Het contract van inhuring of dienstverband, dat gebaseerd is op het voordeel van arbeid en het voordeel van de persoon, is datgene wat betrekking heeft op de werknemer. De werknemer is degene die zichzelf inhuurt. De Shar’a heeft het inhuren van de mens toegestaan voor een voordeel dat voortvloeit uit hem, zoals dienstverlening en dergelijke, of het voordeel dat voortvloeit uit zijn arbeid, zoals schilderen, verven, techniek en dergelijke. Om de inhuring contractueel vast te leggen, is de geschiktheid van de twee contractanten een voorwaarde voor het sluiten ervan, zodanig dat elk van de twee bij zinnen en handelingsbekwaam moet zijn. Het inhuren van de krankzinnige is niet contractueel geldig, noch het inhuren van een minderjarig kind. Indien de inhuring contractueel wordt vastgelegd, is de instemming van de twee contractanten een voorwaarde voor de geldigheid ervan, en moet datgene waarop het contract is gebaseerd — zijnde het voordeel — op een wijze bekend zijn die geschil voorkomt. Deze kennis van de dienstverlening, in relatie tot de werknemer, geschiedt soms door de periode uit te leggen, soms door het voordeel te beperken of de vereiste arbeid in een gedetailleerde beschrijving te omschrijven en te specificeren wat de werknemer zal doen of te specificeren hoe hij zal werken. Dienovereenkomstig is het inhuren van een gedwongen persoon niet geldig, noch is het inhuren van een onbekend voordeel geldig.