De categorieën van slavernij in de oude systemen die in de wereld werden toegepast toen de Islam kwam, waren talrijk. Men oordeelde met slavernij voor de failliete schuldenaar; zodat de schuldeiser, wanneer zijn schuldenaar behoeftig en failliet werd, hem kon tot slaaf maken. Men oordeelde ook met de slavernij van de mens als straf voor de misdaden en fouten die hij had begaan. Men bepaalde ook dat een vrij persoon zichzelf tot slaaf kon maken, zodat hij zichzelf aan een ander kon verkopen op de voorwaarde dat deze hem na een overeengekomen periode zou vrijlaten. De sterke stammen stond zichzelf toe om individuen of zwakke stammen tot slaaf te maken. Oorlogen en veldslagen bepaalden, in algemene zin, de tot slaafmaking van gevangenen en maakten het mogelijk om alle mensen van een land tot slaaf te maken indien zij deze veroverden. Sommigen van hen beperkten de slavernij tot degenen die zij als gevangenen maakten in de oorlog, zijnde mannen, vrouwen en kinderen. Wie als gevangene werd genomen in een rechtvaardige oorlog en daarin tot slaaf werd gemaakt, werd als slaaf beschouwd en zijn status als slaaf werd erkend.

The categories of slavery in the ancient systems that were practiced in the world when Islam came were many. They would judge with slavery for the bankrupt debtor; so the creditor, when his debtor became indigent and bankrupt, could enslave him. They would also judge with slavery of the human being as punishment of what he committed of crimes and mistakes. They also ordained for the free person to accept slavery upon himself so he could sell himself to another upon condition that he frees him after a period they agreed upon. The strong tribes allowed themselves to enslave individuals or weak tribes. Wars and battles would determine, in a general way, the enslaving of captives and allow enslaving all the people of a country if they conquered them. Some of them would limit slavery to whom they took as captives in the war of men, women and children. Whoever was taken as a captive in a legal war and was enslaved therein was considered a slave and was acknowledged in his being a slave.

Toen de islam kwam, legde zij voor de situaties waarin slavernij voorkwam en bestond, sharia-regels op die afwijken van slavernij, en detailleerde zij de zaak in de situatie van oorlog. Zij verduidelijkte in relatie tot de failliete schuldenaar dat de schuldeiser moet wachten tot een tijd van verlichting. Allah (SWT) zei:

When Islam came, it imposed for the situations where slavery occurred and existed Shari’ah rules other than slavery, and detailed the matter in the situation of war. It clarified in relation to the bankrupt debtor that the creditor should wait to a time of ease. Allah (swt) said:

Het verduidelijkte ook de straffen op zonden met details, in het bijzonder de straf voor diefstal, waarvan de straf voorheen slavernij was, zoals Allah (SWT) heeft aangegeven in de Qur’an:

It also clarified the punishments upon sins with details particularly the punishment of stealing whose punishment used to be slavery which Allah (swt) indicated in the Qur’an:

Zo heeft de Islam de straf verduidelijkt, namelijk voor diefstal: het afhakken van de hand. Allah (SWT) zei:

So Islam clarified its punishment i.e. for stealing the cutting of the hand. Allah (swt) said:

Het maakte het contract tussen de slaaf en de eigenaar gebaseerd op de vrijheid, en niet op de slavernij. Het verbood het tot slaaf maken van vrije mensen met een beslissend verbod. Hij ﷺ zei:

It made the contract between the slave and owner upon freedom, not upon slavery. It forbade the enslaving of free people with a decisive prohibition. He (saw) said:

Dus Allah (SWT) zal in debat gaan met de verkoper van de vrije persoon. Wat betreft de oorlogssituatie, heeft de Islam hierin details gegeven en het volledig voorkomen dat krijgsgevangenen tot slaaf worden gemaakt. In het tweede jaar van de emigratie (Hijrah) verduidelijkte het de regel omtrent de krijgsgevangene, namelijk dat zij ofwel worden begenadigd door hen zonder enige ruil vrij te laten, ofwel dat zij worden vrijgekocht met geld of door krijgsgevangenen zoals zij onder de moslims of de beschermde niet-moslims (Dhimmi) uit te wisselen, waardoor het tot slaaf maken van krijgsgevangenen werd voorkomen. Allah (SWT) zei:

So Allah (swt) will dispute with the seller of the free person. As for the situation of war, Islam detailed therein and prevented the enslaving of captives absolutely. In the second year of the Hijrah, it clarified the rule of the captive in that either they are favoured by releasing them without any exchange or either they are ransomed for money or captives like them from Muslims of dhimmis, thereby preventing the enslaving of captives. Allah (swt) said:

Het vers (Ayah) is expliciet over deze betekenis: vrijlating of losgeld, en het draagt absoluut geen andere betekenis. De Arabische taal vereist het beperken van de regel voor de gevangene tot een van deze twee zaken, vrijlating of losgeld, omdat “imma” bedoeld is om een keuze tussen twee zaken te geven en voor beperking tot de twee zaken. Hierin kwam het als een keuze tussen vrijlating en losgeld, en het beperken van de regel tot deze twee, wanneer het dat uitdrukte met “imma”, wat de zin van beperking geeft in wat er na volgt:

The ayah is explicit upon this meaning: Release or ransom, and it absolutely does not bear any other meaning. The Arabic language requires restricting the rule of the captive in one of these two matters, release or ransom because “imma” is for giving a choice between two matters and for restriction in the two things. Herein it came giving a choice between release and ransom, and restricting the rule to these two, when it came expressing that with “imma” which gives sense of the restriction in what is mentioned after it:

Hier kan een vraag worden gesteld die een punt van verwarring was voor sommige rechtsgeleerden (Faqih), van wie werd overgenomen dat de kalief gevangenen tot slaaf kan maken als hij dat nodig acht. Deze vraag is dat de Profeet ﷺ na dit vers (Ayah) tot slaaf heeft gemaakt. Dit vers (Ayah) werd onthuld in het tweede jaar na de emigratie (Hijrah), aan het begin van de oorlog tussen de Boodschapper ﷺ en de ongelovige Quraysh, en de Boodschapper ﷺ maakte tot slaaf tijdens Hunain. En de handeling van de Boodschapper wordt beschouwd als wetgeving, aangezien het werd beschouwd als een uitleg van het vers (Ayah) van Allah (SWT). Hoe kon het tot slaaf maken van gevangenen door dit vers (Ayah) worden voorkomen, ook al maakte de Boodschapper ﷺ na deze openbaring tot slaaf in Hunain? Het antwoord is dat de handeling van de Boodschapper ﷺ en zijn spraak in relatie tot de Qur'anische verzen (Ayat) ofwel het gedetailleerde van het algemene (mujmal) is, het beperken van het onbeperkte, of het specificeren van het algemene. De handeling van de Boodschapper ﷺ en zijn spraak kunnen geen abrogatie (opheffing) van de Qur'an zijn. Het vers (Ayah) over krijgsgevangenen is noch (mujmal) zodat het gedetailleerd kan worden, noch zijn de woorden ervan woorden van algemeenheid zodat ze gespecificeerd kunnen worden, noch onbeperkt zodat ze beperkt kunnen worden. Dus als het authentiek is dat de Boodschapper ﷺ tot slaaf heeft gemaakt na de openbaring ervan, dan zou zijn handeling een abrogerende factor voor het vers (Ayah) zijn, en dit is niet toegestaan. Bovendien is het tot slaaf maken van gevangenen door de Boodschapper een khabr ahad die in strijd is met het vers (Ayah):

Here a question can be raised which was a position of confusion for some fuqaha from whom it was taken that the Khalifah can enslave captives if he so views. This question is that the Prophet (saw) did enslave after this ayah. This ayah was revealed in the second year after Hijrah at the beginning of the war between the Messenger (saw) and the Quraysh disbelievers, and the Messenger (saw) enslaved in Hunain. And the Messenger’s action is considered legislation as it considered explanation for the ayah of Allah (swt). So how could enslaving of captives be prevented by this ayah even though the Messenger (saw) enslaved after this revelation in Hunain? The response is that the action of the Messenger (saw) and his speech in relation to the Qur’anic ayat is either detailing its mujmal (aggregate), restricting its unrestricted or specifying its generality. The action of the Messenger (saw) and his speech cannot be an abrogation to the Qur’an. The ayah of prisoners of war is neither (mujmal) such that it be detailed, nor are its words the words of generality so that they be specified nor unrestricted so that they be restricted. So if it be authenticated that the Messenger (saw) enslaved after its revelation, his action would be an abrogator for it and this is not permitted. In addition, the Messenger’s enslaving captives is a khabr ahad which contradicts the ayah:

En wanneer de (khabr ahad) in strijd is met de definitieve verzen (Ayah) en overleveringen (Hadith), dan wordt de kennis van de (khabr ahad) verworpen. Dienovereenkomstig wordt er geen rekening gehouden met wat er overgeleverd is over het tot slaaf maken door de Boodschapper ﷺ na de openbaring van het vers (Ayah) over krijgsgevangenen. Wat er feitelijk gebeurde in de slag bij Hunain was dat de vrouwen en kinderen de strijders van de polytheïsten vergezelden om hun aantallen te vergroten en hun mannen aan te sporen; dus toen zij op het slagveld werden verslagen, werden de vrouwen en kinderen krijgsgevangenen en de Boodschapper ﷺ verdeelde hen onder de strijders van de moslims. Toen dit werd herzien met betrekking tot de krijgsgevangenen, schonken de moslims vrijwillig wat zij aan recht hadden in de krijgsgevangenen (sabaya) en gaven zij hun eigen krijgsgevangenen (sabaya) terug aan hun volk. Dit wees op de toelaatbaarheid van het tot slaaf maken van (sabaya), zijnde de vrouwen en kinderen die de mannen op het slagveld vergezellen om de aantallen te vergroten en voor aanmoediging. Ondanks dat maakte de Boodschapper ﷺ de vrouwen en kinderen die de strijders in Khayber vergezelden niet tot slaaf. Toen hij ﷺ Khayber binnenviel en het veroverde, liet hij hen als vrije personen achter en liet hij het land onder hun beheer om het te bewerken voor de helft van de opbrengst. Abu Ubaidah zei over de krijgsgevangenen (sabaya): ‘De imam krijgt een keuze over hen zolang zij niet zijn verdeeld. Zodra zij zijn verdeeld, is er geen weg meer over hen behalve door schenking en de vrije wil van degenen voor wie zij worden, zoals de handeling van de Boodschapper van Allah ﷺ met de mensen van Hunain. Geen van de krijgsgevangenen (sabaya) werd door iemand van hen teruggegeven behalve door schenking en vrije wil, aangezien hij hen had verdeeld. Hij deed dit niet bij de mensen van Khayber, maar liet hen eerder als vrije personen achter, noch werden zij door iemand geschonken, aangezien er geen verdeling over hen had plaatsgevonden.’

And when the (khabr ahad) contradicts the definite ayat and ahadith the knowledge of the (khabr ahad) is rejected. Accordingly, there is no consideration to what is narrated about the Messenger (saw) enslaving after the revelation of the ayah of captives. Actually what happened in the battle of Hunain is that the women and children accompanied the fighters of the polytheists to increase their numbers and incite their men, so when they were routed in the battlefield the women and children became captives and the Messenger (saw) divided them between the fighters among the Muslims. When this was revised regarding the captives, the Muslims gifted what they had of the right in the captives (sabaya) voluntarily and returned their captives (sabaya) to their people. This indicated the permissibility of enslaving (sabaya) who are the women and children who accompany the men in the battlefield to increase the numbers and for encouragement. Despite that, the Messenger (saw) did not enslave the women and children who accompanied the fighters in Khayber. When he (saw) invaded Khayber and conquered it, he left them as free persons and left the land under their hands to farm it for half its produce. Abu Ubaidah said about the captives (sabaya): ‘The Imam is given a choice about them as long as they have not been divided. Once they are divided there is no way over them except by gift and free will of those for whom they become like the action of the Messenger of Allah (saw) with the people of Hunain. None of the captives (sabaya) were returned by anyone of them except by gift and free will since he had divided them. He did not do this with the people of Khayber but rather left them as free persons nor were they gifted by anyone as division had not occurred over them.