De weergave van de betekenis werd vergezeld door deze wijze van uitdrukking, die de betekenissen verbeeldt door aandacht te schenken aan woorden die een rijm hebben dat de ziel beweegt bij het vatten en begrijpen van de betekenissen. Daarom roept het bij de luisteraar die begrijpt, vanwege de diepgang van de betekenissen en de welsprekendheid van de uitdrukking, een diep gevoel van ontzag en nederigheid op, totdat sommige welsprekende Arabische denkers zich bijna voor het neerwierpen, ondanks hun ongeloof en koppigheid.
The rendering of meaning had been accompanied with this manner of expression which depicts the meanings, giving attention to words which have the rhyme that moves the soul when conceiving the meanings and comprehending them. That is why it evokes in the listener who comprehends, due to the depth of its meanings and the eloquence of its expression a deep sense of awe humility until some of the eloquent Arab thinkers almost prostrated before it despite their disbelief and obstinacy.
Dan zal degene die de woorden van de Qur’ān en haar zinnen nauwgezet bestudeert, werkelijk ontdekken dat de Qur’ān bij het samenvoegen van letters aandacht besteedt aan de klanken die voortkomen uit hun articulatiepunten. Zo worden letters die qua articulatie dicht bij elkaar liggen, dicht bij elkaar geplaatst in een woord of zin. En wanneer er een kloof is tussen de articulatiepunten, worden deze gescheiden door een letter die de vreemdheid van de overgang wegneemt. Tegelijkertijd maakt dit de articulatie van een letter aangenaam en licht voor het oor om te herhalen, zoals een koor in de muziek. Er wordt niet gezegd 'kal ba'iq a-mudfiq' maar 'kasayyib'. Ook wordt er niet gezegd 'al-hu'khu'' maar 'sundusu khudrin'. En wanneer het noodzakelijk is om letters te gebruiken die ver van elkaar verwijderd zijn in een betekenis die daar bij past, en niets anders die betekenis geeft zoals het woord 'deeza', dan heeft het geen zin om het woord 'zalima' of 'ja'ira' in de plaats ervan te gebruiken, ook al is de betekenis hetzelfde. Naast deze precisie in gebruik, is de letter die in een koor voorkomt duidelijk met enige frequentie terug te vinden in verzen. De Vers van de Troon (ayatul kursiyy) heeft bijvoorbeeld de letter lam 23 keer herhaald op een aangename wijze, wat een impact heeft op het gehoor, zodanig dat het mensen ertoe aanzet hun oren te spitsen en meer te willen horen.
Then, indeed the one who scrutinises the words of the Qur’ān and its sentences will find that the Qur’ān gives attention to, when placing letters together, the sounds that come out from their places of articulation. So the letters close to each other in articulation are placed close to each other in a word or sentence. And when there is a gap betwen the points of articulation, they are separated with a letter which eliminates the strangeness of the transition. And at the same time it makes a letter pleasant in articulation and light on the ears to be repeated like the chorus in music. It does not say 'kal ba'iq a-mudfiq' but 'kasayyib'. Nor does it say 'al-hu'khu'' but 'sundusu khudrin'. And when it is necessary to use letters which are placed distanced from each other in a meaning which befits it and nothing else gives that meaning like the word 'deeza', there is no point in using the word 'zalima' or 'ja'ira' in its place even though the meaning is one. In additon to this precision in usage, the letter which is in chorus is clearly found in verses with some frequency. The Verse of the Throne (ayatul kursiyy) for example has the letter lam repeated in it 23 times in a pleasant manner which has an impact on the hearing such that it makes people prick up their ears and want to hear more.
Op deze wijze zult u ontdekken dat de Qur’ān een bijzonder genre is. En u zult merken dat het al zijn betekenissen openbaart in de uitdrukking die er bij past, in de woorden eromheen en de betekenissen die ermee verbonden zijn. U zult dit niet ontbreken in een van de vers (Ayah) ervan. De wonderbaarlijkheid (i'jaz) ervan is duidelijk in de stijl, in die zin dat het een bijzonder genre van spraak is dat geen enkele spraak van menselijke wezens gelijk, noch andersom, en in die zin dat de betekenissen worden toegepast in woorden en zinnen die er bij passen, en in die zin van het effect/de indruk die de woorden maken op het gehoor van degene die de welsprekendheid ervan begrijpt en diep in de betekenissen ervan kijkt, waardoor hij nederig wordt tot het punt waarop hij er bijna voor zou prostreren. En het effect dat het heeft op het gehoor van degene die de welsprekendheid ervan niet begrijpt, is dat de klank en de resonantie van deze woorden hem betoveren en hem op een verlammende wijze in zijn ban houden, waarbij de luisteraar zich gedwongen nederig maakt, ook al begrijpt hij de betekenissen ervan misschien niet. Daarom is het een wonder dat een wonder zal blijven tot het Uur.
In this manner, you will find that the Qur’ān is a special genre. And you will find it reveals all of its meanings in the expression that befits it, in the words around it and the meanings with it. You will not find that missing in any of its ayat. Its miraculousness (i'jaz) is clear in its style in terms of being a special genre of speech which does not resemble any speech of human beings or vice versa, and in terms of the application of meanings in words and sentences which befit them and in terms of the effect/impression of the words on the hearing of the one who comprehends its eloquence and looks deeply into its meanings, so he becomes humble to the point of almost prostating to it. And the effect it has on the hearing of the one who does not comprehend its eloquence, the ring and sound of these words captivate him and hold him spellbound in an incapacitating manner to which the listener humbles himself by force even though he may not understand its meanings. Therefore, it is a miracle which will remain a miracle until the Final Hour.
