De imarah, riyasah of qiyadah hebben dezelfde betekenis, en rais, qaid en Ameer hebben dezelfde betekenis. Wat betreft de Khilafah, dit is het leiderschap van alle moslims in de wereld en het behoort tot het leiderschap en wordt onder het leiderschap gecategoriseerd. De kalief is een leider (Ameer) en staat bekend als de leider (Ameer) van de gelovigen. De imarah is algemener en de Khilafah is specifieker, en beide zijn riyasah. Het woord “Khilafah” is specifiek voor een bekende positie, en het woord “imarah” is algemeen voor elke leider (Ameer). De moslims zijn bevolen om een leider (Ameer) over hen aan te stellen, net zoals zij bevolen zijn om een kalief aan te stellen, omdat de imarah een van de soorten bestuur is, namelijk de autoriteit over de zaak (wilayah amr) in datgene waarover hij autoriteit is gegeven. Het onderscheid tussen de imarah en de Khilafah is dat de Khilafah algemeen is voor alle moslims in de wereld, dus dit is specifiek voor wie hem heeft aangesteld en waarover hij autoriteit is gegeven. Het overschrijdt niet degenen die hem hebben aangesteld, op dezelfde manier als het niet overschrijdt waarover hij autoriteit is gegeven. De riyasah, qiyadah en imarah zijn een rechtsregel (Hukm); het zijn geen stijlen. Moslims zijn erin beperkt door de grenzen van wat Allah (SWT) daarin heeft bevolen en wat de Shar’a heeft gebracht.

The imarah or riyasah or qiyadah have the same meaning, and rais and qaid and Amir have the same meaning. As for the Khilafah, it is the leadership of all Muslims in the world and it is from the leadership and is categorised under the leadership. The Khalifah is an Amir and is known as the Amir of the believers. The imarah is more general and the Khilafah is more specific, and both of them are riyasah. The word “Khilafah” is specific to a well-known position, and the word “imarah” is general for every Amir. The Muslims are commanded to appoint an Amir over them as they are commanded to appoint a Khalifah, because the imarah is from the types of rule which is the authority over the matter (wilayah amr) in what he is given authority over. The distinction between it and the Khilafah is that the Khilafah is general for all the Muslims in the world, so this is specific for who appointed him and in what he was given authority over. It does not exceed those who appointed him in the same way it does not exceed what he was given authority over. The riyasah, qiyadah and imarah are hukm shari’; they are not styles. Muslims are restricted in it with the limits of what Allah (swt) commanded in it and what the Shar’a came with.

Het is een verplichting voor elke groep (jama’ah) moslims die een collectieve aangelegenheid uitvoeren, om een leider (Ameer) over hen aan te stellen. Waar het, indien de aangelegenheid specifiek is voor elk individu zonder dat er een andere zaak bij betrokken is, in dat geval niet van hen wordt gevraagd om een leider (Ameer) over hen te vestigen. Het amaraat wordt gevestigd over een groep in een zaak die tussen hen verbonden is, zodat hij de autoriteit heeft en zij een beslissend woord hebben. De realiteit van het bestaan van een collectieve aangelegenheid tussen welke groepen dan ook, dwingt hen onvermijdelijk om een leider (Ameer) over hen te vestigen, anders zal deze zaak een bron van problemen tussen hen worden en zal er onenigheid tussen hen ontstaan. Wat betreft het feit dat het vestigen van een leider voor de groep die een collectieve aangelegenheid tussen hen uitvoert verplicht is voor moslims, dit is vanwege wat Abdullah bin ‘Amru overleverde dat de Profeet ﷺ zei:

It is an obligation upon every group (jama’ah) of Muslims performing a collective matter to appoint an Amir over them. Whereas if the matter is specific to each individual without involving another matter, then it is not requested from them in this case to establish an Amir over them. The imarah is established over a group in a matter associated between them, so that there is for him the authority and for them a decisive word. The reality of the existence of a collective matter between any groups inevitably compels them to establish an Amir over them or else this matter will be cause of trouble between them and discord will result between them. As for the establishment of a leader for the group who performs a collective matter between them being obligatory upon Muslims, this is due to what Abdullah bin ‘Amru narrated that the Prophet (saw) said:

En ook vanwege wat Abu Said overleverde dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

And also due to what Abu Said narrated that the Messenger of Allah (saw) said:

Dit is ook te wijten aan wat Al-Bazzar heeft overgeleverd via een correcte keten, dat Umar bin Al-Khattab (ra) zei:

This is also due to what Al-Bazzar narrated via a correct chain that Umar bin Al-Khattab (ra) said:

Al-Bazzar overleverde ook van ibn Umar (vrede zij met hem) via een correcte keten dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

Al-Bazzar also narrated from ibn Umar (ra) via a correct chain that the Messenger of Allah (saw) said:

En de overlevering (Hadith) van Abu Said al-Khudri (ra):

And the hadith of Abu Said al-Khudri (ra):

Deze overleveringen (Hadith) zijn expliciet in het feit dat het voorgeschreven is voor elk aantal dat drie of meer bereikt om één leider (Ameer) over hen aan te stellen, behalve dat zijn uitspraken in de overleveringen (Hadith): “in een open ruimte” en “op een reis” aangeven dat zij gezamenlijk bijeen zijn in een collectieve zaak tussen hen in een open ruimte of reizend op een reis of het soortgelijke in een collectieve zaak, wat een partij, een organisatie, een expeditie, een leger, een stam, een stad en een regio etc. omvat. Dus als dit voorgeschreven is voor drie die zich in een open ruimte op het land bevinden of aan het reizen zijn, dan is de legitimiteit ervan voor een groter aantal of een grotere taak nog prominenter en meer waardevol. De overleveringen (Hadith) zijn algemeen voor een open ruimte, op een reis of elke zaak anders dan deze twee die groter en omvangrijker is dan hen, zoals het conformerende begrip dit aangeeft. Het principe van usul (de wortels van de jurisprudentie) is dat de betekenis van de spraak (fahwa al-khitab) wordt opgevolgd. Dus als iets geboden of verboden is, dan gaat het begrip van wat er geboden of verboden is samen met de geuite tekst (mantuq) in wat er geboden of verboden is. Het is ook niet beperkt tot enkel wat er is geuit, wat betekent dat als een zaak geboden of verboden is, dan dit gebod of verbod door voorrang ook datgene omvat wat groter of omvangrijker is. Een voorbeeld hiervan is het verbod op het mishandelen en slaan van de ouders op basis van de indicatie van de uitspraak van Allah:

These ahadith are explicit in that it is prescribed for any number reaching three and more to appoint one Amir over them, except that his statement(s) in the ahadith: “in an open space” and “in a voyage” which indicates that they are gathered together in a collective matter between them in an open space or travelling in a voyage or the like in a collective matter which includes a party, an organisation, an expedition, army, tribe, city and region etc. So if this is prescribed for three who are in an open space in the land or are travelling, then its legitimacy for a greater number or a bigger job is of more precedence and more worthiness. The ahadith are general for open space, on a voyage or any matter other than these two which is larger and greater than them as the conforming understanding indicates this. The principle of usul (roots of jurisprudence) is that the meaning of the speech (fahwa al-khitab) is acted upon. Thus if something is commanded or prohibited, the understanding of what he is commanded or prohibited with enters together with the stated text (mantuq) into what is commanded or prohibited. Nor is it restricted to merely what was stated, meaning that if a thing is commanded or prohibited then this command or prohibition includes what is greater or larger by precedence. Its example is the prohibition of abusing and beating of (one’s) parents from the indication of Allah’s statement:

En het verbod op het vernietigen van het vermogen van de wezen uit de aanwijzing van de uitspraak van Allah:

And the prohibition of destroying the orphans’ wealth from the indication of Allah’s statement:

En zijn teruggave van minder dan een (qintar), of het niet betalen van meer dan een dinar, op basis van de uitspraak van Allah:

And his returning what is less than the (qintar) or not paying what is more than a dinar from Allah’s statement:

De Boodschapper ﷺ beval de aanstelling van één leider (Ameer) tijdens een reis en in de open ruimte. Dienovereenkomstig is dit gebod gebaseerd op wat gevaarlijker en belangrijker is dan aanwezig zijn in de open ruimte, en het omvat dergelijke zaken bij een nog grotere reden (bab uwla). Dit duidelijke, overeenstemmende begrip in de voorafgaande overleveringen (Hadith) wordt versterkt door de praktijk van de Boodschapper ﷺ, die een leider (Ameer) aanstelde in zaken die gevaarlijker waren dan een reis. Hij stelde een leider (Ameer) aan tijdens de hadj, in de veldslagen en in de provincies van de Staat.

The Messenger (saw) commanded the appointment of one Amir in a voyage and open space. Accordingly, this command is based upon what is more dangerous, and important, than being present in open space, and it includes such matters by greater reason (bab uwla). This clear conforming understanding in the preceding ahadith is strengthened by the practice of the Messenger (saw) who appointed an Amir in what was more dangerous than a voyage. He appointed a leader in the Hajj, in the battles and in the provinces of the State.

Dit is met betrekking tot de verplichting om voor elke groep op een plaats of voor een gemeenschappelijke zaak die tussen hen bestaat, een leider (Ameer) aan te stellen. Wat deze leider (Ameer) betreft, heeft de sharia verplicht dat hij er één is en het is niet toegestaan dat er meer dan één is. Islam kent geen collectief leiderschap (qiyadah) of collectief presidentschap (riyasah). Leiderschap in de Islam is strikt enkelvoudig, dus het is verplicht dat de Rais, de leider (Ameer) of de Qaid er één is, en het is hem niet toegestaan dat er meer dan één is. Het bewijs hiervoor is duidelijk uit de tekst van de voorafgaande overleveringen (Hadith) en de handelingen van de Boodschapper ﷺ. Alle overleveringen (Hadith) vermelden: “een van hen”, “een van jullie” en het woord (ahad) is het woord één (wahid), wat het getal aangeeft, namelijk één en niet meer. Dit wordt begrepen uit de tegenovergestelde interpretatie (mafhum mukhalafah). De tegenovergestelde interpretatie van het getal, de eigenschap (sifat) en het doel wordt toegepast zonder een tekst; en de tegenovergestelde interpretatie wordt niet ontkend, behalve in één situatie, namelijk wanneer er een tekst komt die deze tenietdoet, zoals de uitspraak van Allah:

This is in respect to the obligation of establishing an Amir for every group in a place or common matter associated between them. As for this Amir, the Shari’ah has obliged that he be one and it not permitted to be more than one. Islam does not have collective leadership (qiyadah) or collective presidency (riyasah). Leadership in Islam is strictly singular so it is obliged for the Rais or Amir or Qaid to be one, and he is not allowed to be more than one. The evidence for this is clear from the text of the preceding ahadith and the actions of the Messenger (saw). All the ahadith state: “one of them”, “one of you” and the word (ahad) is the word one (wahid) which indicates the number i.e. one and not more. This is understood from the contrary understanding (mafhum mukhalafah). The contrary understanding of the number, attribute (sifat) and objective is acted upon without a text; and the contrary understanding is not negated except in one situation which is where there comes a text annulling it like Allah’s statement:

De tegenovergestelde opvatting is dat als zij niet naar kuisheid verlangen, zij worden gedwongen (tot prostitutie). Deze tegenovergestelde opvatting wordt echter tenietgedaan door de uitspraak van Allah:

The contrary understanding is that if they do not wish chastity then they are compelled (into prostitution). However this contrary understanding is annulled by Allah’s statement:

Als er geen tekst komt die de tegenovergestelde interpretatie tenietdoet, dan wordt in dit geval gehandeld naar de uitspraak van Allah:

If there does not come any text annulling the contrary understanding, then in this case it is acted upon like Allah’s statement:

En zoals zijn ﷺ uitspraak:

And like his (saw) statement:

De regel in deze twee teksten wordt beperkt door een specifiek aantal, en deze beperking geeft aan dat wat voorbij deze aantallen ligt, in strijd is ermee (in de regel). Dit duidt op het ontbreken van toestemming voor wat minder is dan honderd (geseling) en dat wat meer is dan twee (qullat) geen onreinheid bevat. Daarom de uitspraak van de Boodschapper ﷺ:

The rule in these two texts runs restricted by specified number, and this restriction indicates that what is beyond these numbers are contrary to it (in the rule). This indicates the absence of permission for what is less than one hundred (lashes) and that what is more than two (qullat) does not carry filth. Therefore the Messenger (saw)’s statement:

Geef door middel van de tegenovergestelde betekenis (mafhum mukhalafa) aan dat het niet is toegestaan om meer dan één aan te stellen. Zo is het leiderschap bestemd voor één persoon, en het is niet toegestaan dat dit voor meer dan één is op basis van de tekst van de overleveringen (Hadith) in hun letterlijke tekst (mantuq) en begrip (mafhum). Dit wordt versterkt door de handeling van de Boodschapper ﷺ, aangezien hij in alle incidenten waarin hij (een leider) aanstelde, er altijd één aanstelde en geen ander (aantal). Hij stelde nooit meer dan één aan op één plaats.

Indicate by contrary understanding (mafhum mukhalafa) that it is not allowed to appoint more than one. Thus leadership is for one, and it is not permitted to be for more than one by the text of the ahadith in their stated text (mantuq) and understanding (mafhum). This is strengthened by the Messenger (saw)’s action in that in all incidents wherein he appointed (a leader), he would appoint one and not any other (number). He never appointed more than one in one place.

Wat betreft de overlevering (Hadith) die is overgeleverd, dat de Boodschapper ﷺ Mu’adh en Abu Musa Al-Ash’ari naar Jemen stuurde en tegen hen zei:

As for the hadith narrated, that the Messenger (saw) sent Mu’adh and Abu Musa Al-Ash’ari to Yemen and said to them:

Dit geeft niet aan dat hij twee op één plaats heeft aangesteld. De overlevering (Hadith) kwam in Al-Bukhari met de tekst:

This does not indicate that he appointed two in one place. The hadith came in Al-Bukhari with the text:

Dezelfde overlevering (Hadith) kwam voor in het boek van de oorlogsexpedities (Al-Maghazi), zeggende:

The same hadith came in the book of war expeditions (Al-Maghazi) saying:

Deze overlevering verduidelijkt de andere overleveringen dat hij er twee naar Yemen stuurde. Hij maakte voor elk van hen een gebied, zodat zij niet twee leiders (Ameers) op één plaats waren. Integendeel, elk van hen was leider (Ameer) op een andere plaats dan waar de ander leider (Ameer) was. Daarom is het niet toegestaan om voor één zaak twee leiders (rais) te hebben, noch voor één plaats twee leiders. Integendeel, het is verplicht om slechts één leider (Ameer) te hebben en het is verboden dat er meer (dan één) zijn. Er moet echter begrepen worden dat ri’asah, imarah en qiyadah in de Islam geen ceremoniële autoriteit zijn, aangezien ceremoniële autoriteit het volgen van de aanvoerder (za’im) vereist. Wat betreft ri’asah in de Islam, het verleent de leider het recht om zorg te dragen voor de zaken en de autoriteit over de zaak waarvoor het leiderschap voor hem is, en de uitvoering van alles wat onder het leiderschap valt volgens de bekwaamheid waarvoor hij als leider (Ameer) is aangesteld, binnen de grenzen die door de Shar’a zijn gesteld in de zaak waarvoor de rais is aangesteld.

This narration clarifies the other narrations that he sent two to Yemen. He made for each one a region of it so they were not two Amirs in one place. Rather each one of them was Amir at a place different from where the other was Amir. Therefore it is not allowed for one matter (to have) two leaders (rais) nor for one place two leaders. Rather it is obligatory to have only one Amir and it is prohibited for there to be more (than one). However it must be understood that ri’asah and imarah and qiyadah in Islam is not honorary authority as the honorary authority requires following the chief (za’im). As for ri’asah in Islam, it grants the right to the leader to take care of the affairs and authority over the matter in which leadership is for him and the execution of all that falls within the leadership according to the competence for which he was appointed Amir within the limit given by the Shar’a in the matter which the rais was appointed.

Wat betreft wat zich heeft verspreid door de moslimlanden van het instellen van collectief leiderschap in de naam van een vergadering, commissie of administratief apparaat, en wat vergelijkbaar is met deze zaken, waarbij zij de leidingbevoegdheid aan hen geven. Dit spreekt de Shar’a tegen wanneer het leiderschap aan dit apparaat, deze vergadering of deze commissie wordt gegeven, aangezien het leiderschap aan een groep wordt gegeven, hetgeen verboden is door de tekst van de overleveringen (Hadith). Waar het, indien de commissie, vergadering of het apparaat bedoeld is voor het dragen van verantwoordelijkheid, het debatteren over zaken en voor raadpleging (Shura), in dergelijke realiteit is het toegestaan en is het onderdeel van de Islam; dit komt doordat de moslims worden geprezen om het betrekken van raadpleging in hun zaken. Hun mening wordt door de meerderheid als verplicht beschouwd wanneer het betrekking heeft op het uitvoeren van handelingen, en het wordt geaccepteerd als een raadpleging wanneer het gaat over regels en meningen die leiden tot gedachten, technische meningen en definities. Wanneer de leider (Ameer) over iets beslist, dan voert hij uit wat hij (juist) acht in alles wat niet betrekking heeft op het uitvoeren van handelingen. Wat betreft waarover de communistische denkers verschillen met betrekking tot de vraag of leiderschap collectief of individueel is, er is geen ruimte om dit in de Islam te onderzoeken. Dit komt doordat de Islam het leiderschap via tekst en handeling heeft gespecificeerd als individueel, en de consensus (Ijma’) als metgezellen (Sahabah) hierover heeft plaatsgevonden en de moslimgemeenschap (Ummah) zich hieraan heeft gebonden tijdens alle tijdperken.