36.1 Al-hākim - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

36.1 Al-hākim - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

Wat betreft het resultaat van deze rechtsregel (Hukm), zijnde hetgeen is uitgevaardigd als een oordeel over de handelingen en de zaken, dan is dit de husn [schoonheid] en de qubh [lelijkheid], omdat de bedoeling van het 'uitvaardigen van de rechtsregel (Hukm)' het specificeren is van de houding van de mens tegenover een handeling: moet hij deze uitvoeren of laten, of moet hij kiezen tussen het uitvoeren en het laten, en het specificeren van zijn houding tegenover de zaken die verband houden met zijn handelingen: moet hij deze gebruiken, of laten, of moet hij kiezen tussen het gebruiken en het laten. Het specificeren van deze houding van hem hangt af van zijn visie op de zaak: is het hasan of qabīh, of geen van beide. Zo is het resultaat van de gezochte rechtsregel (Hukm) de husn en qubh. Is het oordeel van husn en qubh dan voor het intellect of voor de shar’? Er is geen derde optie wat betreft het uitvaardigen van deze rechtsregel (Hukm). Het antwoord daarop is dat de rechtsregel (Hukm) over de handelingen en zaken vanuit een aantal perspectieven kan zijn. Het kan zijn vanuit het perspectief van de werkelijkheid ervan, of vanuit het perspectief van de overeenstemming of de strijdigheid ermee met de natuur van de mens en zijn aangeboren [fitri] neigingen, of vanuit het perspectief van het feit dat de uitvoering ervan prijzenswaardig is en de nalatigheid ervan verwijtbaar, of dat het noch prijzenswaardig noch verwijtbaar is, dat wil zeggen, vanuit het perspectief van beloning en straf voor de uitvoering ervan of de nalatigheid ervan, of het ontbreken van beloning of straf. Dit zijn dus de drie perspectieven van de rechtsregel (Hukm) over de handelingen en zaken: één, hun werkelijkheid, wat is het; twee, hun harmonie, of het gebrek daaraan, met de natuur van de mens; en drie, met betrekking tot beloning of straf en lof of berisping.

As for the result of this hukm, that is, the thing issued as a judgment upon the actions and the things, it is the husn [beauty] and the qubh [ugliness], because the intent of ‘issuing the hukm’ is the specifying of the stance of the human towards an action: should he do it or leave it, or choose between doing it and leaving it, and the specifying of his stance towards the things related to his actions: should he use them, or leave them, or choose between using and leaving. The specifying of this stance of his depends on his view about the thing: is it hasan or qabīh or neither. Thus the result of the sought hukm is the husn and qubh. So is the judgment of husn and qubh for the intellect or the shar’? There is no third option with regards to the issuing of this hukm. The answer to that is that the hukm on the actions and things can be from a number of perspectives. It can be from the perspective of its reality, or from the perspective of its accordance or discordance with the nature of the human being and his innate [fitri] inclinations, or from the perspective of its commission being praiseworthy and its omission being blameworthy or it being neither praiseworthy or blameworthy, that is, from the perspective of reward and punishment for its commission or omission or the lack of reward or punishment. Thus these are the three perspectives of the hukm upon the actions and things: one, their reality, what is it; two, their harmony, or the lack thereof, with the nature of the human; and three, with regards to reward or punishment and praise or reproach.

Wat betreft de rechtsregel (Hukm) over zaken vanuit het eerste perspectief, hun werkelijkheid, en het tweede perspectief, hun harmonie of disharmonie met de menselijke natuur, dan is er geen twijfel dat dit alles is voor de mens zelf, dat wil zeggen, voor het intellect en niet voor de shar’. Het intellect is wat oordeelt over de handelingen en de zaken met betrekking tot deze twee perspectieven. De shar’ oordeelt over geen van beide, omdat de shar’ geen rol in hen heeft. Bijvoorbeeld dat kennis hasan is en onwetendheid qabīh; de werkelijkheid van beide is duidelijk in hun respectievelijke uitmuntendheid en gebrekkigheid. Evenzo dat rijkdom hasan is en armoede qabīh, enzovoort. Ook dat het redden van degenen die verdrinken hasan is en het onrechtvaardig toe-eigenen van rijkdom qabīh. De menselijke natuur neigt weg van onderdrukking en neigt naar het redden van degene die op de rand van de ondergang staat. Al deze zaken keren terug naar de werkelijkheid van het ding die de mens zintuiglijk kan waarnemen en die zijn intellect kan begrijpen, of zij keren terug naar de aangeboren natuur van de mens waarmee hij voelt en die zijn intellect begrijpt. Daarom is het het intellect dat oordeelt met betrekking tot husn en qubh, en niet de shar’; dat wil zeggen, het uitvaardigen van de rechtsregel (Hukm) over handelingen en zaken vanuit deze twee perspectieven is voor de mens; de hakim in deze zaken is de mens.

As for the hukm upon things from the first perspective, their reality, and the second perspective, their harmony or discord with the nature of the human, then there is no doubt that all of this is for the human himself, that is, for the intellect and not the shar’. The intellect is what judges upon the actions and the things with regards to these two perspectives. The shar’ does not judge upon either of them, because the shar’ has no role in them. For example that knowledge is hasan and ignorance is qabīh; the reality of the two is apparent in their excellence and deficiency respectively. Similarly that affluence is hasan and poverty is qabīh, and so forth. Also that the rescuing of those drowning is hasan and the unjust taking of wealth is qabīh. Human nature inclines away from oppression and inclines towards the saving the one on the brink of destruction. All of these return to the reality of the thing which man can sensorially perceive and which his intellect can comprehend, or they return to the innate nature of man by which he feels and which his intellect comprehends. Therefore it is the intellect which judges with regards to husn and qubh, and not the shar’, that is, the issuing of the hukm upon actions and things from these two perspectives is for the human; the hakim in them is man.

Wat betreft het oordeel over handelingen en zaken vanuit het perspectief van lof en verwijt in deze wereld, en beloning en straf in het hiernamaals, dan behoort dit zonder twijfel aan Allah alleen, en niet aan de mens; dat wil zeggen, het behoort toe aan de shar’, en niet aan het intellect. Denk bijvoorbeeld aan de husn van geloof (Iman), de qubh van ongeloof (Kufr), de husn van gehoorzaamheid, de qubh van ongehoorzaamheid, de husn van liegen tijdens oorlog, en de qubh daarvan bij de ongelovige (Kafir) heerser in situaties buiten oorlog, enzovoort. Dit komt doordat de realiteit van het intellect (het denken) (dat het vereist) zintuiglijke waarneming [ihsās] is, de realiteit, voorafgaande informatie en de geest. Zintuiglijke waarneming is een essentieel onderdeel van de elementen van het intellect, zodanig dat als de menselijke persoon een zaak niet kan waarnemen, het voor zijn intellect niet mogelijk is om er een oordeel over te vellen, omdat het oordeel van het intellect beperkt is tot datgene wat zintuiglijk waarneembaar is, en het voor het intellect niet mogelijk is om een oordeel te vellen over datgene wat niet zintuiglijk waarneembaar is. De aard van onderdrukking, met betrekking tot de vraag of het lof of verwijt waardig is, is niet van datgene wat de mens zintuiglijk kan waarnemen, omdat het niet iets is dat zintuiglijk waarneembaar is; het is dus niet mogelijk voor het intellect om het te begrijpen en er een oordeel over te vellen. Dit ook al kan de mens, door zijn aangeboren natuur, een neiging voelen naar of weg van het, maar voelen alleen volstaat niet voor het intellect om de rechtsregel (Hukm) over een zaak uit te vaardigen; nee, zintuiglijke waarneming is een vereiste. Daarom is het voor het intellect niet mogelijk om een oordeel van husn of qubh over een zaak of handeling te vellen. Zo is het voor het intellect niet toegestaan om zijn oordeel van lof of verwijt over handelingen of zaken uit te spreken.

As for the judgment upon the actions and things from the perspective of praise and reproach in the world, and reward and punishment in the hereafter, then without doubt it is for Allah alone, and not for the human, that is, it is for the shar’, not for the intellect. For example the husn of imān, the qubh of kufr, the husn of obedience, the qubh of disobedience, the husn of lying during war, and its qubh with the kafir ruler in other than war, and so forth. This is because the reality of the intellect (thinking) is (that it requires) sense-perception [ihsās], the reality, previous information and the mind. Sense-perception is an essential part of the elements of the intellect such that if the human being cannot perceive a thing it is not possible for his intellect to issue judgment upon it, because the judgment of the intellect is restricted to that which is sensorially-perceivable and it is not possible for it to issue judgment on that which is not sensorially-perceivable. The nature of oppression as to whether it is worthy of praise or reproach is not from that which man can sensorially perceive, because it is not something sensorially-perceivable, so the intellect understanding it and giving judgment on it is not possible. This even though man may feel, through his innate nature, an inclination towards or away from it, but feeling alone does not benefit the issuing by the intellect of the hukm upon a thing; nay, sense-perception is a must. Therefore, it is not possible for the intellect to issue judgment of husn or qubh upon a thing or action. Thus, it is not permissible for the intellect to issue its judgment of praise or reproach upon actions or things.

Het is evenmin toegestaan om het vaststellen van de rechtsregel (Hukm) van lof of berisping te baseren op de aangeboren menselijke neigingen, omdat deze neigingen het oordeel van lof vellen over wat met hen in overeenstemming is en van berisping over wat tegen hen ingaat; en het kan zijn dat datgene wat met hen in overeenstemming is, tot de zaken behoort die berisping waardig zijn, zoals overspel, homoseksualiteit en de slavernij van mensen; en het kan zijn dat datgene wat tegen hen ingaat, lovenswaardig is, zoals het bevechten van de vijanden, geduld bij onwelgevallige zaken en het spreken van de waarheid in situaties waarin ernstige schade onvermijdelijk is. Het baseren van het vaststellen van de rechtsregel (Hukm) van lof of berisping op neigingen en begeerten betekent dus dat zij als een basis worden beschouwd waarop lof en berisping (van zaken en handelingen) wordt overwogen. Zij zijn ongetwijfeld een foutieve basis voor overweging, en daarom is het oordelen op basis van hen foutief, omdat zij foutieve oordelen vellen die de werkelijkheid tegenspreken, bovenop het feit dat zij lof en berisping vellen op basis van grillen en begeerten en niet op basis van hoe het zou moeten zijn. Daarom is het niet toegestaan voor de aangeboren neigingen om het oordeel van lof of berisping te vellen, noch is het toegestaan voor het intellect om dit te doen. Het is dus niet toegestaan om het vaststellen van de rechtsregel (Hukm) van lof of berisping bij de mens te leggen. Degene die Zijn rechtsregel (Hukm) van lof of berisping vaststelt, is inderdaad Allah, en niet de mens; het is de Shar’, niet het intellect.

Nor is it permissible to place the issuing of the hukm of praise or reproach with the innate human inclinations because these inclinations issue the judgment of praise upon what is in accordance with them and of reproach on what goes against them, and it may be that that which accords with them is of that which is worthy of reproach, like fornication, homosexuality, and enslavement of people; and it be may that that which goes against them is praiseworthy, like fighting the enemies, patience upon disliked things and the speaking of the truth in situations where severe harm is bound to eventuate. Thus placing the (issuing) of the hukm with the inclinations and desires means placing them as a basis upon which praise and reproach (of things and actions) is considered. They are definitely an erroneous basis of consideration, and therefore judging by them is erroneous, because they make erroneous judgments that contradict the reality, over and above the fact that they judge praise and blame on the basis of whims and desires not on the basis of what it should be. Therefore it is not permissible for the innate inclinations to issue judgment of praise or reproach, nor is it permissible for the intellect to do so. Thus is it not permissible to place the issuing of the hukm of praise or reproach with the human being. The one who issues His hukm of praise or reproach is indeed Allah, and not man; it is the shar’, not the intellect.

Verder is de rechtsregel (Hukm) met betrekking tot de zaken, zijnde toegestaan (Halal) of verboden (Haram), met betrekking tot de handelingen van de dienaren, zijnde verplicht (Wajib), verboden (Haram), aanbevolen (Mandub), afgeraden (Makruh) of toegestaan (Mubah), en met betrekking tot de zaken ['umūr] en contracten ['uqūd], zijnde asbāb [oorzaken], shurūt [voorwaarden], of mawān'i [belemmeringen], of sahīh [geldig], bātil [ongeldig], of fāsid [nietig], of azimāh [oorspronkelijke regel] of een rukhsah [vergemakkelijking], al dit wordt niet beoordeeld op basis van het feit of de zaken of handelingen in overeenstemming zijn met of in strijd zijn met de natuurlijke menselijke aanleg, noch op basis van hun werkelijkheid, maar zij worden beoordeeld op basis van het feit of zij lof of berisping verdienen in deze wereld, en beloning of straf in het hiernamaals. Daarom is de rechtsregel (Hukm) van nature uitsluitend voor de shar' en niet voor het intellect. Zo is de hākim in werkelijkheid met betrekking tot de handelingen en de zaken die daarmee verband houden, en met betrekking tot de zaken en contracten, niets anders dan de shar' alleen. Het intellect heeft hier absoluut geen oordeel over.

Further, the hukm upon the things, of halāl [permissible] or harām [prohibited], upon the actions of the servants of wājib [obligatory], harām, mandūb [recommended], makrūh [reprehensible] or mubāh [permissible], and upon the matters [‘umūr] and contracts [‘uqūd] of (them being) asbāb [causes], shurūt [conditions], or mawān’i [preventions], or sahīh [valid], bātil [invalid], or fāsid [void], or (them being) azimāh [original rule] or a rukhsah [concession], all of this is not judged on the basis of the things or actions being in accordance or discordance with the natural human disposition or on the basis of their reality, but are judged on the basis of whether they merit praise or reproach in this world and reward or punishment in the hereafter. Therefore the hukm by its nature is for the shar’ alone and not for the intellect. Thus the hākim in reality upon the actions and the things related to them and upon the matters and contracts is not but the shar’ alone. The intellect has absolutely no judgment in this.