19.2 De adoptie van regels en stijlen door de kalief, d.w.z. het adopteren van canons

19.2 De adoptie van regels en stijlen door de kalief, d.w.z. het adopteren van canons - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

0% gelezen · 11 min resterend

De Islamitische Persoonlijkheid Bladwijzer toevoegen

Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel

Toon origineel

19.2 De adoptie van regels en stijlen door de kalief, d.w.z. het adopteren van canons

19.2 The Khalifah's Adoption Of Rules And Styles I.e. Adopting Canons

door Sheikh Taqīuddīn An-Nabahānī11 min. lezen118 keer bekeken

De betekenis van het woord “canons” in de Arabische taal is fundamenten (usul), waarbij het enkelvoud “canon” (qanun) is. Het is een vreemd woord dat is verarabiseerd. De canon betekent in de terminologie van de buitenlander het bevel dat door de heerser wordt gepubliceerd, zodat de mensen het opvolgen. De canon staat ook bekend als “de verzameling regels die de heerser mensen dwingt te volgen in hun onderlinge relaties.” De canon bestaat wezenlijk uit twee categorieën. Ten eerste zijn de regels die de relaties vanuit hun basis organiseren van twee soorten. De eerste is de basiscanon, zijnde de grondwet; de tweede is de rest van de canons die geen (onderdeel van) de grondwet zijn. Wat betreft de tweede categorie canons, dit zijn de regels die secundaire handelingen organiseren die geen specifieke regel voor zichzelf hebben, maar waarvan de basis een algemene regel heeft. Of het organiseert de middelen, dat wil zeggen de stijlen waarmee de basis-handelingen worden uitgevoerd, die wel een algemene regel hebben maar waarvan de vertakking geen specifieke regel heeft. Of het organiseert de instrumenten. Deze worden administratieve canons of administratieve systemen of iets dergelijks genoemd. Aangezien de spraak van de Wetgever betrekking heeft op de handelingen van de slaven en de verplichting tot het beperken van jezelf tot deze handelingen, komt hun organisatie daarom van Allah (SWT). De islamitische sharia is gekomen met betrekking tot alle handelingen van de mensen en al hun relaties, of het nu hun relatie met Allah is, of hun relatie met zichzelf, of hun relatie met anderen. Daarom is er in de islam geen plaats voor mensen om canons te wetgeven om systemen te organiseren, aangezien zij beperkt worden door de sharia. Allah (SWT) zei:

Allah (SWT) is Degene die wetten voorschrijft voor de mensen, niet de heerser, en Hij dwingt hen en de heerser om deze te volgen in hun onderlinge relaties, om zichzelf hiermee te beperken en om hen te weerhouden van het volgen van (andere) regels. Daarom is er geen plaats voor de mens om regels vast te stellen om de relaties van mensen te organiseren, noch is er enige plaats voor de heerser om mensen te dwingen of hen de keuze te geven om principes en regels te volgen die door mensen zijn vastgesteld om hun relaties te organiseren. De regels van de sharia echter, wat de spraak van de Wetgever is met betrekking tot de daden van de slaven, kwamen in de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah) en er is veel in die (potentieel) verschillende betekenissen draagt volgens de Arabische taal en de sharia. Het is dus natuurlijk en onvermijdelijk dat mensen verschillen in het begrijpen ervan, en dat dit verschil in begrip leidt tot de grens van scheiding en verschillen in de beoogde betekenis(en). Daarom is het onvermijdelijk dat er gescheiden en verschillende opvattingen zijn, zodat er op basis hiervan gescheiden en verschillende meningen kunnen bestaan over één regel. Toen de Boodschapper ﷺ zei in de Slag van de Confederatie:

Allah (swt) is the One who legislates laws for the people, not the ruler, and He compels them and the ruler to follow them in their relationships, to restrict themselves by them and to prevent them from following (any) other (rules). Therefore there is no place for the human being to lay down rules to organise people’s relationships, nor any place for the ruler to compel people or give them an option to follow principles and rules laid done by human beings organising their relationships. However the Shari’ah rules, which is the speech of the Legislator related to the actions of the slaves, came in the Qur’an and the Sunnah and there is much with them that carries (potentially) different meanings according to the Arabic language and the Shar’a. So it is natural and inevitable that people differ in understanding them, and that this difference in understanding leads to the limit of separation and differences in the intended meaning(s). Therefore it is inevitable to have separated and different understandings so that due to this, there can be separated and differing opinions in one rule. When the Messenger (saw) said in the battle of the Allies:

De betekenis hiervan is dat een moslim niet wordt gedood voor een ongelovige, noch wordt de persoon met een verdrag (covenanted person) gedood voor een ongelovige. Aangezien de persoon met een verdrag een ongelovige is, noodzaakt dit dat het woord ongelovige de strijdbare ongelovige betekent, oftewel: de ongelovige met een verdrag wordt niet gedood voor een strijdbare ongelovige. Dus de betekenis van de overlevering (Hadith) is dat de moslim niet wordt gedood voor een strijdbare ongelovige, noch wordt een persoon met een verdrag gedood voor een strijdbare ongelovige; de interpretatie hiervan is dat de moslim wordt gedood voor een niet-strijdbare ongelovige en de persoon met een verdrag wordt gedood voor een niet-strijdbare ongelovige. De persoon met een verdrag is een ongelovige, en het feit dat hij gelijk is aan de moslim die niet wordt gedood voor een ongelovige, gaf aan dat de betekenis van het woord “ongelovige” in de overlevering (Hadith) de strijdbare ongelovige is en niet de beschermde niet-moslim (Dhimmi). Dit wordt versterkt door wat is overgeleverd dat er een moslim naar de Boodschapper van Allah ﷺ werd gebracht die een Jood had gedood, waarna hij hem doodde. Met deze variatie in interpretatie is er variatie in de regel. Hetzelfde geldt voor vele verzen (Ayah) en overleveringen (Hadith). Het verschil van mening in één regel maakt het voor de moslim onvermijdelijk om één mening onder hen te adopteren, aangezien het allemaal sharia-regels zijn en de regel van Allah met betrekking tot één persoon niet meer dan één kan zijn. Daarom is het onvermijdelijk om één regel onder hen te specificeren om te adopteren; de adoptie van de sharia-regels door de moslim is dus essentieel en er is absoluut geen ontsnapping aan op enige wijze wanneer men de handeling verricht. De loutere verplichting om naar één regel te handelen, of het nu verplicht, aanbevolen, verboden, afgekeurd of toegestaan is, verplicht de adoptie van een specifieke regel. Daarom is het verplicht voor elke moslim om te adopteren, of hij nu een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) of een volgeling (muqallid) is, kalief of niet. Wanneer hij een specifieke regel adopteert, wordt deze sharia-regel de regel van Allah voor hem en wordt het voor hem verplicht om uitsluitend daarnaar te handelen, het aan mensen te onderwijzen en tot de islam te roepen op basis daarvan. Dit komt doordat de betekenis van de adoptie van een regel door de moslim is om er naar te handelen, het aan anderen te onderwijzen en er naartoe te roepen wanneer hij roept naar de regels en de gedachten van de Islam. Wanneer de moslim een specifieke regel adopteert, wordt deze regel op zichzelf de regel van Allah over hem, en het is hem niet toegestaan deze te verlaten behalve in drie (gevallen): Ten eerste, indien de zwakte van het bewijs voor hem duidelijk wordt en er sterker bewijs verschijnt dan het bewijs dat aan hem wordt toegeschreven, waarbij de regel van Allah dat is wat door het sterkere bewijs wordt aangegeven. In dit geval is het hem verplicht om te laten wat hij heeft geadopteerd en de nieuwe mening te adopteren, aangezien dit de regel van Allah over hem is geworden. Ten tweede: Indien hij begint te denken dat de nieuwe mening is geadopteerd door iemand die meer deskundig is dan hij in deductie en nauwkeuriger in deductie, of die meer omvattende kennis heeft over de sharia. In dit geval is het hem toegestaan om te laten wat hij heeft geadopteerd en iets anders te adopteren vanwege wat is bewezen over de beroemde metgezellen (Sahabah) die hun meningen verlieten en de mening van anderen adopteerden. Abu Bakr (ra) adopteerde de mening van Ali (ra) en liet zijn eigen mening achter, en Umar (ra) adopteerde de mening van Ali (ra) en liet de zijne achter. Ten derde: Indien de bedoeling is om het standpunt van de moslims te verenigen op één mening. In dit geval is het de moslim toegestaan de mening die hij heeft geadopteerd te verlaten en de mening te adopteren waarmee hij het standpunt van de moslims wenst te verenigen, vanwege wat is bewezen over Uthman, die ermee instemde de eed van de mensen af te nemen op het Boek van Allah en de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ en de mening(en) van de twee Sheikhs na hem, Abu Bakr en Umar. De metgezellen (Sahabah) stemden ermee in dat hij deed wat hij deed, namelijk het laten van wat hij had geadopteerd en het adopteren van wat Abu Bakr (ra) en Umar (ra) hadden geadopteerd. In deze situaties laat de moslim achter wat hij heeft aangenomen en neemt hij iets anders aan; buiten deze (situaties) om is het hem op geen enkele wijze toegestaan dit te verlaten, aangezien de sharia elk individu heeft aangesproken en het op elke moslim rust om aan te nemen wat hij heeft bereikt via zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) of navolging (Taqlid). Zodra hij iets heeft aangenomen, is hij gebonden aan wat hij heeft aangenomen, behalve in de situaties die zijn uitgesloten door het bewijs uit de sharia.

Its meaning is that a Muslim is not killed for a disbeliever, nor is the covenanted person killed for a disbeliever. Since the covenanted person is a disbeliever, it necessitates that the word disbeliever means belligerent i.e. the covenanted disbeliever is not killed for a belligerent disbeliever. So the hadith’s meaning is that the Muslim is not killed for a belligerent disbeliever, nor is a covenanted person killed for a belligerent disbeliever; its understanding is that the Muslim is killed for a non-belligerent disbeliever and the covenanted person is killed for a non belligerent disbeliever. The covenanted person is a disbeliever and his being like the Muslim who is not killed for a disbeliever indicated that the meaning of the word “disbeliever” in the hadith is the belligerent disbeliever not the dhimmi. This is strengthened by what is narrated that there was a Muslim brought to the Messenger of Allah (saw) who had killed a Jew so he killed him. With this variation in understanding, there is variation in the rule. The same applies to many ayat and ahadith. The difference of opinions in one rule makes it inevitable upon the Muslim to adopt one opinion among them as they are all Shari’ah rules and the rule of Allah in respect of one person cannot be more than one. Therefore it is inevitable to specify one rule among them to adopt, thus the Muslim’s adoption of the Shari’ah rules is essential and there is absolutely no escape from this in any way when one performs the action. The mere obligation of acting upon one rule whether it is obligatory or recommended or prohibited or disliked or allowed obliges the adoption of a specific rule. Therefore it is obligatory upon each Muslim to adopt whether he is a mujtahid or a follower (muqallid), Khalifah or not. When he adopts a specific rule, this Shari’ah rule becomes the rule of Allah upon him and it becomes obligatory upon him to act according to it alone, teach it to people and call to Islam based upon it. This is because the meaning of the Muslim’s adoption of the rule is to act according to it, teaching it to others and calling to it when he calls to the rules and thoughts of Islam. When the Muslim adopts a specific rule this rule becomes in itself the rule of Allah upon him, and it is not allowed for him to leave it except in three (cases): Firstly, if the weakness of the evidence becomes clear to him and there appears stronger evidence than its evidence which is attributed to him that the rule of Allah is that indicated by the stronger evidence. In this case, it is obliged upon him to leave what he adopted and to adopt the new opinion since it has become the rule of Allah upon him. Secondly: If he begins to think that the new opinion was adopted by one more knowledgeable than him in deduction and more precise in deduction or has more comprehensive knowledge about the Shar’a. In this case, it is allowed for him to leave what he adopted and adopt something else due to what is proved about the famous Sahabah who left their opinions and adopted the opinion of others. Abu Bakr (ra) adopted Ali’s (ra) opinion and left his opinion, and Umar (ra) adopted Ali’s (ra) opinion and left his own. Thirdly: If the intention is to unify the Muslims’ standpoint upon one opinion. In this case, it is allowed for the Muslim to leave the opinion he adopted and adopt the opinion which he wishes to unify the Muslims’ standpoint due to what was proved about Uthman who accepted to take the pledge from the people upon the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger and the opinion(s) of the two Sheikhs after him, Abu Bakr and Umar. The Sahabah consented to him doing what he did which is leaving what he adopted and adopting what Abu Bakr (ra) and Umar (ra) had adopted. In these situations, the Muslim leaves what he adopted and adopt something else; apart from these (situations), he is not allowed to leave it in any way since the Shari’ah addressed each individual and it is upon each Muslim to adopt what he reached via ijtihad or following (taqleed). Once he adopted, he is obliged upon what he adopted save the situations excluded by the Shari’ah evidence.

Dit heeft betrekking op het feit dat elk individu zijn relaties met zichzelf organiseert. Wat betreft het zorgdragen voor de zaken van de moslimgemeenschap (Ummah) door de kalief (Khalifah), het op zich nemen van de verantwoordelijkheden van de heerser en het vestigen van de regels van Allah onder de mensen, er is geen twijfel dat hij specifieke regels moet hanteren om de zaken van de mensen volgens die regels te leiden. Hij moet ook specifieke regels hanteren in wat algemeen is voor alle moslims in alle zaken, in de zaken van bestuur en gezag, zoals armenbelasting (Zakah), grondbelasting (Kharaj), buitenlandse betrekkingen en alles wat verband houdt met de eenheid van de staat en het bestuur. Het hanteren in deze situaties door de kalief (Khalifah) is verplicht en niet optioneel, omdat het een verplichte zaak is in relatie tot de handelingen die hij verricht in zijn hoedanigheid als een moslim die verplicht is al zijn handelingen te richten volgens een specifieke regel, namelijk de regel van Allah voor hem. Er is geen verschil tussen persoonlijke zaken en publieke zaken in dit opzicht. In relatie tot de zaken van bestuur en gezag vallen deze binnen de basisacties van het zorgdragen voor de zaken, die hij verplicht is te leiden volgens één specifieke regel. Wat betreft datgene wat verband houdt met de eenheid van de staat, dit moet worden geleid volgens één specifieke regel, aangezien de eenheid van de staat verplicht is en elke handeling die hiertoe leidt verplicht is. Daarom is het hanteren van één regel voor alles wat hiermee verband houdt verplicht, en niet optioneel. Wat betreft alles daarbuiten, is het de kalief (Khalifah) toegestaan om specifieke regels te hanteren om de mensen te dwingen deze na te leven, en het is hem toegestaan deze niet te hanteren. Hij zal in deze zaak handelen volgens wat hij als meer voordelig beschouwt voor het welzijn van de moslims, het versterken van de verspreiding van de islam, de onderwijzing van de regels ervan en wat geschikter is voor de rechtvaardigheid van het bestuur en de kracht van het gezag. Abu Bakr (ra) hanteerde sharia-regels die hij de mensen oplegde, en Umar (ra), Uthman (ra) en Ali (ra) hanteerden na hem regels die zij de mensen verplichtten na te leven. De metgezellen (Sahabah) zwegen hierover gedurende hun tijd, en niemand van hen werd gehoord terwijl hij het aannemen van regels verwierp, het opleggen ervan aan de mensen, of het niet handelen naar regels die zij hadden aangenomen; ook al is dit iets dat verworpen wordt, aangezien het mensen verplicht om de regels te verlaten die zij hebben aangenomen, welke regels van Allah (SWT) voor hen zijn. Het is dus een consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) dat de kalief (Khalifah) specifieke regels kan aannemen en mensen kan verplichten om daarnaar te handelen. Daarom, indien de kalief (Khalifah) specifieke regels aanneemt, of ze nu binnen hetgeen hij verplicht is aan te nemen vallen of binnen hetgeen hem is toegestaan aan te nemen, is het verplicht voor elke moslim onder zijn burgers om volgens deze regel te handelen en het handelen naar de regel die hij eerder had aangenomen te verlaten. Dit komt doordat wat de kalief (Khalifah) heeft aangenomen, de regel van Allah voor hem is geworden met betrekking tot handelen. Het is hem niet toegestaan om in strijd daarmee te handelen; integendeel, het is voor hem verplicht om uitsluitend daarnaar te handelen, zelfs als het in strijd is met wat hij dacht en zelfs als het naar zijn mening zwak bewijs was. Dit is vanwege wat de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) heeft geconcludeerd, namelijk dat de imam kan voorzien in specifieke regels; het handelen daarnaar heeft bevolen, en het is de moslimgemeenschap (Ummah) verplicht hem te gehoorzamen, zelfs als het afwijkt van hun zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). De beroemde sharia-principes hierover zijn:

Met andere woorden: tussen hem en de mensen is de gehoorzaamheid aan de Staat, en tussen hem en Allah (SWT) is dat wat de imam overneemt de regel van Allah voor hem met betrekking tot handelen. De gehoorzaamheid van de mensen aan het bevel van de imam, de verplichting voor hen om te handelen naar wat hij in de regels heeft overgenomen, en niet te handelen naar hun eigen meningen en wat zij hebben overgenomen, wordt niet beschouwd als het overnemen van wat de imam heeft overgenomen. Het is eerder gehoorzaamheid aan zijn (de kaliefs) bevel en het uitvoeren van wat hij heeft overgenomen in termen van handelen, en niet het overnemen van wat hij heeft overgenomen. Daarom is het voor elke moslim toegestaan om te onderwijzen wat hij heeft overgenomen van de regels en daartoe op te roepen wanneer hij de oproep tot de islam (Da’wah) doet, zelfs als zij afwijken van wat de imam heeft overgenomen. Dit komt doordat de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) gaat over de verplichting om te handelen naar de overname van de kalief, en niet over het onderwijzen of de oproep (Da’wah); het is specifiek voor handelen. Zo zien we dat terwijl Abu Bakr (ra) rijkdom onder moslims gelijkmatig verdeelde zonder te kijken naar wie de islam vroeg of niet had aanvaard, Umar (ra) een andere mening had, namelijk het (rekening houden met) een man en zijn voorrang (bij het aanvaarden van) de islam en een andere man en zijn laatheid. Hij debatteerde met Abu Bakr (ra) hierover, maar hij gehoorzaamde wat Abu Bakr (ra) had overgenomen en bleef zijn mening volgen. Toen hij werd benoemd tot kalief, maakte hij het handelen naar de mening van Abu Bakr (ra) ongeldig en handelde hij naar zijn eigen mening. Daarom is er een onderscheid tussen de moslim die de mening overneemt en zijn gehoorzaamheid aan wat de kalief heeft overgenomen. Gehoorzaamheid aan de overname van de kalief verplicht enkel het handelen daarop, en niet het oproepen tot of het onderwijzen ervan. Wat het overnemen van de mening betreft, dit is voor het onderwijzen ervan, het oproepen tot en het handelen naar. Daarom is het toegestaan dat er politieke groepen bestaan, met andere woorden: groepen die meningen aanhangen die verschillen van die van de kalief (Khalifah), maar zij zijn allemaal gelijk aan de rest van de moslims, verplicht om wat betreft handelingen te handelen volgens wat de kalief (Khalifah) heeft aangenomen en niets anders.

I.e. between him and the people is the obedience to the State, and between him and Allah (swt) is that what the Imam adopts becomes the rule of Allah upon him in respect of action. However, the obedience of the people to the Imam’s command, the obligation upon them to act according to what he adopted in the rules, and not acting upon their opinions and what they adopted is not considered an adoption of what the Imam adopted. It is rather obedience to his (the Khalifah’s) command and executing what he adopted in terms of action not the adoption of what he adopted. Therefore it is permitted for any Muslim to teach what he adopted of the rules and to call to them when he invites to Islam even if they differed from the Imam’s adoption. This is because the Ijma’a of the Sahabah is upon the obligation to act according to the Khalifah’s adoption not teaching or invitation (da’wah); it is specific to action. Thus we find that whereas Abu Bakr (ra) would divide wealth between Muslims equally without looking into who embraced Islam early or not, Umar (ra) had a different opinion which is (considering) a man and his precedence (in embracing) Islam and another man and his lateness. He debated Abu Bakr (ra) in this, but he obeyed what Abu Bakr (ra) adopted and remained adopting his opinion. When he was appointed Khalifah, he invalidated acting upon Abu Bakr’s (ra) opinion and acted upon his opinion. Therefore there is a distinction between the Muslim adopting the opinion and his obedience to what the Khalifah adopted. Obedience to the Khalifah’s adoption obliges acting upon it only and not calling towards it or teaching it. As for adopting the opinion, it is (for) teaching it, calling to it and acting upon it. Therefore it is allowed for there to exist political groups i.e. parties which adopt opinions different from those adopted by the Khalifah, but they are all like the rest of the Muslims, obliged in respect of action to act according to what the Khalifah adopted and nothing else.

Echter, wanneer de kalief sharia-regels overneemt, kiest hij een specifieke regel in haar hoedanigheid als een sharia-regel afgeleid door sharia-zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Hij wetgeeft niet uit zichzelf; voorwaar, Allah (SWT) is de enige Wetgever. Hij is derhalve beperkt binnen de Shar’a en de sharia-regels, aangezien de voorwaarde van zijn eed van trouw (Bay’ah) is om te handelen naar het Boek en de profetische traditie (Sunnah). En aangezien hij, in zijn hoedanigheid als moslim, zelfs als hij een kalief is, beperkt wordt door de geboden en verboden van Allah (SWT), is hij verplicht te blijven binnen de grenzen van de sharia-regels en het is hem niet toegestaan deze op welke wijze dan ook te overtreden. Het is hem niet toegestaan om met een regel te komen, zelfs niet één enkele, die afkomstig is van iets anders dan de islamitische Shar’a. De uitspraak van de Boodschapper ﷺ is duidelijk:

However, when the Khalifah adopts Shari’ah rules he chooses a specific rule in its capacity as a Shari’ah rule deduced by Shari’ah ijtihad. He does not legislate from his own self; verily Allah (swt) is the only Legislator. Thus he is restricted within the Shar’a and the Shari’ah rules since the condition of his pledge (bay’ah) is to act upon the Book and the Sunnah. And since he, in his capacity as a Muslim even if he is a Khalifah is restricted by the commands and prohibitions of Allah (swt), is obliged to stop within the limits of the Shari’ah rules and is not permitted to transgress them in any way whatsoever. It is not permitted for him to come with a rule, even if a single one, from other than the Islamic Shar’a. The Messenger’s (saw) statement is clear:

Daarom is het de imam niet toegestaan om het toegestane (Halal) verboden (Haram) te maken of het verboden toegestaan te maken, noch om een regel af te schaffen of het handelen naar een regel te verhinderen, aangezien dit verboden (Haram) is voor de kalief (Khalifah) zoals het verboden (Haram) is voor elke moslim. Men mag ook niet zeggen dat het belang van de moslims vereist om het een of het ander te verbieden, aangezien Allah het belang van de moslims heeft gespecificeerd door middel van specifieke regels; indien de kalief (Khalifah) komt en het belang ziet in iets anders dan deze (regels), dan zou hij deze hebben ingetrokken, wat nooit is toegestaan. Men kan dus niet zeggen dat het zorg dragen voor de zaken van de moslims hem heeft toegestaan hen te leiden volgens zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), omdat Allah hem heeft toegestaan de zaken van de moslims te verzorgen volgens het Boek en de profetische traditie (Sunnah), zijnde de sharia-regels, en hem heeft toegestaan (het verrichten van) zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) binnen hun grenzen. Hij verricht zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) in de secundaire handelingen waarover geen expliciete tekst bestaat, maar waarvan de fundamenten (usul) met een expliciete tekst kwamen die algemeen is; hij verricht zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) om te kiezen wat hij als geschikter en voordeliger beschouwt. Wat betreft datgene wat is voorzien met de regel van Allah (SWT) daarop, is er geen plaats voor de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van de kalief (Khalifah) in deze aangelegenheid; integendeel, hij is verplicht de sharia-regels uit te voeren zoals ze zijn, zonder enige vervanging of verandering. Ja, hij kan een handeling als toegestaan beschouwen, maar deze leidt tot een verboden (Haram) dat de sharia heeft verboden, zoals het beschouwen dat de uitwisseling van een specifiek boek onvermijdelijk zou leiden tot corruptie van de mensen in hun religie (Deen) of onvermijdelijk zou leiden tot de verspreiding van onzedelijkheid onder de mensen, zodat hij het voorkomt. Hij kan een handeling als toegestaan beschouwen, maar deze zou onvermijdelijk leiden tot een schade die de sharia heeft verplicht te verwijderen, zoals het zien dat het plaatsen van goederen voor de winkels zou voorkomen dat mensen de weg passeren of voorbijgangers zou irriteren, dus in dit geval voorkomt hij het toegestane en straft hij degene die het doet. Dit is echter niet het verbieden van het toegestane (Halal), maar eerder het uitvoeren van een sharia-regel die hij heeft afgeleid uit het sharia-principe:

Therefore it is not permitted for the Imam to make the allowed (halal) forbidden (haram) or make the forbidden allowed, nor to abolish a rule or prevent acting upon a rule since this is haram for the Khalifah as it is haram for every Muslim. Nor should one say that the benefit of the Muslims requires forbidding such and such since Allah has specified the Muslims’ benefit by specific rules; if the Khalifah comes and views the benefit in other than these (rules), then he would have abrogated them which is never permitted. Thus one cannot say that taking care of the Muslims’ affairs has allowed him to direct them according to his ijtihad because Allah has allowed him to take care of the Muslims’ affairs by the Book and Sunnah i.e. the Shari’ah rules and allowed him to (perform) ijtihad within their limits. He does ijtihad in the secondary actions which have no explicit text but whose origins (usul) came with an explicit text which is general; he does ijtihad to choose what he sees as more suitable and beneficial. As for what came with the rule of Allah (swt) upon it, there is no place for the Khalifah’s ijtihad in this affair; rather he is obliged to execute the Shari’ah rules as they are without any substitution or change. Yes, he can view an action as allowed but it leads to a haram which the Shar’a forbade such as viewing that the exchange of a specific book would inevitably lead to corruption of the people in their deen or would inevitably lead to spreading debauchery among the people so he prevents it. He can see an action as allowed but it would inevitably lead to a harm which the Shar’a came obliging its removal such as seeing that placing goods before the stores would prevent people passing by the road in the road or annoy by passers so in this case he prevents the allowed and punish whoever does it. However this is not forbidding the halal but rather executing a Shari’ah rule he deduced from the shari’ah principle:

Of iemand anders het heeft afgeleid en hij (de kalief) het heeft overgenomen en uitgevoerd. In dit geval is het hem verplicht om dit te doen, aangezien het een regel van de sharia is die verplicht is om uit te voeren. Hij zou dus het verboden (Haram) hebben voorkomen en niet dat wat is toegestaan. In hetzelfde geval, als er een zaak of een regel is die potentieel kan worden uitgevoerd via talrijke secundaire handelingen waarvoor de oorsprong uit algemene bewijzen voortkomt, dan zijn in dit geval alle handelingen waarmee het mogelijk is om de regel of zaak uit te voeren, toegestane handelingen. Dit is vergelijkbaar met het feit dat de kalief kennis krijgt van de mening van het volk, of hun mening over wie hen moet vertegenwoordigen in de Majlis Ash-Shura, wat vergelijkbaar is met wat bekend staat als de electorale canon. Al deze secundaire handelingen behoren tot de toegestane handelingen, dus het is de kalief toegestaan om met een van hen te bevelen als uitzondering onder de anderen, waarbij het gehoorzamen van hem verplicht is. In dit geval zou hij geen toegestane handeling hebben verplicht of een andere toegestane handeling hebben voorkomen, maar zou hij een regel hebben overgenomen en een middel hebben overgenomen waarmee een regel wordt uitgevoerd. Op dit punt is het gehoorzamen van hem verplicht in de regel die hij heeft overgenomen en de handeling die daartoe leidt, aangezien het de regel volgt en de volger de regel van het gevolgde overneemt. Vergelijkbaar hiermee zijn alle organisatorische en administratieve canons, aangezien zij een toegestane handeling afdwingen, omdat zij datgene afdwingen wat volgt op een regel die door de kalief is overgenomen, en het afdwingen daarvan vereist dat men alles behalve datgene achterlaat, oftewel het ervan voorkomt. Het is precies zoals het overnemen van regels en het komt niet voort uit de regels van de sharia. Hij zou geen toegestane handeling hebben verplicht of een andere toegestane handeling hebben verboden, maar hij deed wat de sharia hem toestond in het overnemen van regels en wat zou leiden tot het uitvoeren ervan. In deze drie situaties: het voorkomen van wat leidt tot verboden (Haram), of (het voorkomen) van wat leidt tot schade, of het afdwingen van specifieke stijlen onder vele, heeft de kalief de regels van de sharia of zijn bevoegdheid niet opgegeven, en is er een bewijs voor elk van hen. Er is hier niets dat de kalief legitimeert en toestaat om een sharia-regel te veranderen onder het voorwendsel van voordeel; integendeel, hij moet zichzelf volledig beperken tot alle sharia-regels in alles.

Or someone else deduced it and he (the Khalifah) adopted and executed it. In this case it is obliged upon him to do this as it is a Shari’ah rule which is obligatory to be executed. So he would have prevented haram and not what is allowed. Similarly, if there is a matter or a rule which can potentially be performed via numerous secondary actions for whose origin came general evidence, then in this case all the actions through which it is possible to perform the rule or matter are of the permissible actions. This is like the Khalifah reaching the knowledge of the people’s opinion, or their opinion concerning who should represent them in the Majlis Ash-Shura which is similar to what is known as the electoral canon. All these secondary actions are from the permissible actions, so it is permitted for the Khalifah to command with one of them in exception among the others, wherein obeying him is obligatory. In this case he would not have obliged a permissible action or prevented another permissible action, but would have adopted a rule and adopted a means by which to execute a rule. At this point, obeying him is obliged in the rule he adopted and the action leading to it since it follows the rule and the follower takes the rule of the followed. Similar to this are all the organizational and administrative canons as they are compelling a permissible action as it is compelling what follows a rule adopted by the Khalifah and compelling it requires leaving anything other than it i.e. preventing it. It is just like adopting rules and it does not come from the Shari’ah rules. He would not have obliged a permissible action or prohibited another permissible action, but rather he did of what the Shari’ah allowed him in adopting rules and what would lead to performing them. In these three situations: Preventing what leads to haram, or (preventing) what leads to harm, or compelling specific styles among many, the Khalifah has not left the Shari’ah rules or his competency from adoption and there is an evidence for each one of them. There is nothing here to legitimise and permit the Khalifah to change any Shari’ah rule under the pretext of benefit; rather he must completely restrict (himself) to all the Shari’ah rules in everything.

Wat betreft wat er wordt gezegd dat de Boodschapper ﷺ verboden zaken toegestaan heeft gemaakt en deze heeft voorkomen bij het zorgdragen voor de zaken van de moslims, daarvoor is geen bewijs dat de imam dit mag doen bij het zorgdragen voor de zaken van de moslims. Dit komt doordat de Boodschapper ﷺ een wetgever is namens Allah (SWT), dus als hij iets toegestaan heeft verboden of iets verbodens heeft toegestaan, dan heeft hij het werkelijk ingetrokken. Abrogatie (het opheffen van een regel) is specifiek voor de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah), dat wil zeggen door de Qur'an en de overlevering (Hadith), en niet voor iemand anders dan de Boodschapper ﷺ. Wat betreft zijn het voorkomen van specifieke toegestane zaken, dit is ofwel omdat deze zouden leiden tot schade die Allah heeft verboden, of tot iets dat verboden (Haram) is door Allah. Dit is wetgeving voor ons en heeft geen betrekking op het zorgdragen voor de zaken, dus het wordt niet als bewijs genomen om de imam de bevoegdheid te geven de regels te veranderen onder het voorwendsel van het zorgdragen voor de zaken van de mensen. Wie enkele van de daden van de Boodschapper ﷺ bestudeert, dit zal duidelijk worden, bijvoorbeeld:

As for what is said that the Messenger (saw) did forbid permissible matters and prevented them in taking care of the Muslims’ affairs, there is no proof in it for the Imam to do this in taking care of the Muslims’ affairs. This is because the Messenger (saw) is a legislator on behalf of Allah (swt) so if he forbade an allowed (thing) or allowed a forbidden rule then he has verily abrogated it. Abrogation is specific to the Qur’an and Sunnah i.e. by the Qur’an and Hadith, not for anyone other than the Messenger (saw). As for his preventing specific allowed things, this is either because they would lead to harm which Allah had forbidden or to a haram forbidden by Allah. This is legislation for us, and does not relate to taking care of the affairs, so it is not taken as evidence to give the Imam the competency to change the rules under the pretext of taking care of the affairs of the people. Whoever reviews some of the Messenger’s (saw) actions; this would become manifestly clear for example:

1. Er is overgeleverd dat tijdens de slag bij Tabuk, toen de Boodschapper ﷺ langs Al-Hijf trok, hij daar zijn kamp opsloeg en de mensen probeerden te drinken uit de put ervan. Toen zij rustten, zei de Boodschapper van Allah ﷺ:

1. It was narrated that in the battle of Tabuk when the Messenger (saw) passed by Al-Hijf, he encamped there and people sought to drink from its well. When they rested, the Messenger of Allah (saw) said:

Het lijkt uit dit voorbeeld alsof de Boodschapper ﷺ het gebruik van een toegestane zaak verbood, waardoor hij een toegestane zaak verbood, terwijl de werkelijkheid van het incident niet zo is. De werkelijkheid is eerder dat de Boodschapper ﷺ een specifiek onderdeel van de toegestane zaken verbood, en niet een toegestane regel of een toegestane zaak. Deze specifieke zaak zou onvermijdelijk leiden tot een schade waarvoor een tekst is gekomen die de gebeurtenis ervan verbiedt. De Boodschapper ﷺ wist dat het drinken van water uit deze put zou resulteren in een zekere schade, waardoor wat de Boodschapper ﷺ deed niet het verbieden van een toegestane handeling was, maar eerder het verbieden van wat zou leiden tot een schade die verboden is door de Shar’a, namelijk schade die het leger treft. Op dezelfde manier is zijn verbod op het alleen naar buiten gaan van iemand, behalve als hij een metgezel heeft, het verbod op een specifieke handeling van de toegestane zaken, een specifieke handeling die definitief zou leiden tot een schade die verboden is door de Shar’a. Het bewijs hiervoor is dat de mensen die de Boodschapper ﷺ beval, deden wat hen bevolen was, behalve twee mannen van Banu Sa’ida. De een ging naar buiten om zijn behoefte te doen en de ander ging naar buiten om naar zijn kameel te zoeken. Wat betreft degene die naar buiten ging om zijn behoefte te doen, hij zakte in elkaar op zijn plaats, en degene die naar zijn kameel ging zoeken, de wind voerde hem weg en wierp hem op de twee bergen van Tayyi. Toen de Boodschapper van Allah ﷺ hierover werd geïnformeerd, zei hij:

It appears from this example that the Messenger (saw) prohibited the use of an allowed thing so he forbade an allowed thing, whereas the reality of the incident is not like this. Rather, its reality is that the Messenger prohibited a specific thing of the allowed things not an allowed rule or an allowed thing. This specific thing would inevitably lead to a harm for which a text came forbidding its occurrence. The Messenger (saw) knew that drinking water from this well would result in a definite harm such that what the Messenger (saw) did was not forbidding an allowed action but rather forbidding what would lead to a harm forbidden by Shar’a which is harm befalling the army. Similarly his prohibition of anyone going out alone except that he have a companion is the prohibition of a specific action of the allowed matters, a specific action which would definitely lead to a harm that is forbidden by the Shar’a. The evidence for this is that those people whom the Messenger (saw) commanded did what they were commanded except two men from Banu Sa’ida. One went out to relieve himself and the other went out searching for his camel. As for the one who went out to relieve himself he collapsed in his place and the one who went to find his camel, the wind carried him and cast him on the two mountains of Tayyi. When the Messenger of Allah (saw) was informed about this he said:

Hier moeten we het onderscheid opmerken tussen het verbieden van een specifieke handeling van de toegestane handelingen of het verbieden van een specifiek ding van de toegestane zaken, en het verbieden van een toegestane handeling of het verbieden van een toegestane zaak. Het verbieden van een toegestane zaak is wanneer de handeling is toegestaan door de Shar’a, waarna de heerser komt en het verbiedt onder het voorwendsel dat er een schade aan verbonden is; zoals het importeren van goederen van buitenaf is toegestaan door de Shar’a, maar de heerser vindt dat het toestaan van import schade toebrengt aan (interne) fabrieken en het verbiedt. Dit is het verbieden van een toegestane handeling, wat nooit is toegestaan voor de heerser sinds de Shar’a wist, toen zij het toestond, dat het nuttig of schadelijk zou zijn en de regel van toelaatbaarheid gaf. Het verbieden ervan is niet toegestaan, aangezien dit het opheffen van de regel van de Shar’a zou betekenen, wat in alle omstandigheden nietig is. Wat betreft het verbieden van een specifiek ding onder de toegestane zaken, dit is wanneer het hem ter harte komt dat een van de toegestane zaken tot een schade zou leiden die de Shar’a kwam verbieden, zodat de heerser het juist acht om deze zaak te verbieden om de schade weg te nemen. Bijvoorbeeld, de heerser beschouwt dat het importeren van suiker leidt tot de sluiting en het faillissement van suikerfabrieken binnen het land, waardoor het afhankelijk wordt van de ongelovigen (Kafir) voor de import van suiker. Op dit punt is het de heerser toegestaan om de import van suiker te voorkomen om de schade aan de gehele moslimgemeenschap (Ummah) te voorkomen, namelijk haar afhankelijkheid van de ongelovigen (Kafir) voor een van haar noodzakelijkheden en het gebrek aan zelfvoorziening. In dit geval is het toegestaan om deze toegestane zaak te voorkomen en is het niet het verbieden van een toegestane zaak; integendeel, het toegestane ding, namelijk het importeren, blijft toegestaan. Het is eerder het verbieden van een toegestane zaak, namelijk het importeren van suiker. Dit is zoals de Boodschapper ﷺ het drinken van water uit een specifieke put verbood waarvan hij wist dat er schade aan verbonden was. Zijn verbod verbood geen toegestane zaak, namelijk... Hij verbood het water niet, maar hij verbood juist een specifiek aspect van de toegestane zaken, namelijk het drinken uit deze put. Dienovereenkomstig is het verbieden van een specifiek onderdeel van de toegestane handelingen toegestaan, terwijl het verbieden van een toegestane zaak nooit is toegestaan.

Here we must note the distinction between forbidding a specific action of the allowed actions or forbidding a specific thing of the allowed things, and forbidding an allowed action or forbidding an allowed thing. Forbidding an allowed thing is where the action has been allowed by the Shar’a, then the ruler comes and forbids it on the pretext that there is a harm existing in it; such as importing goods from outside has been allowed by Shar’a but the ruler views that allowing importing causes harm to (internal) factories and forbids it. This is forbidding an allowed action which is never allowed for the ruler since the Shar’a knew, when it allowed it, that it would be beneficial or harmful and gave it the rule of permissibility. Forbidding it is not allowed as this would be abrogating the Shar’a rule which is void in all circumstances. As for forbidding a specific thing among the allowed things, this is when it occurs to him that one of the allowed matters would lead to a harm which the Shar’a came to forbid so the ruler considers it correct to forbid this matter to lift the harm. For instance, the ruler considers that importing sugar leads to closing and the bankruptcy of sugar factories within the country making it dependent upon the kuffar in importing sugar. At this point, it is allowed for the ruler to prevent importation of sugar to prevent the harm to the whole Ummah which is her dependency upon the kuffar for one of its necessities and it's the lack of sufficiency. In this case, it is allowed to prevent this allowed matter and it is not forbidding an allowed thing; rather, the allowed thing i.e. importing remains allowed. It is rather the forbidding of an allowed matter which is importing sugar. This is like the Messenger (saw) forbidding the drinking of water from a specific well in which he knew there was harm. His forbidding did not forbid an allowed matter i.e. he did not forbid water, but rather he forbade a specific matter of the allowed matter which is drinking from this well. Accordingly, forbidding a specific thing of the allowed actions is permitted whereas forbidding an allowed thing is never permitted.

2. Er is overgeleverd dat toen de Boodschapper ﷺ terugkeerde van Tabuk, hij degenen die het water voor hem bereikten verbood ervan te drinken totdat hij zelf was gearriveerd. Een groep hypocrieten ging (de anderen) voor en dronk ervan. Toen de Boodschapper ﷺ aankwam en ontdekte dat degenen die voorgingen ervan hadden gedronken, zodanig dat hij geen water meer aantrof, vervloekte hij degenen die voorgingen en ervan dronken. Dit is eveneens het verbieden van een specifiek ding uit de toegestane zaken, aangezien dit leidt tot een schade, namelijk het exclusief bevoordelen van een groep met het water boven de rest van het leger, ondanks de dringende noodzaak ervan in de woestijn. Dienovereenkomstend is dit geen verbod op een toegestane zaak onder het voorwendsel van het zorg dragen voor de zaken.

2. It is narrated that when the Messenger (saw) was returning from Tabuk, he prevented those who reached water before him from drinking from it until he reached. A group of hypocrites preceded (the others) and drank from it. When the Messenger (saw) came and found that those who preceded had drank from it such that he did not find any water, he cursed those who preceded and drank from it. This is also preventing a specific thing from the allowed things, as this leads to a harm which is preferring a group with the water exclusively over the rest of the army despite the dire need for it in the desert. Accordingly, this is not forbidding an allowed thing under the pretext of taking care of the affairs.

3. Muslim overleverde via Amru bin Ash-Shareed van zijn vader, die zei: In de delegatie van Thaqif was een man die leed aan melaatsheid, waarna de Profeet ﷺ naar hem stuurde:

3. Muslim narrated via Amru bin Ash-Shareed from his father who said: In the delegation from Thaqif there was a man suffering from leprosy so the Prophet (saw) sent to him:

Op deze manier wordt het voor degene die de bewijsvoering in deze zaak volgt uit de overlevering (Hadith) van de Boodschapper ﷺ duidelijk, dat er geen verbod is op een toegestane zaak in deze overleveringen. Integendeel, het is het verbieden van een specifiek onderdeel van het toegestane, en dit specifieke onderdeel leidt tot een schade die de sharia verbood. Daarom is dit een wetgeving en een bewijs dat de imam specifieke zaken van de toegestane zaken kan voorkomen, en specifieke handelingen van de toegestane handelingen, mits dit leidt tot schade die de sharia kwam te voorkomen. Wat betreft wat er is overgeleverd over de metgezellen (Sahabah) met betrekking tot (bepaalde) incidenten, dan is het voor iedereen die hen volgt duidelijk dat zij een toegestane (handeling) verbieden die leidt tot verboden (Haram) of die leidt tot een schade die de sharia kwam te voorkomen, en sommigen van hen dwongen een toegestane (Mubah) handeling (om) een regel van de sharia uit te voeren of een zaak die de sharia aan sommigen gebood en anderen verbood, zoals adoptie in bepaalde stijlen. Dit is toegestaan voor de imam, bijvoorbeeld: de compilatie van de registers (diwan) door Umar (moge Allah tevreden met hem zijn), en het verplichten van één mushaf en het verbranden van alle (andere) mushafs door Uthman. Van dit type is het verplichten door Umar (moge Allah tevreden met hem zijn) van de metgezellen (Sahabah) om te stoppen met het bespreken van de overlevering (Hadith) wanneer dit hen afleidde van de Qur'an, en zijn het verhinderen van prominente metgezellen (Sahabah) om Madinah te verlaten naar de veroverde gebieden, zodat de mensen niet door hen betoverd worden en zij niet door de wereld betoverd worden. Vergelijkbaar hiermee is wat de gouverneurs, heersers en kaliefen deden door degenen die deeg kneden te verplichten hun tulbanden op hun voorhoofd te plaatsen zodat hun zweet niet in het deeg valt, en een stuk doek op hun neus te plaatsen zodat er niets ervan in het deeg valt, en hun oksels te scheren zodat er niets ervan in het deeg valt, en andere soortgelijke zaken die in de boeken van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) voorkomen. Zij vallen allemaal binnen het principe van de sharia.

In this way it becomes clear to the one following what is used as evidence in this matter from the Messenger’s (saw) hadith that there is no forbidding of an allowed (matter) in them. Rather it is forbidding a specific thing of the allowed thing, and this specific thing leads to a harm which the Shar’a came forbidding it. Therefore this is legislation and evidence that the Imam can prevent specific things from the allowed things, and specific actions of the allowed actions, this is if it leads to harm which the Shar’a came to prevent. As for what is narrated about the Sahabah regarding (certain) incidents, it is clear to anyone who follows them that they are forbidding an allowed (action) which leads to haram or leads to a harm which the Shar’a came to prevent, and some of them are compelling an allowed (mubah) action (in order) to perform a Shari’ah rule or a matter the Shar’a commanded some and prevented others such as the adoption in styles. This is allowed for the Imam, for eg; the compilation of the registers (diwan) by Umar (ra), and obliging one mushaf and burning all (other) mushafs by Uthman. Of this type is Umar (ra) obliging the Sahabah to stop (discussing the) hadith when this preoccupied them from the Qur’an, and his preventing the prominent Sahabah from leaving Madinah to the conquered lands so that the people are not enchanted by them and they are not enchanted by the world. Similar to this is what the governors, rulers and Khulafaa did in compelling those who knead dough to placing their turbans on their forehead so that their sweat does not fall in his dough, and to place a piece of cloth upon their nose so that nothing from it falls into the dough and shave their armpits so that nothing from it falls into the dough, and other similar things which came in the Fiqh books. All of them fall within the shari’ah principle

This is in relation to each individual organising his relationships with himself. As for taking care of the affairs of the Ummah by the Khalifah, his undertaking the ruler’s responsibilities and establishing the rules of Allah upon the people, there is no doubt that he must adopt specific rules to direct the people’s affairs according to them. He must also adopt specific rules in what is general for all Muslims in all affairs in the affairs of ruling and authority like zakat, land tax (kharaj), foreign relationships and all that relate to the unity of the State and rule. Adoption in these situations by the Khalifah is obligatory not optional, because it is an obligatory matter in relation to the actions he undertakes in his capacity as a Muslim obliged to direct all his actions according to a specific rule which is the rule of Allah upon him. There is no difference in this between personal matters and public matters. In relation to the affairs of rule and authority, they are within the basic actions in taking care of the affairs which are obliged for him to direct according to one specific rule. As for what relates to the unity of the State, it must be directed according to one specific rule since the unity of the State is obligatory and each action leading to it is obligatory. Therefore adopting one rule for all that relates to it is obligatory, not optional. As for anything beyond that, it is allowed for the Khalifah to adopt specific rules to compel the people to act upon, and it is allowed for him not to adopt. He will act in this matter according to what he sees as more beneficial for the good of Muslims, strengthening the spread of Islam, teaching of its rules and more suitable for the justice of the rule and strength of the authority. Abu Bakr (ra) did adopt Shari’ah rules which he obliged upon the people, and Umar (ra), Uthman (ra) and Ali (ra) adopted rules after him which they obliged people to act upon. The Sahabah were silent about this throughout their time, and none of them was heard about rejecting the adoption of rules, obliging them upon the people and not acting upon rules they had adopted; even though it is from what is rejected since it is obliging people to leave the rules they adopt which are rules of Allah (swt) upon them. Thus, it is an Ijma’a of the Sahabah that the Khalifah can adopt specific rules and oblige people to act upon them. Therefore if the Khalifah adopts specific rules, whether they were within what he is obliged to adopt or in what he is allowed to adopt, it is obligatory upon every Muslim among his citizens to act according to this rule and leave acting upon the rule he had previously adopted. This is because what the Khalifah adopted became the rule of Allah upon him in respect of action. It is not permitted for him to act in contradiction to it; rather it is obligatory for him to act according to it alone even if it were contrary to what he thought and even if it were weak evidence in his view. This is due to what the Ijma’a of the Sahabah concluded that the Imam can adopt specific rules; commanded acting upon them and it is obliged for the Muslims to obey him even if it differed from their ijtihad. The famous Shari’ah principles about this are: