was, aangezien de onfeilbaarheid toebehoort aan het Profentschap en de Boodschap, en niet aan het bestuur. Wat betreft het feit dat hij ﷺ geen enkele verboden (Haram) handeling verrichtte tijdens het dragen van de last van het bestuur, noch een verplichte handeling naliet, dit kwam voort uit het feit dat hij onfeilbaar was in relatie tot het Profentschap en de Boodschap, en niet in relatie tot het feit dat hij een heerser was. Zijn ﷺ aanvaarding van het bestuur vereiste dus niet dat hij gekenmerkt werd met onfeilbaarheid, maar in de praktijk was hij onfeilbaar vanwege het feit dat hij een Profeet en Boodschapper was. Dienovereenkomstig zou hij het bestuur uitvoeren in zijn hoedanigheid als een menselijk wezen dat over menselijke wezens regeert. De Qur'an is gekomen met een expliciete verklaring dat hij een menselijk wezen is. Allah (SWT) zei:

Vervolgens verduidelijkte het het onderscheid tussen hem en de rest van de mensheid (door te zeggen):

Then it clarified distinguishing him from the rest of humanity (by saying):

Het onderscheid van de rest van de mensheid is dat hij openbaringen ontvangt, oftewel in het Profetenschap. Daarbuiten is hij een mens zoals de rest van de mensheid. Dus in de regel is hij een mens zoals andere mensen, dus wie ook kalief na hem wordt, zou ongetwijfeld een menselijk wezen zijn zoals de rest van de mensen, aangezien hij zijn kalief is in de regel en niet in het Profetenschap of de Boodschap. Daarom is onfeilbaarheid geen voorwaarde hiervoor, aangezien het niet een van de zaken is die onfeilbaarheid vereisen, wat alleen vereist is voor het Profetenschap. Hij is een heerser, niets meer, dus er is geen plaats om onfeilbaarheid te eisen voor degenen die de leiding erover hebben. Sterker nog, het is niet toegestaan om onfeilbaarheid te eisen van degene die het uitvoert, aangezien onfeilbaarheid beperkt is tot Profeten en het niet is toegestaan voor anderen dan Profeten, aangezien het bestaan ervan voor de Profeet ﷺ en de Boodschapper ﷺ vereist is voor de overlevering. Het is dus onfeilbaarheid in overlevering, en het niet begaan van een verboden (Haram) volgt natuurlijk uit de onfeilbaarheid in overlevering, aangezien de onfeilbaarheid in dat laatste niet volledig kan zijn zonder de onfeilbaarheid in het niet begaan van verboden (Haram). De zaak die het vereist is de overlevering, The Islamic Personality Vol 2 95

The distinction from the rest of humanity is that he is revealed to i.e. in the Prophethood. Apart from that he is a human like the rest of mankind. So he is in the rule a human like other people so whoever becomes Khalifah after him would doubtless be a human being like the rest of the people since he is his Khalifah in the rule not in Prophethood or the Message. Therefore infallibility is not a condition for it since it is not one of the matters which require infallibility which is only required for Prophethood. He is a ruler, nothing else, so there is no place for requiring infallibility for those who are in charge of it. In fact, it is not allowed to require infallibility for the one undertaking it as infallibility is restricted to Prophets and it is not allowed for other than Prophets as its existence for the Prophet and Messenger (saw) is required for conveyance. So it is infallibility in conveyance and its acquirement in never performing a haram naturally follows the infallibility in conveyance as the infallibility in the latter cannot be complete save with the infallibility from performing haram. The matter which requires it is the conveyance, The Islamic Personality Vol 2 95

niet het geloof of ongeloof van de mensen, of de fout in handelingen of het ontbreken daarvan; maar de zaak die dit vereist is de overlevering van de boodschap, niets anders. Dit is omdat, indien hij niet onfeilbaar door Allah (SWT) was gemaakt, het voor hem mogelijk zou zijn om de boodschap te verbergen, er iets aan toe te voegen of ervan te verminderen, tegen Allah te liegen (door te zeggen) wat Hij niet heeft gezegd, of een fout te maken en iets anders over te leveren dan waar hij toe was bevolen. Al dit wordt ontkend in een boodschap van Allah (SWT) en wordt ontkend in het feit dat hij een Boodschapper is die geloofd moet worden. Daarom is het onvermijdelijk dat de Boodschapper gekenmerkt wordt met onfeilbaarheid in het overleveren van de boodschap, waardoor de onfeilbaarheid tegen het begaan van verboden (Haram) van nature voortvloeit uit dit. Vanwege dit hebben de geleerden onderling verschillen wat betreft de onfeilbaarheid van Profeten tegen het begaan van verboden (Haram); sommigen zeiden dat hij alleen onfeilbaar is tegen het begaan van de grote zonden (kabair) en dat de kleine zonden (saghair) van hem acceptabel zijn, terwijl anderen zeiden dat hij onfeilbaar is tegen het begaan van zowel grote als kleine zonden. Zij zeiden dit op basis van de vraag of de handelingen consequent zijn aan de voltooiing van de overlevering of niet. Indien de vervulling van de overlevering daarvan consequent is, dan omvat de onfeilbaarheid in de overlevering deze, zodanig dat de Profeet ﷺ onfeilbaar wordt tegen het (begaan van) deze, aangezien de overlevering niet voltooid is behalve met zijn onfeilbaarheid tegen deze. Waar indien de voltooiing in de overlevering daar niet consequent van is, dan omvat de onfeilbaarheid deze niet, waardoor hij niet onfeilbaar is tegen deze, aangezien de overlevering zonder dit wordt volbracht. Dienovereenkomstig bestaat er geen verschil onder de moslims dat de Boodschapper ﷺ niet onfeilbaar is in het begaan van handelingen die in strijd zijn met wat beter is, aangezien de overlevering van de boodschap niet van hen afhankelijk is. Dus de onfeilbaarheid is specifiek voor de overlevering en daarom bestaat deze niet behalve voor Profeten en Boodschappers, noch is het mogelijk bij iemand anders dan hen.

Voorwaar, het bewijs voor onfeilbaarheid is rationeel en niet tekstueel, aangezien er geen sharia-teksten zijn gekomen, hetzij een duidelijke tekst in de Qur'an of een overlevering (Hadith), over het bestaan van onfeilbaarheid voor wie dan ook, hetzij de Profeten, de Boodschappers of anderen. Wat betreft de uitspraak van Allah:

Verily the evidence for infallibility is rational not textual as there has not come any Shari’ah texts, whether a clear text in the Qur’an or Hadith, upon the existence of infallibility for anyone whether the Prophets, the Messengers or others. As for Allah’s statement:

De betekenis hiervan is dat Hij beoogt elke twijfel en beschuldiging bij jullie weg te nemen. Dit vers (Ayah) is een onderdeel van drie verzen (Ayat). Allah (SWT) zei:

Its meaning is that He intends to remove from you any doubt and accusation. This ayah is a piece among three ayat. Allah (swt) said:

"O vrouwen van de Profeet ﷺ, jullie zijn niet zoals enige andere vrouw. Als jullie (Allah) vrezen, wees dan niet te toegeeflijk in de spraak, opdat degene in wiens hart een ziekte is, bewogen wordt door begeerte, maar spreek een rechtvaardige taal. En verblijf rustig in jullie huizen en maak geen vertoon zoals dat van de eerdere tijden van onwetendheid, en vestig de gebedsdienst, geef de armenbelasting (Zakah) en gehoorzaam Allah en Zijn Boodschapper. Voorwaar, Allah wenst slechts onreinheid van jullie weg te nemen, o familie van het huis, en jullie volledig te zuiveren. En herinner wat in jullie huizen wordt voorgelezen van de tekenen van Allah en de Wijsheid. Voorwaar, Allah is Zachtmoedig, Alwetend" [TMQ 33:32-34].

"O wives of the Prophet, you are not like any other woman. If you fear (Allah) then be not too complaisant of speech lest one in whose heart is a disease should be moved with desire but speak a speech (that is) just. And stay quietly in your houses and make not a dazzling display like that of the former times of ignorance, and establish prayer and give the zakat and obey Allah and His Messenger. Verily Allah only wishes to remove filth from you, O family of the house, and purify you completely. And remember what is recited in your homes of the signs of Allah and the Wisdom. Verily Allah is Courteous, All-Knowing" [TMQ 33:32-34].

Er is op geen enkele wijze een relatie tussen dit vers (Ayah) en onfeilbaarheid. Het is niet mogelijk om uit Zijn uitspraak “om onreinheid van jullie te verwijderen” te begrijpen dat Hij jullie onfeilbaar maakt. Integendeel, het verwijderen van onreinheid is het verwijderen van alle vuil, en de betekenis hier is metaforische onreinheid, d.w.z. twijfel en achterdocht, zoals expliciet duidelijk is in de zinnen voorafgaand aan deze zin in de twee verzen (Ayat). De zuivering hier is het reinigen van twijfel en achterdocht, omdat de betekenis(sen) van het woord onreinheid materiële onreinheid, metaforische onreinheid en zelfs straf is, zoals het in de Qur’an met deze betekenissen is gekomen. Allah (SWT) zei:

There is no relationship between this ayah and infallibility in any way whatsoever. It is not possible to understand from His statement “to remove filth from you” i.e. to make you infallible. Rather the removing of filth is the removing of all dirt and the meaning here is metaphorical filth i.e. doubt and suspicion as is explicitly clear in the sentences before this sentence in the two ayat. The purification here is cleansing from doubt and suspicion because the meaning(s) of the word filth is material filth, metaphorical filth and even punishment as it has come in the Qur’an with these meanings. Allah (swt) said:

En:

And:

In deze twee vers (Ayah) is onreinheid metaforische onreinheid. En Allah (SWT) zei:

In these two ayat, filth is metaphorical filth. And Allah (swt) said:

d.w.z. rituele onreinheid, wat fysieke vuilheid betekent. En Allah (SWT) zei:

i.e. ritual impurity meaning physical filth. And Allah (swt) said:

Dus Zijn uitspraak in het vers (Ayah) “om de onreinheid van jullie te verwijderen” betekent het verwijderen van metaforische onreinheid, d.w.z. achterdocht. Wat betreft Zijn uitspraak: “En om jullie volledig te zuiveren”, het woord yutahirukum (om jullie te zuiveren) en het woord zuivering kwamen nooit met de betekenis van onfeilbaarheid, noch in de taal, de Qur'an of de overlevering (Hadith). In de taal betekent iets zuiveren (tahara) tot zuivering (tatheera) het verwijderen van onreinheid ervan, en de vrouw is puur (tahir) van menstruatie en (tahira) van onreinheid en gebreken, en (tahara) in de Shar’a is het verwijderen van de (hadath). Hij ﷺ zei:

So His statement in the ayah “to remove the filth from you” means to remove metaphorical filth i.e. suspicion. As for His saying: “And purify you completely” verily the word yutahirukum (to purify you) and the word purification never came with the meaning of infallibility, neither in the language, Qur’an or the Hadith. In the language, to purify (tahara) something purification (tatheera) means to remove impurity from it, and the woman is pure (tahir) from menstruation and (tahira) from impurity and defects, and (tahara) in the Shar’a is removing the (hadath). He (saw) said:

En het is in de Qur'an met deze betekenis gekomen. Allah (SWT) zei:

And it has come in the Qur’an with this meaning. Allah (swt) said:

En:

And:

En:

And:

d.w.z. van fouten en ook:

i.e. from faults and also:

Namelijk van de onreinheid. De reiniging van de gelovigen kwam ook toen Allah (SWT) zei:

I.e from the impurity. The purification of the believers also came when Allah (swt) said:

Al deze teksten geven aan dat de betekenis van het vers (Ayah) is dat Allah (SWT) hen heeft gereinigd van twijfel en achterdocht, en ontkennen dat de betekenis ervan onfeilbaarheid is, vandaar dat het vers niet duidt op onfeilbaarheid.

All these texts specify that the meaning of the ayah is that Allah (swt) cleansed them from doubt and suspicion, and negates that its meaning is infallibility hence the ayah does not indicate infallibility.

Daarom is er geen tekstueel bewijs voor het bestaan van onfeilbaarheid voor wie dan ook; er is slechts rationeel bewijs hiervoor. Het verstand is wat dwingt tot het bestaan van onfeilbaarheid in de overlevering voor de Profeet ﷺ en de Boodschapper ﷺ, aangezien zijn status als Profeet ﷺ en Boodschapper ﷺ vereist dat hij onfeilbaar is, anders kan hij geen Profeet ﷺ of Boodschapper ﷺ zijn. Het verstand is degene die dwingt dat degene aan wie niet de verantwoordelijkheid is gegeven om een boodschap van Allah (SWT) over te brengen, niet onfeilbaar mag zijn, aangezien hij een menselijk wezen is, en zijn natuur (fitra) waarmee Allah (SWT) hem heeft geschapen, is dat fouten en vergeetachtigheid in hem voorkomen. En zolang hem niet de verantwoordelijkheid is gegeven met een boodschap van Allah (SWT), betekent dit dat er niets is dat vereist dat hij onfeilbaar is. Als er wordt beweerd dat hij onfeilbaar is, dan betekent dit dat hij verantwoordelijk is voor een boodschap van Allah, wat niet is toegestaan aangezien er geen Profeet ﷺ na Muhammad, de Boodschapper van Allah ﷺ is. Allah (SWT) zei:

Therefore there is no textual evidence for the existence of infallibility for anyone; there is only rational proof for it. The mind is what compels that there be infallibility in conveyance for the Prophet and Messenger as his being a Prophet and Messenger requires that he be infallible otherwise he cannot be a Prophet or Messenger. The mind is the one which compels that one not given the responsibility to convey a message from Allah (swt) is not allowed to be infallible as he is a human being, and his nature (fitra) with which Allah (swt) created him is that error and forgetfulness occur in him. And as long as he is not given responsibility with a message from Allah (swt), this means there is nothing which requires that he be infallible. If it is claimed that he is infallible, then this means that he is responsible with a message from Allah which is not permitted since there is no Prophet after Muhammad, the Messenger of Allah (saw). Allah (swt) said:

Het claimen van onfeilbaarheid betekent het claimen van het Boodschapperschap, aangezien de Boodschapper een overbrenger is van Allah, en er bestaat in hem, vanwege zijn eigenschappen als menselijk wezen, de potentie voor fouten en misleiding bij het overbrengen van Allah; het beschermen van de boodschap van Allah tegen fouten en verandering in de overdracht vereist dat de Boodschapper ﷺ onfeilbaar is voor fouten en misleiding. Om deze reden alleen is onfeilbaarheid een eigenschap van de Boodschapper ﷺ en vereist het alleen onfeilbaarheid. Als dit wordt geclaimd voor iemand anders dan hem, terwijl bekend is dat het enige dat dit vereist het overbrengen van de boodschap van Allah is, dan is het gelijk aan het claimen voor deze ander wat onfeilbaarheid vereist en de oorzaak daarvan, namelijk het overbrengen van de boodschap. Het zou dus betekenen dat hij verantwoordelijk is voor het overbrengen van een boodschap van Allah (SWT). Daarom is het niet toegestaan om onfeilbaarheid te eisen voor de kalief, aangezien het eisen ervan betekent dat hij verantwoordelijk is voor het overbrengen van een boodschap van Allah (SWT), wat hem onfeilbaar vereist, en dit is niet toegestaan.

Claiming infallibility means claiming Messengership since the Messenger is a conveyor from Allah, and there is within him due to his attributes as a human being the potential of error and misguidance in conveying from Allah, protecting the message of Allah from error and change in the conveyance requires that the Messenger be infallible from error and misguidance. For this reason alone, infallibility is an attribute of the Messenger and it alone requires infallibility. If it is claimed for anyone other than him while being known that the only matter requiring it is conveying the message from Allah then it is equivalent to claiming for this other person what requires infallibility and its cause i.e. conveying the message. Thus it would be claiming that he is responsible to convey a message from Allah (swt). Therefore it is not allowed to require infallibility for the Khalifah as requiring it means that he is responsible to convey a message from Allah (swt) thus requiring him to be infallible, and this is not permitted.

Dit maakt duidelijk dat de kalief een menselijk wezen is dat een fout kan maken of gelijk kan hebben, en het is toegestaan dat er bij hem gebeurt wat bij ieder mens gebeurt, zoals nalatigheid en vergeetachtigheid, onwaarheid, verraad en zonden, aangezien hij een mens is en geen profeet of boodschapper. De Boodschapper ﷺ informeerde dat het mogelijk is voor de imam om te dwalen, en hij informeerde dat er bij hem kan gebeuren wat mensen hem kan doen haten en hem kan vervloeken vanwege onrecht, zonden enzovoort. Hij informeerde zelfs dat duidelijke ongeloof bij hem kan voorkomen. Muslim overleverde: Zuhayr bin Harb vertelde aan mij dat Shababa aan ons vertelde dat Warqa aan mij vertelde van Aby Zayyad van Al- ‘Araj van Abu Hurayray van de Profeet ﷺ die zei:

Dit betekent dat de imam niet onfeilbaar is en dat het mogelijk is dat hij iets anders beveelt dan de vrees voor Allah. Muslim overleverde ook: Uthman bin Abi Sheeba vertelde aan ons dat Jareer aan ons vertelde van Al-‘Amash, van Zayd bin Wahhab, van Abdullah, die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

This means that the Imam is not infallible and it is possible for him to command other than the fear of Allah. Muslim also narrated: Uthman bin Abi Sheeba related to us that Jareer related to us from Al-‘Amash from Zayd bin Wahhab from Abdullah who said: The Messenger of Allah (saw) said:

Muslim overleverde: Ishaq bin Ibrahim Al-Handhalee vertelde ons dat Isa bin Yunus ons informeerde dat Al-Awza’i ons vertelde van Zayd bin Yazid bin Jabir, van Zareeq bin Hayyan, van Muslim bin Qurta, van ‘Awf bin Malik, van de Boodschapper van Allah ﷺ, die zei:

Muslim narrated: Ishaq bin Ibrahim Al-Handhalee related to us that Isa bin Yunus informed us that Al-Awza’i related to us from Zayd bin Yazid bin Jabir from Zareeq bin Hayyan from Muslim bin Qurta from ‘Awf bin Malik from the Messenger of Allah (saw) who said:

Al-Bukhari overleverde: “Ismail vertelde aan ons dat Bin Wahhab aan mij vertelde van Amru, van Bukayr, van Busr bin Said, van Junada bin Abu Umayyah, die zei: Wij gingen op bezoek bij ‘Ubadah bin As-Samit, die ziek was, en wij zeiden: Moge Allah u genezen. Vertel ons een overlevering (Hadith) die u van de Profeet ﷺ heeft gehoord, waarmee Allah u zal helpen. Hij zei:

Al-Bukhari narrated: “Ismail related to us that Bin Wahhab related to me from Amru from Bukayr from Busr bin Said from Junada bin Abu Umayyah who said: We entered to ‘Ubadah bin As-Samit who was ill and we said: May Allah improve you. Relate to us a hadith which you heard from the Prophet by which Allah will help you. He said:

En van Aisha die zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

And from Aisha who said: “The Messenger of Allah (saw) said:

Tirmidhi overleverde deze overlevering (Hadith) die duidelijk maakt dat de imam kan dwalen, kan vergeten en kan zondigen. Ondanks dat beval de Boodschapper ﷺ om hem te blijven gehoorzamen zolang hij regeert volgens de Islam en er geen duidelijke ongeloof is van hem is voortgekomen en hij niet heeft bevolen tot zonde. Na het nieuws van de Boodschapper ﷺ over de Khulafaa dat er enkele zullen zijn die de moslims niet zullen mogen, maar hij gehoorzaamheid beval, is er daarna nog enige mogelijkheid om te zeggen dat de kalief onfeilbaar moet zijn en dat het hem niet is toegestaan wat aan mensen is toegestaan? Dit komt voort uit de realiteit van de kalief in relatie tot het ontbreken van de voorwaarde van onfeilbaarheid, of zelfs het ontbreken van de toestemming om dit zelfs als een voorwaarde te stellen. Echter, degenen die zeiden dat het vereist is dat de kalief onfeilbaar is, hebben bewijzen voor hun standpunt gepresenteerd, dus moeten we onderzoeken en verduidelijken wat daarin besloten ligt. Deze bewijzen worden samengevat in vier bewijzen:

Tirmidhi narrated this hadith which is clear that the Imam can err, forget and sin. Despite that, the Messenger (saw) commanded to continue obeying him as long as he rules by Islam and clear disbelief has not occurred from him and he has not commanded with sin. After the news of the Messenger (saw) about the Khulafaa that there will be some which the Muslims will dislike yet he commanded obedience, is there after that any possibility of saying that the Khalifah must be infallible and that it is not permitted from him what is permitted from human beings? This is from the reality of the Khalifah in relation to the absence of the condition of infallibility, rather even the absence of permission to even make it a condition. However, those who said it is required that the Khalifah be infallible have presented evidences for their view, so we must examine and clarify what is within them. These evidences are summarised in four evidences:

1. De imam staat in de positie van de Boodschapper ﷺ in het behouden van de sharia, het overbrengen en onderwijzen ervan, het toezien op de zaken van de burgers, het vestigen van rechtvaardigheid onder hen, het bijstaan van de onderdrukten, het instellen van de vastgestelde straffen (Hudud) en de discretionaire straffen (ta’zeer) en het implementeren van de islam op de wijze van de sharia. Daarom is het onvermijdelijk dat hij onfeilbaar en zuiver is van alle kwaad, groot of klein, of het nu opzettelijk of door vergetelheid is gebeurd, van het begin van zijn leven tot het einde.

1. The Imam stands in the position of the Messenger in preserving the Shari’ah , conveying and teaching it, supervising the citizens’ affairs, establishing justice among them, assisting the oppressed, establishing the mandatory Islamic punishments (hudood) and discretionary punishments (ta’zeer) and implementing Islam in the Shari’ah way. Therefore it is inevitable that he be infallible and pure from all evil, large or small, whether they occurred deliberately or through forgetfulness, from the beginning of his life to the end.

De uitspraak van Allah (SWT) is een bewijs voor de verplichting van een onfeilbare imam die een beschermer van de sharia is. Dit vers (Ayah) is in Soera Al-Baqarah. Allah (SWT) zei:

The statement from Allah (swt) is an evidence upon the obligation of an infallible Imam who is a protector of Shari’ah. This ayah is in Surah Al-Baqarah. Allah (swt) said:

De woorden die hem tot een imam maken, zijn die woorden die hem tot een imam maken, zoals het vers (Ayah) dat volgt op dit vers (Ayah) dat betekenis geeft aan. Toen Ibrahim de uitspraak van Allah hoorde:

The words making him are those making him an Imam as the ayah coming after this ayah give sense to. When Ibrahim heard Allah’s statement:

En hij zag de grootsheid van deze eervolle positie; hij hoopte dat zijn nakomelingen er een deel van zouden hebben. Dus zei Allah (SWT):

And saw the greatness of this honourable post; he hoped that his descendants would have a share of it. So Allah (swt) said:

De betekenis hiervan is dat deze post niet zal worden gegeven aan iemand die besmet is of besmet zal raken door onrecht, wat algemener is dan of deze persoon onrecht doet aan zijn eigen ziel of aan iemand anders, zelfs als dit slechts voor een korte tijd in zijn leven is. In plaats daarvan wordt het gegeven aan iemand die in zijn leven geen enkel onrecht begaat.

Its meaning is that this post will not be given to someone who is blemished or will become stained with injustice, which is more general than whether this one is unjust to his own soul or someone else even if only for a short time in his life. Rather it is given to someone who does not do any injustice in his life.

b) Allah (SWT) zei:

b) Allah (swt) said:

Dit is een bewijs voor de verplichting van de onfeilbaarheid van de imam, aangezien hij naar de waarheid leidt, terwijl degene van wie een fout mogelijk is, niet naar de waarheid leidt, ook al zou het kunnen voorkomen dat hij de waarheid bereikt.

This is an evidence for the obligation of the infallibility of the Imam as he guides to the truth, and the one from whom an error is possible does not guide to it though it may happen that he achieves the truth.

c) Allah (SWT) zei:

c) Allah (swt) said:

Dit vers (Ayah) is een bewijs voor de onfeilbaarheid van degenen met gezag, d.w.z. de onfeilbaarheid van de imam, omdat Allah (SWT) de gehoorzaamheid aan degenen met gezag op onbeperkte wijze gebood zonder de gehoorzaamheid te specificeren voor een bepaald persoon of een bepaalde periode. Dit vereist dat degene die gehoorzaamd wordt onfeilbaar is, aangezien een feilbaar persoon kan bevelen tot zonde en dwaling. Als zijn gehoorzaamheid verplicht zou zijn terwijl dit (zijn) situatie is, hoewel het verboden is, dan zou dit betekenen dat de Heer wiens zaak verheerlijkt wordt, heeft bevolen om twee tegenstelde of tegenstrijdige zaken te combineren, wat onmogelijk is. Degene die gehoorzaamd wordt, moet onfeilbaar zijn. Ook heeft Allah (SWT) de gehoorzaamheid aan degenen met gezag gekoppeld aan de gehoorzaamheid aan de Boodschapper ﷺ, wiens gehoorzaamheid gekoppeld is aan de gehoorzaamheid aan Hem (SWT), wat verhevenheid vereist. Degenen die hier bedoeld worden met gezag zijn de onfeilbare imams. Dit zijn de bewijzen van degenen die zeggen dat het een voorwaarde is dat de imam onfeilbaar is. Het weerwoord op elk van deze punten wordt als volgt samengevat:

This ayah is an evidence for the infallibility of those in authority i.e. infallibility of the Imam, because Allah (swt) commanded the obedience of those in authority in an unrestricted manner without specifying the obedience for a specific or period. This requires that the obeyed one is infallible as a fallible one can command with sin and error. If his obedience was obliged while this is (his) situation though it is forbidden, this obliges that the Lord whose matter is glorified has commanded to combine two opposites or contradictory matters which is impossible. The obeyed one must be infallible. Also, Allah (swt) linked obedience to those in authority with obedience to the Messenger (saw) whose obedience is linked to His (swt) obedience which requires exaltation. Those meant in authority here are the infallible Imams. These are the evidences of those who say that it is a condition that the Imam be infallible. The response to each one of this is summarised in the following:

Ten eerste: De kalief neemt de plaats in van de Boodschapper in het bestuur door de sharia toe te passen en niet door deze van Allah (SWT) over te dragen; hij is zijn ﷺ kalief in het bestuur en niet in het overdragen van Allah (SWT). Dit vereist niet van hem dat hij onfeilbaar is, aangezien het ambt van bestuur geen onfeilbaarheid vereist, noch rationeel noch volgens de sharia. Het is waar dat er enkele eigenschappen vereist zijn voor de kalief, namelijk: de islam, man zijn, vrij zijn (geen slaaf), volwassenheid (dat wil zeggen het bereiken van de puberteit), verstandelijkheid, rechtvaardigheid en bekwaamheid. Elk van deze eigenschappen is vereist op basis van het bewijs waarmee de sharia is gekomen. Het vereisen van deze voorwaarden betekent echter niet dat de kalief onfeilbaar is in het niet tegenspreken ervan; het betekent eerder dat degene die verantwoordelijk is voor dit ambt verplicht is deze eigenschappen te bezitten wanneer hij hiervoor wordt aangesteld, en niet dat hij onfeilbaar is in het niet verliezen ervan. Het is voor hem mogelijk om deze te verliezen, waarna hij ofwel zijn ontslag verdient, ofwel het kalifaat verlaat (dat wil zeggen dat hij niet langer de kalief is). Het vereisen van deze eigenschappen van de kalief is als het vereisen van rechtvaardigheid van een getuige met betrekking tot zijn beschrijving daarvan om zijn getuigenis te aanvaarden; dit betekent niet dat er van hem wordt vereist dat hij onfeilbaar is in het niet tegenspreken ervan. Daarom is de positie van de kalief op de plaats van de Profeet in het bestuur geen bewijs dat hij onfeilbaar moet zijn. Wat betreft het overbrengen van de sharia door de moslims, het is niet het overbrengen ervan van Allah (SWT). Het is eerder het uitvoeren van wat Allah (SWT) van de moslims heeft gevraagd om de oproep tot de islam (Da’wah) naar de mensheid te dragen, om hen de gedachten van de islam en haar wetten te onderwijzen, en het kan nooit iets anders betekenen dan dat. Het is geen overbrenging van Allah (SWT); het is eerder een van de verantwoordelijkheden waarmee de Boodschapper ﷺ kwam, en het is niet zoals de overbrenging van de Boodschapper ﷺ van Allah (SWT). Daarom vereist het geen onfeilbaarheid; het uitvoeren ervan is als het uitvoeren van de andere verantwoordelijkheden van de sharia. Het is niet verplicht voor de kalief in zijn hoedanigheid als kalief; het is eerder verplicht voor elke moslim die de sharia kent. De kalief is bevolen de sharia over te dragen in zijn hoedanigheid als moslim; dit is in zijn hoedanigheid als geleerde indien hij dat is, aangezien het overdragen verplicht is voor de moslim die kennis heeft van de sharia in wat hij weet. Onfeilbaarheid is niet verplicht voor degenen die overdragen, noch is het een voorwaarde voor hen. Wat betreft het uitvoeren van de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) die verplicht is voor de kalief in zijn hoedanigheid als kalief, dit is verplicht voor hem in zijn hoedanigheid als heerser in wiens handen de autoriteit ligt. Het is hem verplicht dit uit te voeren via een specifieke methode, namelijk jihad, wat geen onfeilbaarheid vereist. Integendeel, er is geen plaats om dit te eisen.

Hierdoor heeft de Shar’a de methode verduidelijkt om de kalief ervan te weerhouden zonden te begaan. Dit gebeurt niet via de aanwezigheid van een imam die hem tegenhoudt, maar de moslimgemeenschap (Ummah) doet dat. Degene die zegt dat de kalief een andere kalief nodig heeft om hem ervan te weerhouden zonden te begaan, begrijpt niet wat bestuur betekent en heeft er geen visie op, want de kalief houdt een andere kalief niet tegen, maar hij strijdt met hem om het bestuur. Of hij volgt hem, waardoor hij een gouverneur of Wali wordt en niet de kalief, of hij strijdt tegen hem uit rebellie. Hoe kan men zich dan voorstellen dat een kalief een andere kalief ervan weerhoudt zonden te begaan?

Through this the Shar’a clarified the method to prevent the Khalifah form committing sins. It is not via the existence of an Imam who prevents him but rather the Ummah does that. The one who says that the Khalifah requires another Khalifah to prevent him from committing sins does not understand what ruling means and he does not have a vision of it because the Khalifah does not prevent another Khalifah but rather he fights him over for the rule. Or he follows him, thereby becoming a governor or Wali not the Khalifah, or he fights him for rebellion. So how can one imagine that a Khalifah prevents another Khalifah from committing sins?

Ten derde: De Imamah is geen goddelijke functie maar een menselijke functie. Zij bestaat niet om de sharia-regel te beschermen, maar eerder om de sharia te implementeren die Allah (SWT) heeft geopenbaard aan onze meester Muhammad ﷺ. Wat de bescherming van de sharia betreft, voorwaar Allah (SWT) garandeert de bescherming ervan, net zoals Hij (SWT) de bescherming van de Qur'an garandeert. Allah (SWT) zei:

Thirdly: The Imamah is not a divine post but a human one. It does not exist to protect the Shari’ah rule but rather to implement the Shari’ah which Allah (swt) revealed to our master Muhammad (saw). As for the protection of the Shari’ah, verily Allah (swt) guarantees to protect it when He (swt) guarantees to protect the Qur’an. Allah (swt) said:

Het doel bij het instellen van de kalief is niet dat hij wordt aangesteld om alles te beschermen waarmee de Profeet ﷺ kwam, zodanig dat er gezegd wordt dat het voor hem verplicht is om alle regels te kennen en een beschermer voor al deze regels te zijn. In plaats daarvan is het doel bij het instellen van hem het vestigen van de regels van het Boek en de profetische traditie (Sunnah), dat wil zeggen: het implementeren van de islam en het verspreiden van de oproep tot de islam (Da’wah) naar de wereld, hetgeen van hem niet vereist dat hij alle regels kent en al deze regels beschermt. Daarom is het niet vereist dat hij onfeilbaar is, en dienovereenkomstig betekent zijn benoeming niet noodzakelijkerwijs dat het doel waarvoor hij is aangesteld, wordt tegengesproken. Wat betreft het vertrouwen van de mensen in hem, zodanig dat zij alle regels van hem aannemen als de regels van Allah (SWT) in werkelijkheid zonder enige twijfel, wat hen zou verhinderen om daarnaar te handelen en deze te volgen, dit komt niet voort uit het feit of de kalief onfeilbaar of feilbaar is. Integendeel, het komt voort uit het bewijs (Daleel) van de regel zelf; indien het een bewijs uit de sharia is en is afgeleid via een sharia-afleiding, dan zullen de mensen erop vertrouwen dat deze regel een sharia-regel is, en zal er in deze situatie geen twijfel in hen binnendringen die hen verhindert ernaar te handelen en deze te volgen, zonder te kijken naar wie de kalief is, zelfs als hij zelf afwijkt van de regel die zij hebben afgeleid. Dit komt doordat een verschil van mening in de afleiding een regel niet legitiem maakt voor de ene zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) en illegitiem voor een andere. Integendeel, het is een sharia-regel voor alle moslims, zolang er (zelfs) een onduidelijk bewijs (shubha Daleel) uit de sharia-bewijzen aanwezig is bij de afleider van de regel, en het volgens de taalkundige en sharia-kennis mogelijk is dat men dit type afleiding kan maken. Wat betreft het feit dat hij feilbaar is vanwege de mogelijkheid van zonde en fouten bij hem, wat leidt tot een gebrek aan vertrouwen in hem, en dat het niet zeker is dat wat hij voorschrijft de wet van Allah (SWT) is, dan is de kwestie hier een kwestie van de regel en de heerser, dat wil zeggen: de regel waarmee hij regeert en tot komt, en de heerser die regeert en tot komt. Het vertrouwen dat wordt gezocht, is niet of de heerser tot de wet van Allah (SWT) komt of of hij er wel of niet naar regeert. De overweging ligt enkel in de regel waarmee hij regeert en die hij aanneemt, met betrekking tot de vraag of het een islamitische wet is of niet. Het heeft geen betrekking op de persoon die de regel geeft, in de zin van of hij onfeilbaar is of niet. Datgene wat de mensen impliciet vertrouwen doet laten hebben in de regel, zodat twijfel die hen zou verhinderen ernaar te handelen of het te volgen, niet kan binnendringen, is hun overweging van de regel zelf, met betrekking tot de vraag of deze legitiem is of niet. Het hangt niet af van de vraag of de kalief van wie zij de regel ontvangen onfeilbaar is of niet.

Het woord imam betekent daarin niet het kalifaat of het bestuur. Het woord imam komt in de Glorieuze Koran in vele verzen (Ayah) voor. Allah (SWT) zei:

The word Imam therein does not mean the Khilafah or the rule. The word Imam came in the Glorious Qur'an in many ayat. Allah (swt) said:

En:

And:

De betekenis van het woord imam in deze twee verzen (Ayah) is een gids. Imam Al-Bukhari zei: “De uitspraak van Allah (SWT):

The meaning of the word Imam in these two ayat is a guide. Imam Al-Bukhari said: “The statement of Allah (swt):

Hij zei: "Leiders die degenen voor ons volgen en gevolgd worden door degenen na ons." Het woord imam in de uitspraak van Allah:

He said: Leaders who follow those before us and are followed by those after us.” The word Imam in Allah’s statement:

De betekenis hier is Profetenschap en het voorbeeld, aangezien de verzen (Ayat) die erop volgen spreken over de Ka’abah, de mensen van Ismail en vervolgens het verlenen van de Profetenschap aan Ibrahim, waardoor de betekenis wordt: Wij hebben jou een imam gemaakt die door de mensen wordt nagevolgd en een Profeet die door de mensen wordt gevolgd. Het is niet mogelijk dat het woord imam hier het kalifaat of het bestuur betekent, vooral omdat Ibrahim nooit in het bestuur was betrokken en ook geen heerser was, maar een Profeet en Boodschapper was. Dus Allah (SWT) zei tegen hem dat deze positie, die het voorbeeld en de Profetenschap is, niet voor onderdrukkers is, toen hij van Hem (SWT) verzocht om voor zijn nakomelingen te bepalen wat Hij voor hem had bepaald. Er is dus geen bewijs in het vers (Ayah) voor de onfeilbaarheid van de kalief. Bovendien is de tegenovergestelde betekenis van het woord onderdrukkers 'betrouwbaar' en niet 'onfeilbare personen'. Dus degenen die geen onderdrukkers zijn, betekent niet dat zij onfeilbaar zijn; het betekent eerder degenen die gekenmerkt worden door de afwezigheid van onderdrukking, wat rechtvaardigheid is. Wat betreft de tweede tekst, zijnde het vers (Ayah):

The meaning here is Prophethood and example as the ayat which are after it discuss about the Ka’abah, the people of Ismail then the granting of Prophethood to Ibrahim so the meaning becomes: We made you an Imam whom the people imitate and a Prophet whom people follow. It is not possible that the word Imam here means the Khilafah or rule, especially since Ibrahim was never in charge of the rule nor was he a ruler but was a Prophet and Messenger. So Allah (swt) said to him that this post which is the example and Prophethood is not for oppressors when he requested from Him (swt) to ordain for his descendants what He ordained for him. So there is no evidence in the ayah for the infallibility of the Khalifah. Moreover, the opposite meaning for the word oppressors is trustworthy not infallible persons. So those who are not oppressors does not mean that they are infallible; rather it means those who are characterised with the absence of oppression which is justice. As for the second text which is the ayah:

De betekenis ervan, en Allah (SWT) weet het best, is: Is degene die de leiding volgt, namelijk de Boodschapper ﷺ, meer waard om gevolgd te worden, of degene die dwaalt en niet leidt tenzij een ander hem leidt? Het hele onderwerp is leiding en het volgen van de gids, en het heeft geen relatie met het bestuur of het kalifaat. De imam regeert de mensen en zijn plicht is het besturen, niet de leiding; hij straft de dwazen en ongehoorzamen, en vecht tegen de ongelovigen. Het woord gids wordt hier niet gebruikt, behalve voor de Boodschapper ﷺ. De betekenis is niet van toepassing op de kalief, en er is geen relatie tussen dit vers (Ayah) en de onfeilbaarheid van de kalief. Is het bestuur leiding of de implementatie van de sharia?

Its meaning and Allah (swt) knows best is: Is the one who is following the guidance i.e. the Messenger (swt) more worthy to be followed or the one who is misguided nor does he guide except if another guides him. The whole subject is guidance and following the guide, and it has no relationship with the rule or Khilafah. The Imam rules the people and his duty is ruling not guidance; he punishes the misguided and disobedient persons, and fights the disbelievers. The word guide is not used here except for the Messenger. The meaning does not apply upon the Khalifah, and there is no relationship between this ayah and Khalifah’s infallibility. Is the rule guidance or the implementation of the Shari’ah ?

Wat betreft de derde tekst, namelijk het vers (Ayah):

As for the third text which is the ayah:

Het is het gebod om degenen met gezag te gehoorzamen, en dit te koppelen aan de gehoorzaamheid aan Allah (SWT) en de gehoorzaamheid aan de Boodschapper ﷺ. Het is een bewijs dat de regel ervan gelijk is aan de regel van het gehoorzamen van Hem (SWT) en het gehoorzamen van de Boodschapper ﷺ, en niets anders. Het kwam in de praktijk algemeen voor binnen het vers (Ayah); het wordt echter gespecificeerd door andere verzen (Ayat) en talrijke overleveringen (Hadith). Het werd gespecificeerd door die verzen (Ayat) en overleveringen (Hadith) die betrekking hebben op gehoorzaamheid in zaken die geen zonde en geen ongeloof zijn; en het bleef niet daarbij, maar beval eerder het strijden tegen de imam. De specifieferende verzen (Ayat) en overleveringen (Hadith) zijn hier expliciet over. Allah (SWT) zei:

It is the command to obey those in authority, and linking this with obedience to Allah (swt) and obedience to the Messenger (saw). It is evidence that its rule is like the rule of obeying Him (swt) and obeying the Messenger (saw), nothing else. It came in practice generally within the ayah; it is, however, specified by other ayat and numerous ahadith. It was specified by those ayat and ahadith related to obedience in other than sin and other than disbelief; and it did not stop there but rather commanded fighting the Imam. The specifying ayat and ahadith are explicit upon this. Allah (swt) said:

En:

And:

En:

And:

En:

And:

En:

And:

De toespraak tot de Boodschapper ﷺ is de toespraak tot zijn moslimgemeenschap (Ummah), zolang er geen bewijs is dat deze specifiek voor hem is en tot zijn bijzonderheden behoort; er is hier geen bewijs gekomen dat deze specifiek voor hem is, dus is het een toespraak tot zijn moslimgemeenschap (Ummah). Al-Bukhari overleverde van Nafi’ van Abdullah (ra) van de Profeet ﷺ, die zei:

The speech to the Messenger (saw) is the speech to his Ummah as long as there came no evidence that it is specific for him and among his specificities; no evidence came here that it is specific for him so it is a speech to his Ummah. Al-Bukhari narrated from Nafi’ from Abdullah (ra) from the Prophet (saw) who said:

En hij ﷺ zei over het gehoorzamen van de kaliefen en leiders, volgens wat Muslim overleverde:

And he (saw) said in the matter of obeying the Khalifahs and leaders according to what Muslim narrated:

Hij overleverde ook:

He also narrated:

En Al-Bukhari en Muslim hebben overgeleverd:

And Al-Bukhari and Muslim narrated:

Deze verzen (Ayah's) en overleveringen (Hadith's) specificeren de gehoorzaamheid aan de kalief, mits het niet gaat om zonde of ongeloof. Daarom volgt de bewering niet dat de feilbare kan bevelen tot zonde en dwaling, zodanig dat als zijn gehoorzaamheid verplicht is, dit noodzakelijkerwijs zou betekenen dat Allah (SWT) heeft bevolen twee tegenstrijdige zaken te verenigen door gehoorzaamheid aan de kalief te bevelen en zonden te verbieden. Deze bewering volgt niet, omdat er geen vereniging tussen twee tegenstrijdige zaken bestaat, aangezien Hij gehoorzaamheid gebiedt in zaken die geen zonde of ongeloof zijn, bevelen tot ongehoorzaamheid bij zonde en ongeloof, en het verbod op zonden gebiedt. Er is dus geen tegenstrijdigheid in Zijn bevelen (SWT) in dit kwestie. Dit verduidelijkt dat dit vers (Ayah) niet geschikt is als bewijs voor de vereiste van onfeilbaarheid, waardoor een dergelijke deductie op basis daarvan faalt.

These ayat and ahadith specify the obedience to the Khalifah for other than sin or disbelief. Therefore the statement does not come that the fallible can command with sin and error such that if his obedience is obliged this would necessarily mean that Allah (swt) has commanded the joining between two contradictory matters by commanding obedience to the Khalifah and prohibiting sins. This statement does not come because there does not exist the joining between two contradictory matters as He commands obedience in other that sin and disbelief, commands with non-obedience in sin and disbelief, and commands the prohibition of sins. So there is no contradiction in His commands (swt) in this issue. This clarifies that this ayah is not suitable as evidence upon the requirement of infallibility so such deduction by it fails.

Dit zijn de bewijzen van degenen die (de vereiste van) onfeilbaarheid stellen. Elk van hen is tekortgeschoten in de rang van deductie en is niet geschikt als bewijs. Daarom is hieruit verduidelijkt dat het niet vereist is dat de kalief onfeilbaar is, maar dat het juist niet is toegestaan dat dit het geval is, en dat het kalifaat een menselijke functie is en geen goddelijke. De Islamitische Staat is dus een menselijke staat en geen theocratische staat.

These are the evidences of those stating (the requirement) of infallibility. Each one of them has fallen from the rank of deduction and is not suitable as proof. Therefore from this it is clarified that it is not required from the Khalifah that he be infallible rather it is not allowed to entail this and that the Khilafah is a human post not a divine one. Thus the Islamic State is a human state and not a Theocratic state.