Alle mensen zijn juridisch verantwoordelijk [mukallaf] met betrekking tot de rechtsregels [ahkām]; daarom wordt over de islamitische rechtsregel (Hukm shar’i) gezegd dat het de aanspraak van de Wetgever is met betrekking tot de daden van de dienaren. Er is in dit opzicht geen onderscheid tussen de moslim en de ongelovige (Kafir); zij worden allen aangesproken door de aanspraak [khitāb] van de Wetgever, en zij zijn allen juridisch verantwoordelijk wat betreft de rechtsregel (Hukm). Het bewijs hiervoor is de totaliteit van de teksten over deze zaak, die er allemaal duidelijk op wijzen dat de islamitische sharia gericht is tot alle mensen, ongeacht of zij moslim of ongelovige (Kafir) zijn. Allah (SWT) zegt

All the people are legally responsible [mukallaf] with respect to the legal rulings [ahkām]; thus it is said about the legal ruling [hukm shar’i] that it is the address of the legislator related to the actions of the servants. There is no distinction in this respect between the Muslim and the kāfir; all of them are addressed by the address [khitāb] of the legislator, and all of them are legally responsible in terms of the legal rule. The evidence for this is the totality of texts about this matter, all of which clearly indicate that the Islamic Shari’ah is addressed to all people, irrespective of their being Muslim or kāfir. Allah (swt) says

“Zeg: O mensheid! Voorwaar, ik ben de boodschapper van Allah voor jullie allen” (al-A’rāf: 158), en de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Ik ben gestuurd naar iedere rode en zwarte”, overgeleverd door Muslim, dat wil zeggen, naar alle mensen. Daarom is deze aanspraak algemeen voor alle mensen, inclusief de gelovige en de ongelovige.

“Say: O mankind! Verily, I am the messenger of Allah to you all” (al-A’rāf: 158), and the Messenger of Allah (saw) said, “I was sent to every red and black”, narrated by Muslim, that is, to all people. Hence this address is general to all people, including the believer and the disbeliever.

Men mag niet zeggen dat de aanspraak gaat over het geloof (Iman) in de islam en niet over de juridische regels [ahkām al-furu’iyyah], op de grond dat het een aanspraak is over de boodschap waarin het geloof (Iman) zit en niet het handelen naar de juridische regels. Dit is onjuist, omdat de boodschap algemeen is in die zin dat deze zowel het geloof (Iman) als de juridische regels omvat waarmee zij kwam. Het beperken van de aanspraak tot enkel het geloof (Iman) is een beperking zonder een beperkende oorzaak. Verder, als de bedoeling was dat alle mensen worden aangesproken met betrekking tot het geloof (Iman) in de islam en alleen de moslims worden aangesproken met de juridische regels, dan betekent dit in feite dat sommige mensen worden aangesproken met slechts enkele van de regels en dat zij niet worden aangesproken met de rest. Als het toegestaan zou zijn dat sommige mensen met sommige regels worden aangesproken, zodanig dat anderen van deze aanspraak worden uitgesloten, dan zou dit in alles wat de sharia bracht toegestaan zijn; dat wil zeggen, het soortgelijke zou toegestaan zijn in de fundamenten van de islam met betrekking tot het geloof (Iman), omdat wat toegestaan is in de juridische regels, ook toegestaan is in wat daarvan verschilt. En dit is onjuist, omdat de aanspraak duidelijk is,

It should not be said that the address is about Imān in Islam and not the legal rulings [ahkām al-furu’iyyah] on grounds that it is an address about the message which is Imān in it not acting by the legal rulings. This is incorrect because the message is general in that is includes both Imān as well as the legal rulings with which it came. To specify the address to Imān alone is to specify without a specifying cause. Further if the intent was that all the people are addressed with respect to Imān in Islam and only the Muslims are addressed with the legal rules this effectively means the addressing of some people with only some of the rulings and their not being addressed with the rest. If it were permitted that some people were addressed with some rulings such that others were excluded from this address, this would be permitted in everything the Shari’ah came with, that is, the like of it would be permitted in the foundations of Islam related to Imān, because what is permitted in the legal rulings is permitted in other than them, and this is incorrect because the address is clear,

Verder heeft Allah (SWT) alle mensen bevolen tot de rituele aanbidding, waardoor ook de ongelovigen worden meegerekend. Hij (SWT) zegt:

Further, Allah (swt) has commanded all people with the ritual worships, thus the disbelievers are included. He (swt) says

“En de bedevaart aan het Huis is een plicht die de mens aan Allah verschuldigd is” (āl-Imrān: 97). Deze verzen zijn expliciet in het feit dat Allah hen verantwoordelijk heeft gemaakt voor de juridische regels, omdat zij de ongelovigen aanspreken met de juridische regels, zodat zij daarvoor juridisch verantwoordelijk zijn. Indien zij niet verantwoordelijk waren voor de juridische regels, zou Allah hen niet hebben gedreigd met een zware straf voor het niet uitvoeren ervan, zoals in Zijn zeggen,

“And pilgrimage to the House is a duty that mankind owes to Allah” (āl-Imrān: 97). These verses are explicit that Allah has made them responsible for the legal rulings, because they address the disbelievers with the legal rulings, so they are legally responsible with respect to them. Had they not been responsible for the legal rulings Allah would not have threatened them a severe punishment for not performing them, such as in His saying,

Wat betreft de (goddelijke) aansprakelijkheid, dan is er geen twijfel dat de ongelovigen worden aangesproken met de juridische regels. Wat betreft hun feitelijke uitvoering van deze juridische regels, de toepassing van deze juridische regels op hen door de staat, en het dwingen van hen om deze uit te voeren, dan zijn daar verdere details over.

With respect to the (divine) address then there is no doubt that the disbelievers are addressed with the legal rulings. As for their actual performance of these legal rulings, the application of these legal rulings upon them by the state, and its forcing them to perform them, there are further details.

Wat betreft het handelen naar de juridische uitspraken door henzelf zonder te worden gedwongen, zijn er twee scenario's. Als de islam een voorwaarde is, door een juridische tekst, bij de uitvoering van de betreffende juridische uitspraken, zoals het gebed, het vasten, de hadj, de armenbelasting (Zakah), andere rituele aanbiddingen en dergelijke, dan is het hen niet toegestaan deze uit te voeren, en zij moeten worden verhinderd deze uit te voeren, omdat de islam een voorwaarde is voor deze juridische uitspraken, en zij zijn dus niet toegestaan met ongeloof (Kufr). Voorbeelden hiervan zijn de getuigenis van de ongelovige in financiële zaken zoals de lening, en het feit dat ongelovigen een heerser of rechter over moslims zijn. Geen van deze, en dergelijke juridische uitspraken waarbij een juridische tekst het niet heeft toegestaan voor de ongelovige (Kafir) door de islam als voorwaarde voor hun uitvoering te stellen, is toegestaan om door de ongelovigen te worden uitgevoerd. Wat betreft al die juridische uitspraken waarin de islam geen voorwaarde is voor uitvoering, zoals het vechten van de ongelovigen met de moslims en de juridische getuigenis in contracten zoals handel en geneeskunde, zij mogen deze uitvoeren als zij daarvoor kiezen. Dit heeft betrekking op het uitvoeren van de handelingen uit eigen beweging. Wat betreft het worden gedwongen door (de uitvoerende macht van) de staat, dan zijn er twee scenario's. Als de juridische uitspraken van de soort zijn die als een algemene aanspreekvorm kunnen dienen, onvoorwaardelijk van de voorwaarde van geloof (Iman), zodanig dat de islam geen voorwaarde is voor uitvoering, of zij behoren tot die zaken waarvoor de ongelovigen stilzwijgend toestemming hebben gekregen om ze niet uit te voeren, dan worden zij in deze twee gevallen niet gedwongen om ze uit te voeren. Zo straft de kalief de ongelovigen niet voor het niet aannemen van de islam – behalve als zij behoren tot de polytheïsten van Arabië, anders dan de Ahl al-Kitāb – vanwege Zijn (SWT) zeggen:

As for their acting on the legal rulings by themselves without being forced, there are two scenarios. If Islam is a condition, by a legal text, in the performance of the legal rulings in question, like the prayer, fasting, Hajj, Zakāt, other ritual worships and the like, then it is not permissible for them to perform them, and they are to be prevented from performing them, because Islam is a condition for these legal rulings, and thus they are not permissible with kufr. Examples of this include the testimony of the disbeliever on financial matters like the loan, and the disbelievers’ being a ruler or judge over Muslims. None of these, and the like of them of the legal rulings which a legal text has not permitted for the kāfir by making Islam a condition for their performance, are allowed to be performed by the disbelievers. As for all those legal rulings in which Islam is not a condition of performance, like the disbelievers fighting with the Muslims and the legal testimony in contracts like trade and medicine, they are allowed to perform them if they choose to do so. This is with respect to their performing the actions of their own accord. As for their being forced by (the executive authority of) the state, then there are two scenarios. If the legal rulings are of the kind which can as a general address, unqualified by the condition of Imān, such that Islam is not a condition of performance or they are of those which the disbelievers were tacitly approved for not performing, then in these two cases they are not forced to perform them. Thus the Khalifah does not punish the disbelievers for their not adopting Islam - except if they are from the polytheists of Arabia other than the Ahl al-Kitāb – due to the His (swt) saying,

“Bevecht hen of zij zullen zich onderwerpen…” (al-Fath: 16), wat uitsluitend specifiek is voor de Arabische polytheïsten alleen. In gelijke zin mogen de ongelovigen niet worden bevolen te bidden of worden verhinderd in hun eigen gebed, vanwege de stilzwijgende goedkeuring van de Boodschapper ﷺ om bij hun aanbidding te blijven, en voor hun kerken die bestonden in Jemen, Bahrein en Najrān. Hij heeft de kerken van degenen die geen moslim werden, niet gesloopt. Dit toont aan dat zij moeten worden gelaten in hun geloof en aanbidding. Evenzo wordt de regeling van jihad niet op hen toegepast en worden zij niet gedwongen deze te verrichten, omdat het beoogde vechten in de verzen (Ayah) van jihad het bevechten van de kuffār als een soort is, en het is onvoorstelbaar dat een ongelovige (Kafir) zichzelf bevecht. Evenzo mogen zij niet worden gedwongen om zich te onthouden van alcohol, noch worden gestraft voor het consumeren ervan, omdat er christenen in Jemen waren die alcohol dronken en hen werd toegestaan dit te drinken, en omdat wanneer de metgezellen (Sahabah) gebieden veroverden, zij de kuffār niet verhinderden om alcohol te drinken. Hetzelfde geldt voor alle juridische regelingen waarbij de islam een voorwaarde is voor hun geldigheid, of waarvoor de Boodschapper ﷺ de kuffār toestond deze voort te zetten, of waarover de metgezellen (Sahabah) instemden met het laten uitvoeren hiervan door de kuffār. In al deze gevallen mogen de ongelovigen niet worden gedwongen deze uit te voeren, noch worden deze regels door de kalief op hen toegepast. Echter, die juridische regelingen die dat niet zijn, dat wil zeggen, de islam is geen voorwaarde voor hun geldigheid, en er is geen juridische tekst gekomen die aantoont dat ze niet op de kuffār toegepast mogen worden, dan worden zij gevraagd deze uit te voeren. Deze regels moeten op hen worden toegepast en zij moeten worden gedwongen deze uit te voeren, en worden gestraft voor het nalaten ervan. Dit komt doordat de ongelovigen in de basis worden aangesproken door de juridische aansprakelijkheid, en in het geval dat er geen tekst is om een regeling te conditioneren aan de vereiste van geloof (Iman) of om hen het niet-uitvoeren toe te staan, dan blijft de oorspronkelijke algemene aansprakelijkheid behouden in zijn algemeenheid, waardoor zij worden ingesloten. Daarom worden de ongelovigen (Kafir) verplicht gehouden aan alle juridische regels, behalve die welke een juridisch bewijs als uitzondering op de algemene regel maakt. Het bewijs hiervoor is de uitvoering van deze juridische regels door de Boodschapper ﷺ bij de kuffār. Er is bevestigd dat de Boodschapper ﷺ met hen handelde volgens de islamitische juridische regels in zaken van transacties [muamalāt], en dat hij hen strafte voor misdaden (in overeenstemming met de islamitische regels voor dergelijke misdaden). Van Anas: "dat een Jood het hoofd van een slavin tussen twee stenen verbrijzelde, waarna haar werd gevraagd: 'wie heeft dit bij je gedaan, was het zovazovals of zovazovals?', totdat de Jood werd genoemd en zij haar hoofd knikte. De Jood werd gebracht en hij erkende zijn daad. De Profeet ﷺ beval dat hij gestraft moest worden, dus werd zijn hoofd met stenen verbrijzeld," overgeleverd door al-Bukhāri. Van Abu Salamah ibn Abd al-Rahmān en Sulaymān ibn Yasār, relaterend van enkele mannen van de helpers (Ansar): "dat de Profeet ﷺ tegen de Joden zei, beginnend bij hen: 'Laat vijftig mannen van jullie een eed zweren.' Zij weigerden, dus zei hij tegen de helpers (Ansar): 'Doe wat u recht geeft op uw aanspraak.' Zij zeiden: 'Zullen wij een eed zweren over een zaak die wij niet hebben getuige?' Dus de Boodschapper van Allah ﷺ legde het bloedgeld op de Joden omdat hij (het slachtoffer) onder hen werd gevonden," overgeleverd door Abu Dawūd. Van Jabir ibn Abdullah dat hij zei: "de Profeet ﷺ stenigde een man van (de stam van) Aslam, evenals een Joodse man en zijn vrouw," overgeleverd door Muslim. Deze overleveringen (Hadith) tonen aan dat de Boodschapper ﷺ de ongelovigen (Kafir) strafte zoals hij de moslims strafte, wat aangeeft dat zij gedwongen moeten worden om de juridische regels uit te voeren, en dat de juridische regels op hen moeten worden toegepast zoals ze op de moslims worden toegepast, en dat zij eraan gebonden zijn zoals de moslims gebonden zijn aan de juridische regels van transacties, straffen en andere juridische regels; en niets kan hiervan worden uitgesloten, behalve wat de openbaring zelf heeft uitgezonderd wat betreft de uitvoering, niet wat betreft de juridische aansprakelijkheid. Deze uitzonderingen zijn die regels waarin de islam een voorwaarde is voor hun geldigheid, en wat tekstueel is vastgesteld dat zij niet gedwongen mogen worden om deze uit te voeren.

Al deze verzen zijn een herinnering (en geen specificatie). Hetzelfde geldt voor de overlevering (Hadith) van de Boodschapper ﷺ: "Wie in Allah en het Laatste [Dagen] gelooft, laat hem dan goed spreken of zwijgen", overgeleverd door al-Bukhāri, Muslim en anderen. Dit alles is een herinnering aan het geloof (Iman), en geen voorwaarde voor juridische verantwoordelijkheid met betrekking tot de juridische regels. Daarom specificeert de conjunctie van de aanspreking met ‘O jullie die geloven’ deze niet voor de moslims, maar het is een herinnering aan hen aan hun geloof (Iman). Dienovereenkomstig blijft de aanspreking van juridische verantwoordelijkheid algemeen, inclusief zowel de ongelovigen als de moslims. Daarom worden de kuffār aangesproken met de gehele sharia, de fundamenten (geloofsovertuiging) evenals de vertakkingen (jurisprudentie), en de kalief wordt bevolen om alle juridische regels op hen toe te passen. Uitgesloten van de uitvoering, maar niet van de aanspreking, zijn die juridische regels waarvan de niet-uitvoering op de kuffār of waarvan de specificiteit voor de moslims is vastgesteld door een tekst uit de Qur'an of overlevering (Hadith). Alle andere juridische regels worden op de kuffār toegepast zoals ze op de moslims worden toegepast.

All these verses are a reminder (and not a specification). Likewise is the hadīth of the Messenger (saw), "Whosoever believes in Allah and the Last, then let him speak good or keep silent", narrated by al-Bukhāri, Muslim and others. All of this is a reminder of the Imān, and not a condition for legal responsibility with respect to the legal rulings. Therefore, the conjunction of the address with ‘O you who believe’ does not specify it for the Muslims, but it is a reminder to them of their belief. Accordingly, the address of legal responsibility remains general, including both the disbelievers and the Muslims. Hence the kuffār are addressed with the entirety of the Shari'ah, foundations (creed) as well as branches (jurisprudence), and the Khalifah is commanded to implement all the legal rulings upon them. Excluded from the implementation, but not the address, are those legal rulings whose non implementation on the kuffār or whose specificity to the Muslims is established by a text of the Qur’an or Hadīth. All other legal rulings are implemented upon the kuffar as they are implemented on the Muslims.