De handelingen van de Boodschapper ﷺ zijn in drie categorieën onderverdeeld:

The actions of the messenger (SAW) are of three divisions:

De eerste indeling: de natuurlijke (jibilliyah) handelingen, dat wil zeggen handelingen die deel uitmaken van de menselijke structuur en zijn natuur die hij verricht, zoals opstaan, zitten, drinken en dergelijke. Er is geen geschil over het feit dat dit soort handelingen toegestaan zijn voor hem ﷺ en voor zijn natie. De tweede indeling: de handelingen die bewezen zijn voor de Boodschapper ﷺ alleen en die niemand met hem deelt, zoals zijn bijzonderheid in de verplichting van de Witr-gebed, het nachtgebed (tahajjud), de overlegingsgebeden (istikhara), het geven van de keuze aan zijn vrouwen (of zij bij hem blijven of dat hij hen scheidt), en zoals zijn bijzonderheid in het verbinden van de dag met de nacht in zijn vasten (Al-Wisaal fi Al-sawm) en dergelijke zaken die bewezen zijn als de bijzonderheid van de Boodschapper ﷺ. Er is geen geschil over het feit dat het niet toegestaan is om de Profeet ﷺ in deze handelingen na te bootsen, omdat dit zijn bijzonderheden zijn.

The first division: the natural (jibilliyah) actions, i.e. actions that are part of the human structure and his nature that he performs, like standing up, sitting down, drinking and the likes. There is no dispute that these kinds of actions are permissible for Him (SAW) and for his nation. The second division: the actions that are proven to be for the Messenger alone (SAW) and no one shares them with Him, like His specialty in the obligation of the Witr prayer, the night prayer (tahajjod), the consultation, giving His wives the choice (of whether they stay with Him or He divorces them), and like His specialty in connecting the day with the night in His fasting (Al-Wisaal fi Al-sawm) and the like which is proven to be the Messenger's specialty. There is no dispute that it is not permissible to imitate the Prophet (SAW) in these actions because they are His specialties.

De derde indeling: de handelingen die niet tot de natuur van de Profeet ﷺ behoren en niet tot Zijn specialiteiten, oftewel alle andere handelingen; en er is geen geschil over dat wij bevolen zijn de Boodschapper ﷺ daarin na te bootsen, en er is geen geschil over dat zij shari'ah-bewijzen zijn zoals Zijn uitspraken en Zijn zwijgen (goedkeuring), dus moeten wij handelen volgens Zijn handeling omdat Hij ﷺ het deed. Dat is vanwege de uitspraak van Allah Ta'ala: {Voorwaar, u heeft in de Boodschapper van Allah een goed voorbeeld...} 21 Soera Al-Ahzaab, en vanwege Zijn Ta'ala uitspraak: {Ik volg niets anders dan wat aan mij is geopenbaard...} 15 Soera Younus, en Zijn Ta'ala uitspraak: {Zeg: "Ik volg slechts wat aan mij is geopenbaard van mijn Heer"...} 203 Soera Al-A'raaf, en de algemeenheid hiervan is expliciet, duidelijk en evident, dus het omvat alle handelingen die de Boodschapper ﷺ heeft verricht, zoals het Zijn uitspraken en Zijn zwijgen omvat; daarom is het volgen van de Boodschapper ﷺ in al Zijn handelingen die niet tot Zijn specialiteiten of Zijn natuur behoren een plicht voor elke moslim, omdat de Boodschapper ﷺ niets volgt behalve datgene wat aan Hem is geopenbaard. Het volgen van de Boodschapper ﷺ betekent echter niet de verplichting om de handeling die Hij verrichtte uit te voeren, maar het betekent de verplichting van het volgen in overeenstemming met de handeling. Dus als de handeling tot de verplichte zaken behoort, is het uitvoeren ervan een plicht; en als de handeling tot de aanbevolen zaken behoort, is het uitvoeren ervan aanbevolen; en als de handeling tot de toelaatbare zaken behoort, is het uitvoeren ervan toelaatbaar. Dus het volgen is een must in overeenstemming met het type handeling, en dit is gelijk aan het volgen van de bevelen van de Boodschapper ﷺ, aangezien Allah Ta'ala zei:

The third division: the actions that are not of the Prophet's nature and not of His specialties, i.e. all the other actions, and there is no dispute that we are commanded to imitate the Messenger (SAW) in them, and no dispute that they are shari'ahi evidences like His sayings and His silence (approval), so we must act according to His action because He (SAW) did it. That is for the saying of Allah Ta'ala: Indeed you have in the Messenger of Allah a good example…) 21 Surat Al-Ahzaab, and for His Ta'ala :saying I follow naught but what is revealed unto me…) 15 Surat Younus, and His Ta'ala saying: Say: "I but follow what is revealed to me from my Lord"…) 203 Surat Al-A'raaf, and the generality of this is explicit, clear and apparent, so it includes all the actions which the Messenger (SAW) performed, as it includes His sayings and His silence, therefore following the Messenger (SAW) in all His actions which are not His specialties or of His nature is a must upon every Muslim, because the Messenger (SAW) follows nothing except that which is revealed to Him. However following the Messenger (SAW) does not mean the obligation of performing the action that He performed, but it means the obligation of the following according to the action. So if the action is of the obligatory; its performance is an obligation, and if the action is of the preferable; performing it is preferable, and if the action is of the permissible; performing it is permissible. So the following is a must in accordance with the action type, and this is like following the orders of the Messenger (SAW), since Allah Ta'ala said:

(...laat hen die de bevelen van de Boodschapper ﷺ tegenspreken, waken voor het geval dat een beproeving hen treft, of een zware straf aan hen wordt opgelegd) 63 Soera Al-Nour, wat duidt op de verplichting om de Boodschapper ﷺ te gehoorzamen in wat Hij gebiedt, maar het duidt niet op de verplichting om uit te voeren wat Hij gebiedt, maar de uitvoering moet in overeenstemming zijn met wat Hij heeft bevolen; dus als Hij beval om te handelen als een verplichting, dan is de uitvoering van de handeling een verplichting, en als Hij beval om te handelen als iets aanbevolen (Mandub), dan is de uitvoering van de handeling aanbevolen (Mandub), en als Hij beval om te handelen als iets wat is toegestaan, dan is de uitvoering toegestaan, en zo zijn al Zijn handelingen; zij moeten worden opgevolgd, maar in overeenstemming met hun aard.

(…then let those who withstand the Messenger's order, beware lest some trial befall them, or a grievous Punishment be inflicted on them) 63 Surat Al-Nour, which denotes the obligation of obeying the Messenger (SAW) in what He commands, but does not denote the obligation of performing what He commands, but the performance must be in accordance with what He commanded, so if He commanded to act as an obligation, then the performance of the action is an obligation, and if He commanded to act as a preferable, then the performance of the action is a mandoob, and if He commanded to act as a permissible, then the performance is permissible, and so are all His actions, they must be followed, but in accordance with their types.

Wat betreft wanneer de handeling de verplichting aangeeft, wanneer zij de voorkeur aangeeft en wanneer zij de toelaatbaarheid aangeeft; daar zijn details voor door de handeling nauwkeurig te onderzoeken. Indien zij gepaard gaat met een indicatie die aantoont dat de handeling een verduidelijking is van een eerder bevel, dan is zij een verduidelijking voor ons, zoals wanneer de Boodschapper ﷺ expliciet zegt: "dit is een verduidelijking van het een en het ander", zoals: "Bid zoals jullie mij zien bidden", verzameld door Al-Boukhary, en zijn uitspraak: "Doe je uiterste best om je rituelen van de bedevaart (manaasik) van mij over te nemen", verzameld door Ahmad, of wanneer de context van de situaties aangeeft dat het een verduidelijking is, zoals wanneer er een samengevatte tekst (mujmal) is die nadere details behoeft, of een algemene die specificatie behoeft, of een onbeperkte die beperking behoeft, en de Boodschapper ﷺ het niet heeft verduidelijkt vóór de noodzaak hiervoor, dan wanneer het noodzakelijk werd om het te verduidelijken, verrichtte Hij ﷺ een handeling om het te verduidelijken, waardoor Zijn handeling een verduidelijking werd. Dus deze handelingen die een verduidelijking voor ons zijn, dat wil zeggen voor een eerder bevel zoals een vers (Ayah) of een overlevering (Hadith); zij nemen het oordeel aan van de verduidelijkte zaak. Indien de verduidelijkte zaak een verplichting is, dan is het verrichten van de handeling een verplichting, en indien de verduidelijkte zaak een voorkeur is, dan is het verrichten van de handeling aanbevolen (Mandub), en indien de verduidelijkte zaak toelaatbaar is, dan is het verrichten van de handeling toegestaan (Mubah). Indien de handeling niet gepaard gaat met iets dat aangeeft dat het een verduidelijking is, noch als ontkenning noch als bevestiging, dat wil zeggen dat er geen indicatie aan de handeling is gekoppeld om aan te tonen dat het een verduidelijking is van een eerder bevel, dan heeft zij een indicatie nodig om te bepalen of het een verplichting, een voorkeur of een toelaatbaarheid is, omdat het dan als een verzoek tot handelen is; het is slechts een verzoek, en het heeft een indicatie nodig om te bepalen of het een beslissend verzoek tot handelen is, of een niet-beslissend verzoek, of een optioneel verzoek. Dus de handeling die niet gepaard gaat met iets dat aangeeft dat het een verduidelijking is van een eerder gebod, heeft zelf een indicatie nodig om te bepalen of het uitvoeren ervan een verplichting, aanbevolen (Mandub) of toegestaan (Mubah) is, en het oordeel over het uitvoeren ervan zal overeenkomen met de indicatie. Echter, door de handelingen te bestuderen die niet gepaard gaan met iets dat aantoont dat de handeling bedoeld is om een eerder gebod te verduidelijken, kunnen we zien dat zij van twee soorten zijn: de ene is wat waarbij het doel om dichter bij Allah Ta'ala te komen (een vrome daad) duidelijk is. Het andere type is wat waarbij het doel om dichter bij Allah Ta'ala te komen niet duidelijk is. Wat betreft de handeling waarbij het dichter bij Allah Ta'ala komen duidelijk is; de uitvoering ervan is aanbevolen (Mandub), omdat het behoren tot zaken waarmee men dichter bij Allah Ta'ala kan komen een indicatie is om het uitvoeren ervan zwaarder te laten wegen dan het laten na; en het ontbreken van straf voor het laten ervan is een indicatie dat het verzoek niet beslissend is, daarom is het aanbevolen (Mandub) en geen verplichting. Dus de indicatie heeft bepaald dat het een niet-beslissend verzoek is om te handelen, oftewel aanbevolen (Mandub). Wat betreft de handeling waarbij het doel om dichter bij Allah Ta'ala te komen niet duidelijk is; het is toegestaan (Mubah) om het uit te voeren, dat is omdat het uitvoeren door de Boodschapper ﷺ de oproep (om het te doen) aangeeft, en het niet behoren tot zaken waarmee men dichter bij Allah Ta'ala kan komen door het uit te voeren, geen zwaarder wegen aangeeft, maar het toont het niet-zwaarder wegen aan tussen de uitvoering en het laten ervan, en als we dit samenvoegen met de betekenis van de oproep; dan toont het aan dat de oproep optioneel is tussen de uitvoering en het laten ervan, en dat is de toegestane (Mubah) handeling.

Sommige mensen zeggen dat: het verplicht (Wajib) is om de handeling uit te voeren die de Boodschapper ﷺ heeft uitgevoerd, en zij leiden dit af uit: de Qur'aan, de profetische traditie (Sunnah) en het consensus van de metgezellen (Sahabah). Wat betreft hun afleiding uit Al-Kitaab: Dat is de uitspraak van Allah Ta'ala: {Zeg: Geloof in Allah en Zijn Boodschapper, de ongeletterde Profeet, die in Allah en Zijn Woorden gelooft, en volg Hem...} 158 Soera Al-A'raaf, dus Allah beval om de Boodschapper ﷺ te volgen, en dat is door te onderwerpen aan Zijn uitspraak en te handelen zoals Zijn handelen, en het gebod is de verplichting (wujoob), dus het is verplicht om de handeling uit te voeren. En Hij Ta'ala zei: {Zeg: Als u van Allah houdt, volg mij dan: Allah zal van u houden...} 31 Soera Aal Imraan, wat aantoont dat het liefhebben van Allah het volgen noodzakelijk maakt, en het liefhebben van Allah Ta'ala is verplicht (Wajib) bij consensus, en datgene wat het verplichte noodzakelijk maakt is verplicht, dus het volgen is verplicht (Wajib). Ook Zijn Ta'ala: {laat hen die de opdracht van de Boodschapper overtreden, vrezen dat een beproeving hen zal treffen, of dat een zware straf hen zal treffen} 63 Soera Al-Nour, dus Hij waarschuwde voor de overtreding van Zijn gebod (Amr), en de waarschuwing is een indicatie voor wujoob, en het gebod is voor de handeling zoals het voor de uitspraak is. Ook Zijn: {en neem wat de Boodschapper aan u heeft toegewezen...} 7 Soera Al-Hashr, het nemen hier betekent de naleving, en het is ongetwijfeld dat de Boodschapper ﷺ ons de handeling gaf die Hij heeft uitgevoerd, dus het naleven ervan is verplicht (Wajib) volgens het vers (Ayah). Ook Zijn Ta'ala zeggende: {Voorwaar, in de Boodschapper van Allah heb je een goed voorbeeld (van gedrag) voor eenieder die Allah wenst (te behagen) en (succesvol te zijn op) de Laatste Dag} 21 Soera Al Ahzaab, het is letterlijk dat het goede voorbeeld is voor wie ook gelooft, dus Hij verbond het aan het geloof, namelijk Wie gelooft in Allah en in de Laatste Dag, moet de Boodschapper van Allah ﷺ als het beste voorbeeld nemen, wat betekent dat hij die de Boodschapper ﷺ niet als het beste voorbeeld neemt, geen gelovige is in Allah noch in de Laatste Dag, en dit is een indicatie voor het beslissende verzoek en een bewijs voor de wujoob. Ook de uitspraak van Zijn Ta'ala: {Zeg: Gehoorzaam Allah en gehoorzaam de Boodschapper...} (54 Soera Al-Nour), Hij beval de Boodschapper ﷺ te gehoorzamen en het gebod duidt op de verplichting (al-wujoob), en hij die dezelfde handeling verricht zoals iemand met de intentie om hem te eren; hij is gehoorzaam aan hem, dienovereenkomstig is het uitvoeren van de handeling verplicht (Wajib). Ook de uitspraak van Allah Ta'ala: {Toen Zaid de scheiding van haar had voltooid (met de nodige formaliteit), verbonden Wij haar met jou in het huwelijk...} (37 Soera Al-Ahzaab), dus Hij maakte Zijn handeling tot een wetgeving die gevolgd moet worden, wat aantoont dat Zijn handeling gevolgd moet worden.

Some people say that: it is obligatory (waajib) to perform the action which the Messenger (SAW) had performed, and they infer this from: the Qur'aan, the Sunnah, and the consensus of the Sahaabah. As for their inference from Al-Kitaab: That is the saying of Allah Ta'ala: So believe in Allah and His Messenger, the unlettered Prophet, who believes in Allah and His Words and follow him…) 158 Surat Al-A'raaf, so Allah commanded to follow the Messenger (SAW), and that is by submitting to His saying and performing like His performance, and the command is the obligation (wujoob), so it is obligatory to perform the action. And He Ta'ala said:Say: If you do love Allah, then follow me: Allah will love you…) 31 Surat Aal Imraan, which shows that loving Allah necessitates the following, and loving Allah Ta'ala is obligatory (waajib) by consensus, and that which the waajib necessitates is waajib, so the following is waajib. Also His Ta'ala :saying let then those who violate the Messenger's order, beware lest some trial befall them, or a grievous Punishment be inflicted on them) 63 Surat Al-Nour, so He warned for the violation of His command (Amr), and the warning is an indication for wujoob, and the command is for the action as it is for the saying. Also His :saying ala'Ta ه...) And take what the Messenger assigned to you…) 7 Surat Al-Hashr, the taking here means the adherence, and it is undoubtedly that the Messenger (SAW) gave us the action He performed, so adhering to it is waajib according to the Aayah. Also His Ta'ala saying: ْ have You indeed in the Messenger of Allah a good example (of conduct) for any one who seeks (to please) Allah and (to be successful in) the Final Day) 21 Surat Al Ahzaab, it is literally that the good example is for whoever believes, so He linked it to the belief, i.e. whoever believes in Allah and in the Final Day must take the Messenger of Allah (SAW) as the best example, which means that he whoever does not take the Messenger as the best example is not a believer in Allah nor in the Final Day, and this is an indication for the decisive request and an evidence for the wujoob. Also His Ta'ala saying: Say: Obey Allah, and obey the Messenger…) 54 Surat Al-Nour, He commanded to obey the Messenger (SAW) and the command denotes the obligation (al-wujoob), and he who performs the same action like someone with the intention to ennoble him; he is an obedient to him, accordingly performing the action is a waajib. Also the saying of Allah Ta'ala: Then when Zaid had dissolved (his marriage) with her, (with the necessary formality), We joined her in marriage to you…) 37 Surat Al-Ahzaab, so He made His action a must be followed legislation, which shows that His action must be followed.

Wat betreft hun afleiding uit de profetische traditie (Sunnah): Er is overgeleverd dat de metgezellen (Sahabah) hun schoenen uittrokken tijdens het gebed toen de Boodschapper ﷺ zijn schoenen uittrok, zodat zij begrepen dat het volgen van de handeling van de Boodschapper ﷺ verplicht is, en de Profeet ﷺ keurde hen goed, waarna Hij aan hen de grondreden (Illah) verduidelijkte waarom Hij dit alleen deed. Abu Sa'eid overleverde dat: "De Profeet ﷺ bad en trok toen zijn schoenen uit, waarna de mensen hun schoenen uittrokken, en toen Hij vertrok zei Hij: waarom hebben jullie jullie schoenen uitgetrokken? Zij zeiden: O Rasoul Allah, we zagen dat u ze uittrok, dus trokken wij ze ook uit. Hij zei: Jibreel kwam en vertelde mij dat er onreinheid in zat", verzameld door Ahmad. Ook wat is overgeleverd dat Hij ﷺ hen beval de hadj te scheiden van de kleine bedevaart (Umrah), maar dat Hij dit niet deed, dus zeiden zij tegen Hem: "U beval ons de hadj en de kleine bedevaart (Umrah) te scheiden en U scheidde ze niet", zodat zij begrepen dat hun oordeel hetzelfde is als het Zijne, en de Profeet ﷺ keurde hun begrip niet af, maar Hij verduidelijkte aan hen Zijn excuus, namelijk dat Hij het offerdier bij zich had. Ook is overgeleverd dat Hij ﷺ de (Wisaal) verbinding van de dag en de nacht tijdens het vasten verbood, maar dat Hij deze verbinding wel maakte, dus zeiden zij tegen Hem: U verbood de wisaal voor ons en u deed het zelf, waarna Hij zei: Ik ben niet zoals jullie, Ik blijf bij mijn God, Hij voedt mij en lest mijn dorst", verzameld door Ahmad, dus Hij keurde hun begrip goed dat zij hetzelfde oordeel met Hem delen, maar Hij gaf aan hen een excuus dat specifiek voor Hem is. Ook wat Muslim heeft verzameld dat Omar Ibn Abi Salamah vroeg aan de Boodschapper ﷺ: "Mag men kussen terwijl men vast?", de Boodschapper ﷺ zei tegen hem: "Vraag dit aan Umm Salamah", waarna zij hem vertelde dat Rasoul Allah ﷺ dat doet, en als Zijn handelingen niet gevolgd zouden worden, zou dat geen betekenis hebben. Evenzo wat er van Hem ﷺ werd overgeleverd over het wassen van het hoofd bij de rituele wassing (Ghasl al janaabah), dat Hij zei: "Wat mij betreft, ik giet drie handvol over mijn hoofd", verzameld door Al Nassaa'i, en dat dit een antwoord was dat werd gegeven toen de mensen bij Hem ﷺ in discussie gingen over Ghasl al janaabah. Bovendien, wat Al Bukhari overleverde dat de Boodschapper ﷺ de metgezellen (Sahabah) beval hun rituele staat van verhevenheid (Ihraam) te beëindigen door het haar te knippen en het offerdier te slachten, maar zij stopten (reageerden niet), waarna Hij klaagde bij Umm Salamah, waarna zij Hem adviseerde om naar buiten te gaan om te slachten en Zijn haar te knippen, en Hij deed dat, waarna zij slachtten en hun haar knipten, en het zou niet zo zijn geweest tenzij Zijn handeling gevolgd moest worden. Wat betreft de consensus (Ijma’), dat is omdat de metgezellen (Sahabah) in discussie gingen over de verplichting van de wassing (rituele wassing) na de seksuele gemeenschap (Jimaa') zonder ejaculatie, dus toen de handeling van Rasoul Allah ﷺ aan hen werd overgebracht, die 'Aa'ishah (vrede zij met haar) overleverde zeggende: "Ik en Rasoul Allah ﷺ hebben het gedaan, en toen wassen wij", toen stemden zij ermee in (bereikten zij consensus) dat het verplicht is, verzameld door Al-Tirmizthi, Ibn Majah en Ahmad. Ook wat er werd overgeleverd dat Omar (vrede zij met hem) gewoonlijk zei tegen de zwarte steen: "Ik weet zeker dat jij een steen bent, je kunt noch schaden noch baat bieden, en indien ik de Profeet ﷺ niet met jou had behandeld; dan had ik jou niet behandeld", verzameld door Al-Bukhari. Dat was goed bekend onder de metgezellen (Sahabah) zonder ontkenning, dus het was een consensus om Zijn handeling ﷺ te volgen.

Het antwoord op al deze bewijzen kan worden teruggebracht tot één enkel punt, namelijk dat er een verschil is tussen het volgen en het uitvoeren van de handeling; dat wil zeggen, er is een verschil tussen het volgen van de Boodschapper ﷺ en het uitvoeren van wat de Boodschapper ﷺ deed. Het volgen van de Boodschapper ﷺ is verplicht (Wajib) en daarover bestaat geen geschil. Maar de uitvoering van de handeling waarin de Boodschapper ﷺ gevolgd moet worden, varieert afhankelijk van de handeling. Als de handeling toegestaan (Mubah) is, dan is het volgen ervan het volgen in het toegestane, wat wil zeggen dat het optioneel is om het wel of niet te doen; dit is het volgen in deze situatie. Als iemand de uitvoering ervan voor zichzelf verplicht stelt en het verplicht (voor anderen) maakt, dan volgt hij de Boodschapper ﷺ niet, maar wijkt hij van Hem af, omdat het volgen plaatsvindt door de handeling uit te voeren in overeenstemming met het type ervan. Als het kwam als verplicht (Wajib), dan is de uitvoering ervan verplicht (Wajib); als het kwam als aanbevolen (Mandub), dan is de uitvoering ervan aanbevolen (Mandub) en zal men niet zondigen door het na te laten; en als het kwam als toegestaan (Mubah), dan is de uitvoering ervan toegestaan (Mubah). Zo volgt hij de Boodschapper ﷺ door te handelen in overeenstemming met het type van de handeling, en als hij daarvan afwijkt, volgt hij niet. Al het voorgaande bewijs is voor het volgen, niet voor het uitvoeren van de handeling; daarom zijn zij geen goed bewijs dat het uitvoeren van de handeling die de Boodschapper ﷺ deed verplicht is, en dus is hun afleiding dat het verplicht is nietig. En dit is als het gebod (Al-Amr), aangezien het gebod niet de verplichting zelf is, en niet alles wat Allah Ta'ala beval is verplicht, maar het varieert met de variatie van de aanwijzingen; wat Hij beval kan verplicht (Wajib) zijn, aanbevolen (Mandub), of het kan toegestaan (Mubah) zijn. De verplichting met betrekking tot het gebod is de naleving van het gebod, niet het uitvoeren van wat Hij beval, en de naleving van het gebod kan alleen plaatsvinden in overeenstemming met wat Hij Ta'ala beval. Dus als Hij het gebod als een verplichting (wujoob) heeft bevolen, dan is het uitvoeren ervan verplicht (Wajib), en als Hij het gebod als een voorkeur (nadb) heeft bevolen, dan is het uitvoeren ervan aanbevolen (Mandub), en als Hij het gebod als een toelating (ibaahah) heeft bevolen, dan is het uitvoeren ervan toegestaan (Mubah). En het veranderen van het toegestane (Mubah) in een verplichting is geen gehoorzaamheid aan de bevelhebber, maar een afwijking van wat Hij heeft bevolen; dus het volgen van de handelingen van de Boodschapper ﷺ is slechts in overeenstemming met de wijze waarop de handeling is voortgekomen.

The answer to all these evidences can be narrowed down to one single point, that is, there is difference between the following and performing the action, i.e. there is difference between following the Messenger (SAW) performing what the Messenger did, so following the Messenger is obligatory and no dispute about that. But the performance of the action in which the Messenger (SAW) must be followed varies in accordance with the action. If the action is permissible; then the follow in it is following in the permissible, i.e. it is optional between doing it or leaving it, so this is the following in this situation, and if someone obliged its performance on himself and made it obligatory (for the others) he would not be following the Messenger, but he would be differing with Him, because the following occurs by performing the action in accordance with its type, if it came as waajib, then its performance is waajib, if it came as mandoob, then its performance is mandoob and one will not be sinning for leaving it, and if it came as mubaah, then its performance is mubaah, so he follows the Messenger by acting in accordance with type of the action, and if he differs that; he would not be following. All the previous evidences are for the following, not for performing the action, therefore they are not good evidence that performing the action which the Messenger (SAW) did is obligatory, and so their inference that it is obligatory is void. And this is like the command (Al-Amr), as the amr is not the obligation, and not all that Allah Ta'ala commanded is obligatory, but it varies by the variation of the indications, so what He commanded could be waajib, mandoob, and it could be mubaah. The obligation concerning the command is the compliance with the command, not performing what He commanded, and the compliance with the command can only be in accordance with what He Ta'ala commanded. So if He commanded as obligation (wujoob), then performing it is waajib, and if He commanded as preference (nadb), then performing it is mandoob, and if He commanded as permissibility (ibaahah), then performing it is mubaah. And turning the mubaah into an obligation is not obedience to the commander, but differing to what he commanded, so is following the actions of the Messenger, it is but in accordance with how the action came.

Sommige mensen zeggen dat: het uitvoeren van de handeling die de Boodschapper ﷺ deed aanbevolen (Mandub) is, en zij leiden dit af uit de uitspraak van Allah Ta'ala: {Voorwaar, voor jullie is er een goede voorbeeld (van gedrag) voor degene die Allah zoekt (te behagen) en (succesvol wil zijn op) de Laatste Dag, en die Allah veel prijst.} 21 Soera Al-Ahzaab, dus het kwalificeren van het voorbeeld (uswah) als (hasanah) goed duidt op het voorrang geven aan (de uitvoering), en de verplichting wordt ontkend omdat het in strijd is met het principe (asl), en vanwege Zijn uitspraak: {Voor jullie}, en niet zei: {op jullie}, dus de voorkeur wordt hiermee bepaald.

Some people say that: performing the action that the Messenger did is mandoob, and they infer this from the saying of Allah Ta'ala: the in have you Indeed (ِ Messenger of Allah a good example (of conduct) for any one who seeks (to please) Allah and (to be successful in) the Final Day, and who engages much in the praise of Allah.) 21 Surat Al-Ahzaab, so qualifying the (uswah) example as (hasanah) good indicates overweighing (the performance), and the obligation is negated because it is contrary to the principle (asl), and for His saying: (For you), and did not say:( upon you, so the preference is determined.

Het antwoord hierop is dat met het nabootsen van Zijn handeling wordt bedoeld dat wij de handeling uitvoeren op de wijze waarop Hij ﷺ deze heeft uitgevoerd; hoewel, indien Hij een verplicht (Wajib) gebed bad en wij het als een vrijwillig (Naafilah) gebed baden, of vice versa, dit geen nabootsing van Hem zou zijn, want nabootsing is het uitvoeren van de handeling op de wijze waarop Hij ﷺ deze heeft uitgevoerd, en dit is verplicht (Wajib) en niet aanbevolen (Mandub). En wat betreft Zijn uitspraak: (goed) is een kwaliteit voor de uswah, wat betekent goede nabootsing, en dit is geen bewijs voor de voorkeur. De nabootsing is verplicht (Wajib) zoals het vers (Ayah) aangeeft, want de uitspraak van Allah de Verhevene: {voor wie Allah en de Laatste Dag zoekt in een voortreffelijk voorbeeld (van gedrag)...}, is een indicatie die de verplichting van de nabootsing aantoont. Maar de nabootsing hier betekent niet de verplichting om de handeling uit te voeren, maar de verplichting om te volgen, en aangezien Zijn handeling niet wordt bepaald of deze verplicht (Wajib), aanbevolen (Mandub) of toegestaan (Mubah) is, behalve door de indicatie; de uitvoering kan niet verplicht (Wajib) zijn tenzij het door de indicatie is bewezen dat het verplicht (Wajib) is, en dienovereenkomstig geeft het vers (Ayah) het volgende aan, en geeft het niet het uitvoeren van de handeling aan, dus heeft het geen betekenis dat het uitvoeren van de handeling aanbevolen (Mandub) is.

The answer to this is that, what is meant by imitating His action is that we make the action performed the way He (SAW) made it performed, though if He prayed a waajib and we prayed it as (naafilah) supererogatory or vice versa it would not be imitating Him, for the imitation is performing the action the way He performed it, and this is waajib not mandoob, and about His saying: ( good) is a quality for the uswah, which means good imitation, and this is not an evidence for the preference. The imitation is waajib as the Aayah denotes, for His Ta'ala saying: "for whoever seeks (to please) Allah and (be :said He ,Day Last) in successful good example (of conduct) for any one who seeks (to please) Allah and (to be successful in) the Final Day …), it is an indication that shows the obligation of the imitation. But the imitation here does not mean the obligation to perform the action, but the obligation to follow, and since His action is not determined whether it is waajib, mandoob, or mubaah except by the indication; the performance cannot be waajib unless it is proven by the indication that it is waajib, and accordingly the Aayah denotes the following, and does not denote performing the action, so it has no denotation that performing the action is mandoob.

Sommige andere mensen zeggen dat: het uitvoeren van de handeling die de Boodschapper ﷺ deed, Mubah (toegestaan) is, en niet verplicht (Wajib) noch aanbevolen (Mandub), en hun afleiding hiervan is dat Zijn handeling niet verboden (Haram) kan zijn, noch afgeraden (Makruh), omdat het in de basis wordt ontkend, en schijnbaar is het anders, want als het begaan van het verboden (Haram) en het afgeraden (Makruh) zelden voorkomt bij de rechtvaardige moslims, hoe zou het dan kunnen voorkomen bij de meest eervolle moslim; dan kan de handeling ofwel verplicht (Wajib), aanbevolen (Mandub), of toegestaan (Mubah) zijn. En aangezien de verplichting (wujoob) en de voorkeur (nadb) in de basis worden ontkend, omdat het opheffen van de verwijtbaarheid voor het handelen of het laten na van een handeling wordt bevestigd, en de toevoeging van de wujoob en de nadb niet bewezen is zonder bewijs (Daleel), en zij niet bestaan, dan wat overblijft is de Ibaahah (toegestaanheid). Het antwoord daarop is: als het dichter bij Allah Ta'ala komen niet zichtbaar is in de abstracte (niet-verduidelijkende) handeling van de Boodschapper ﷺ, dan is het Mubah (toegestaan), omdat het feit dat de dienaar er niet dichter bij Allah door kan komen (door het te doen); een aanwijzing (qareenah) is dat het nabootsen van de Boodschapper ﷺ daarin niet gevraagd wordt, en het feit dat de Boodschapper ﷺ het deed; betekent dat Hij het doen heeft gevraagd, dus het verzoek om het te doen is optioneel, en dat is de Mubah (toegestaan). Wat betreft iets anders; de qareenah bepaalt of het verplicht (Wajib) of aanbevolen (Mandub) is. Dienovereenkomstig is het beperken van de betekenis van de handelingen van de Boodschapper ﷺ tot het feit dat zij duiden op: de verplicht (Wajib) of de aanbevolen (Mandub) of de toegestane (Mubah), en dat zij niet duiden op het verboden (Haram) en het afgeraden (Makruh); correct, maar het beperken van hun betekenis tot de ibaahah (toegestaanheid) is fout, omdat de aanwijzing (qareenah) het bewijs (Daleel) is voor de wujoob of de nadb (voorkeur), en deze bestond in de handeling waarin het doel om dichter bij Allah Ta'ala te komen zichtbaar was, daarom is het aanbevolen (Mandub), en als er een qareenah bestaat die de verplichting duidt; dan is het verplicht (Wajib).

Some other people say that: performing the action which the Messenger (SAW) did is Mubaah, and not obligatory nor is it mandoob, and their inference to this is that His action cannot be haraam, nor can it be makrooh, because it is originally (basically) negated, and apparently it is different, because if committing the haraam and the makrooh rarely occurs by the rightful individual Muslims, then how could it occur by the most honorable Muslim, then the action can be either waajib, mandoob, or mubaah. And since the obligation (wujoob) and the preference (nadb) are originally negated, because lifting up the blame for acting or quitting is affirmed, and the addition of the wujoob and the nadb is not proven without evidences, and they do not exist, so what remains is the Ibaahah. The answer to that is: if getting closer to Allah Ta'ala does not appear in the abstract (not a clarifier) action of the Messenger (SAW), then it is mubaah, because being not of which the servant can get closer to Allah by (doing) it; is an indication (qareenah) that imitating the Messenger in it is not requested, and being that the Messenger did it; means He requested to do it, so the request to do it is optional, and that is the mubaah. As for other than that; the qareenah determines if it is waajib or mandoob. Accordingly, limiting the denotation of the actions of the Messenger that they denote: the waajib or the mandoob or the mubaah, and that they do not denote the haraam and the makrooh; is correct, but limiting their denotation to the ibaahah (permissibility) is wrong, because the indication (qareenah) is the daleel for the wujoob or the nadb (preference), and it existed in the action which the aim of getting closer to Allah Ta'ala appeared in it, therefore it is mandoob, and if a qareenah that denotes the obligation exists; it is then waajib.

Uit het voorgaande wordt duidelijk dat de handelingen van de Boodschapper ﷺ noch de wujoob, noch de nadb, noch de ibaahah aanduiden, maar dat zij slechts de oproep tot handelen aanduiden, en de qareenah is wat bepaalt of het verplicht (Wajib), aanbevolen (Mandub) of toegestaan (Mubah) is. Dat geldt voor de handelingen die niet kwamen als verduidelijking van een eerdere aanspraak, en wat betreft de handelingen die wel kwamen als verduidelijking van een eerdere aanspraak; deze volgen de verduidelijkte zaak, of het nu verplicht (Wajib), aanbevolen (Mandub) of toegestaan (Mubah) is.

It becomes clear from all the previous, that the actions of the Messenger (SAW) do not denote the wujoob, nor the nadb, nor the ibaahah, but they only denote the request to act, and the qareenah is what determines whether it be waajib, mandoob, or mubaah. That is in the actions that did not come as clarification for previous address, and as for the actions that came as clarification for previous address; they follow the clarified matter whether it is waajib, mandoob, or mubaah.

De handelingen verricht door de Boodschapper van Allah ﷺ die geen verduidelijking zijn voor een eerdere aanspraak, noch dat het bewijs (Daleel) is geleverd dat zij tot Zijn bijzonderheden behoren, en wij weten dat hun type ofwel verplichting, voorkeur of toelaatbaarheid is, hetzij door Zijn verduidelijking aan ons, hetzij door enig ander bewijs (Daleel), oftewel een qareenah (aanwijzing), is het nabootsen van Hem in dergelijke handelingen verplicht, oftewel het volgen van Hem is verplicht (Fard), en het bewijs (Daleel) hiervoor is de tekst en de consensus van de metgezellen (Sahabah). Wat betreft de tekst, dat is het woord van Allah Ta'ala: {Toen Zaid haar had gescheiden, verbonden Wij haar met jou in het huwelijk: opdat er geen zwaarheid op de gelovigen zal rusten (in de zaak van het huwen) met de vrouwen van hun geadopteerde zonen, indien de laatstgenoemden hen hebben gescheiden...} 37 Soera Al-Ahzaab, en indien Hij niet wordt nagebootst in Zijn handeling en gevolgd; dan zou de vers geen betekenis hebben. Ook Zijn Ta'ala zeggen: {Zeg: Als u van Allah houdt, volg mij dan; Allah zal van u houden...} 31 Soera Aal Imraan, en het punt van afleiding (al istidlaal) is dat Allah het volgen van Hem een noodzaak maakte voor de verplichte liefde voor Allah, en aangezien het volgen van Hem een noodzaak is; dan ontbreekt door het gebrek daaraan de verplichte liefde (voor Allah), en dat is unaniem verboden. Dat is omdat het volgen van de Boodschapper een voorwaarde is voor het bewijzen van de liefde voor Allah, en als de voorwaarde (welke het volgen is) niet optreedt; dan zal het voorwaardelijke aspect (welke het bewijzen van de liefde voor Allah is) niet optreden, en aangezien het liefhebben van Allah verplicht (Fard) is, dan is het volgen van de Boodschapper verplicht (Fard). Ook Zijn Ta'ala zeggen: {Voorwaar, voor u is er in de Boodschapper van Allah een goed voorbeeld (om te volgen) voor degene wiens hoop op Allah en de Laatste Dag is...} 21 Soera Al-Ahzaab, en het bewijs (Daleel) hierin is dat Hij Ta'ala het nabootsen (al-ta'assi) van de Profeet ﷺ een van de noodzaken maakte van het hebben van hoop op Allah Ta'ala en de Laatste Dag, en het niet nabootsen noodzaakt het ontbreken van datgene wat het noodzakelijk maakte, oftewel het hebben van hoop op Allah en de Laatste Dag, en dat is ongeloof (Kufr). Dus dat is een aanwijzing voor de verplichting (Fard) van de imitatie.

The actions performed by the Messenger of Allah (SAW) which are not clarifier for previous address, nor that the daleel has been furnished that they are of His specialties, and we know their type is either obligation, preference, or permissibility, either by His clarification to us, or by any other daleel, i.e. a qareenah (indication), imitating Him in such actions is obligatory, i.e. following Him is fardh, and the evidence for this is the text and the consensus of the Sahaabah. As for the text, that is for the saying of Allah Ta'ala: Then when Zaid had divorced her, We joined her in marriage to you: in order that there will be no offence to the Believers (in the matter of marrying) with the wives of their adopted sons, if the latter have divorced them…) 37 Surat Al-Ahzaab, and if He is not being imitated in His action and followed; the verse would have no meaning. Also His Ta'ala saying: Say: If you do love Allah, then follow me; Allah will love you…) 31 Surat Aal Imraan, and the point of inference (al istidlaal) is that Allah made His following a necessity for the obligatory love of Allah, and since following Him is a necessity; the lack of it lacks the obligatory love (of Allah), and that is unanimously forbidden. That is because following the Messenger is a condition for proving the love of Allah, and if the condition (which is the following) does not occur; the conditioned matter (which is proving the love of Allah) will not occur, and since loving Allah is fardh, then following the Messenger is fardh. Also His Ta'ala saying: ِ }Indeed you have in the Messenger of Allah (uswah) a good example (to follow) for the one whose hope is in Allah and the Last Day…) 21 Surat Al-Ahzaab, and the proof in this is that He Ta'ala made imitating (al-ta'assi) the Prophet (SAW) from the necessities of having hope in Allah Ta'ala and the Last Day, and the none imitation necessitates the lack of what necessitated it, i.e. having hope in Allah and the Last Day, and that is kufr. So that is an indication for the obligation of the imitation.

Wat betreft de consensus van de metgezellen (Sahabah), dat komt doordat de metgezellen (Sahabah) unaniem verwezen naar Zijn handelingen, zoals hun verwijzing naar de Profeet ﷺ bij het kussen van de Zwarte Steen, de toelaatbaarheid van het kussen terwijl Hij aan het vasten was, en vele andere ontelbare gebeurtenissen.

As for the consensus of the Sahaabah, that is because the Sahaabah unanimously used to refer to His actions, like their referring to Him (SAW) in kissing the Black Stone, the permissibility of kissing while He was fasting, and many other uncountable events.

Dus die bewijzen (Daleel) zijn voldoende om de verplichting tot imitatie aan te tonen. En de imitatie is het uitvoeren zoals Zijn handeling. Dus de imitatie in de handeling is handelen: zoals Zijn handeling, in overeenstemming met de kwaliteit ervan, en vanwege Zijn handeling. Dus de term: "Zoals Zijn handeling" is een beperking, aangezien er geen imitatie is bij de variatie in de vorm van de handelingen. En de term: "In overeenstemming met de kwaliteit ervan" is een tweede beperking, omdat het betekent dat men het doel en de intentie van de handeling deelt, aangezien er geen imitatie is bij de variatie tussen de twee handelingen (de handeling van de Boodschapper ﷺ en de handeling van de imitator) indien de ene verplicht (Wajib) is en de andere niet, zelfs als ze dezelfde vorm hebben. En de term: "Vanwege Zijn handeling" is een derde beperking, want als de handelingen van twee mensen hetzelfde zijn in vorm en kwaliteit, maar niemand van hen heeft gehandeld omdat de ander handelde. Zoals de overeenstemming van sommige mensen om de Dhuhr-gebed te verrichten, of om te vasten (Sawm) in de maand ramadan als reactie op het bevel van Allah Ta'ala; wij zeggen niet: zij imiteren elkaar. Dienovereenkomstig, indien Zijn handeling plaatsvond op een specifieke plaats of tijd; de plaats of de tijd hebben geen invloed (overweging) bij het volgen en imiteren van de Boodschapper ﷺ, of de handeling nu herhaaldelijk of niet herhaaldelijk plaatsvond, tenzij het bewijs (Daleel) aangeeft dat de aanbidding specifiek is voor een bepaalde plaats of tijd, zoals de specificatie van de hadj voor Arafaat, de specificatie van de gebeden voor hun tijden, en de specificatie van het vasten (Sawm) voor ramadan. Dit is de imitatie. Daarom, indien de Boodschapper ﷺ een handeling verrichtte als aanbevolen (Mandub), en wij verrichten deze als verplicht (Wajib), dan zou onze handeling geen imitatie zijn, maar eerder het schenden van het bevel van de Boodschapper ﷺ, en dat is verboden (Haram). Dus de ta'assi (imitatie) is dat wij hetzelfde doen als Zijn (ﷺ) handeling, volgens de kwaliteit ervan, en vanwege Zijn handeling. Om Zijn handeling te imiteren; is het onvermijdelijk om deze drie beperkingen te bereiken.

So those evidences are sufficient to prove the obligation to imitate. And the imitation is performing like His action. So the imitation in the action is to act: like His action, in accordance with its quality, and because of His action. So the term: "Like His action" is a restriction since there is no imitation with the variation of the actions figures. And the term: "In accordance with its quality" is a second restriction, because it means sharing the purpose and the intention of the action, since there is no imitation with the variation of the two actions (the action of the Messenger (SAW) and the action of the imitator) if one of them being an obligatory and the other is not, even if they have one figure. And the term: "Because of His action" is a third restriction because if the actions two people are the same in the figure and the quality but none of them has acted because the other acted. Like the agreement of some people to pray the Dthuhr prayer, or to fast the month of Ramadhan responding to the command of Allah Ta'ala; we do not say: they are imitating each other. Accordingly if His action happened in a specific place or time; the place or the time have no interference (consideration) in following and imitating (the Messenger (SAW)) whether the action happened repeatedly or not repeatedly, unless the daleel denotes that the worship is specific for a particular place or time, like the specification of the Hajj for Arafaat, the specification of the prayers for their times, and the specification of the sawm for Ramadhan. This is the imitation. Hence if the Messenger performed an action as mandoob, and we performed it as waajib, our action would not be imitation, rather it is breaching the command of the Messenger and that is haraam, so the ta'assi (imitation) is that we do the same like His (SAW) action, according to its quality, and because of His action. To imitate His action; it is inevitable to achieve these three restrictions.