30.7 Er is geen arbeidsprobleem in de Islam

30.7 Er is geen arbeidsprobleem in de Islam - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

...is degene die over hen heerst. Arbeiders werden geconfronteerd met het kwaad, de onrechtvaardigheid en de uitbuiting van hun harde werk en arbeid door de werkgever. Toen het socialistische denken opkwam en rechtvaardigheid voor de werknemer aankondigde, verscheen dit als de basis voor het oplossen van de arbeidsovereenkomst. Dienovereenkomstgend kwam het socialisme met de oplossing om de arbeider rechtvaardigheid te bieden door de werktijd, het loon voor het werk te beperken, hem vrije tijd te garanderen, enzovoort. Zo vernietigde het de nadhariyya al-iltizam (wet van verplichtingen), en de onbekwaamheid ervan om de problemen op te lossen werd duidelijk, waardoor de geleerden van westerse canons gedwongen werden hun nadhariyya al-iltizam (wet van verplichtingen) te veranderen totdat de nadhariyya al-iltizam (wet van verplichtingen) in staat was om de problemen te weerstaan; dienovereenkomstend voegden zij hervormingen toe om hun standpunt te repareren. Principes en regels werden in de arbeidsovereenkomst ingevoegd met als doel arbeiders te beschermen en hen rechten te geven die zij voorheen niet hadden, zoals het recht om samen te komen, het recht om vertegenwoordigers te vormen, het recht om te staken, het verlenen van pensioenen en voordelen of compensatie, enzovoort. Hoewel de tekst van de nadhariyya al-iltizam (wet van verplichtingen) deze soorten rechten niet toestaat, vond er toch een interpretatie van deze standpunten plaats om de problemen van arbeiders op te lossen die door het socialistische denken onder de arbeiders waren geïnitieerd. Vervolgens kwam het socialistische standpunt om het bezit van rijkdom te voorkomen en de arbeider alles te geven wat hij nodig heeft. Vanwege de tegenstrijdigheid tussen de twee ideologieën — het socialisme waaruit het communisme voortvloeit, en het kapitalisme — met betrekking tot eigendom en met betrekking tot de werknemer, ontstond er een arbeidsprobleem tussen hen. Elk van hen kwam met een specifieke methode om dit probleem op te lossen, die was gecreëerd door hun twee verschillende standpunten met betrekking tot het leven.

is the one dominating over them. Labourers met with the employer's evil, injustice and exploitation of their hardwork and labour. When the socialist thought appeared and announced justice for the employee, it appeared as the basis of solving the hiring contract. Accordingly socialism came with the solution of giving justice to the worker by limiting the time of work, the wage of work, guaranteeing him leisure etc. So it destroyed the nadhariyya al-iltizam (law of obligations) and its incompetence to solve the problems became clear so the scholars of western canons and they were forced to change their nadhariyya al-iltizam (law of obligations) until the nadhariyya al-iltizam (law of obligations) was able to be fortified before the problems; hence they inserted reforms to patch up their viewpoint. Principles and rules were inserted into the work contract aiming to protect workers and to give them rights which they did not previously have, like the right to gather together, the right to form representatives, the right to strike, giving them retirement and benefits or compensation etc. Even though the text of the nadhariyya al-iltizam (law of obligations) does not permit these types of rights. However there occurred the interpretation of these viewpoints to solve the problems of workers which Socialist thought initiated among workers. Then came the socialist viewpoint to prevent ownership of wealth and giving the worker everything he needs. Due to the contradiction between the two ideologies, socialism from which emanates communism and capitalism, in respect of ownership and in respect of the employee, a labour problem was created between them. Each of them came with a specific method of solving this problem which was created by their two different viewpoints with respect to life.

Wat betreft de Islam bestaat er geen probleem dat bekend staat als een arbeidsprobleem, noch is de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) verdeeld in klassen van arbeiders en kapitalisten, of boeren en landeigenaren, enzovoort. De gehele kwestie heeft betrekking op de werknemer, of hij nu is ingehuurd voor een beroep zoals specialisten of technische experts, of dat hij enkel voor zijn arbeid is ingehuurd zoals de overige werknemers, en of hij een werknemer van personen was, een werknemer van groepen of een staatsambtenaar, en of hij een specifieke werknemer of een algemene werknemer is; zij zijn allen werknemers. De regels voor deze werknemer zijn duidelijk geopenbaard en uitgelegd. Bij de instemming van de werknemers met het genoemde loon, is het genoemde loon voor hen verschuldigd voor de periode van de aanstelling, en zij kunnen hun werkgever verlaten nadat hun aanstellingsperiode is verstreken. En als zij met hem van mening verschillen, dan komt de rol van experts om het vergelijkbare loon te schatten. Deze experts worden gekozen door de twee partijen, maar als zij het niet over hen eens kunnen worden, kiest de rechter hen, en beide zijden zijn verplicht wat de experts dwingend voorschrijven. Wat betreft het vaststellen van een specifiek loon door de rechter, dit is niet toegestaan op basis van analogie vanwege de ontoelaatbaarheid van prijsafspraken voor goederen, aangezien het loon de prijs is van het voordeel en de prijs de prijs is voor het goed. Net zoals de markt voor goederen de prijs van het goed vaststelt met een natuurlijke waardering, zo wordt de markt voor de diensten van werknemers bepaald door de behoefte aan werknemers. Het is echter aan de Staat om werk te creëren voor werknemers:

As for Islam, there does not exist a problem known as a labour problem nor is the Islamic Ummah divided into classes of workers and capitalists, or peasants and landlords etc. The whole issue is related to the employee whether he was hired for the profession like specialists or technical experts or he was hired for his labour alone like the remaining employees, and whether he was an employee for persons or an employee of groups or a State employee, and whether he is a specific employee or a common employee; they are all employees. The rules for this employee have been clearly manifested and explained. At the employees’ consent upon the named wage, for them is the named wage for the hiring period and they can leave their employer after their hiring period ends. And if they differ with him then comes the role of experts to estimate the comparable wage. These experts are chosen by the two parties but if they cannot agree upon them, the judge chooses them and the two sides are obliged by what the experts say compulsorily. As for the judge determining a specific wage, it is not permitted by analogy upon the impermissibility of price-fixing for goods since the wage is the price of the benefit and the price is the price for the good. Just as the market for goods establishes the price of the good with a natural evaluation, similarly the market for the benefits of workers is established by the need for workers. However it is upon the State to prepare work for workers:

Het is aan de Staat om het onrecht van de eigenaren van werk jegens werknemers weg te nemen; het zwijgen over onrecht terwijl men de mogelijkheid heeft om het weg te nemen is verboden en daar rust een grote zonde in. Indien de Staat nalatig is in het opheffen van onrecht of indien zij werknemers onderdrukt, dan is het aan de gehele moslimgemeenschap (Ummah) om de Staat ter verantwoording te roepen over dit onrecht en te haasten om het weg te nemen. En het is aan de Rechtbank voor Onrechtmatige Daden (mahkamat al-madhalim) om dit onrecht te onderzoeken en het weg te nemen bij de onderdrukte persoon, en het bevel hiertoe is bindend voor de heerser en de Staat. Dit ligt niet enkel bij de werknemers die onderdrukt zijn, zoals de situatie vandaag de dag is bij het oplossen van de problemen van werknemers met stakingen en protesten, want het onrecht tegen een willekeurig individu van de burgers en de nalatigheid van de Staat in het zorg dragen voor de zaken van een willekeurige burger is een zaak die te maken heeft met het zorg dragen voor de moslimgemeenschap (Ummah) als geheel, zelfs als het specifiek betrekking heeft op één persoon of personen. Dit is omdat het de uitvoering is van de regel van de sharia, en het is niet gerelateerd aan een specifieke partij, zelfs niet als het zich voordoet bij een specifieke groep.

It is upon the State to remove the injustice of the owners of work upon workers for silence upon injustice with the ability to remove it is forbidden and there is great sin in that. If the State is negligent in lifting injustice or it oppresses employees, it is upon the whole Ummah to account the State over this injustice and to hasten to remove it. And it is upon the Court of Unjust Acts (mahkamat al-madhalim) to look into this injustice and lift if from the oppressed person, and its command in this is executed upon the ruler and the State. This is not upon the employees who were oppressed alone as is the situation today in solving the problems of workers with strikes and protests because the injustice of any individual of the citizens and the State’s negligence in taking care of the affairs of any individual citizen is a matter related to taking care of the Ummah as a whole even if it were specific to a person or persons. This is because it is execution of the Shari’ah rule and it is not related to a specific party even if it occurs upon a specific group.

Wat betreft wat werknemers nodig hebben om de gezondheid van zichzelf en hun gezinnen te waarborgen, het dekken van hun uitgaven in het geval dat zij het werk verlaten, het waarborgen van de opleiding van hun zonen en soortgelijke garanties die daarin worden onderzocht om de arbeiders te beschermen: de Islam onderzoekt dit niet binnen de context van de relatie tussen werknemer en werkgever, omdat dit niet op de werkgever rust, maar op de Staat. Het is evenmin een zaak voor de werknemers, maar eerder voor iedere zwakke persoon onder de burgers, aangezien de Staat gezondheidszorg en onderwijs gratis voor iedereen garandeert, en voor de zwakke persoon in zijn levensonderhoud voorziet, of hij nu een werknemer is of niet, aangezien dit een plicht is voor de Bait al-Mal en een plicht voor alle moslims.

As for what workers require in guaranteeing their health and that of their families, and guaranteeing their expenses in the situation of their leaving work and guaranteeing the education of their sons and what is similar to these guarantees researched therein to secure the labourers, Islam does not research it in the research of the employee and employer because this is not upon the employer but rather upon the State. Nor is it for the workers but rather for each weak person among the citizens because the State guarantees health and education freely for all, and guarantees for the weak person his expenditure whether he is a worker or not since this is obligatory upon the Bait al-Mal and obligatory upon all Muslims.

Overeenkomstig bestaat er noch een arbeidsprobleem, noch een probleem dat specifiek is voor een groep of partij van de moslimgemeenschap (Ummah), dus bij elk probleem dat verband houdt met het zorgdragen voor de zaken van de burgers, is de Staat verantwoordelijk om dit op te lossen. En de gehele moslimgemeenschap (Ummah) houdt de Staat verantwoordelijk om dit probleem op te lossen en het onrecht weg te nemen; evenmin is de persoon met het probleem, of degene op wie het onrecht is begaan, de enige verantwoordelijke persoon.

Accordingly there does not exist a labour problem nor a problem specific for a group or party of the Ummah, so in every problem related to taking care of the affairs of citizens the State is responsible to solve it. And the whole Ummah accounts the State to solve this problem and remove the injustice, nor is the person with the problem, or the one upon whom the injustice occurred, the only responsible person.