Het bewijs wordt niet als shari'ah-wetenschappelijk beschouwd, tenzij het van de Boodschapper ﷺ komt, hetzij via de tekst of via wat de tekst aangeeft en dat gerelateerd is aan de tekst; anders wordt het niet beschouwd als een shari'ah-wetenschappelijk bewijs (Daleel). Wat betreft de tekst, dat is zeker een bewijs (Daleel), of het nu wordt voorgelezen, wat werd geopenbaard als tekst en betekenis, en dat is de Qur'an, of niet wordt voorgelezen, wat werd geopenbaard als betekenis, en de Boodschapper ﷺ het uitdrukte door zijn woorden, handelingen en instemming, en dat is de profetische traditie (Sunnah). Wat betreft wat de tekst aangeeft, dat wordt beschouwd als een bewijs (Daleel) indien de aanwijzing gerelateerd is aan de tekst zelf (en niet aan de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad)), en dat is de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah), en de Qiyas. Wat betreft de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah), dit wordt beschouwd als een shari'ah-wetenschappelijk bewijs (Daleel) omdat het onthult dat er een bewijs (Daleel) uit de tekst (de Sunnah) bestaat, en deze onthulling maakt het bewijs daarvoor gerelateerd aan de tekst zelf; bovendien gaven de teksten die van de Boodschapper ﷺ kwamen aan dat hun consensus (Ijma’) als een bewijs (Daleel) moet worden beschouwd. Dat komt doordat er in de Qur'an en in de overlevering (Hadith) staat wat de metgezellen (Sahabah) expliciet prees en het navolgen van hen als noodzakelijk beschouwde, en omdat zij de Boodschapper ﷺ zagen in de staat van zijn spraak, handeling en stilzwijgen (instemming). Hun consensus over een zaak geeft dus aan dat zij een bewijs (Daleel) (voor die zaak) hadden gezien, en dat het hen bekend was, waardoor zij een consensus (Ijma’) hadden over het shari'ah-oordeel zonder het bewijs (Daleel) ervan te citeren. Op basis daarvan wordt de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) beschouwd als een shari'ah-wetenschappelijk bewijs (Daleel) en een bewijs waarop gebaseerd kan worden, met betrekking tot de aanwijzing van de shari'ah-tekst daarop, en met betrekking tot het feit dat dit onthult dat er een bewijs bestaat, waardoor het bewijs voor de consensus (Ijma’) gerelateerd is aan de tekst zelf. Wat betreft de Qiyas; het bewijs daarvoor is gerelateerd aan de tekst zelf, omdat de teksten ofwel grondredenen ('Illah) bevatten, ofwel geen grondredenen ('Illah) bevatten. Als de tekst een grondreden (Illah) bevat, dan wordt de grondreden (Illah) beschouwd als een bewijs waar het ook aanwezig is, en zal de Qiyas daarop gebaseerd zijn, en dit is de shari'ah-Qiyas. Als de tekst geen grondreden (Illah) bevat, dan is er geen Qiyas (analogie). Ook de teksten die van de Boodschapper ﷺ zijn gekomen, gaven aan dat de overweging van de Qiyas als shari'ah-bewijs dient; de Boodschapper ﷺ heeft geleid naar de Qiyas en deze goedgekeurd. Dienovereenkomstig wordt de Qiyas beschouwd als een shari'ah-bewijs (Daleel) en een bewijs waarop uitspraken kunnen worden gebaseerd, met betrekking tot de shari'ah-grondreden (Illah) die in de tekst is opgenomen. Dus het bewijs voor de Qiyas is gerelateerd aan de tekst zelf, omdat de shari'ah-tekst het heeft aangewezen.
The evidence is not considered to be shari'ahi unless it came from The Messenger (SAW) either through the text or what the text denotes, which is related to the text, otherwise it is not considered to be shari'ahi daleel. As for the text, it is certainly a daleel, whether it is recited which was revealed as text and meaning, and that is the Qur’an, or not recited, which was revealed as meaning, and The Messenger (SAW) expressed it by His words, action and approval, and that is the Sunnah. As for what the text denoted, that is considered to be a daleel if its denotation is related to the text itself (not to the ijtihaad), and that is the Ijmaa’ of the Sahaabah, and the Qyas. As for the Ijmaa’ of the Sahaabah, it is considered to be shari'ahi daleel because it discloses that there is a daleel of the text (the Sunnah), and its disclosure makes the evidence for it related to the text itself, and also the texts which came from The Messenger (SAW) denoted the consideration of their Ijmaa’ as a daleel. That is because there came in the Qur’an and in the Hadeeth what explicitly praised the Sahaabah and considered imitating them, and because they saw the Messenger (SAW) in the state of His speech, deed and silence (approval). So their consensus on a matter denotes that they had seen a daleel (for that matter), and it became famous to them, so they had an Ijmaa’ on the shari'ahi verdict without narrating the daleel of it. Upon that the Ijmaa’ of the Sahaabah Is considered to be shari'ahi evidence and a proof which can be based on, with regard to the denotation of the shari'ahi text on it, and with regard to that, it discloses that there is an evidence, so the evidence for the Ijmaa’ is related to the text itself. As for the Qyas; its evidence is related to the text itself, because the texts are either containing ilal (reasons of the legislation) or not containing ilal. If the text contains illah, then the illah is considered to be a proof where ever it exists, and the Qyas will be based on it, and this is the shari'ahi Qyas. If the text does not contain illah, then there is no Qyas (analogy). Also the texts which came from the Messenger (SAW) denoted the consideration of the Qyas as shari'ahi evidence; the Messenger (SAW) had guided to the Qyas and approved it. Accordingly the Qyas is considered to be a shari'ahi daleel and a proof on which verdicts can be based, with regard to the shari'ahi illah contained in the text. So the evidence on the Qyas is related to the text itself, because the shari'ahi text denoted it.