De moslims zagen hun leven enkel voor het belang van de Islam en hun bestaan enkel met het doel om de Islamitische oproep te verspreiden. De Islam was de enige basis voor hun eenheid en de reden voor hun herleving. Het is de enige bron van hun waardigheid, glorie en hoop. Daarom werden hun zielen en geesten erdoor bezeten, waardoor zij zich eraan wijdden en zich begonnen in te spannen voor het bestuderen en begrijpen ervan. Zij wijdden zich aan de Qur’ān, aan het begrijpen en verklaren ervan. Zij wijdden zich aan de overleveringen (Hadith), aan de overdracht en verzameling ervan. En zij begonnen regels af te leiden die de problemen van de mensen oplosten. Zij volgden verslagen na over de Profeet ﷺ en zijn campagnes, waarbij zij deze memoriseerden en overleverden. Zij besteedden hun aandacht aan de militaire expedities (maghazi) en veroveringen door deze te documenteren en over te dragen. De vermenging van Arabieren met niet-Arabieren tijdens de veroveringen leidde tot een corruptie in de uitspraak van het Arabisch door de gearabiseerde bevolking en door de Arabieren zelf, en aangezien de Qur’ān niet begrepen kan worden zonder de Arabische taal, wijdden de moslims zich aan de Arabische taal, door het te bestuderen, te verklaren en principes (voor grammatica) vast te leggen en de jahili (pre-islamitische) periode te bestuderen.

The Muslims saw their lives as only for the sake of Islam and their existence as only for the purpose of carrying the Islamic Call. Islam was the only basis for their unity and reason for their revival. It is the only source of their dignity, glory and hope. This is why their souls and minds became possessed by it, so they devoted themselves to it and embarked upon studying it and understanding it. They dedicated themselves to the Qur’ān, to its understanding and explanation. They devoted themselves to the ahadīth, to its transmission and collection. And they began to deduce rules which solved the problems of people. And they pursued reports about the Prophet  and his campaigns, memorising them and transmitting them. They gave their attention to the military expeditions (maghazi), conquests, by documenting them and transmitting them. The mixing of Arabs with non-Arabs in the conquests led to a corruption in the pronunciation of Arabic by the Arabized population and by the Arabs and since the Qur’ān cannot be understood without the Arabic language, the Muslims devoted themselves to the Arabic language, studying it, explaining it and putting down principles (for grammar) and studying the jahili (pre-islamic)

poëzie en de tradities van de Arabieren, hun toespraken en tijdperken, om het Boek van Allah  en de Sunnah van de Profeet ﷺ te begrijpen. Toen de mensen van andere religies de islam binnentraden, bezaten zij nog steeds intellectuele culturen en droegen zij sporen van ongeloof (Kufr) gedachten; en toen de intellectuele strijd tussen de moslims en de vijanden van de islam plaatsvond, wijdden zij zich aan de rationele wetenschappen, waarbij zij deze bestudeerden om de geloofsleer (Aqeedah) van de islam aan de mensen uit te leggen en deze met rationele bewijzen aan te tonen. De verschillende disciplines werden verdeeld in takken en de islamitische disciplines werden als gevolg daarvan diverser. Zij hielden zich met vele zaken bezig en raakten telkens verrijkt naarmate de veroveringen verder uitbreidden en telkens wanneer mensen de religie (Deen) van Allah  aanvaardden. Toen de islamitische staat uitgestrekt werd en de focus op het concentreren op de veroverde landen de voorkeur kreeg boven het aspect van verovering, begonnen veel moslims zich te wijden aan onderzoek in de disciplines, wetenschappen, lessen en diepgaande studie. Een veelzijdige islamitische cultuur vormde zich onder de moslims; de mensen wijdden zich aan het leren ervan zolang het de islam diende en de positie van de moslims verhoogde. Over het algemeen waren de moslims alleen geïnteresseerd in deze cultuur en niet in andere culturen, ondanks hun interesse in het universum op het gebied van wetenschap en industrie. Elke geleerde, welk type cultuur hij ook specialiseerde, en elke schrijver, ongeacht zijn literaire oriëntatie, en zelfs elke wiskundige, wetenschapper of ambachtsman, ongeacht zijn pad, zij werden eerst gevormd door de islamitische cultuur, en daarna leerden zij andere zaken. Wat betreft sommige geleerden die beroemd werden om de wetenschap, zoals Muhammad ibn al-Hasan in de wiskunde, Ibn Batuta in de geografie, Ibn al-Athir in de geschiedenis, Abu Nuwas in de poëzie enzovoort: deze beroemdheid impliceert niet dat zij enkel de wetenschap bestudeerden waarvoor zij beroemd werden. In plaats daarvan bestudeerden zij en anderen zoals zij de gehele islamitische cultuur en richtten zich vervolgens op een tak van kennis, waarvoor zij beroemd werden, terwijl zij ook de overige takken van de islamitische cultuur hadden beheerst. Wat deze islamitische cultuur betreft, deze bevatte onderwerpen die fundamenteel waren voor de cultuur, omdat de betekenissen die daarin worden vermeld degene zijn die bedoeld zijn voor de moslim, zoals Koranexegese (Tafsir), overlevering (Hadith), de levensgeschiedenis van de Profeet (Seerah), geschiedenis, islamitische jurisprudentie (Fiqh), grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) en monotheïsme (Tawhid); en het bevat wat feitelijk hulpmiddelen zijn om die fundamentele onderwerpen te begrijpen, zoals de wetenschappen van de Arabische taal en logica (mantiq). De moslims wijdden zich aan al deze zaken, en aangezien de wetenschappen die als hulpmiddelen dienen een middel zijn om de bedoelde fundamentele betekenissen te begrijpen, dan is de kennis van de bedoelde betekenissen datgene waarop gestreefd moet worden. Daarom zullen wij onszelf beperken tot het presenteren van een glimp van de Koranexegese (Tafsir), overlevering (Hadith), de levensgeschiedenis van de Profeet (Seerah), geschiedenis, islamitische jurisprudentie (Fiqh), grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) en monotheïsme (Tawhid), om zo een korte illustratie van elk te geven.