61. Het conflict tussen de handeling van de Boodschapper ﷺ en zijn uitspraak

61. Het conflict tussen de handeling van de Boodschapper ﷺ en zijn uitspraak - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

Een van de standpunten is: de uitspraak gaat vooraf, wat betekent dat als de Profeet ﷺ een handeling verrichtte en er geen bewijs (Daleel) is dat dit tot zijn specifieke kenmerken behoort, dan heft het de voorafgaande uitspraak die ermee in strijd is op. Dit geldt of de uitspraak algemeen is, zoals wanneer hij zei: "het vasten op een bepaalde dag is verplicht voor ons", en hij vervolgens die dag het vasten verbrak, terwijl het bewijs (Daleel) is geleverd om hem ﷺ te volgen zoals wij hebben aangetoond; of het was specifiek voor hem door een bewijs (Daleel) dat dit aangeeft, of specifiek voor ons door een bewijs (Daleel) dat dit aangeeft. Dit betekent dat zijn handeling, waarvan wordt bevestigd dat deze herhaald moet worden en die nagevolgd moet worden, indien deze later is dan de uitspraak waarmee hij in strijd is en of het nu zijn specialiteit is, onze specialiteit, of algemeen voor hem en voor ons; de uitspraak opheft die betrekking heeft op hem, of op ons, of op zowel hem als ons. Wat betreft de handeling die zijn specialiteit is; de opheffing is daarin duidelijk, en wat betreft de handeling die onze specialiteit is; dat is vanwege de verplichting tot imitatie, en wat betreft de handeling die algemeen is voor hem en ons; dat is eveneens vanwege de verplichting tot imitatie.

One of them is: the saying is precedent, i.e. if the Prophet (SAW) did an action and there is no daleel that it is of his specialties, then it abrogates the preceded saying that conflicts it, whether the saying is common like if he said: fasting a particular day is obligatory upon us, then he broke the fasting on that day, and the daleel has been furnished to follow him (SAW) as we proved, or it was specially for him by a daleel which denotes that, or specially for us by a daleel which denotes that. It means that his action which is affirmed to be repeated, and which must be imitated, if it is belated from the saying it conflicts with and which is his specialty, our specialty, or common for him and for us; it abrogates the saying that is concerning him, or concerning us, or both him and us. As for action which is his specialty; the abrogation is apparent in it, and as for the action which is our specialty; that is for the obligation of the imitation, and as for the action which is common for him and us; that also is for the obligation of the imitation.

De tweede van hen is: indien de uitspraak later komt dan de genoemde handeling, datgene wat het bewijs (Daleel) heeft aangetoond dat wij hem daarin moeten volgen, omdat er geen bewijs is dat het zijn specifieke kenmerk is; dan moet er naar gekeken worden. Indien het bewijs (Daleel) de verplichting tot herhaling van de handeling niet aantoont, dan is er geen tegenstrijdigheid tussen de handeling en de latere uitspraak, omdat de handeling slechts eenmaal heeft plaatsgevonden en voorbij is, en de herhaling ervan niet wordt gevraagd, en het is opgehouden te bestaan; dus de uitspraak is niet in strijd met de handeling omdat de herhaling ervan niet wordt gevraagd. En indien het bewijs de verplichting tot de herhaling ervan aantoont voor hem ﷺ en zijn moslimgemeenschap (Ummah), dan zou de latere uitspraak algemeen kunnen zijn voor hem en zijn moslimgemeenschap (Ummah), en het zou zijn specifieke kenmerk kunnen zijn, of het onze specificiteit. Dus indien de uitspraak algemeen is, dan heft deze de voorafgaande handeling op; bijvoorbeeld als hij ﷺ de dag van Aashuraa' vastte, en het bewijs (Daleel) de herhaling ervan verplicht en ons ermee heeft belast, en hij ﷺ vervolgens zei: "het is niet verplicht voor ons om het te vasten", dan is dit indien het algemeen is. En indien de latere uitspraak specifiek voor de Profeet ﷺ is, dan heft de latere uitspraak de voorafgaande handeling op wat betreft hem, maar niet wat betreft ons. En indien de latere uitspraak betrekking heeft op ons, de moslimgemeenschap (Ummah), zoals wanneer hij zei: "het is niet verplicht voor jullie om het te vasten", dan is er geen tegenstrijdigheid in dat wat de Profeet ﷺ betreft, dus zijn belasting hiermee blijft voortbestaan. En het toont de niet-belasting voor ons aan met die handeling. En indien het kwam voordat de moslimgemeenschap (Ummah) de handeling uitvoerde, dan is het een specificatie, oftewel een verduidelijking van de niet-verplichting, wat betekent dat wij zijn vrijgesteld van de handeling. En indien de uitspraak kwam nadat de moslimgemeenschap (Ummah) de handeling had uitgevoerd, dan is het niet mogelijk om het als een specificatie te beschouwen, omdat het de vertraging van de verduidelijking vanaf het moment dat deze nodig is noodzakelijk maakt, dus heft het zijn voorafgaande handeling op. De derde van hen is: indien het onbekend is wat de latere is, zijnde de uitspraak of de handeling, oftewel het is onbekend of de handeling de voorafgaande is of de uitspraak. In deze situatie kijken we of het mogelijk is om beide te verenigen, dan zal er geen conflict zijn, maar als het onmogelijk is om hen te verenigen, dan nemen we de uitspraak aan in datgene wat ons betreft, of wat algemeen is voor hem ﷺ en ons, zonder datgene wat hem betreft; indien dit het geval is, moet de uitspraak worden voortgezet en worden aangenomen, en zal de handeling worden achtergelaten, omdat de uitspraak specifiek is voor de betekenis en daarvoor is vastgesteld, in tegenstelling tot de handeling, die niet voor de betekenis is vastgesteld, en als deze iets aanduidt, dan is dat slechts met de hulp van de uitspraak, en omdat de uitspraak een algemenere betekenis heeft omdat deze het niet-bestaande en het bestaande omvat, het rationele en het tastbare, in tegenstelling tot de handeling, aangezien deze slechts voor het bestaande en het tastbare is.

The second of them is: if the saying is belated from the mentioned action, that which the daleel denoted that we must follow him in it, because there is no evidence that it is his specialty; it should be looked at, if the daleel does not show the obligation of repeating the action, then there is no conflict between it and the belated saying, because the action occurred once only and it is over, and its repetition is not requested, and it became none, so the saying is not in conflict with it because its repetition is not requested. And if the evidence denoted the obligation of its repetition upon him (SAW) and his nation, then the belated saying could be common for him and his nation, and it could be his specialty, or our specialty. So if the saying is common, then it abrogates the precedent action, for example if he (SAW) fasted the day of Aashuraa', and the daleel obliges its repetition and assigned us with it, then he ((SAW) said: it is not obligatory upon us to fast it, this is if it is common. And as if the belated saying is specially for the Prophet ((SAW), then the belated saying abrogates the precedent action concerning him, not concerning us, and if the belated saying is concerning us the nation, like if he said: it is not obligatory upon you to fast it, then there is no conflict in that concerning the Prophet ((SAW), so his assignment with it continues. And it shows the none assignment for us with that action, and if it came before the Ummah performed the action, then it is a specifier, i.e. a clarifier for the none obligation, i.e. we are exempted from the action, and if the saying came after the Ummah performed the action, then it is not possible to consider it a specifier, because it necessitates the delay of the clarification from the time it is needed, so it abrogates his precedent action. The third of them is: if the belated is unknown whether it is the saying or the action, i.e. it is unknown if the action is the precedent or the saying. In this situation we look, if it is possible to gather them both, there will be no conflict, but if it is impossible to gather them, then we take the saying in that which is concerning us, or common for him ((SAW) and us, without that which is concerning him, if so the saying must be forwarded and taken, and the action will be left, that is because the saying is particular for the denotation and set for it, unlike the action, it is not set for the denotation, and if it denotes; it is but with the aid of the saying, and because the saying has more common denotation because it includes the nonexistent and the existent, the rational and the tangible, unlike the action for it is only for the existent and the tangible.

Dit zijn de situaties van het conflict tussen de uitspraak en de handeling, en een voorbeeld daarvan is datgene wat Abu Dawood overleverde via Al-Rubay' de dochter van Mu'awwith Ibn Afraa': "Dat de Boodschapper van Allah ﷺ zijn hoofd afveegde met het restant van het water dat in zijn hand zat", en Sufyan Al-Thawry zei: Al-Rubay' de dochter van Mu'awwith Ibn Afraa' vertelde mij: "Dat de Profeet ﷺ sommigen van zijn vrouwen kuste, en daarna bad zonder de wassing te verrichten", verzameld door Al-Nassa'i. Deze overlevering (Hadith) is als zwak (dha'ief) gecertificeerd, maar het werd duidelijk wie zei dat het zwak is; er werd gezegd dat het zwak is omdat deze overlevering (Hadith) mursal is. Maar de mursal behoort tot de overwogen bewijzen; Al-Nassa'i zei over deze overlevering (Hadith): "Er is niets in dit onderwerp beters dan deze overlevering (Hadith), ook al is het mursal" en Al-Daraqutny overleverde deze overlevering (Hadith) met een aaneengesloten overlevering, hij zei: van Ibraaheem van zijn vader van Aa'ishah (vrede zij met haar). En van Aa'ishah (vrede zij met haar) dat zij zei: "Ik miste de Boodschapper van Allah ﷺ op een nacht in bed, dus ik zocht naar hem, waarna mijn hand de onderkant van zijn voeten aanraakte terwijl hij in zijn gebed was en zij omhoog stonden", verzameld door Muslim. Dus deze overleveringen (Hadith) die het conflict tussen de handeling en zijn vers { ...als jullie vrouwen hebben aangeraakt en geen water vinden, dan verricht de tayammom... } 43 Soera Al-Nisaa', dus dit vers (Ayah) verduidelijkt dat het aanraken betrekking heeft op de zaken die de wadhu' noodzakelijk maken, en de werkelijke betekenis is het aanraken met de hand, terwijl het metaforisch de seksuele gemeenschap is, en het mag niet uitmonden in de metafoor (majaaz) tenzij de werkelijke betekenis onmogelijk is, en de werkelijke betekenis hier is niet onmogelijk maar het is zekerheid, en we komen niet tot de metafoor zonder een aanwijzing (qareenah), en er is hier geen aanwijzing om het naar de metaforische betekenis te brengen, dus dit bepaalt de werkelijke betekenis ervan. En de recitatie: {of als jullie een vrouw aanraken} ondersteunt de rest van de werkelijke betekenis, omdat het duidelijk is dat het slechts gaat om het aanraken met de hand en niet om seksuele gemeenschap. Dienovereenkomstig is de handeling van de Boodschapper ﷺ in het aanraken van de vrouw en het aanraken van de vrouw hem, in het bijzonder het aanraken van de onderkant van de voet van de Profeet door Aa'ishah, authentiek bewezen met verwijzing naar de Boodschapper (marfu') en afhankelijk van de metgezel (mawquf), en de verwijzing naar de Boodschapper (al-rafa') is een extra authenticiteit die de aanvaardbaarheid van de overlevering (Hadith) bepaalt. Deze overlevering (Hadith) is in strijd met de tekstuele inhoud van het vers (Ayah), zijnde de Qur'an. De verzoening tussen beide is dat het vers (Ayah) zegt: {of als jullie een vrouw aanraken}, dus het is specifiek voor de moslimgemeenschap (Ummah), hoewel de Boodschapper ﷺ is opgenomen in de algemeenheid ervan; zijn handeling die in strijd is met de tekst is een indicatie dat de handeling hem betreft, en de tekstuele inhoud de moslimgemeenschap (Ummah) betreft. Dus de aanraking met de hand vond plaats door de Boodschapper ﷺ en hij verrichtte geen wudu', omdat dit specifiek voor hem ﷺ is. Zijn handeling spreekt dus de tekstuele inhoud niet tegen die de moslimgemeenschap (Ummah) betreft, maar het is specifiek voor hem ﷺ, omdat de combinatie van het vers (Ayah) en de handeling van de Boodschapper ﷺ die er in strijd mee is, een indicatie is dat het vers (Ayah) specifiek voor de moslimgemeenschap (Ummah) is. En zo kunnen sommige handelingen van de Profeet ﷺ lijken alsof ze in strijd zijn met zijn woorden, dus proberen we tussen deze te verzoenen, maar als verzoening onmogelijk is, passen we op hen de principes van de drie situaties toe.

These are the situations of the conflict between the saying and the action, and an examples for that is that which Abu Dawood narrated from the way of Al-Rubay' the daughter of Mu'awwith Ibn Afraa': That Rasoul Allah (SAW) wiped his head with a remainder of water that was in his hand", and Sufyan Al-Thawry said: Al Rubay' the daughter of Mu'awwith Ibn Afraa' told me: " That the Prophet (SAW) used to kiss some of his wives, then he used to pray without performing the ablution" compiled by Al-Nassa'i. This hadeeth has been certified as weak (dha'ief), but it became clear that who said it is weak; said it is because this hadeeth is mursal. But the mursal is of the considered proves, Al-Nssa'i said about this hadeeth: "There is nothing in this subject better than this hadeeth, even though it is mursal" and Al-Daraqutny narrated this hadeeth with a linked narration, he said: from Ibraaheem from his father from Aa'ishah (RA). And from Aa'ishah (RA) that she said: ِ " ِ" I missed Rasoul Allah (SAW) one night of the bed, so I searched for him then my hand touched the bottom of his feet while he was in his prayer and they were erected" compiled by Muslim. So these ahaadeeth that show his Aayah the conflict action have you or been in contact with women, and you find no water, then perform the tayammom…) 43 Surat Al-Nisaa', so this Aayah clarifies that the touching is of the things which necessitate the wadhu', and the real meaning is touching by the hand, where as metaphorically it is the sexual intercourse, and it should not end up to the metaphor (majaaz) unless the real meaning is impossible, and the real meaning here is not impossible but it is certainty, and we don't end up to the metaphor without an indication (qareenah), and there is no indication here to render it to the metaphoric meaning, so this determines the real meaning of it. And the recitation: {or if you touch) supports the remaining of the real meaning because it is clear only the touching by hand not the SI. Accordingly, the action of the Messenger (SAW) in touching the woman and the woman touching him, particularly touching Aa'ishah the bottom of the foot of the prophet is authentically proven with reference to the Messenger (marfu') and pending on the companion (mawquf), and the reference to the Messenger (al-rafa') is an additional authenticity which determines the acceptance of the hadeeth. This hadeeth conflicts saying text of the Aayah, i.e. the Qur'aan. The gathering between them is that the Aayah says: {or if you touch), so it is special for the Ummah, although the Messenger is included in its generality; his action contrary to the text is an indication that the action is concerning him, and the saying text is concerning the Ummah. So the touch by the hand occurred by the Messenger and he did not perform wadhu' that is because it is especially for him (SAW). So his action does not contradict the saying text which is concerning the Ummah, but it is especially for him, because the conjunction of the Aayah and the action of the Messenger that is contrary to it is an indication that the Aayah is especially for the Ummah. And thus some actions of the Prophet (SAW) may appear that they contradict his saying, so we try to reconcile between them, but if the reconciling is impossible; we apply on them the principles of the three situations.