Abu Ubayd zei: ‘Wij vinden dat de overleveringen van de Boodschapper van Allah ﷺ en de kaliefen na hem met betrekking tot de verovering van gebieden drie regels bevatten: Het land waar de mensen de Islam op hebben aanvaard, zodat hun eigendom bij hen blijft, en het is het land van ushr en er is niets anders dat op hen rust. En het land dat door middel van een verdrag is veroverd tegen een specifieke grondbelasting (Kharaj), dus op hen rust wat zij in het verdrag zijn overeengekomen en niets meer dan dat is aan hen verschuldigd. En het land dat met geweld is ingenomen, wat hetgeen is waarover de moslims van mening verschilden. Sommigen van hen zeiden dat de weg daarvan de weg van oorlogsbuit (ghaneema) is, zodat het in vijfden wordt verdeeld en verdeeld. Dus vier vijfde wordt verdeeld onder degenen die het specifiek hebben veroverd en het resterende vijfde is voor degenen die door Allah (SWT) zijn genoemd. Sommigen zeiden dat de regel en de beschikking daarover voor de imam is; als hij vindt dat hij het in vijfden verdeelt en het verdeelt zoals de Boodschapper van Allah ﷺ deed in Khayber, dan kan hij dat doen. En als hij vindt dat hij het als buit (fai) behandelt, zodat hij het niet in vijfden verdeelt en niet verdeelt, maar dat het een vertrouwen (amanah) wordt voor moslims in het algemeen zolang het zo blijft, zoals Umar deed met de siwad (het land tussen de rivier Dajla en de Eufraat en de omgeving daarvan), dan kan hij dat doen. Dit zijn de regels voor land dat door verovering is geopend’ (de verwijzing van Abu Ubayd eindigt hier).

Abu Ubayd said: ‘We find that the traditions from the Messenger of Allah (saw) and the Khulafaa after him came regarding the conquest of lands with three rules: The land where people embraced Islam upon it so their property remains with them, and it is the land of ushr and there is nothing else in it upon them. And the land conquered by truce upon a specific kharaj, so upon them is what they made truce upon and nothing beyond that is obliged upon them. And the land taken by force which is the one Muslims differed upon. Some of them said that its way is the way of war booty (ghaneema) so it is divided into fifths and divided. So four-fifths becomes distributed between those who conquered it specifically and the remaining fifth for those named by Allah (swt). Some said that its rule and the consideration over it is for the Imam; if he sees that he divided it into fifths and divides it like the Messenger of Allah (saw) did in Khayber, then he can do that. And if he sees that he makes it booty (fai) so that he does not divide it into fifths and not divide it, but it becomes a trust for Muslims generally as long as it remains just as Umar did with the siwad (land between river Dajla and Euphrates and surrounding it) then he can do that. These are the rules of land which are opened by conquest’ (Abu Ubayds reference ends here).

Het land in de Islam, vanaf het moment dat Allah Zijn Boodschapper ﷺ stuurde tot de dag dat Allah de aarde en degenen die erop zijn erfgenaam wordt, is ofwel het land van ushr, ofwel het land van grondbelasting (Kharaj), ofwel het land van de wapenstilstand. Wat betreft het land van ushr: dit is het land waaruit ushr (tiende) of een halve tiende als armenbelasting (Zakah) wordt genomen van wat er op geproduceerd wordt, dus het is ushr-land. Het wordt zo genoemd in relatie tot de tiende die wordt genomen van de opbrengst van het land als armenbelasting (Zakah) daarop.

The land in Islam from the time Allah sent His Messenger (saw) until the day Allah inherits the earth and those upon it is either the land of ushr or the land of kharaj or the land of truce. As for the land of ushr, it is the land from which ushr (tithe) is taken or half-tithe as zakat from what is produced from it so it is ushri land. It is named that in relation to the tithe taken from the produce(r) of the land as zakat upon it.

Het omvat elk land waarvan de inwoners oorspronkelijk de Islam hebben aanvaard, zoals het land Al Madinah Al-Munawwarah of Indonesië. De mensen van Madinah in de dagen van de Boodschapper ﷺ en de Khulafaa na hem maakten geen uitzondering voor de tiende voor de armenbelasting (Zakah) van de producten van het land.

It includes every land whose inhabitants embraced Islam upon it originally like the land of Al Madinah Al-Munawwarah or Indonesia. The people of Madinah in the days of the Messenger (saw) and the Khulafaa after him did not except the tithe as zakat from the produce of the land.

Op dezelfde wijze omvat het land van ushr het gehele Arabisch Schiereiland, of de inwoners daarop de islam hebben aanvaard zoals in Madinah, of het met geweld is veroverd zoals Makkah. De Boodschapper van Allah ﷺ liet het land van Makkah aan de inwoners ervan en hij nam het niet van hen over. Dit gold voor de rest van het schiereiland, behalve wat toebehoorde aan de Joden. Dit komt doordat Allah van de Arabische polytheïsten niets accepteerde behalve de islam of het zwaard. Allah koos Zijn Boodschapper ﷺ uit onder hen en openbaarde de Qur'an in hun taal, zodat zij daarom beter in staat zijn om het te begrijpen en te vatten, dus beval Hij hen allen de islam, en wie de islam niet aanvaardt, wordt gedood. Hij accepteerde geen hoofdelijke belasting (Jizyah) van hen in ruil voor het behoud van hun religie, zodat Hij hen boven deze vernedering verhief. Hij accepteerde geen hoofdelijke belasting (Jizyah) op hun hoofden noch voerde Hij grondbelasting (Kharaj) in op hun landen; integendeel, Hij maakte het gehele Arabisch Schiereiland ushr-land, of de inwoners daarop de islam hebben aanvaard of het met geweld is veroverd. En Hij maakte de bewoners ervan moslims en beval de Boodschapper ﷺ om de Joden daaruit te verwijderen, zodat er niets binnenin overblijft behalve de religie (Deen) van de islam. Dienovereenkomstig werd er geen armenbelasting (Zakah) geheven, behalve de tiende van de oogst door de Boodschapper ﷺ, tot op dit uur.

Similarly the land of ushr covers all the Arabian Peninsula whether its inhabitants embraced Islam upon it like Madinah or it was conquered by force like Makkah. The Messenger of Allah (saw) left the land of Makkah to its inhabitants and he did not take it from them. This was the same for the rest of the peninsula except what was for the Jews. This is because Allah did not accept from the Arab polytheists except Islam or the sword. Allah chose His Messenger (saw) from among them and revealed the Qur’an in their language so therefore they are more capable to understand and comprehend it so He commanded them all with Islam and whoever does not embrace Islam is killed. He did not accept jizyah from them along with their remaining upon their religion so He honoured them above this humiliation. He did not accept jizyah upon their heads nor implements kharaj upon their lands; rather He made the whole Arabian Peninsula ushri land whether its inhabitants embraced Islam upon it or it was conquered by force. And He made its residents Muslims and commanded the Messenger (saw) to remove the Jews from it so that there does not remain within it except the deen of Islam. Accordingly there was no zakah taken except the tithe on the produce by the Messenger (saw) until this hour.

Alle land dat door moslims met geweld van wapens is veroverd en door de imam is verdeeld onder de strijders, zoals het land van Khayber, wordt toegevoegd aan het ushri-land en wordt het ushri-land. Of wat de imam voor hen heeft vastgesteld op een deel ervan, zoals gebeurde met het leger van de moslims in Sham en Homs. Al-Ahwas bin Hakeem overleverde dat de moslims die Homs veroverden, het niet binnengingen, maar in plaats daarvan kamp opzetten bij de rivier Al-Irbid en daar woonden, waarna Umar het voor hen en Uthman heeft uitgevoerd. Zo is overgeleverd dat toen Allah (SWT) de moslims de overwinning gaf over Bilad AsSham en zij vrede sloten met de mensen van Damascus en Homs, zij het niet wensten binnen te gaan voordat zij hun overwinning hadden voltooid en zware slachtingen aanrichtten onder de vijand van Allah. Dus sloegen zij hun kamp op in de weide van Bardi tussen Al-Mizzah en de weide van Sha’ban, en de twee zijden van de weide van Muruj werden toegestaan aan de mensen van Damascus en hun opbrengst was niet voor iemand van hen, dus woonden zij daar. Deze informatie bereikte Umar en hij voerde het voor hen uit, en Uthman voerde het na hem uit. Het is nooit weggegaan bij de eigenaren zonder dat er grondbelasting (Kharaj) in zat; integendeel, de tiende werd betaald omdat het oorspronkelijk eigendom was van moslims en er geen grondbelasting (Kharaj) op werd opgelegd.

All land conquered by Muslims by force of weapons and divided by the Imam between the fighters such as the land of Khayber is joined to the land of ushri and becomes ushri land. Or what the Imam confirmed for them upon a part from it as happened with the Muslims’ army in Sham and Homs. Al-Ahwas bin Hakeem narrated that the Muslims who conquered Homs did not enter it but rather encamped upon the river Al-Irbid and lived there, so Umar executed it for them and Uthman. As it is narrated that when Allah (swt) gave the Muslims victory over Bilad AsSham and they made peace with the people of Damascus and Homs, they disliked to enter it before completing their victory and inflicted severe massacres over the enemy of Allah. So they encamped in the meadow of Bardi between Al-Mizzah and the meadow of Sha’ban, and the two sides of the meadow of Muruj were permitted for the people of Damascus and its produce not for anyone of them so they resided therein. This information reached Umar and he executed it for them, and Uthman executed it after him. It never departed from its owners without kharaj in it; rather tithe was paid as it was owned by Muslims originally and no kharaj was imposed upon it.

Vergelijkbaar verbonden aan het land van ushr, aangezien ushr-land de toewijzingen zijn die door de kalief aan de mensen zijn toegewezen uit het land dat met geweld is veroverd en waarvan de inwoners voor de moslims wegvluchtten, of dat in bezit was van de veroverde staat, haar heersers daarin, of hun familie of verwanten. Zoals het is overgeleverd van sommige mensen van Madinah uit de voorgaande sheikhs, dat het werd aangetroffen in de diwan van Umar bin Al-Khattab (ra), de eigendommen van Khosroes en de familie van Khosroes selecteerde; iedereen die uit zijn land vluchtte of op het slagveld werd gedood, en elk moeras of struikgewas. Umar zou uit dit land toewijzen aan degene aan wie het werd toegewezen en zou de tiende ervan innen, waardoor het ushr-land werd, ook al was het door de macht van de staat veroverd, aangezien het niet in de handen van zijn inwoners bleef. Er werd geen grondbelasting (Kharaj) op opgelegd; integendeel, de moslim bezat het oorspronkelijk door de toewijzing ervan aan hem door de imam.

Similarly attached to the land of ushr so that it because ushri land is the allotments allocated by the Khalifah to the people from the land conquered violently and its inhabitants left fleeing from Muslims or was owned by the conquered State, its rulers therein or their family or relatives. As it was narrated from some of the people of Madinah from the preceding sheikhs that it was found in the diwan of Umar bin Al-Khattab (ra) selected the properties of Khosroes and the family of Khosroes, everyone who fled from his land or was killed in the battlefield and every bog of water or thickets. Umar would allocate from this land to the one allocated and would take the tithe from it so it became ushri land even though it was conquered by the State’s power as it did not remain in the hands of its inhabitants. Kharaj was not imposed upon it; rather the Muslim owned it originally by its allocation to him by the Imam.

Hetzelfde geldt voor wat de imam heeft toegewezen aan iemand uit een land dat nog niet is veroverd; nadat Allah (SWT) het voor de gelovigen heeft geopend, wordt het buit voor degene aan wie het was toegewezen. Dit is vergelijkbaar met wat de Boodschapper ﷺ heeft toegewezen aan Tamim Ad-Dari, namelijk het land van Hibra, Hebron, Al-Martum en ‘Ainun in Al-Khalil. Toen Tamim Ad-Dari als gezant met zijn volk werd gestuurd, verzocht hij hem dat hij ﷺ deze gebieden aan hem zou toewijzen als Allah (SWT) ze voor de moslims zou openen, waarna hij ze aan hem toewees en een document voor hem opstelde met betrekking tot dat. Umar (ra) was een van de getuigen van dat document, dus toen Allah (SWT) het voor de moslims opende in de dagen van Umar (ra), vroeg hij ze op van Umar (ra), en Umar (ra) overhandigde ze aan hem als vervulling van de schenking van de Boodschapper van Allah ﷺ. Ook vergelijkbaar is wat de imam toewijst aan de mensen van de ushr-gronden zonder eigenaren, zoals de Boodschapper van Allah ﷺ Bilal bin Harith Al-Muzni het gehele Al-‘Ameeq toewees, wat het land nabij Madinah is en het land van ushr is.

Similarly what the Imam allocated to someone from the land not yet conquered, after Allah (swt) opens it for the believers then it becomes booty to the one it was allocated to. This is like the Messenger (saw)’s allocating to Tamim Ad-Dari the land of Hibra, Hebron, Al-Martum and ‘Ainun in Al-Khalil. When Tamim Ad-Dari was sent as an envoy with his people, he requested from him that he (saw) allocates him these areas if Allah (swt) opened them for the Muslims so he allocated them to him and wrote a book for him regarding that. Umar (ra) was among the witnesses upon that book so when Allah (swt) opened it for Muslims in the days of Umar (ra), he sought them from Umar (ra) and Umar (ra) handed it to him in fulfilment of the grant of the Messenger of Allah (saw). Also similar is what the Imam allocates to the people of the lands of ushr without owners, like the Messenger of Allah (saw) allocated Bilal bin Harith Al-Muzni the whole of Al-‘Ameeq which is the land close to Madinah and it is the land of ushr.

Alle onontgonnen grond die door mensen wordt gereactiveerd via welk type landbouw dan ook, is verbonden aan het land van ushr, zodat het op dezelfde wijze ushr-grond wordt, of het nu afkomstig is van het land van ushr, zijnde het Arabisch schiereiland of Indonesië, en elk land waarvan de inwoners de Islam hebben aanvaard, of het nu afkomstig was van het land van grondbelasting (Kharaj), zoals de landen van Irak, Sham, Egypte en andere landen die met geweld zijn veroverd. Er is overgeleverd van Jabir bin Abdullah (vrede zij met hem), die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei:

All uncultivated land which is revived by people via any type of cultivation is attached to the land of ushr so that it similarly becomes ushri land, whether it is from the land of ushr i.e. from the Arabian peninsula or Indonesia and any land whose inhabitants embraced Islam upon it or it were from the land of kharaj like the lands of Iraq, Sham, Egypt and other lands conquered by force. It has been narrated from Jabir bin Abdullah (ra) who said: The Messenger of Allah (saw) said:

Hij overleverde ook via de weg van Saeed bin Zyad dat de Profeet ﷺ zei:

He also narrated via the way of Saeed bin Zyad that the Prophet (saw) said:

Deze soorten land zijn allemaal ushri-gronden, en zij zijn niet verplicht behalve de tiende van de oogst indien het wordt bevloeid met water uit de hemel, of een halve tiende indien het wordt bevloeid vanuit putten, rivieren en (sawaqi). Dit verandert of wijzigt niet, zelfs niet als de eigenaren veranderen, omdat het kenmerk ongewijzigd blijft zonder verandering of wijziging, aangezien het land is waarvan de mensen de Islam hebben aanvaard daarop, of dat oorspronkelijk door een moslim werd bezeten, of dat zich op het Arabisch Schiereiland bevindt. Deze kenmerken blijven eeuwigdurend bestaan zonder te vervallen, zelfs als het wordt overgedragen van een moslim naar een ongelovige. Het kenmerk blijft erop van toepassing, dus het blijft verplicht om de tiende als armenbelasting (Zakah) over de oogst te betalen. Indien het niets voortbrengt, dan is er geen armenbelasting (Zakah) over. Daarom is er geen armenbelasting (Zakah) over woonland, tenzij het wordt bewerkt voor landbouw, of indien het wordt genomen voor handel, dan wordt het handelswaar; op dat punt is de armenbelasting (Zakah) over handelswaar verplicht.

These types of land are all ushri lands, and it is not obliged upon them except the tithe of the produce if it is irrigated by water from the sky or half-tithe if irrigated from wells, rivers and (sawaqi). This does not change or alter even if the owners change because its attribute remains without change or alteration as it is a land whose people embraced Islam upon it or a Muslim owned it originally or it is in the Arabian Peninsula. These attributes remain perpetually without passing away even if it is transferred from a Muslim to a disbeliever. The attribute remains compulsory upon it so it remains obligatory to pay the tithe as zakat upon the produce. If it does not produce then there is no zakat upon it. Hence there is no zakat upon the residential land except it is farmed or if it is taken for trade then it becomes merchandise of trade; at this point, the zakat of trading merchandise is obliged upon it.

Ushri-land is het (yameen) eigendom van de eigenaar, die de eigendom van de grond (neck) en de vruchten ervan bezit en alle soorten beschikkingen daarboven heeft, zoals kopen, handel, verpanding, schenking en bewind, net zoals het van hen wordt geërfd. Het wordt niet van hen afgenomen behalve met hun toestemming, en de Staat betaalt hen de prijs van de grond en het vruchtgebruik indien zij het van hen afneemt. Behalve het land dat door de imam is toegewezen aan individuen en het land dat door individuen is omheind door enig teken dat duidt op het in bezit nemen ervan; indien er drie jaar over gaat zonder dat het wordt gereactiveerd, geëxploiteerd of bewerkt, dan wordt het afgenomen van de hand van de eigenaar zonder dat de Staat iets aan hen betaalt, noch de prijs van de grond, noch de prijs van het vruchtgebruik. Dit komt doordat zij zich niet hebben verbonden om het doel te verwezenlijken waarvoor de toewijzing of omheining plaatsvond, namelijk het gebruiken van het land en het bewerken ervan door middel van planten en cultivatie. Zij verdienen het dus niet, en daarom heeft hun bezit van deze gronden geen doel. Daarom nam Umar bin Al-Khattab (vrede zij met hem) het land van Al-‘Ameeq af van Bilal bin Al-Harith Al-Muzni zolang hij niet in staat was het te bewerken, nadat hij tegen hem zei dat de Boodschapper van Allah ﷺ het niet aan hem had toegewezen om het voor de mensen af te sluiten, maar dat hij het slechts aan hem had toegewezen om er te werken, dus neem wat binnen jouw vermogen ligt om te bewerken en geef de rest terug. Bilal zei tegen hem: ‘Bij Allah, ik zal nooit iets doen. De Boodschapper van Allah ﷺ heeft het toegewezen.’ Umar zei: ‘Bij Allah, je zult het doen’, en hij nam het deel waarover hij niet in staat was tot bewerking in beslag zonder hem enigszins te compenseren, en hij verdeelde het onder de moslims. Hetzelfde wordt overgeleverd van Umar, zijn uitspraak op de minbar:

En hij zei:

And he said:

De consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) was dat wie zijn land drie jaar lang ongebruikt laat, het van hem wordt afgenomen en aan iemand anders wordt gegeven.

The Ijma’a of the Sahabah was contracted that whoever leaves unemployed his land for three years, it is taken from him and given to someone else.

Wat betreft het land van grondbelasting (Kharaj), dit is het land dat met geweld is veroverd door de kracht van de moslims en hun leger, maar het wordt niet verdeeld onder de strijders. In plaats daarvan laat de imam het in handen van de inwoners en legt hen grondbelasting (Kharaj) op. De oorsprong hiervan is dat toen Irak, Sham en Egypte werden veroverd in de dagen van Umar bin Al-Khattab (vrede zij met hem), de moslims hem vroegen om het onder hen te verdelen zoals de Boodschapper van Allah ﷺ Khayber verdeelde. De leiders van hen die de verdeling van het land vroegen, waren Bilal (vrede zij met hem), Abdurrahman bin Awf (vrede zij met hem) en Az-Zubayr (vrede zij met hem). Echter, Ali (vrede zij met hem) en Muadh (vrede zij met hem) vroegen Umar (vrede zij met hem) om het land niet te verdelen, en Muadh (vrede zij met hem) zei tegen Umar (vrede zij met hem), zoals Abu Ubayd overleverde in ‘Al-Amwal’, dat Umar (vrede zij met hem) naar Al-Jibaya kwam en van plan was het land onder de moslims te verdelen, waarop Muadh (vrede zij met hem) tegen hem zei: "Bij Allah, dit zal uitlopen op wat u niet wenst. Als u het vandaag verdeelt, zal het een groot bezit (ra’iy) worden in de handen van de mensen, waarna zij zullen vergaan totdat het zal leiden tot het bezit van één man en vrouw. Daarna zullen er mensen na hen komen die een belemmering voor de Islam zullen worden en niets zullen vinden, dus kijk naar een zaak die ruim zal zijn voor hun eerste en laatste." Bilal (vrede zij met hem) en zijn metgezellen waren standvastig in hun verzoek aan Umar (vrede zij met hem) totdat Umar (vrede zij met hem) zei: "O Allah! Wees mij voldoende tegenover Bilal en zijn volgelingen." Umar raadpleegde de emigranten (Muhajirun) en helpers (Ansar) hierover, en wat hij tegen hen zei was: "Ik ben van mening dat ik het land behoud en daarop grondbelasting (Kharaj) opleg en op hun nekken een hoofdelijke belasting (Jizyah) om te betalen, zodat het buit wordt voor de strijdende moslims, hun families en hen die na hen komen. Zien jullie deze grenzen? Het is noodzakelijk om mannen te hebben die zich nauw aan hen houden. Zien jullie deze grote steden zoals Sham, Al-Jazeera, Kufa, Basra en Egypte? Het is noodzakelijk om hen met legers te vullen en de betaling voor hen te regelen. Waaruit zouden zij betaald worden als ik de landen en de bezittingen verdeel?" Zij zeiden allen: "De mening is de uwe." ‘Hoe voortreffelijk is wat u heeft gedaan en wat u heeft overwogen.’ Hij leidde voor hen zijn mening af aan de hand van de verzen (Ayah) over de buit die in soera Al-Hashr kwamen, en daaronder:

As for the land of kharaj, it is the land conquered by force by the strength of the Muslims and their army, but it is not divided between the fighters. Rather the Imam leaves it in the hands of its inhabitants and imposes kharaj upon them. The origin in that is that when Iraq, Sham and Egypt were conquered in the days of Umar bin Al-Khattab (ra), the Muslims requested him to divide it between them as the Messenger of Allah (saw) divided Khayber. The head of those requesting the division of the land were Bilal (ra), Abdurrahman bin Awf (ra) and Az-Zubayr (ra). However Ali (ra) and Muadh (ra) requested from Umar (ra) not to divided the land, and Muadh (ra) said to Umar (ra) as Abu Ubayd narrated in ‘Al-Amwal’ that Umar (ra) came to Al-Jibaya and he intended to divide the land between the Muslims so Muadh (ra) said to him: By Allah, this will become what you dislike. If you divide it today it will become a great asset (ra’iy) in the hands of the people then they will perish until it will lead to be owned by one man and woman. Then there will come after them people who will become an obstacle for Islam and they do not find anything, so look to a matter which will be spacious for their first and last. Bilal (ra) and his companions were severe in seeking from Umar (ra) until Umar (ra) said: ‘O Allah! Be sufficient for me against Bilal and his followers.’ Umar consulted the Muhajireen and Ansar in this, and of what he said to them was: ‘I viewed that I retain the land and place upon it kharaj and upon their necks jizyah to pay so that it becomes booty for the Muslims fighters and families and those coming after them. Do you see these frontiers? It is necessary to have men adhere closely to them. Do you see these great cities like Sham, Al-Jazeera, Kufa, Basra and Egypt? It is necessary to fill them with armies and arrange pay for them. From where would they be paid if I divide the lands and the assets? They all said: The opinion is your opinion. How excellent is what you did and what you considered.’ He deduced for them for his opinion with the ayat of booty which came in Surah Al-Hashr and among them:

Hij concludeerde uit dit vers (Ayah) dat zij die zouden voortkomen uit de zonen van de metgezellen (Sahabah), de opvolgers (Tabi’un) en hun opvolgers, en zij die na hen zouden komen tot de Dag des Oordeels, recht hebben op deze buit.

He deduced from this ayah that those who would come from the sons of the Sahabah, the followers (tabi’in) and their followers, and those who would come after them until the Day of Judgement have a right upon this booty.

Overeenkomstig de overweging van Umar dat de noodzaak vereist om een permanente uitgave te creëren waaruit de kosten voor het leger worden betaald, salarissen worden uitgekeerd, het bestuur van het staatsbelang wordt bekostigd en behoeftige personen uit worden betaald. Deze uitgaven vereisen een permanente uitgave die niet eindigt. Zo gaven zijn denken en zijn begrip van de ayat over buit die in soera Al-Hashr kwamen hem ertoe om de verdeling van een veroverd land onder de moslims te voorkomen en het in handen van de inwoners te laten, en hen grondbelasting (Kharaj) op te leggen zodat het een permanente buit zou worden om aan het leger van de moslims en hun voordeel te worden besteed. Dit is de werkelijke betekenis die Umar (ra) ertoe leidde de grond niet onder de moslims te verdelen. Deze betekenis wordt uitgedrukt in de uitspraak van Umar:

Accordingly, the consideration of Umar that the necessity calls for creating permanent spending from where expense are paid for the army, salaries are withdrawn, administering the State’s interest expended from it and needy persons are paid from it always. These expenses require permanent spending which does not end. So his thinking and understanding of the ayat of booty which came in Surah Al-Hashr guided him to prevent the division of a conquered land between the Muslims and to leave it retained in the hands of its inhabitants, and to impose kharaj upon them so as to become permanent booty to be expended upon the Muslims’ army and their benefit. This is the real meaning which lead Umar (ra) not to divide the land between the Muslims. This meaning is expressed in Umar’s statement:

Hieruit is te begrijpen dat de kern van het land van grondbelasting (Kharaj) toebehoort aan alle moslims en voor hen behouden blijft; dat het in handen van de bewoners blijft, is enkel om het te bewerken en te exploiteren namens de moslims, op voorwaarde dat zij daarover grondbelasting (Kharaj) betalen in ruil voor het feit dat zij hun voordelen behouden en het exploiteren. Zij zijn niet de eigenaren van de kern ervan, maar zij hebben toestemming gekregen om het voordeel ervan te bezitten. Dienovereenkomstig is het de mening van sommige metgezellen (Sahabah) en vele mensen van kennis om dit land niet te kopen; onder hen zijn Umar (ra), Ali (ra), Ibn Abbas (ra), Abdullah bin Umar (ra), Al-Awzai’ (ra) en Malik (ra). Al-Awzai’ zei:

From here it is understood that the neck of the land of kharaj is owned by all Muslims and it is retained for them; its remaining in the hands of its inhabitants is only to cultivate and exploit it on behalf of Muslims on condition of their paying kharaj upon it in return for their remaining with their benefits in it and their exploiting it. They are not owners of its neck but they have been consented upon owning its benefit. Accordingly it is the view of some Sahabah and many people of knowledge not to purchase this land; among them are Umar (ra), Ali (ra), Ibn Abbas (ra), Abdullah bin Umar (ra), Al-Awzai’ (ra) and Malik (ra). Al-Awzai’ said:

Ash-Sh’abi overleverde dat Utbah bin Farqad land kocht aan de oevers van Al-Furrat om daar een klein irrigatiekanaal uit te graven. Hij meldde dit aan Umar (ra) en hij zei:

Ash-Sh’abi narrated that Utbah bin Farqad purchased land upon the river-banks of Al-Furrat to took from it a small channel of irrigation. He mentioned this to Umar (ra) and he said:

Zij verafschuwden het kopen van de Kharaj-grond van de mensen van dhimmah, aangezien de zeggenschap daarover bij de moslims blijft, en bovendien zou het kopen ervan van de mensen van dhimmah ertoe leiden dat de moslim Kharaj betaalt, wat zij beschouwden als een vernedering die van de moslims verwijderd moest worden, totdat zij zeiden: ‘Wie Kharaj accepteert, heeft ingestemd met vernedering en onderdanigheid.’ Er zijn echter andere metgezellen (Sahabah) en rechtsgeleerden (fuqaha) die er niets (fout) in zagen om te kopen, net zoals sommige van de metgezellen (Sahabah) kochten van het land van Jizyah, dus het is overgeleverd dat ibn Masoud land kocht van een Dahqan. En Ath-Thawri zei: ‘Als de imam de mensen van dwang bevestigt in hun gronden, dan erven en kopen zij deze.’ Vergelijkbaar hiermee is overgeleverd van ibn Sireen en Al-Qurtubi, en het is overgeleverd van Ahmad dat hij zei:

They disliked the purchasing of the kharaji land from the people of dhimmah as its neck is retained for Muslims, and also purchasing it from the people of dhimmah will make the Muslim pay kharaj and they considered the kharaj as humiliation which must be removed from the Muslims until they said: ‘Whoever accepts kharaj has consented to humiliation and submissiveness.’ However there are other Sahabah and jurisprudents (fuqaha) who saw nothing (wrong) in purchasing just as some of the Sahabah purchased from the land of jizyah so it is narrated that ibn Masoud purchased land from Dahqan. And Ath-Thawri said: ‘If the Imam confirms the people of force in their lands, they inherit and buy them.’ Similar to this is narrated from ibn Sireen and Al-Qurtubi, and it is narrated from Ahmad that he said:

Door een zorgvuldige bestudering van de realiteit van het land dat met geweld is veroverd en waar de inwoners op verblijven op voorwaarde dat zij daar grondbelasting (Kharaj) over betalen, is gebleken dat dit land door zonen van de vaderen is geërfd, generatie na generatie, zonder enige afwijzing van enige van de metgezellen (Sahabah) of enige moslim. Dit is een onomstotelijk bewijs dat kharaji-land wordt bewoond zoals ushri-land, met het verschil dat wat wordt geërfd in kharaji-land het permanente vruchtgebruik ervan is; de grond zelf wordt niet geërfd, aangezien deze toebehoort aan alle moslims. Wat betreft het vruchtgebruik, Umar bin Al-Khattab (ra) stemde ermee in dat de inwoners de permanente vruchten ervan tot aan het einde der tijden bezitten. Het vruchtgebruik is eigendom en wordt bewoond, en de eigenaar van het vruchtgebruik kan erover beschikken via alle soorten beschikkingen van handel, verpanding, legaat en andere soorten beschikkingen.

By careful examination into the reality of the land conquered by force and which its inhabitants reside upon on condition that they pay kharaj upon it, it is witnessed that this land has been inherited by sons from the fathers, generation after generation, without (any) rejection from any of the Sahabah or any Muslim. This is definite evidence that kharaji land is inhabited like ushri land, except that what is inherited in kharaji land is its permanent benefit; its neck is not inherited as it is owned by all Muslims. As for the benefit, Umar bin Al-Khattab (ra) consented to its inhabitants owning its permanent benefits to the end of time. The benefit is owned and inhabited, and the owner of the benefit can dispose in it via all types of dispositions of trade, pledge, bequest and other types of dispositions.

Dit is één aspect. Wat het tweede betreft, vernedering is niet inherent aan de grondbelasting (Kharaj), maar komt enkel voor bij de hoofdelijke belasting (Jizyah) die door het gezinshoofd wordt betaald, omdat de grondbelasting (Kharaj) op land enkel wordt betaald door de eigenaar van het land in ruil voor het toestaan van het eigendom van het vruchtgebruik van het land, waardoor het hem wordt vergemakkelijkt om het land te exploiteren en er voordeel uit te halen. Dienovereenkomstig komt de betekenis van vernedering en onderdanigheid hier niet in voor, aangezien het wordt betaald in ruil voor een voordeel. Er bestaat geen vernedering in ruil voor een voordeel. Zie je niet dat de huur die een persoon betaalt in ruil voor het voordeel van het bewonen van een huis of het handelen in een winkel, dat daar geen sprake is van enige vernedering? Dienovereenkomstig is de grondbelasting (Kharaj) op land enkel in ruil voor het bezit van het vruchtgebruik van het land, dus wordt het niet als vernedering beschouwd, en daarom is er geen vernedering verbonden aan degene die land met grondbelasting (Kharaj) koopt.

This is one aspect. As for the second, humiliation is not definite in kharaj but rather it is only in the jizyah on the head of the family because the kharaj of land is only paid by the owner of the land in exchange for consenting him in the ownership of the land’s benefit, thereby facilitating him to exploit the land and derive benefit from it. Accordingly it does not appear in it the meaning of humiliation and submissiveness as it is paid in exchange for a benefit. There does not exist humiliation in exchange for a benefit. Do you not see that the salary paid by a person in exchange for his benefiting with the residence of a house or trading in a shop, that there does not exist any humiliation within it? Accordingly the kharaj of land is only in exchange for owning the benefit of the land so it is not considered humiliation and hence no humiliation is attached to the one who purchases land of kharaj.