De aanspreekbaarheid van de juridische verantwoordelijkheid [taklīf] is de aanspreekbaarheid van de wetgever met betrekking tot dwang of keuze, dat wil zeggen, het is gerelateerd aan het verzoek om een handeling te verrichten of een handeling na te laten, of aan de optie om te kiezen tussen uitvoering en nalatigheid. Indien de aanspreekbaarheid gerelateerd is aan een beslissend verzoek om een handeling te verrichten, dan is die handeling verplicht (Wajib) of verplicht (Fard), waarbij de twee synoniem zijn. De verplichte (Wajib) handeling is datgene wat de persoon die het opzettelijk en absoluut nalaat, juridisch verwijtbaar maakt. De betekenis van het juridisch verwijtbaar zijn van degene die het nalaat, is dat het Boek van Allah, de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ of de consensus (Ijma’) van de Sahabah aangeven dat indien een persoon een dergelijke handeling nalaat, hij tekortgeschoten heeft en verwijtbaar is. Er wordt geen rekening gehouden met de verwijt van de mensen over het nalaten van een handeling. In plaats daarvan is het de verwijt van de openbaring die wordt meegewogen. Er is vanuit het perspectief van verplichting geen verschil tussen de handeling die individueel verplicht is [wajib al-‘ayn] en de collectieve verplichting [wajib ‘ala al-kifāyah].

The address of legal responsibility [taklīf] is the address of the legislator related to compulsion or choice, that is, it is related to the request to perform an action or to abstain from an action, or to the option of choosing between commission and omission. If the address is related to a decisive request to perform an action, that action is wājib [obligatory] or fard, the two being synonymous. The wājib action is that which the person who leaves it intentionally and absolutely is legally blameworthy. The meaning of the leaver being legally blameworthy is that the Book of Allah, the Sunnah of His Messenger (saw) or the Ijma’ al-Sahabah indicate that if a person leaves such an action he has acted deficiently and is blameworthy. There is no consideration given to the blame of the people on the omission of an action. Rather what is considered is the blame of the revelation. There is no difference, from the perspective of obligation, between the action which is individually obligatory [wajib al-‘ayn] and the obligation of sufficiency [wajib ‘ala al-kifāyah].

Als de aanspraak van de Wetgever gerelateerd is aan een niet-beslissend verzoek om een handeling uit te voeren, dan is die handeling aanbevolen (Mandub). Bij de rituele aanbidding (Ibadah) wordt het woord 'Sunnah' ook synoniem gebruikt. De aanbevolen (Mandub) handeling is datgene waarvan de uitvoering juridisch prijzenswaardig is, terwijl het niet uitvoeren ervan juridisch niet verwijtbaar is. Het wordt ook nafilah [supererogatoir] genoemd. Als de aanspraak van de Wetgever gerelateerd is aan een beslissend verzoek om een handeling na te laten, dan is die handeling verboden (Haram) of mahdhūr, waarbij de twee synoniem zijn. De verboden (Haram) handeling is datgene waarvan de uitvoering juridisch verwijtbaar is. Als de aanspraak van de Wetgever gerelateerd is aan een niet-beslissend verzoek om een handeling na te laten, dan is die handeling afgeraden (Makruh). De afgeraden (Makruh) handeling is datgene waarvan het nalaten juridisch prijzenswaardig is, terwijl de uitvoering ervan juridisch niet verwijtbaar is.

If the address of the legislator is related to a non-decisive request to perform an action then that action is mandūb [recommended]. In the ritual worships [‘ibādāt] the word ‘sunnah’ is also synonymously used. The mandūb action is that which the performance of is legally praiseworthy, whilst its non-performance is not legally blameworthy. It is also referred to as nafilah [supererogatory]. If the address of the legislator is related to a decisive request to abstain from an action then that action is harām [prohibited] or mahdhūr, the two being synonymous. The harām action is that which the performance of it legally blameworthy. If the address of the legislator is related to a non-decisive request to abstain from an action then that action is makrūh [reprehensible]. The makrūh action is that which the abstention of is legally praiseworthy, whilst its performance is not legally blameworthy.

Als de aanspreekvorm van de wetgever betrekking heeft op het verlenen van een keuze om ofwel een handeling uit te voeren of daarvan af te zien, dan is die handeling toegestaan (Mubah). Dit geldt zowel in het geval dat de keuze expliciet in de tekst wordt gegeven, als wanneer deze uit de tekst wordt afgeleid uit de vorm [seegah] van het verzoek, zoals wanneer een verzoek tot uitvoering volgt op een verbod in hetzelfde onderwerp maar in twee verschillende contexten of situaties, zelfs als het verzoek tot uitvoering in de gebiedende wijs komt.

If the address of the legislator is related to the granting of an option to either perform an action or abstain therefrom then that action is mubah [permissible]. This is in both the case that the option is given explicitly in the text or that it is understood from the text from the form [seegah] of the request, such as when a request to perform comes after a prohibition in the same matter but in two different contexts or situations, even if the request to perform comes in the imperative tense.

De juridische uitspraken met betrekking tot de aanspreekbaarheid van juridische verantwoordelijkheid zijn beperkt tot de bovenstaande vijf (verplicht (Wajib), aanbevolen (Mandub), toegestaan (Mubah), afgeraden (Makruh), verboden (Haram)).

The legal rulings related to the address of legal responsibility are restricted to the above five (wājib, mandūb, mubah, makruh, harām).