De Wetgever (d.w.z. Allah) heeft de verplichte algemene verantwoordelijkheden voor de heerser expliciet vastgesteld, zonder enige ruimte te laten voor onduidelijkheid of verwarring. Hij heeft de verantwoordelijkheden van de heerser verduidelijkt met betrekking tot wat hem verplicht is in zijn persoonlijke hoedanigheid als heerser, en zijn verantwoordelijkheden met betrekking tot zijn relatie met de burgers.

The Legislator (i.e. Allah) fixed the obligatory general responsibilities upon the ruler explicitly without leaving any area for obscurity or confusion. He clarified the ruler’s responsibilities in relation to what is obligatory upon him in his personal capacity as a ruler, and his responsibilities in respect of his relationship with the citizens.

Wat betreft de verantwoordelijkheden van de heerser in zijn persoonlijke hoedanigheid als heerser, deze zijn duidelijk in de overleveringen (Hadith) waarin de Boodschapper ﷺ enkele van de eigenschappen van de heerser verduidelijkte. De meest voor de hand liggende daarvan zijn kracht, godsvrucht (Taqwa) en vriendelijkheid, en dat hij niet iemand moet zijn die afkeer veroorzaakt. De Boodschapper ﷺ meende dat de heerser sterk moet zijn, en dat de zwakke persoon niet geschikt is om heerser te worden. Muslim overleverde van Abu Dharr (vrede zij met hem) dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

As for the ruler’s responsibilities in his personal capacity as a ruler, they are clear in the ahadith in which the Messenger (saw) clarified some of the ruler’s attributes. The most apparent of them are strength, consciousness of Allah (taqwa) and kindness, and that he should not be one who causes aversion. The Messenger (saw) opined that the ruler must be strong, and that the weak person is not suitable to become a ruler. Muslim narrated from Abu Dharr (ra) that the Messenger of Allah (saw) said:

Muslim heeft ook overgeleverd van Abu Dharr, die zei:

Muslim also narrated from Abu Dharr who said:

De betekenis van kracht hier is kracht van persoonlijkheid, oftewel intellectuele en emotionele kracht. Het is noodzakelijk dat dit intellect het heersende intellect is waarmee hij zaken en relaties begrijpt, en dat zijn emotionele dispositie (nafsiyya) die van een heerser is, die begrijpt dat hij een heerser is, zodat hij zijn neigingen stuurt met het bevel van een leider (Ameer). Aangezien de kracht van de persoonlijkheid de potentie van dominantie en autoriteit in zich draagt, is er een duidelijke behoefte dat de heerser een eigenschap heeft die hem beschermt tegen het kwaad van autoriteit. Het is daarom noodzakelijk dat hij de eigenschap van godsvrucht (Taqwa) in zichzelf heeft en in zijn zorg voor de moslimgemeenschap (Ummah). Muslim en Ahmad van Sulayman bin Buraydah van zijn vader:

The meaning of strength here is strength of personality i.e. intellectual and emotional strength. It is necessary that this intellect be the ruling intellect by which he understands matters and relationships, and that his emotional disposition (nafsiyya) be that of a ruler who understands that he is a ruler so he directs his inclinations with the command of an Amir. Since the strength of the personality has within it the potential of domination and authority, there is an obvious need that the ruler has an attribute which protects him from the evil of authority. So it is necessary that he has the attribute of taqwa within himself and in his taking care of the Ummah. Muslim and Ahmad from Sulayman bin Buraydah from his father:

De heerser, indien hij zich bewust is van Allah (SWT) en Hem vreest, en Hem in het verborgene en in het openlijke voor zijn eigen ziel verantwoorde, dan zou dit hem ervan weerhouden de burgers tot slaaf te maken. De godsvrucht (Taqwa) zou hem echter niet weerhouden van hardheid en strengheid, aangezien hij bij het verantwoorden van Allah zichzelf zou beperken tot Zijn geboden en verboden. En aangezien hij een heerser is, is het natuurlijk voor zijn positie om streng en hard te zijn, en daarom beval de Wetgever (Ash-Shaari’) hem om vriendelijk te zijn en niet vijandig tegenover de burgers te zijn. Van Aisha die zei: Ik hoorde de Boodschapper van Allah ﷺ zeggen in mijn huis:

The ruler, if he is conscious of Allah (swt) and fears Him, and accounts Him in his own soul secretly and openly, then this would stop him from enslaving the citizens. However, the taqwa would not prevent him from harshness and severity since in his taking account of Allah he would restrict himself to His commands and prohibitions. And since he is a ruler, it is natural in his position to be severe and hard, and because of this the Legislator (Ash-Shari’) commanded him to be friendly and not to be hostile to the citizens. From Aisha who said: I heard the Messenger of Allah (saw) saying in his house of mine:

Hij beval ook om degene te zijn die goede boodschappen brengt en niet degene die mensen afstoot. Er is overgeleverd van Abu Musa die zei: Wanneer de Boodschapper van Allah ﷺ een van zijn metgezellen stuurde voor een van zijn zaken, dan zou hij tegen hem zeggen:

He also commanded to be the one who gives glad tidings and not the one who repels people away. It has been narrated from Abu Musa who said: When the Messenger of Allah (saw) sent one of his companions in some of his affairs, he would say to him:

Dit heeft betrekking op wat verplicht is voor de heerser binnen zijn persoonlijkheid. Wat betreft zijn relatie met de burgers, heeft de Wetgever hem bevolen de burgers te omringen met goede raad, hem gewaarschuwd om op geen enkele wijze het publieke vermogen aan te raken, en hem verplicht om uitsluitend volgens de Islam te regeren zonder dit met iets anders te verenigen. Voorwaar, Allah (SWT) heeft het Paradijs verboden voor de heerser die zijn burgers niet omringt met goede raad of hen in iets verraadt. Van Mu’aqqil bin Yasar, die zei: Ik hoorde de Profeet ﷺ zeggen:

This is in relation to what is obligatory for the ruler to have within his personality. As for his relationship with the citizens, the Legislator commanded him to encompass the citizens with good advice, warned him not to touch the public wealth in any way, and compelled him to adhere to ruling by Islam alone without associating it with anything else. Verily Allah (swt) prohibited Paradise to the ruler who does not encompass his citizens with good advice or betrays them in anything. From Mu’aqqil bin Yasar who said: I hear the Prophet (saw) saying:

Hij (Al-Bukhari) overleverde ook van Mu’aqqil bin yasar, die zei: Ik hoorde de Boodschapper van Allah ﷺ zeggen:

He (Al-Bukhari) also narrated from Mu’aqqil bin yasar who said: I heard the Messenger of Allah (saw) saying:

Muslim overleverde van Mu’aqqil, die zei:

Muslim narrated from Mu’aqqil who said:

Ik hoorde de Boodschapper van Allah ﷺ zeggen:

I heard the Messenger of Allah (saw) saying:

En er is overgeleverd van Abu Said: De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

And it has been reported from Abu Said: The Messenger of Allah (saw) said:

De Boodschapper ﷺ heeft duidelijk en streng benadrukt dat er inspanning moet worden geleverd ten behoeve van de burgers en dat zij moeten worden voorzien van goed advies, wat het hoge niveau van verantwoordelijkheid (van de heerser) jegens hen verduidelijkt. Wat het aanraken van publiek vermogen betreft, heeft hij hierover gewaarschuwd en was hij streng in deze waarschuwing. Toen hij dit bij een van zijn gouverneurs zag, was hij hard tegen hem en sprak hij het publiek hierover aan. Er is overgeleverd van Abu Hamid As-Sa’idi dat de Profeet ﷺ ibn Al-Luttaybah aanstelde over de liefdadigheid (Sadaqah) van Banu Sulaym. Toen hij terugkeerde naar de Boodschapper van Allah ﷺ, die hem verantwoording liet afleggen, zei hij: "Dit is voor u en dit is een geschenk dat aan mij is gegeven." De Boodschapper van Allah ﷺ zei toen:

The Messenger has clearly & severely emphasised exerting effort on behalf of the citizens and encompassing them with good advice which clarifies the high level of responsibility (of the ruler) over them. As for touching public wealth, he warned about this and was severe in this warning. So when he saw this in one of his governors he was harsh with him and spoke to the public about this matter. It has been reported from Abu Hamid As-Sa’idi that the Prophet (saw) appointed ibn Al-Luttaybah over the sadaqat of Banu Sulaym. When he returned to the Messenger of Allah (saw) who accounted him, he said: This is what is for you and this is a gift given to me. So the Messenger of Allah (saw) said:

Toen stond de Boodschapper van Allah ﷺ op en sprak tot de mensen. Hij prees Allah (SWT) en loofde Hem, en zei toen:

Then the Messenger of Allah (saw) stood and spoke to the people. He praised Allah (swt) and extolled Him, then said:

Dit is een verwijzing naar het feit dat Allah hem ter verantwoording roept en hem straft voor zijn handeling, wat een ernstige waarschuwing is voor de heerser om op geen enkele wijze het publieke vermogen aan te raken, zelfs niet via enige interpretatie of fatwa.

This is an allusion to Allah’s accounting him and punishing him over his action, which is a severe warning to the ruler not to touch the public wealth in any way whatsoever including through any interpretation or fatwa.

Met betrekking tot de regels waaraan de heerser verplicht is om te regeren, heeft de Wetgever dit beperkt en hem hiertoe verplicht om te regeren met het Boek van Allah en de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ. Het gaf hem het recht om in beide zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te verrichten, en verbood hem om iets te zoeken buiten de Islam om of om ooit iets over te nemen dat niet uit de Islam voortkomt. Wat het beperken van het bestuur tot het Boek en de profetische traditie (Sunnah) betreft, dit is expliciet uit de Koranische verzen (Ayah's). Allah (SWT) zei:

In relation to the rules by which the ruler is obliged to rule with, the Legislator has restricted this and compelled him to rule by the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger (saw). It gave him the right to perform ijtihad in both of them, and forbade him to seek from other than Islam or to ever adopt from other than Islam. As for restricting the rule to the Book and the Sunnah, this is explicit from the Qur’anic ayat. Allah (swt) said:

En:

And:

En:

And:

Dit betekent het beperken van de regel tot wat Allah heeft geopenbaard, en dat wat Allah heeft geopenbaard aan Zijn Boodschapper ﷺ, onze heer Muhammad ﷺ, is de Edele Qur'an in bewoording en betekenis, en de profetische traditie (Sunnah) in betekenis en niet in bewoording. Daarom is de heerser beperkt in zijn bestuur binnen de grenzen van het Boek en de profetische traditie (Sunnah). De Wetgever heeft hem toegestaan om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te verrichten op basis van het Boek en de profetische traditie (Sunnah), wat wil zeggen: het inspannen van inspanning om regels uit beide te begrijpen en af te leiden. Er is overgeleverd dat de Boodschapper ﷺ Mu’adh naar Jemen stuurde en tegen hem zei:

This means limiting the rule to what Allah revealed, and that which Allah revealed to His Messenger (saw), our master Muhammad (saw), is the Noble Qur’an in wording and meaning and the Sunnah in meaning not wording. Therefore the ruler is restricted in his rule within the limits of the Book and Sunnah. The Legislator permitted him to perform ijtihad upon the Book and Sunnah i.e. exerting effort to understand and deduce rules from both of them. It has been narrated that the Messenger (saw) sent Mu’adh to Yemen and said to him:

Hij gaf de heerser een beloning als hij een fout maakte in de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), waardoor hij werd aangemoedigd om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te verrichten en hij werd ervan weggehouden om rigide vast te houden aan de louter schijnbare betekenis van de teksten. Al-Bukhari overleverde van Amr bin Al-‘Aas dat hij de Boodschapper van Allah ﷺ hoorde zeggen:

He gave the ruler a reward if he made a mistake in ijtihad, thereby encouraging him to perform ijtihad and keeping him far away from (sticking) rigidly to the merely apparent (meaning of the) texts. Al-Bukhari narrated from Amr bin Al-‘Aas that he heard the Messenger of Allah (saw) saying:

De Shar’a overdreven in het beperken van de regels waarmee de heerser regeert door te stellen dat dit (afkomstig is) uit de Islam en niets anders. Ondanks het verlenen van het recht aan de heerser om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te verrichten, zelfs als hij een fout maakt, was zij strikt in het beperken van het oordeel tot de Islam en verbood zijn oordeel op basis van iets anders. Integendeel, zij verbood hem zelfs om over de heerser te vragen aan iemand anders dan de Islam, of dat hij de Islam associeert met iets dat daar niet toe behoort. Allah (SWT) zei, gericht tot de Boodschapper ﷺ:

The Shar’a exaggerated in restricting the rules by which the ruler rules as being (from) Islam and nothing else. Despite giving the ruler the right to peform ijtihad even if he errs, it was strict in restricting the ruling by Islam and prohibited his ruling by anything else. Rather, it even prohibited him asking about the ruler from other than Islam or that he associates with Islam anything not from it. Allah (swt) said addressing the Messenger (saw):

En Hij (SWT) zei:

And He (swt) said:

De toespraak tot de Boodschapper ﷺ is de aanspreking tot zijn moslimgemeenschap (Ummah), dus dit is een aanspreking tot elke heerser. Muslim overleverde van Aisha (ra) die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

The speech to the Messenger (swt) is the address to his Ummah so this is an address to every ruler. Muslim narrated from Aisha (ra) who said: The Messenger of Allah (saw) said:

En in een andere overlevering

And in another narration

En Al-Bukhari overleverde van Ubaidullah bin Abdullah dat ibn Abbas (ra) zei:

And Al-Bukhari narrated from Ubaidullah bin Abdullah that ibn Abbas (ra) said:

Dit verduidelijkt de beperking waaraan hij (de heerser) verplicht is te regeren; het beperkte zijn verantwoordelijkheid in de regels tot het regeren met datgene wat Allah (SWT) heeft geopenbaard.

This hereby clarifies the restriction by which he (the ruler) is obliged to rule by; it restricted his responsibility in the rules to the rule by what Allah (swt) revealed.

Deze verplichte verantwoordelijkheden voor de heerser tonen aan dat de Wetgever de publieke verantwoordelijkheden duidelijk heeft afgebakend, en deze verantwoordelijkheden rusten op de heerser in zijn hoedanigheid als heerser, ongeacht of hij een kalief is of zijn assistent, gouverneur (wali) of functionaris (‘amil). Zij zijn allen heersers en zij zijn gebonden aan deze verantwoordelijkheden. Indien dit dan de verantwoordelijkheden zijn van de gouverneurs, leiders en andere heersers, dan zijn dit de verantwoordelijkheden van de kalief. Aangezien zij verplicht zijn voor de leider, zijn zij met een nog sterkere reden verplicht voor degene die een grotere last draagt. Bovendien zijn er algemene overleveringen (Hadith) die betrekking hebben op eenieder die toezicht houdt op een van de zaken van de moslims, hetzij een kalief, hetzij een gouverneur. De uitspraak van de Boodschapper ﷺ:

These obligatory responsibilities upon the ruler show that the Legislator delineated the public responsibilities clearly and these responsibilities are upon the ruler as a ruler irrespective of his being a Khalifah or his assistant, governor (wali) or official (‘amil). All of them are rulers and they are bound by these responsibilities. Therefore if these are the responsibilities of the governors and leaders, and others among the rulers, then they are the Khalifah’s responsibilities. Since they are obligatory upon the leader therefore they are obligatory upon the one bearing the greater burden by greater reason. Moreover, there are general ahadith addressing whoever oversees an affairs among the Muslims’ affairs, whether a Khalifah or a governor. The Messenger’s statement:

En zijn uitspraak:

And his statement:

En de uitspraak van Allah:

And Allah’s statement:

Al deze zaken kwamen met algemene bewoordingen die zowel de gouverneur als de kalief beslaan. En de aanspreking tot de Boodschapper ﷺ is de aanspreking tot elke heerser, of het nu een kalief of een gouverneur is. Daarnaast heeft de Boodschapper ﷺ de verantwoordelijkheid van de kalief tegenover zijn burgers tekstueel verduidelijkt in de overlevering (Hadith) die de algemene verantwoordelijkheden verduidelijkte. Al-Bukhari overleverde van Abdullah bin Umar (vrede zij met hem) dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

All these came with general words covering the governor and covering the Khalifah. And the address to the Messenger (saw) is the address to every ruler, whether Khalifah or governor. Additionally, the Messenger (saw) clarified the Khalifah’s responsibility to his citizens textually in the hadith which clarified the general responsibilities. Al-Bukhari narrated from Abdullah bin Umar (ra) that the Messenger of Allah (saw) said:

Hij maakte de kalief verantwoordelijk met een algemene verantwoordelijkheid over zijn onderdanen. Daarom worden de algemene verantwoordelijkheden aan de kalief opgelegd, aangezien zij betrekking hebben op de leider.

He made the Khalifah responsible with a general responsibility over his citizens. Therefore the general responsibilities are imposed upon the Khalifah as they are concerning the leader.

De Wetgever heeft de uitvoering van de lasten van deze publieke verantwoordelijkheden door de heerser volledig gegarandeerd via richtlijnen (tawjeeh) en wetgeving. Wat de richtlijnen (tawjeeh) betreft, heeft Hij de heerser gewaarschuwd voor de straf van Allah indien hij zijn lasten verwaarloost en nalaat deze te vervullen. Hij verduidelijkte dat er schande en spijt is als de zwakke persoon die niet in staat is om te vervullen wat hem is opgelegd, de heerschappij op zich neemt; de Boodschapper ﷺ vroeg Allah dat Hij (SWT) streng zou zijn tegen degene die streng is voor de moslimgemeenschap (Ummah), en Allah heeft het Paradijs verboden voor degene die de moslimgemeenschap (Ummah) niet omvat met goede adviezen, onder andere waarschuwingen die de heerser zijn einde lieten zien indien hij nalaat zijn verantwoordelijkheden te vervullen, namelijk de straf van Allah. De Shar’a was echter niet tevreden met dit alleen, maar maakte ook de moslimgemeenschap (Ummah) verantwoordelijk voor de uitvoering van de verantwoordelijkheden door de heerser; het verplichtte hen hem te veroordelen indien hij tekortschoot in het vervullen van zijn verantwoordelijkheden of zondigde in zijn transacties. En het beval de moslimgemeenschap (Ummah) zelfs om tegen hem te strijden met het zwaard indien hij regeert met iets anders dan de Islam waardoor het openlijke ongeloof wordt, en maakte degene die sterft in de weg van het veroordelen van de heerser de prins der martelaren. Hij ﷺ zei:

The Legislator has completely guaranteed the ruler’s performance of burdens of these public responsibilities via guidelines (tawjeeh) and legislation. As for the guidelines (tawjeeh), He warned the ruler of Allah’s punishment if he neglected and failed to fulfill his burdens. He clarified that there is disgrace and regrets if the weak person who could not fulfill what is imposed upon him undertook it (the rule), the Messenger (saw) asked Allah that He (swt) be severe to the one who is severe upon the Islamic Ummah and Allah prohibited Paradise for who does not encompass the Ummah with good advice among other warnings which demonstrated to the ruler his end if he failed to fulfill his responsibilities i.e. the punishment of Allah. However, the Shar’a was not satisfied with this but also made the Ummah responsible for the ruler’s performance of his responsibilities; it compelled them to denounce him if he fell short of fulfilling his responsibilities or sinned in his transactions. And it even commanded the Ummah to fight him by the sword if he ruled by other than Islam so that it became open disbelief, and made the one who dies in the way of denouncing the ruler the prince of martyrs. He (saw) said:

Het maakte degene die tevreden is met de verwaarlozing door de heerser en hem daarin volgt, verantwoordelijk tegenover Allah (SWT) en niet veilig voor Zijn (SWT) straf. Muslim overleverde van Umm Salamah dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

It made the one who is pleased with the ruler’s neglect and follows him (upon that) accountable before Allah (swt) and not safe from His (swt) punishment. Muslim narrated from Umm Salamah that the Messenger of Allah (saw) said:

En in een andere overlevering:

And in another narration:

Deze overlevering legt de eerste overlevering uit. Over zijn uitspraak,

This narration explains the first narration. About his statement,

"Degene die het kwaad (Munkar) kent op een zodanige wijze dat het voor hem niet ambigu is, heeft een weg gevonden naar onschuld van zijn zonde en straf door het te veranderen met zijn hand of zijn tong; en, indien hij te zwak is, dan door het te haten met zijn hart." En zijn uitspraak:

The one who knows the munkar such that it is not ambiguous to him has found a path to innocence from his sin and punishment by changing it by his hand or tongue; and, if he is too weak, then hating it by his heart.” And his statement:

Met andere woorden: degene die niet in staat is het met zijn hand en tong te veranderen en het met zijn hart verwerpt, is vrijgesteld van het begaan van de zonde van het met hen associëren.

I.e. the one who is unable to change it by his hand and tongue and rejects it by his heart is safe from associating with them in the sin

Namelijk degene die tevreden is met hun daden en hen volgt in het uitvoeren ervan, is noch onschuldig, noch veilig. In deze overlevering (Hadith) beval de Boodschapper ﷺ het verwerpen van de heerser en verplichtte dit via alle mogelijke middelen met de hand, op voorwaarde dat het niet uitmondt in strijd, oftewel minder dan het zwaard, of op welke wijze dan ook met de tong, oftewel door woorden of door het hart indien hij te zwak is om de hand of tong te gebruiken. Hij beschouwde degene die het niet verwerpt als een partner van de heerser in de zonde, toen hij zei dat degene die tevreden is met wat zij doen en dat opvolgt, noch onschuldig is, noch veilig van zonde. Deze afwijzing is echter alleen wanneer zij onrecht doen maar nog steeds regeren volgens de Islam. Indien zij de implementatie van de Islam verlaten en de regels van ongeloof (Kufr) implementeren, is de Shar’a niet tevreden met louter verwerping met de hand, tong en het hart, maar maakte zij de methode van het veranderen van wat zij doen, of hen (de heersers), het zwaard en de strijd. In de overlevering (Hadith) van Umm Salamah, die werd overgeleverd door Muslim,

I.e. the one who is pleased by their action and follows them in acting upon it is neither guiltless nor safe. In this hadith the Messenger (saw) commanded rejecting against the ruler and obliged it through any means possible by the hand on condition that it does not reach fighting i.e. less than the sword or the tongue in any way whatsoever i.e. by words or by the heart if he is too weak to use the hand or tongue. He considered the one who does not reject a partner to the ruler in sin when he said that the one who is pleased by what they do and follows upon that is neither guiltless nor safe from sin. However this rejection is only when they act wrong but still rule by Islam. If they leave the implementation of Islam and implement the rules of kufr, the Shar’a is not satisfied with mere rejection by hand, tongue and heart but it rather made the method of changing what they do, or them (the rulers), the sword and fighting. In the hadith of Umm Salamah which was narrated by Muslim,

En in de overlevering (Hadith) van Awf bin Malik, die werd overgeleverd door Muslim,

And in the hadith of Awf bin Malik which was narrated by Muslim,

En in een overlevering zeiden zij:

And in a narration they said:

En in Al-Bukhari van Ubadah bin As-Samit, die zei:

And in Al-Bukhari from Ubadah bin As-Samit who said

De begrijping van deze overlevering (Hadith) is dat wij de autoriteit betwisten met degenen die deze bezitten als wij openlijke ongeloof zien, en dat wij hen met het zwaard bestrijden en tegen hen vechten als zij het gebed niet voor ons verrichten. Dit, in relatie tot de heerser, is een metaforische uitdrukking (kinayah) voor het regeren naar de Islam; dat wil zeggen, zolang zij regeren naar de Islam, is er geen strijd, oppositie of geschil. Als zij regeren met iets anders dan de Islam, dan is het op dat moment verplicht om tegen hen te vechten, hen te opponeren en met hen in geschil te gaan. Op deze manier heeft de Islam de uitvoering van de publieke verantwoordelijkheden volledig gegarandeerd.

The understanding of this hadith is that we dispute the authority with those who possess it if we see open disbelief, and that we dispute with them by the sword and fight them if they do not establish the prayer over us. This, in relation to the ruler, is a metaphoric expression (kinayah) for ruling by Islam i.e. as long as they rule by Islam then there is no fighting, opposition or dispute. If they rule with other than Islam, then it is obliged at that very time to fight, oppose and dispute with them. In this way, Islam has completely guaranteed the execution of the public responsibilities.