Veel mensen denken dat de dood, hoewel deze (slechts) één keer plaatsvindt, meer dan één oorzaak heeft. Zij zeggen dat de oorzaken variëren, maar dat de dood slechts één keer optreedt. Zij hanteren het standpunt dat de dood kan optreden door een terminale ziekte zoals bijvoorbeeld een pestepidemie, of dat het kan optreden door een steek met een mes, geraakt worden door een kogel, verbrand worden door vuur of het afhakken van het hoofd, enzovoort. Voor hen zijn dit allemaal directe oorzaken die tot de dood leiden, wat betekent dat de dood als gevolg daarvan optreedt. Daarom verklaren zij dat deze zaken de oorzaken van de dood zijn. Dienovereenkomstig treedt de dood op wanneer deze zaken plaatsvinden, en treedt zij niet op wanneer zij niet plaatsvinden. Dus, naar hun mening, treedt de dood op vanwege de aanwezigheid van deze oorzaken en niet omdat de levensduur [ajāl] is beëindigd, ook al zeggen zij met hun tongen dat de mens sterft vanwege zijn ajāl. De oorzaken van de dood zijn deze zaken en niet Allah (SWT), zelfs als zij met hun tongen zeggen dat Allah (SWT) Degene is die leven geeft en Degene die de dood veroorzaakt.

Many people think that death, even though it takes place (only) once, has more than one cause. They say the causes vary but death occurs only once. They take the view that death can occur from a terminal illness such as pestilence for example, or it may occur by the stabbing of a knife, being hit by a bullet, burned by fire or the head being chopped off etc. For them these are all direct causes which lead to death, that is, death occurs in consequence of them. That is why they proclaim these things are the causes of death. Accordingly, death occurs when these things take place, and it does not occur when they do not take place. So, in their view, death occurs due to the presence of these causes and not because the life-span [ajāl] has terminated, even though with their tongues they say man dies due to his ajāl. The causes of death are these things and not Allah  even if they say with their tounges that Allah  is the one who gives life and the one who cause death.

De waarheid is dat de dood er één is en de oorzaak ervan ook één is, namelijk het verstrijken van de ajāl, en dat het Allah (SWT) alleen is die de dood veroorzaakt en de directe oorzaak die de dood teweegbrengt Allah (SWT) is. Dat komt omdat iets om correct als een oorzaak te worden beschouwd, altijd het gevolg moet produceren, en het gevolg mag niet voortkomen behalve enkel door zijn oorzaak. Dit is in strijd met de voorwaarde, wat een specifieke voorwaarde is met bijbehorende omstandigheden waaronder iets gewoonlijk plaatsvindt, maar die ook kan falen om te gebeuren en niet plaatsvindt. Bijvoorbeeld, leven is de oorzaak van beweging bij dieren; wanneer leven in hen aanwezig is, kan beweging in hen worden waargenomen. Wanneer leven afwezig is, is de beweging eveneens afwezig. Ook bijvoorbeeld, energie is de oorzaak van de motor die in beweging wordt gezet. Wanneer de energie aanwezig is, start de motor; zonder energie is er geen beweging. Dit is in strijd met de regen in relatie tot de teelt van gewassen. Het is een van de voorwaarden waaronder planten groeien, maar het is niet de oorzaak. Dat komt omdat regen gewassen doet groeien, maar het kan regenen en er zijn geen gewassen. Gewassen kunnen groeien enkel door het vocht dat door de grond wordt vastgehouden, zoals de teelt in de zomer die groeit zonder enige regen. In hetzelfde opzicht, zelfs na het bestaan van de pest of nadat iemand is neergeschoten, kan de dood mogelijk niet optreden. De dood kan optreden zonder de aanwezigheid van een van deze zaken waaronder de dood gewoonlijk plaatsvindt.

The truth is that death is one and its cause is also one, namely, the termination of the ajāl, and that it is Allah  alone who causes death and the direct cause bringing about death is Allah . That is because for something to be correctly considered as a cause, it must always produce the effect, and the effect should not result except only by its cause. This is contrary to the condition which is a particular condition with related circumstances under which something usually takes place but which may also fail to transpire and not take place. For instance, life is the cause of movement in animals, when life exists within them movement can be perceived with in them. When life is absent the movement is absent as well. Also for example, energy is the cause of the motor being set in motion. When the energy is present the motor starts, without energy there is no motion. This is contrary to the rain in relation to the cultivation of crops. It is one of the conditions in which plants grow but it is not the cause. That is because rain allows crops to grow, but it may rain and there are no crops. Crops may grow due to only the moisture being retained by the land like the cultivation in the summer which grows without any rain. Similarly, even after the existence of plague or someone having being shot but death might not occur. Death may occur without the presence of any of these things under which death usually takes place.

Degene die de zaken volgt waaraan de dood ontstaat, en degene die de dood zelf volgt, kan dit zeker weten vanuit de realiteit. Hij zal namelijk vinden dat deze zaken – waaruit de dood normaal gesproken voortvloeit – aanwezig zijn, maar dat de dood niet volgt. Of de dood kan optreden zonder de aanwezigheid van een van deze zaken. Bijvoorbeeld, iemand kan fataal worden gestoken met een mes en alle artsen zijn het erover eens dat het fataal is. Vervolgens sterft de gestoken persoon niet, maar zijn wond geneest en hij knapt op. De dood kan ook optreden zonder enige duidelijke oorzaak, bijvoorbeeld als het hart van iemand plotseling stopt met kloppen zonder dat de aard van de toestand waarin het hart stopte duidelijk is voor de artsen na een gedetailleerd onderzoek. Dergelijke incidenten zijn talrijk en bekend bij de artsen. Veel ziekenhuizen in de wereld getuigen van duizenden van dergelijke incidenten. Er kan iets gebeuren dat gewoonlijk en definitief tot de dood leidt, maar dan sterft de persoon niet, en de dood kan plotseling optreden zonder enige duidelijke oorzaak. Daarom zeggen de artsen: voor patiënt zulk-en-zulk kan volgens de medische leer niets gedaan worden, hoewel hij kan opknappen, maar dit ligt buiten onze kennis. En zij zeggen: zulk-en-zulk loopt geen enkel risico en hij zal herstellen, maar hij passeert de gevarenperiode en dan verslechtert zijn situatie plotseling en hij sterft. Al deze zaken zijn realiteiten die worden waargenomen en gevoeld door mensen en artsen. Ze geven duidelijk aan dat deze zaken waaraan de dood plaatsvindt, geen oorzaken van de dood zijn. Want als zij de oorzaken van de dood waren, zouden zij niet falen (om consistent de dood te veroorzaken) en de dood zou niet optreden door een andere oorzaak, dat wil zeggen, de dood zou niet optreden zonder een waarneembare oorzaak. Het loutere feit dat zij falen om de dood te veroorzaken, zelfs als het slechts één keer is, en het loutere optreden van de dood zonder deze oorzaken, zelfs als het slechts één keer is, geeft definitief aan dat zij niet de oorzaken van de dood zijn, maar eerder omstandigheden waaronder de dood optreedt. De werkelijke doodsoorzaak die het gevolg voortbrengt is iets anders en niet datgene. Men zou kunnen zeggen: ja, deze zaken die plaatsvinden en waarin de dood plaatsvindt, zijn gewoonlijk omstandigheden en geen oorzaken, omdat ze er niet toe kunnen leiden dat de dood intreedt; er zijn echter oorzaken die worden gezien en gevoeld, waardoor de dood onvermijdelijk optreedt en niet uitblijft, dus dat is de doodsoorzaak. Bijvoorbeeld, het doorsnijden van de nek en het verwijderen van het hoofd daarvan resulteert onvermijdelijk in de dood, en zonder uitzondering. Wanneer de hartslag stopt, treedt de dood onvermijdelijk op, zonder uitzondering. Deze en andere dergelijke voorbeelden van lichaamsdelen van de mens, waardoor de dood onvermijdelijk optreedt, zijn de doodsoorzaak. Ja, het slaan op de nek is een van de omstandigheden van de dood maar geen doodsoorzaak, en het steken in het hart met een mes is een van de omstandigheden van de dood maar het is niet de doodsoorzaak, enzovoort. Maar onthoofding en het stoppen van de hartslag is een doodsoorzaak. Dus waarom zeggen wij niet dat dit de doodsoorzaak is?

Het antwoord hierop is dat het doorsnijden van de nek en het verwijderen van het hoofd van het lichaam niet door de persoon zelf gebeurt; het gebeurt niet door de nek zelf of het hoofd. Het gebeurt niet behalve door een externe factor. Het is dan niet juist om te zeggen dat het doorsnijden van de nek een oorzaak is. De vermoedelijke oorzaak is eerder hetgeen de snede heeft toegebracht en niet de snede zelf, omdat de snede niet vanzelf is ontstaan maar door een externe factor. Op dezelfde manier is het stoppen van de hartslag niet vanzelf gebeurd, maar moet er een externe factor zijn geweest. Het is daarom niet juist om te zeggen dat het stoppen van de hartslag een oorzaak is; eerder wat het hart deed stoppen wordt vermoed de doodsoorzaak te zijn en niet het stoppen van het hart zelf, omdat de dood niet vanzelf is ingetreden maar door een externe factor. Het is dus niet mogelijk dat onthoofding en het stoppen van de hartslag op zichzelf als de doodsoorzaak worden vermoed. Er is geen vermoedelijke doodsoorzaak behalve de externe factor.

The answer to this is that cutting the neck and removing the head from the body does not occur from the person; it does not occur from the neck itself or the head. It does not happen except by an external factor. It is then not correct to say that severing the neck is a cause. Rather the suspected cause is the thing that did the cutting and not the cutting itself because the cutting did not occur on its own but from an external factor. Similarly, the stopping of the heart beat did not occur by itself rather there must have been an external factor. It is not correct therfore to say that the stopping of the heartbeat is a cause; rather what caused the heart to stop is suspected of being the cause of death and not the stopping of the heart itself because death did not occur by itself but from an external factor. So it is not possible that decapitation and the stopping of the heartbeat can themselves be suspected of being the cause of death. There is no suspected cause of death except the external factor.

Bovendien heeft Allah (SWT) eigenschappen in de dingen geschapen. Wanneer de eigenschap afwezig is, dan is het effect niet meer aanwezig. Er zal geen eigenschap zijn zonder de aanwezigheid van het object, wat deel uitmaakt van zijn eigenschappen. Bijvoorbeeld, Allah (SWT) heeft in het oog de eigenschap van zicht geschapen, in het oor de eigenschap van gehoor, in de zenuwen de eigenschap van gevoel, in vuur de eigenschap van branden en in citroen de eigenschap van zuurheid, enzovoort. De eigenschap van een object is het natuurlijke resultaat van zijn bestaan. Het is vergelijkbaar met de kenmerken/eigenschappen. Bijvoorbeeld water, een van de natuurlijke kenmerken ervan is vloeibaarheid en deel van de eigenschappen ervan is dat het de dorst lest. De motor, bijvoorbeeld, een van de natuurlijke kenmerken ervan is beweging en deel van de eigenschap ervan is warmte. Het hart, een van de natuurlijke kenmerken ervan is hartslag en deel van de eigenschap ervan is leven. Dus het lessen van dorst, warmte en leven zijn de natuurlijke kenmerken van het object, hoewel ze deel uitmaken van zijn eigenschappen. De aanwezigheid van een eigenschap in een object is niet de oorzaak van de handeling die het effect ervan is. Daarom is de afwezigheid van een eigenschap niet de oorzaak van de afwezigheid van de handeling die het effect ervan is. Dit komt doordat de aanwezigheid van de eigenschap van branden in vuur niet voldoende is om brand te veroorzaken, dus kan het niet dienen als een oorzaak voor branden, aangezien de aanwezigheid van de eigenschap van branden in vuur geen oorzaak is voor het teweegbrengen van branden. Daarom is de afwezigheid van de eigenschap van branden in vuur niet de oorzaak van de afwezigheid van branden. Evenzo is de aanwezigheid van de eigenschap van leven in het hart niet genoeg om leven te produceren. Het is niet geschikt als een oorzaak voor leven, aangezien de aanwezigheid van de eigenschap van leven geen oorzaak is voor het produceren van leven. Daarom is de afwezigheid van de eigenschap van leven uit het hart niet de oorzaak van de afwezigheid van leven. Dienovereenkomstig mag er niet gezegd worden dat het verdwijnen van een object de oorzaak is van het verdwijnen van zijn eigenschappen. De oorzaak van het verdwijnen van de eigenschap van een object is eerder iets dat extern is aan het object zelf, (wat) de eigenschap doet verdwijnen en het object zonder zijn eigenschap achterlaat, of het object zelf doet verdwijnen samen met de eigenschap. Dus, hetgeen de eigenschap deed verdwijnen, of het object deed verdwijnen met de eigenschap, is de oorzaak van het verdwijnen van de eigenschap, en het object zelf is niet de oorzaak van het verdwijnen van zijn eigenschap. Daarom, ook vanuit dit oogpunt, namelijk vanuit het oogpunt dat het leven een eigenschap is van de aanwezigheid van het hoofd op het lichaam en een eigenschap is van de hartslag, mag er niet gezegd worden dat het verwijderen van het hoofd van de nek de oorzaak van de dood is, of dat het stoppen van de hartslag de oorzaak van de dood is. De vermoedelijke oorzaak is eerder datgene wat de eigenschap van de nek heeft verwijderd door deze te verwijderen, en van het hart door deze te doen stoppen. Het is niet het afsnijden van de nek of het stoppen van het hart. Daarom is het beschadigen van een ledemaat, dat wil zeggen het doorsnijden van de nek of het stoppen van de hartslag, niet de werkelijke oorzaak van de dood. Omdat het onmogelijk is dat er enige schade aan de ledemaat optreedt behalve door een externe factor, en omdat het leven een van de eigenschappen ervan is — dat wil zeggen de ledemaat — zal het niet verdwijnen behalve door een externe factor die het zal verwijderen — dat wil zeggen de eigenschap — of die de ledemaat zal verwijderen met de eigenschap ermee. In hetzelfde opzicht is de oorzaak van de dood niet de externe factor, omdat rationeel en vanuit de realiteit is bewezen dat de externe factor kan optreden zonder dat de dood plaatsvindt. De dood kan optreden zonder dat deze externe factor plaatsvindt, terwijl om een oorzaak te zijn, het gevolg onveranderlijk moet voortvloeien. Dus er blijft niets (te zeggen) dan dat de werkelijke oorzaak van de dood, die ongetwijfeld het gevolg voortbrengt, namelijk de dood, iets anders is dan deze zaken.

De geest is niet in staat om naar deze ware oorzaak geleid te worden, omdat deze niet via de zintuiglijke waarneming beoordeeld kan worden; daarom moet Allah (SWT) ons hierover informeren en deze kennis over de werkelijke oorzaak van de dood vestigen met een bewijs dat definitief is in authenticiteit en betekenis, zodat wij het kunnen geloven, aangezien dit (een zaak) is die verband houdt met de overtuigingen die niet bewezen kunnen worden behalve door definitief bewijs. In talrijke verzen (Ayāt) heeft Allah (SWT) ons geïnformeerd dat de oorzaak van de dood de beëindiging van de levensduur [ajāl] is en dat het Allah (SWT) is die de dood veroorzaakt. De dood vindt dus onvermijdelijk plaats vanwege de (beëindiging van de) ajāl, zonder uitzondering. De ajāl is dus de oorzaak van de dood en Degene die de dood veroorzaakt is Allah (SWT); Hij is Degene die de handeling van de dood teweegbrengt. Dit is vermeld in talrijke verzen (Ayāt). Hij (SWT) zegt,

The mind is not able to be guided to this true cause because it cannot be assessed through sense perception, therefore Allah  must inform us of it and establish this knowledge about the real cause of death with an evidence which is definite in authenticity and meaning so that we can believe it, because that is (a matter) related to the beliefs which are not proven except by the definitive evidence. In numerous ayāt Allah  has informed us that the cause of death is the termination of the life-span [ajāl] and that it is Allah  who causes death. So death occurs inevitably due to the (termination of the) ajāl without fail. So the ajāl is the cause of death and the one who causes death is Allah ; He is the one who actuates the act of death. This has been mentioned in numerous ayāt. He  says,

Dat wil zeggen, Hij heeft de dood voor een vastgestelde periode bepaald en een tijd vastgesteld die bekend is en die niet kan worden uitgesteld of vervroegd. Hij (SWT) zegt,

That is, he has decreed death for an appointed period and set time which is known and which cannot be delayed or advanced. He  says,

Dat wil zeggen, Hij (SWT) is Degene die de dood van de zielen veroorzaakt wanneer zij sterven, en dus is Hij (SWT) Degene die hetgeen waarmee zij leven, wegneemt. Hij (SWT) zegt,

That is, He  is the one who causes the souls’ death when they die, and so He  is the one who takes away the thing by which they have life. He  says,

Dat wil zeggen, Hij (SWT) is Degene die de schepping en het tot stand brengen van het leven initieert, en Hij (SWT) is Degene die de handeling en het optreden van de dood initieert. Hij (SWT) zegt,

That is, He  is the one who initiates the creation and bringing about of life and He  is the one who initiates the act and occurrence of death. He  says,

Allah (SWT) heeft dit gezegd als antwoord op de uitspraak van degenen die ongeloofden. Het vers (Ayah) luidt,

Allah  has said this in response to the saying of those who disbelieved. The ayah reads,

Dat wil zeggen, de zaak ligt in de handen van Allah (SWT). Hij kan de reiziger of de strijder in leven laten, maar degenen die in hun huis verblijven en zitten de dood laten sterven zoals Hij (SWT) wil. Hij (SWT) zegt,

That is, the matter is in the hands of Allah . He may allow the traveller or fighter to live but cause the one residing and sitting in his house to die as He  wills. He  says,

Dat wil zeggen, waar je je ook bevindt, de dood zal je inhalen, zelfs als je je in sterke vestingen bevindt. Hij (SWT) zegt,

That is, wherever you may be, death will catch you even if you are in strong fortresses. He  says,

Dit is als antwoord op de ongelovigen (Kafir). Allah (SWT) zegt dat zij tot hun Heer zullen terugkeren, dus Hij (SWT) zal hen doen sterven wanneer Hij (SWT) de engel van de dood stuurt om hun rūh te nemen. Het vers (Ayah) luidt,

This is in answer to the kuffar. Allah  is saying that they will return to their Lord, so He  will make them to die when He  sends the angel of death to take their rūh. The ayah reads,

Dat wil zeggen, zij nemen uw rūh, dus vindt de dood plaats wanneer de rūh wordt weggenomen. Hij  zegt,

That is, they take your rūh, so death takes place when the rūh is taken. He  says,

Dat wil zeggen, de dood waarvoor je vlucht en wegrent en waar je niet de moed voor hebt om het te wensen, uit angst dat je de kwade gevolgen van je ongeloof (Kufr) zult moeten ondergaan, je zult haar niet ontwijken, maar zij zal je ongetwijfeld treffen. Hij (ﷻ) zegt,

That is, the death from which you flee and run away from and which you do not have the courage to wish for, fearing that you will have to face the evil consequences of your kufr, you will not elude it but it will definitely meet you. He  says,

Dat wil zeggen, wanneer de levensduur die Allah (SWT) heeft bepaald tot een einde komt, kan deze geen moment worden uitgesteld of vervroegd. Hij (SWT) gebruikte het woord ‘uur’ als vertegenwoordiging van de kleinste hoeveelheid tijd. Hij (SWT) zegt,

That is, when the life-span which Allah  has decreed comes to a stop, it cannot be delayed or advanced for an instant. He  said ‘hour’ as being representative of the smallest amount of time. He  says,

Dat wil zeggen, Wij hebben de dood voor jullie bepaald en de toewijzing van voorziening tussen jullie verdeeld in verschillende en uiteenlopende maten zoals bepaald door Onze Wil, zodat jullie leeftijden verschillen in lang, kort of gemiddeld. Deze en andere verzen die van onbetwistbare authenticiteit en betekenis zijn en slechts één betekenis aangeven, namelijk dat Allah (SWT) Degene is die werkelijk leven geeft en de dood veroorzaakt, zonder de aanwezigheid van enige oorzaken of gevolgen, en dat de mens niet sterft behalve door het einde van zijn ajal, en niet vanwege de omstandigheden waaronder het plaatsvond, waarvan hij denkt dat het de oorzaak van de dood is. Dus de oorzaak van de dood is enkel het einde van de levensduur en niet de omstandigheden waaronder de dood plaatsvond. Er mag niet gezegd worden dat de dood aan Allah (SWT) wordt toegeschreven in termen van schepping. Wat betreft de initiatie ervan, dat is door menselijke wezens of de oorzaken waaruit de dood voortvloeide, zoals Zijn (SWT) zeggen,

That is, we have decreed death for you and divided the allocation of provision between you in different and disparate measures as dictated by our Will so your ages differ in being long, short or medium. These and other verses which are of definite authenticity and meaning and indicate only one meaning, namely, that Allah  is the one who actually gives life and causes death, without the presence of any causes or effects, and that man does not die except by the termination of his ajal, and not due to the circumstances in which it occurred, which he thinks is the cause of the death. So the cause of death is the termination of the life-span only and not the circumstances in which the death occurred. It should not be said that death is attributed to Allah  in terms of creation. As for its initiation, that is by human beings or the causes from which the death resulted, such as His  saying,

En,

And,

En

And

Dit kan niet worden gezegd, omdat er hier aanwijzingen [qara'in] zijn die de initiatie van de handeling van Allah  naar de mens verleggen, wat zou betekenen dat Allah  het werpen, het openen van het hart voor de Islam, de vernauwing van het hart, leiding en misleiding heeft geschapen. Maar degene die deze feitelijk initieert is niet Allah , maar de mens. Deze aanwijzingen zijn rationeel en islamitisch (Shar’i). Zijn uitspraak ‘jij wierp [ramayta]’ betekent dat het werpen voortkwam uit de Messenger ﷺ, en omdat de straf voor het dwalen en de beloning voor het geleid worden door de Islam wijzen op de aanwezigheid van keuze aan de zijde van de mens, die kan kiezen voor de Islam of ongeloof (Kufr). Dit geeft aan dat degene die de handeling initieert de mens is. Als Allah  de initiator was geweest, dan zou Hij  de mens niet beloond of gestraft hebben. Ook is het zintuiglijk waarneembaar en begrijpelijk dat de Messenger ﷺ degene is die wierp, en dat het de mens is die leiding vindt door zijn verstand op de juiste wijze te gebruiken, en dat het de mens is die dwaalt door zijn verstand niet of op een onjuiste wijze te gebruiken. Dit is in tegenstelling tot de dood. Er is geen aanwijzing dat de initiatie van de dood van iemand anders komt dan Allah , en dat het gebeurt zonder de beëindiging van de ajal. Er is dus vastgesteld dat er geen waargenomen oorzaak voor de dood is, noch is er een islamitische (Shar’i) tekst die de betekenissen van de verzen afwijkt van hun duidelijke betekenis, of een aanwijzing die laat zien dat de initiator van de dood iemand anders is dan Allah . Zo blijven de verzen staan op de expliciete betekenis waarmee ze kwamen, volgens de aanwijzing van de Arabische taal en het Shar’, namelijk dat degene die de dood initieert Allah  is.

This cannot be said because here there are indications [qara'in] which divert the initiation of action from Allah  to the human being, which makes the meaning to be that Allah  created the throwing, opening of the heart to Islam, the constriction of the heart, guidance and misguidance. But the one who actually initiates these is not Allah  but the human being. These indications are rational and shar’i. His saying ‘you threw [ramayta]’ means that the throwing originated from the Messenger  , and because the punishment for going astray and reward for being guided by Islam indicates the presence of choice on the part of the human being, who can choose Islam or kufr. This indicates that the one who intiates action is the human being. If Allah  was the initiator then He  would not have rewarded or punished the human being. Also, it is sensorially perceivable and comprehendable that the Messenger  is the one who threw, and that it is the human being who finds guidance by using his mind in the correct manner and it is the human being who goes astray by not using his mind or using it in an incorrect manner. This is contrary to death. There is no indication that the intiation of death comes from anyone other than Allah  and that it occurs without the termination of the ajal. It is established then that there is no sensed cause for death, nor is there a shar’i text which diverts the meanings of verses from their clear meaning, or an indication which shows that the initiator of death is other than Allah . Thus the verses remain on the explicit meaning they came with according to the indication of the Arabic language and the shar’, namely, that the one who intiates death is Allah .