Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
36. Usul Al-fiqh
Taalkundig verwijst ‘asl’ naar datgene waarop wordt gebouwd, inclusief zowel materiële constructie, zoals de constructie van muren op een fundament, als rationele constructie, zoals de (analoge) constructie van een uitspraak [ma’lūl] op een grondreden [‘Illah] of van een uitspraak [madlūl] op een bewijs (Daleel). Dus usūl al-fiqh zijn de principes [qawā’id] waarop islamitische jurisprudentie (Fiqh) is gebouwd.
Linguistically ‘asl’ refers to that which is constructed upon, inclusive of both material construction, like the construction of walls upon a foundation, and rational construction, like the (analogical) construction of a ruling [ma’lūl] upon an effective cause [‘illah] or of a ruling [madlūl] upon an evidence [dalīl]. Thus usūl al-fiqh is the principles [qawā’id] upon which fiqh is built.
Wat betreft islamitische jurisprudentie (Fiqh), taalkundig verwijst het naar begrip [fahm], zoals in de uitspraak van Allah:
As for fiqh, linguistically it refers to understanding [fahm], as in the saying of Allah:
“Wij begrijpen niet veel van wat u zegt…” [Hud: 91], en in de terminologie van de rechtsgeleerden (Faqih) is ‘islamitische jurisprudentie (Fiqh)’ de kennis van de praktische sharia-regels (die) zijn afgeleid van de gedetailleerde bewijzen. De bedoeling hier van ‘kennis van de regels’ met betrekking tot de geleerde [‘ālim] is niet louter kennis, maar eerder het bereiken van beheersing van de islamitische (Shar’i) ahkām, dat wil zeggen, dat deze kennis en het diepe begrip ervan de mate bereiken dat het de persoon die deze ahkām kent, een beheersing ervan geeft. Het verwerven van een dergelijke beheersing volstaat om als een faqīh (Faqih) te worden beschouwd, zelfs als hij niet alle ahkām kent. Het is echter noodzakelijk om een verzameling van de vertakkende rechtsregels te kennen door middel van overpeinzing [nadhar] en deductie/bewijsvoering [istidlāl]; het kennen van één of twee regels wordt geen fiqh (Fiqh) genoemd. Ook wordt de kennis van het vormen van verschillende soorten bewijzen tot bewijsstukken geen fiqh (Fiqh) genoemd. Het woord fiqh (Fiqh) verwijst dan naar de verzameling van de praktische vertakkende regels, afgeleid van de gedetailleerde bewijzen. Wanneer er dus wordt gezegd: ‘dit is een boek van fiqh (Fiqh)’, dan betekent dit dat dit boek vertakkende praktische regels bevat; wanneer fiqh (Fiqh) wordt vermeld, is de bedoeling een verzameling van praktische vertakkende rechtsregels. Belangrijk is dat dit exclusief is voor de praktische regels, omdat volgens de conventionele definitie regels met betrekking tot het geloof [ahkām al-i’tiqādi] geen deel uitmaken van fiqh (Fiqh), omdat fiqh (Fiqh) specifiek is voor de vertakkende praktische ahkām, dat wil zeggen, de regels die de handelingen vaststellen, niet de overtuigingen.
“We do not understand much of what you say…” [Hud: 91], and in the terminology of the legal scholars ‘fiqh’ is the knowledge of the practical shari’ah rules (which are) derived from the detailed evidences. The intent here of ‘knowledge of the rules’ with regards to the scholar [‘ālim] is not mere knowledge, rather it is the attainment of mastery of the shar’i ahkām, that is, that this knowledge and deep understanding of it reaches to the extent that it gives the person who knows these ahkām a mastery over them. Acquiring such a mastery suffices one to be considered a faqīh, even if he does not know all the ahkām. However it is necessary to know a collection of the branchial legal rulings through deliberation [nadhar] and deduction/evidencing [istidlāl]; knowing one or two rules is not called fiqh. Nor is knowledge of forming different types of evidences into proofs called fiqh. The word fiqh then is refers to the collection of the practical branchial rules, derived from the detailed evidences. Thus when it is said that ‘this is a book of fiqh’, it means that this book contains branchial practical rules; when fiqh is mentioned, the intent is a collection of practical branchial rulings. Importantly this is exclusive to the practical rules, because by the conventional definition, rules to do with belief [ahkām al-i’tiqādi] are not part of fiqh, because fiqh is particular to the branchial practical ahkām, that is, the rules which establish the actions, not beliefs.
Daarom is de betekenis van usūl al-fiqh de principes [qawā’id] waarop het verwerven van de beheersing van de praktische regels (afgeleid) uit de gedetailleerde bewijzen (Daleel) is gebouwd. Daarom wordt usūl al-fiqh conventioneel gedefinieerd als de kennis van de principes waarmee de afleiding [istinbāt] van de islamitische (Shar’i) rechtsregels (Hukm) uit de gedetailleerde bewijzen (Daleel) wordt bereikt; en deze principes zelf worden ook usūl al-fiqh genoemd. Een boek over usūl al-fiqh is een boek dat deze principes bevat. De studie van usūl al-fiqh is een studie van de principes en van de bewijzen (Daleel), dat wil zeggen, van de rechtsregel (Hukm), de bronnen van de rechtsregel (Hukm), en de methodologie van het afleiden van de rechtsregel (Hukm) uit deze bronnen. Usūl al-fiqh omvat de algemene bewijzen [adillah ijmāliyyah] en de manieren waarop deze wijzen op de islamitische (Shar’i) regels, aangezien het in het algemeen ook de toestand van degene die de deductie uitvoert [mustadil] omvat; dat wil zeggen, (het omvat) de kennis van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Het omvat ook de methodologie van afleiding: het afwegen [ta’ādul] en het geven van voorkeur [tarjīh] tussen bewijzen (Daleel). Voorwaar, zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) en tarjīh zijn afhankelijk van de kennis van de bewijzen (Daleel) en de manieren waarop deze wijzen op de rechtsregels (Hukm). Daarom zijn de bewijzen (Daleel) en de manier waarop zij wijzen op de rechtsregels (Hukm) de twee fundamenten van usūl al-fiqh, samen met de studie van de rechtsregel (Hukm) zelf en zaken die hiermee verband houden.
Therefore the meaning of usūl al-fiqh is the principles [qawā’id] upon which the acquisition of the mastery of the practical rules (derived) from the detailed evidences is built. Hence usūl al-fiqh is defined conventionally as the knowledge of the principles whereby the derivation [istinbāt] of the shar’i rulings from the detailed evidences is attained; and these principles themselves are also termed usūl al-fiqh. A book of usūl al fiqh is a book which contains these principles. The study of usūl al-fiqh is a study of the principles and of the evidences, that is, of the ruling [hukm], the sources of the ruling, and the methodology of deriving the ruling from these sources. Usūl al-fiqh includes the general evidences [adillah ijmāliyyah] and the ways in which these indicate upon the shar’i rules, as it includes, generally, the state of the one doing the deduction [mustadil]; that is, (it includes) the knowledge of ijtihād. It also includes the methodology of derivation: weighing [ta’ādul] and giving preference [tarjīh] between evidences. Indeed, ijtihād and tarjīh depend upon knowledge of the evidences and the ways in which these indicate upon the rulings. Therefore the evidences and the way in which they indicate upon the rulings are the two foundations of usūl al-fiqh, together with the study of the ruling itself and matters related to it.
Zo is de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) de niet-gespecificeerde algemene aanwijzingen voor de islamitische jurisprudentie (Fiqh), zoals het absolute gebod [mutlaq al-‘amr], het absolute verbod [mutlaq al-nahy], de handelingen van de Profeet ﷺ, de consensus (Ijma’) van de sahabatten en analogie (Qiyas). Dit sluit de gedetailleerde specifieke aanwijzingen uit, zoals “Vestig het gebed”, “En kom niet nabij de overspel”, het gebed van de Boodschapper ﷺ binnen de Kaaba, het instellen van voogdij [wilayah] over degene die niet in staat is zijn eigen zaken te regelen [mahjur], het recht van de vertegenwoordiger op loon wanneer hij is ingehuurd op basis van betaling, op analogie (Qiyas) met een werknemer. Al deze zaken maken geen deel uit van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh), omdat het specifieke gedetailleerde bewijzen zijn. Het feit dat ze worden gebruikt als voorbeelden in de studie van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh), betekent niet dat ze er een deel van uitmaken. Integendeel, de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) zijn de algemene bewijzen, de wijze waarop deze (op de regel) wijzen, de staat van degene die het bewijs levert, en de methodologie van het bewijzen [istidlal].
Thus usūl al-fiqh is the unspecified general indications for fiqh, like the absolute command [mutlaq al-‘amr], absolute prohibition [mutlaq al-nahy], the action of the Prophet (saw), ijma’ al-sahaba and qiyas. This excludes the detailed specific indications like “Establish prayer”, “And do not come near fornication”, the prayer of the Messenger (saw) inside the Ka’bah, the establishment of guardianship [wilāyah] over the one incapable of looking after his own affairs [mahjūr], the deserving of the representative to wages when hired on the basis of payment on analogy to an employee. All these are not part of usūl al-fiqh because they are specific detailed evidences. Finding them used as examples in the study of usūl al-fiqh does not mean they are a part of it. Nay, usūl al fiqh is the general evidences, the way in which these indicate (upon the ruling), the state of the one evidencing, and the methodology of evidencing [istidlāl].
Usūl al-fiqh verschilt van fiqh in het feit dat het onderwerp van fiqh de handelingen van de dienaren zijn met betrekking tot het feit of deze toelaatbaar, verboden, geldig, ongeldig of nietig zijn. Wat betreft usūl al-fiqh, is het onderwerp de tekstuele bewijzen met betrekking tot de islamitische (Shar’i) ahkām die daaruit worden afgeleid, dat wil zeggen, met betrekking tot hoe zij de islamitische (Shar’i) ahkām vaststellen. Daarom is het noodzakelijk (bij het bestuderen van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh)) om de rechtsregel (Hukm) en datgene wat hiermee verband houdt te bestuderen, met betrekking tot de uitleg van wie de rechtsregel (Hukm) uitgeeft, dat wil zeggen, wie het recht heeft om de rechtsregel (Hukm) uit te vaardigen: wie is de wetgever, en met betrekking tot op wie de rechtsregel (Hukm) van toepassing is, dat wil zeggen, wie verantwoordelijk is voor het uitvoeren van de rechtsregel (Hukm), namelijk degene op wie de rechtsregel (Hukm) verplicht is [mahkūm ‘alayh], en met betrekking tot de rechtsregel (Hukm) zelf: wat is het, en wat is de werkelijkheid ervan? Daarna volgt de uitleg van de bewijzen en de manieren waarop zij op de uitspraak wijzen.
Usūl al-fiqh differs from fiqh in that the subject of fiqh is the actions of the servants with regards to them being permissible, prohibited, valid, invalid and void. As for usūl al fiqh, its subject is the textual evidences with regards to the shar’i ahkām being derived from them, that is, with regards to how they establish the shar’i ahkām. Thus it is necessary (in studying usūl al-fiqh) to study the hukm and that which is related to it with regards to the explanation of who is it that issues the hukm, that is, who has the right to issue the hukm: who is the legislator, and with regards to upon whom does the hukm apply, that is, who is responsible for executing the hukm, meaning, the one upon whom the hukm is obligated [mahkūm ‘alayh], and with regards to the hukm itself: what is it, and what is its reality? After this comes the explanation of the evidences and the ways in which they indicate upon the ruling