poëzie en de tradities van de Arabieren, hun toespraken en tijdperken, om het Boek van Allah en de Sunnah van de Profeet ﷺ te begrijpen. Toen de mensen van andere religies de islam binnentraden, bezaten zij nog steeds intellectuele culturen en droegen zij sporen van ongeloof (Kufr) gedachten; en toen de intellectuele strijd tussen de moslims en de vijanden van de islam plaatsvond, wijdden zij zich aan de rationele wetenschappen, waarbij zij deze bestudeerden om de geloofsleer (Aqeedah) van de islam aan de mensen uit te leggen en deze met rationele bewijzen aan te tonen. De verschillende disciplines werden verdeeld in takken en de islamitische disciplines werden als gevolg daarvan diverser. Zij hielden zich met vele zaken bezig en raakten telkens verrijkt naarmate de veroveringen verder uitbreidden en telkens wanneer mensen de religie (Deen) van Allah aanvaardden. Toen de islamitische staat uitgestrekt werd en de focus op het concentreren op de veroverde landen de voorkeur kreeg boven het aspect van verovering, begonnen veel moslims zich te wijden aan onderzoek in de disciplines, wetenschappen, lessen en diepgaande studie. Een veelzijdige islamitische cultuur vormde zich onder de moslims; de mensen wijdden zich aan het leren ervan zolang het de islam diende en de positie van de moslims verhoogde. Over het algemeen waren de moslims alleen geïnteresseerd in deze cultuur en niet in andere culturen, ondanks hun interesse in het universum op het gebied van wetenschap en industrie. Elke geleerde, welk type cultuur hij ook specialiseerde, en elke schrijver, ongeacht zijn literaire oriëntatie, en zelfs elke wiskundige, wetenschapper of ambachtsman, ongeacht zijn pad, zij werden eerst gevormd door de islamitische cultuur, en daarna leerden zij andere zaken. Wat betreft sommige geleerden die beroemd werden om de wetenschap, zoals Muhammad ibn al-Hasan in de wiskunde, Ibn Batuta in de geografie, Ibn al-Athir in de geschiedenis, Abu Nuwas in de poëzie enzovoort: deze beroemdheid impliceert niet dat zij enkel de wetenschap bestudeerden waarvoor zij beroemd werden. In plaats daarvan bestudeerden zij en anderen zoals zij de gehele islamitische cultuur en richtten zich vervolgens op een tak van kennis, waarvoor zij beroemd werden, terwijl zij ook de overige takken van de islamitische cultuur hadden beheerst. Wat deze islamitische cultuur betreft, deze bevatte onderwerpen die fundamenteel waren voor de cultuur, omdat de betekenissen die daarin worden vermeld degene zijn die bedoeld zijn voor de moslim, zoals Koranexegese (Tafsir), overlevering (Hadith), de levensgeschiedenis van de Profeet (Seerah), geschiedenis, islamitische jurisprudentie (Fiqh), grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) en monotheïsme (Tawhid); en het bevat wat feitelijk hulpmiddelen zijn om die fundamentele onderwerpen te begrijpen, zoals de wetenschappen van de Arabische taal en logica (mantiq). De moslims wijdden zich aan al deze zaken, en aangezien de wetenschappen die als hulpmiddelen dienen een middel zijn om de bedoelde fundamentele betekenissen te begrijpen, dan is de kennis van de bedoelde betekenissen datgene waarop gestreefd moet worden. Daarom zullen wij onszelf beperken tot het presenteren van een glimp van de Koranexegese (Tafsir), overlevering (Hadith), de levensgeschiedenis van de Profeet (Seerah), geschiedenis, islamitische jurisprudentie (Fiqh), grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) en monotheïsme (Tawhid), om zo een korte illustratie van elk te geven.
poetry and the traditions of the Arabs, their speeches and periods in order to understand the Book of Allah and the Sunnah of the Messenger of Allah . When the people of other religions entered into Islam they still possessed intellectual cultures and carried traces of kufr thoughts, and when the intellectual stuggle between the Muslims and the enemies of Islam took place they dedicated themselves to the rational sciences, studying them to explain the ‘aqīdah of Islam to the people and demonstrate it with the rational evidence. The types of disciplines were divided into branches and the Islamic disciplines became diversified as a result. They dealt with many things and came to be enriched every time the conquests expanded even further and developed each time people embraced the deen of Allah . When the Islamic state became vast and the aspect of concentrating on the countries that had been opened was preferred over the aspect of conquest, many Muslims began to devote themselves in research in the disciplines, sciences, lessons and in-depth study. A multi-faceted Islamic culture took shape among the Muslims; the people dedicated themselves to learning it so long as it served Islam and elevated the position of Muslims. Generally, the Muslims were only interested in this culture and not in other cultures despite their interest in the universe in terms of science and industry. Each scholar, whatever type of culture he specialised in, and every writer whatever his literary orientation and even every mathematician, scientist or craftsman whatever his path, they were cultured first by the Islamic culture, then they learnt other things. As for some scholars who became famous for science like Muhammad ibn al-Hasan in mathematics, Ibn Batuta in geography, Ibn al-Athir in history, Abu Nuwas in poetry etc. This fame does not imply that they only studied the science for which they became famous. Rather, they and others like them studied all of the Islamic culture and then turned to a branch of knowledge and became famous for it while they had grasped the rest of the branches of Islamic culture as well. As for this Islamic culture, it contained topics that were fundamental to the culture because the meanings mentioned in them is what was intended for the Muslim, like tafsīr, hadīth, Sīrah, history, jurisprudence (fiqh), foundations of jurisprudence (usul al-fiqh) and tawheed and it contains what are actually tools for understanding those topics that are fundamental, like the sciences of the Arabic language and logic (mantiq). The Muslims devoted themselves to all of these and since the sciences serving as tools are a means of understanding the intended fundamental meanings then the knowledge of the intended meanings is what should be aimed at. Therefore, we shall restrict ourselves to presenting a glimpse of the tafsīr, hadīth, Sīrah, history, jurisprudence (fiqh), foundations of jurisprudence (usul al-fiqh) and tawheed in order to give a brief illustration of each.