Twee gebeurtenissen vonden plaats tijdens de tijd van de metgezellen (Sahabah): de eerste is de burgeroorlog (Fitnah) met betrekking tot ‘Uthman en de tweede zijn de debatten die plaatsvonden tussen de geleerden (Ulama). Dit resulteerde in meningsverschillen over de soorten bewijsvoering uit de sharia, wat leidde tot de aanwezigheid van nieuwe politieke groepen, die op hun beurt weer leidden tot de aanwezigheid van verschillende juridische stromingen. Dat kwam doordat nadat ‘Uthman  werd vermoord en de bay’a (eed van trouw) van het kalifaat (Khilafah) aan ‘Ali ibn Abi Talib werd gegeven, met wie Mu’awiyya ibn Abu Sufyan in conflict kwam, er oorlog uitbrak tussen de twee facties die eindigde met het oordeel van de twee arbiters. Dit resulteerde in de vorming van nieuwe politieke groepen die voorheen niet bestonden. Deze groepen kregen nieuwe meningen. De meningen begonnen politiek met betrekking tot de kalief (Khalifah) en het kalifaat (Khilafah). Daarna omvatte het de meeste overige rechtsregels (ahkām). Er ontstond een groep moslims die ‘Uthman verafschuwde vanwege zijn beleid tijdens zijn kalifaat (Khilafah), die wrok koesterden tegen de acceptatie van arbitrage (tahkeem) door ‘Ali, en die boos waren op Mu’awiyyah omdat hij het kalifaat (Khilafah) met geweld had gegrepen. Zij kwamen daarom in opstand tegen hen allemaal. Hun visie was dat moslims de kalief (Khalifah) van de moslims louter op basis van hun eigen keuze moesten aanvaarden, zonder dwang of geweld. En dat wie ook in aanmerking komt voor het kalifaat (Khilafah), bevoegd is om de kalief (Khalifah) te zijn. Moslims moeten hem bay’a geven en het kalifaat (Khilafah) wordt aan hem verbonden door de eed van trouw, zolang hij een man, moslim en rechtvaardig is, zelfs als hij een Ethiopische slaaf was, en dat gehoorzaamheid aan de kalief (Khalifah) niet verplicht is, tenzij zijn zaken binnen de grenzen van de Qur’ān en de profetische traditie (Sunnah) vallen. Deze mensen namen geen rechtsregels over die werden gerapporteerd in een overlevering (Hadith) die werd overgeleverd door ‘Uthman, ‘Ali, Mu’awiyya, of als een overlevering (Hadith) werd overgeleverd door een metgezel (Sahabi) die een van hen steunde. Zij verwierpen al hun overleveringen (Hadith), meningen en juridische uitspraken, en gaven de voorkeur aan wat werd overgeleverd door hen die zij goedkeurden. Zij hielden enkel rekening met hun eigen meningen en hun eigen geleerden, met uitsluiting van anderen. Zij hadden hun eigen islamitische jurisprudentie (Fiqh) en zij worden de Khawarij genoemd. Een andere groep die uit de moslims voortkwam, aanbad ‘Ali ibn Abi Talib en hield van zijn afstammelingen. Zij namen het standpunt in dat hij en zijn afstammelingen een groter recht op het kalifaat (Khilafah) hadden dan wie dan ook, en zij geloofden dat hij de wasi (vertrouwenspersoon) was aan wie de Boodschapper ﷺ het kalifaat (Khilafah) na hem had nagelaten. Zij verwierpen vele overleveringen (Hadith) die door de meerderheid van de metgezellen (Sahabah) over de Boodschapper ﷺ waren overgeleverd. Zij vertrouwden niet op de opvattingen van de metgezellen (Sahabah) en hun juridische uitspraken. Zij vertrouwden uitsluitend op de overleveringen (Hadith) die werden overgeleverd door hun imams en de familie van de Profeet ﷺ, en vertrouwden op de juridische uitspraken die uit hen voortkwamen. Zij hadden hun eigen islamitische jurisprudentie (Fiqh) en zij zijn de Shi’a. Wat de meerderheid van de moslims betreft, zij namen de meningen niet over die door de eerder genoemde groepen werden aangenomen. Zij namen het standpunt in dat de eed aan een kalief (Khalifah) uit de Quraysh gegeven moest worden indien een dergelijk persoon werd gevonden, en zij toonden zonder enige uitzondering grote respect, affectie en loyaliteit aan alle metgezellen (Sahabah). En zij interpreteerden de geschillen tussen hen als zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) in speculatieve sharia-regels die niet verbonden waren aan geloof (Iman) of ongeloof (Kufr). Zij zouden elke authentieke overlevering (Hadith) die door een Sahabi was overgeleverd als bewijs gebruiken, zonder enige discriminatie tussen de metgezellen (Sahabah). Aangezien voor hen alle metgezellen (Sahabah) betrouwbaar waren, accepteerden zij alle fatwa's en meningen van de metgezellen (Sahabah). Hierdoor kwamen hun ahkām niet overeen met de ahkām van de andere politieke groepen in een aantal onderwerpen, vanwege hun onenigheid met betrekking tot de rechtsregel (Hukm), de methode van istinbat (afleiding van regels) en in de soorten bewijzen.

Two events took place during the time of the Sahabah: The first is the civil war (fitna) regarding ‘Uthman and the second are the debates which took place between the ‘‘Ulamā. This resulted in disagreements over the types of Sharī’ah evidences which led to the presence of new political groups which in turn led to the presence of various juristical schools of thought. That is because after ‘Uthman  was murdered and the bay’a (pledge) of the Khilafah was given to ‘Ali ibn Abi Talib with whom Mu’awiyya ibn Abu Sufyan disputed and war broke out between the two factions and ended with the judgement of the two arbitrators. This resulted in the formation of new political groups which had not existed before. These groups came to have new opinions. The opinion began politically concerning the Khalifah and the Khilafah. Then it included most of the remaining ahkām. A group of Muslims arose who loathed ‘Uthman for his policies during his Khilafah and they resented Ali’s acceptance of arbitration (tahkeem) and they were angry over Mu’awiyyah for seizing the Khilafah by force. So they rebelled against all of them. Their view was that Muslims should give pledge to the Khalifah of the Muslims purely according to their choice without coercion or force. And that whoever qualifies for the Khilafah he is eligible to be the Khalifah. Muslims should give bay’a to him and the Khilafah will be contracted to him by the pledge as long as he is a man, Muslim and just even if he was a Ethiopian slave, and that obedience to the Khalifah is not obliged except if his matter was within the limits of the Qur’ān and Sunnah. These people did not take rulings reported in hadīth narrated by ‘Uthman, Ali, Mu’awiyya or if a hadīth was narrated by a Sahabi who supported any one of them. They rejected all of their ahadīth, opinions and legal verdicts and they outweighed what was narrated by those they approved of. They only considered their opinions and their own scholars to the exclusion of others. They had their own fiqh and they are called the Khawarij. Another group from the Muslim arose which adored ‘Ali ibn Abi Talib  and loved his descendants. They took the view that he and his descendants had greater right to the Khilafah over anyone else and they believed he was the wasi (trustee) to whom the Messenger  bequeathed the Khilafah after him. They rejected many ahadīth narrated about the Messenger  by the majority of the Sahabah. They did not depend on the views of the Sahabah and their legal verdicts. They only relied on the ahadīth narrated by their imams and the family of the Prophet  and relied on the legal verdicts originating from them. They had their own fiqh and they are the Shi’a. As for the majority of the Muslims they did not adopt the opinions adopted by the aforementioned groups. They took the view that the pledge should be given to a Khalifah from Quraysh if such a person was found, and they conveyed without a single exception, great respect, affection and loyalty to all the Sahabah. And they interpreted the disputes between them as being Ijtihād in speculative Sharī’ah rules which were not linked to belief (imān) or disbelief (kufr). They would use as proof every authentic hadīth narrated by a Sahābi without any discrimination between the Sahabah. Since for them all of the Sahabah were trustworthy and they accepted all the fatwas and opinions of the Sahabah. Due to this their ahkām did not accord with the ahkām of the other political groups in a number of topics due to their disagreement regarding ruling, method of istinbat (inference of rules) and in the types of evidences.

Hieruit wordt duidelijk dat toen de burgeroorlog (Fitnah) plaatsvond, dit een juridische en politieke situatie creëerde die leidde tot meningsverschillen die impact hadden op de geschiedenis. De onenigheid ging echter niet over de sharia, maar over het begrip van de sharia. Daarom waren al de mensen die het oneens waren moslims, ook al oversteeg hun meningsverschil de furu’ en regels en reikte het tot de fundamenten, de bewijzen en de methode van afleiding.

From this it becomes clear that when the civil war (fitna) happened it created a jurisprudential and political condition which led to disagreements which had an impact on history. However the disagreement was not over the Sharī’ah but concerning the understanding of the Sharī’ah. That is why all of the people who disagreed were Muslims even though their disagreement exceeded the furu’ and rules to the foundations, evidences and the method of inference.

Wat betreft de debatten die plaatsvonden tussen de geleerden (Ulama), leidde dit tot juridische meningsverschillen, maar niet tot politieke meningsverschillen, omdat de onenigheid niet ging over de kalief, het kalifaat (Khilafah) of het regeringssysteem. Het ging over de regels en hun afleiding. De basis daarvan was dat er debatten en meningsverschillen plaatsvonden tussen bepaalde zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin), wat leidde tot een meningsverschil over de methode van afleiding (istinbat). In Madina vonden islamitische discussies betreffende de afleiding van regels plaats tussen Rabi’a ibn Abi ‘Abd al-Rahman en Muhammad ibn Shihab al-Zuhri, wat ertoe leidde dat veel rechtsgeleerden (Faqih) van Madina zich terugtrokken uit de sessies van Rabi’a, totdat zij hem de titel ‘Rabi’at ar-ra’i’ gaven. Iets soortgelijks gebeurde ook in Kufa tussen Ibrahim al-Nakha’i en al-Sha’bi. Uit deze debatten ontstonden een aantal meningen over de methode van het afleiden van regels, totdat de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin) verschillende methodologieën kregen in zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Halverwege de 2e eeuw A.H. werden deze verschillende methoden van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) duidelijk, evenals de meningsverschillen hierover, en werden er verschillende visies gevormd. De opvolgers (Tabi’un) stonden dicht bij een groep geleerden (Ulama) en zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin), waardoor zij hun methode gingen volgen. Voor hen die na hen kwamen, werd de omvang van de onenigheid echter groter. De redenen voor hun meningsverschillen beperkten zich niet tot het begrijpen van de teksten, maar breidden zich uit naar redenen die verbonden waren aan de bewijsvoering van de sharia en taalkundige betekenissen. Op deze wijze vonden hun meningsverschillen plaats in de furu’ (takken van de islamitische jurisprudentie (Fiqh)) en usul (principes van de islamitische jurisprudentie (Fiqh)). Zij vormden facties, waarbij elke factie zijn eigen school (mazhab) had. Hierdoor werden de mazhabs gevormd. De scholen waren talrijk, meer dan vier, vijf, zes en meer. De onenigheid van de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin) over de methode van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) is toe te schrijven aan hun meningsverschil over drie kwesties: Ten eerste, de bronnen waaruit de regels van de sharia worden afgeleid. Ten tweede, de perceptie van de sharia-tekst en ten derde, onenigheid over bepaalde taalkundige betekenissen die worden toegepast bij het begrijpen van de tekst.

As for the debates which took place between the ‘Ulamā it led to juristic disagreements but did not lead to political disagreements because the disagreement was not over the Khalifah, the Khilafah or the ruling system. It was over the rules and their deduction. The basis of that was that debates and disagreements took place between the certain mujtahidin which led to a disagreement over the method of inference (istinbat). In Madina Islamic discussions concerning the deduction of rules took place between Rabi’a ibn Abi ‘Abd al-Rahman and Muhammad ibn Shihab al-Zuhri which led many fuqaha (jurists) of Madina to withdraw from Rabi’a’s sessions until they came to give him the title of ‘Rabi’at ar-ra’i’. A similar thing also happened in Kufa between Ibrahim al Nakha’i and al-Sha’bi. From these debates a number of opinions came to be formed about the method of deducing rules until the Mujtahidin came to have different methodologies in Ijtihād. In the middle of the 2nd century A.H these different methods of Ijtihād became apparent and so did the disagreements concerning them and various views were formed. The Tabi’in used to be close to a group of ‘Ulamā and mujtahidin so they came to follow their method. Though, for those who came after them the scope of the disagreement became wider. The reasons for their disagreement did not stop at the understanding of the texts but extended to reasons linked to Sharī’ah evidences and linguistic meanings. It was in this manner that their disagreements took place in the furu’ (branches of fiqh) and usul (principles of jurisprudence). They came to form factions, each faction had its own school (mazhab). Owing to this the mazhabs were formed. The schools were many, more than four, five, six and more. The disagreement of the mujtahidin over the method of Ijtihād is attributable to their disagreement around three issues: First, the sources from which the Sharī’ah rules are deduced. Second, the perception of the Sharī’ah text and third, disagreement over certain linguistic meanings which are applied in understanding the text.

Wat het eerste betreft, is dit toe te schrijven aan vier kwesties:

As for the first it is attributable to four issues:

1. De methode van het authenticeren van de profetische traditie (Sunnah) en het criterium waarnaar de ene overlevering boven de andere wordt verkozen, is omdat de authenticatie van de profetische traditie (Sunnah) de taak omvat van het authenticeren van de overlevering ervan en de wijze van overlevering. De zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin) verschilden van mening over de methode van authenticatie. Sommigen van hen stelden de massaal overgeleverde (Mutawatir) en bekende (mashhur) profetische traditie (Sunnah) als bewijs voor en gaven daar de voorkeur aan boven wat er was overgeleverd door de betrouwbare onder de rechtsgeleerden (Faqih). Dit betekende dat zij de bekende hadith (mashhur hadīth) dezelfde rechtsregel (Hukm) gaven als de massaal overgeleverde (Mutawatir) en dat zij deze gebruikten om het algemene (‘aamm) in de Qur’ān te specificeren. Er waren degenen die de voorkeur gaven aan datgene waarover de mensen van Madina unaniem overeenstemming hadden en de geïsoleerde overleveringen (khabar al ahad) negeerden die hiermee in strijd waren, en er waren degenen die als bewijs datgene aanvoerden wat rechtvaardige (‘udul) en betrouwbare (thiqat) overleveraars hadden overgeleverd, of zij nu van de rechtsgeleerden (Faqih) waren of niet, of zij nu uit de familie van de Profeet ﷺ kwamen of niet, en of het overeenkwam met de mensen van Madina of ertegenin ging. Onder hen waren degenen die de mening innamen dat overleveraars van de hadith niet in aanmerking kwamen, tenzij zij van hun imams waren. Zij hadden een specifieke methode in het overleveren van de hadith in de overweging en het gebruik ervan, en zij hadden specifieke overleveraars op wie zij vertrouwden, maar zij vertrouwden niet op anderen. Sommige zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin) verschilden van mening met betrekking tot de mursal hadith, wat is wat een Tabi’i rechtstreeks van de Profeet ﷺ overlevert terwijl de metgezellen (Sahabah) worden weggelaten. Onder de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin) waren er degenen die de mursal hadith als bewijs zouden gebruiken en er waren degenen die dat niet deden.

1. The method of authenticating the Sunnah and the criterion by which one narration is preferred over another and that is because the authentication of the Sunnah assumes the task of authenticating its narration and the manner of narration. The mujtahidin differed on the method of authentication. Some of them advanced the mutawatir (concurrent) and mashhur Sunnah as proof and outweighed whatever was narrated by the trustworthy amongst the fuqaha. This meant that they gave the mashhur hadīth the same hukm (value) of the mutawatir and they used it to specify the ‘aamm (general) in the Qur’ān. There were those who gave preponderance to what the people of Madina were unanimously agreed upon and disregarded the isolated ahadīth (khabar al ahad) which went against it and there were those who advanced as evidence what upright (‘udul) and trustworthy (thiqat) transmitters narrated whether they were from the fuqaha or not whether they were from the family of the Prophet  or not and whether it agreed with the people of Madina or went against it. Amongst them there were those who took the view that hadīth transmitters are not to be considered except if they are from their imams. They had a specific method in transmitting the hadīth in its consideration and use and they had specific transmitters on which they relied but did not rely on others. Some mujtahidin differed with regards to the mursal hadīth which is what a Tabi’i narrates directly from the Prophet  while omitting the Sahabah. Amongst the mujtahidin there were those who would use the mursal hadīth as proof and there were those who did not.

Dus dit meningsverschil met betrekking tot de methode van het authenticeren van de profetische traditie (Sunnah) leidde ertoe dat sommigen een Sunnah als bewijs gebruikten die anderen niet gebruikten, en sommigen gaven de voorkeur aan een Sunnah die door anderen minder geprefereerd werd, en dit bracht het meningsverschil naar de wijze waarop de Sunnah als een bewijs voor de sharia wordt beschouwd. Zo vond het meningsverschil in de bewijzen van de sharia plaats.

So this disagreement regarding the method of authenticating the Sunnah led to some of them using a Sunnah as proof which the others did not use and some of them gave preference to a Sunnah which was of lesser preference to others and this took the disagreement to the manner in which the Sunnah is taken as a Sharī’ah evidence. So the disagreement in the Sharī’ah evidences took place.

2. Meningsverschillen met betrekking tot de juridische uitspraken van de metgezellen (Sahabah) en hun beoordeling. De zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin) en de imams verschilden van mening met betrekking tot de jurisprudentiële juridische uitspraken die voortkwamen uit individuele Sahabis. Er waren zij die een van deze fatwa's overnamen en zichzelf niet beperkten tot één specifieke, maar ook niet van hen allemaal afkeerden; en er waren zij die de visie innamen dat deze deelden als individuele jurisprudentiële juridische uitspraken voortvloeiend uit mensen die niet onfeilbaar zijn, waardoor de geleerde het recht heeft om een van de fatwa's over te nemen of juridische uitspraken te doen die tegen al deze uitspraken ingaan. Zij beschouwden deze als sharia-regels die zijn afgeleid en niet als sharia-bewijzen. Er waren ook zij die de visie innamen dat bepaalde metgezellen (Sahabah) onfeilbaar (ma’sum) waren en dat zijn visie moet worden beschouwd als een sharia-bewijs. Dus zijn uitspraken vormen de uitspraken van de Profeet ﷺ, zijn handelingen vormen de handelingen van de Profeet ﷺ en zijn instemming vormt de instemming van de Profeet ﷺ. Wat andere metgezellen (Sahabah) betreft, zij zijn niet onfeilbaar (ma’sum), dus hun visies mogen helemaal niet worden overgenomen, noch in de hoedanigheid van een sharia-bewijs noch in de hoedanigheid van een sharia-regel. Ook waren er zij die de visie innamen dat men niet van bepaalde metgezellen (Sahabah) mag overnemen vanwege hun deelname aan de burgeroorlog (beproeving (Fitnah)), terwijl men van degenen die niet deelnamen, wel kan overnemen. Als gevolg hiervan ontstond er een ander aspect van dit meningsverschil over de bewijzen.

2. Disagreement regarding the legal verdicts of Sahabah and their evaluation. The mujtahidin and the imams differed with regards to the jurisprudential legal verdicts which came from individual Sahabis. There were those who took any one of these fatwas and did not restrict themselves to any particular one but did not turn away from all of them either and there were those who took the view that they constituted as individual jurisprudential legal verdicts ensuing from people who are not infallible, so the scholar has the right to take any one of the fatwas or give legal verdicts which go against all of them. They viewed them as Sharī’ah rules which have been deduced and not as Sharī’ah evidences and there were those who took the view that certain Sahabah were infallible (ma’sum) and his view is to be takes as a Sharī’ah evidence. So his sayings constitute the sayings of the Prophet  and his actions constitute the actions of the Prophet  and his consent constitutes the consent of the Prophet . As for other Sahabah they are not infallible (ma’sum) so their views are not to be taken at all, neither in the capacity of a Sharī’ah evidence nor in the capacity of a Sharī’ah rule. Also, there were those who took the view that one should not take from certain Sahabah because of their participation in the civil war (fitna) and those who did not participate, one can take from them. Consequently, another facet of this difference of opinion arose about evidences.

3. Meningsverschillen in analogie (Qiyas). Sommige mujtahiddin verwierpen het gebruik van Qiyas als bewijs en zij ontkenden de status ervan als een bewijsvoering uit de sharia. Onder hen waren zij die Qiyas als een bewijs aanvoerden en het beschouwden als een bewijsvoering uit de sharia na de Qur’ān, de profetische traditie (Sunnah) en consensus (Ijma’). Echter, ondanks hun overeenstemming dat het een bewijs vormt, waren zij het oneens over wat kwalificeert als een grondreden (Illah) voor de rechtsregel (Hukm) en waarop Qiyas is gebaseerd. Als gevolg hiervan ontstonden de meningsverschillen rondom de bewijsvoeringen.

3. Disagreement in Qiyas (analogical deduction). Some mujtahiddin rejected the use of Qiyas as evidence and they disclaimed its status as a Sharī’ah evidence. Among them there were those who advanced qiyas as a proof and considered it a Sharī’ah evidence after the Qur’ān, Sunnah and ijma’ (consensus). However, despite their agreement that it constitutes a proof they disagreed as to what qualifies as an ‘illah (legal cause) for the hukm and on what qiyas is based. As a result the difference of opinion surrounding evidences arose.

4. Meningsverschil over consensus (Ijma’). De moslims waren het erover eens dat consensus (Ijma’) een bewijs is. Sommigen beschouwden de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) als een bewijs en sommigen zagen de consensus (Ijma’) van de familie van de Profeet ﷺ als bewijs. Sommigen zagen de consensus (Ijma’) van de ahl halli wal ‘aqd (de invloedrijke en leidende figuren) als bewijs en sommigen zagen de consensus (Ijma’) van de moslims als bewijs. Er waren degenen die consensus (Ijma’) als een bewijs beschouwden omdat het een overeenstemming over een mening vormde; dus als zij het over een zaak eens waren en een standpunt innamen, dan wordt dat beschouwd als een consensus (Ijma’) die als bewijs wordt gebruikt. En er waren degenen die de erkende consensus (Ijma’) als een bewijs beschouwden, niet omdat het een overeenstemming over een mening vormt, maar omdat het een bewijs onthult. De metgezellen (Sahabah), de familie van de Profeet ﷺ en de mensen van Madina hadden gezelschap met de Boodschapper ﷺ, zagen hem en zij zijn betrouwbaar (‘udul). Wanneer zij een sharia-mening hebben maar het bewijs ervan niet citeren, wordt hun mening beschouwd als het onthullen van de mening alsof deze door de Boodschapper ﷺ is geuit, of dat hij ernaar handelde of erover zweeg. Zo rapporteerden zij een rechtsregel (Hukm) maar rapporteerden zij niet het bewijs ervan omdat het breed bekend was onder hen. Daarom is de betekenis dat consensus (Ijma’) voor hen een bewijs vormt, dat het een bewijs onthult. Dat is de reden waarom hun overeenstemming en het herinneren aan elkaar en vervolgens het geven van hun mening niet als een consensus (Ijma’) wordt beschouwd. Integendeel, de consensus (Ijma’) is dat zij een mening zouden moeten geven zonder dat zij daarover tot een overeenstemming komen. Daarom ontstond er een ander meningsverschil met betrekking tot de bewijzen.

4. Disagreement over ijma’ (consensus). The Muslims agreed on the consideration that ijma’ is a proof. Some of them viewed the ijma’ of the Sahabah as a proof and some of them saw the ijma’ of the Prophet’s family as proof. Some saw the ijma’ of the ahl halli wal ‘aqd (the influential and leading figures) as proof and some saw the ijma’ of the Muslims as proof. There were those who viewed ijma’ as a proof because it constituted an agreement on an opinion, therefore, if they agreed on a matter and advanced a view then it is considered an ijma’ which is used as an evidence. And there were those who viewed the recognised ijma’ as a proof not because it constitutes an agreement on an opinion but because it reveals an evidence. So the Sahabah, family of the Prophet  and the people of Madina had companionship with the Messenger  and saw him and they are trustworthy (‘udul). When they hold a Sharī’ah opinion but do not cite its evidence, their opinion is considered as disclosing the opinion as having been stated by the Messenger  or he acted upon it or was silent about it. Thus, they reported a hukm but did not report its evidence due to it being widely known amongst them. Therefore, the meaning of ijma’ constituting a proof for them is that it reveals an evidence.That is why their agreement and reminding each other and then giving their opinion is not considered an ijma’. Rather the ijma’; is that they should give an opinion without reaching an agreement on it. Therefore another difference of opinion came regarding the evidences.

Deze vier kwesties hebben de kloof van onenigheid tussen de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin) vergroot. Ze worden niet beschouwd als meningsverschillen over de interpretatie van de tekst, zoals het geval was in de tijd van de metgezellen (Sahabah) en de opvolgers (Tabi’un), maar het ging verder dan dat en werd een meningsverschil over de methode van begrip. Met andere woorden, het wordt niet beschouwd als een meningsverschil over de regels, maar het oversteeg dat en werd een meningsverschil over de methode van het afleiden van regels. Daarom vinden we dat sommige zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin) de opvatting aanhangen dat de bewijzen van de sharia de Qur’ān, de profetische traditie (Sunnah), de uitspraak van imam ‘Ali , de consensus (Ijma’) van de familie van de Profeet ﷺ en het verstand zijn. Sommigen van hen namen de opvatting in dat de bewijzen van de sharia de Qur’ān, de profetische traditie (Sunnah), consensus (Ijma’), analogie (Qiyas), istihsan (juridische voorkeur), de fatwa van de metgezel (mazhab al-sahābi) en de sharia van de mensen van voorheen (shari’ min qablina) zijn. Sommigen waren van mening dat de bewijzen de Qur’ān, de profetische traditie (Sunnah) en consensus (Ijma’) waren, en er waren degenen die vasthielden aan de opvatting dat de bewijzen de Qur’ān, de profetische traditie (Sunnah), consensus (Ijma’), analogie (Qiyas), al-masalih al-mursala (overwegingen van algemeen belang) etc. waren... Daarom waren zij het oneens over de bewijzen van de sharia. Dit leidde tot de verschillen in de methodologie van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad).

These four issues have widened the rift of disagreement between the mujtahidin. They are not considered as disagreements over the understanding of the text as was the case in the time of the Sahabah and Tabi’een but it passed that and became a disagreement over the method of comprehension. In other words, it is not considered as a disagreement over the rules but it surpassed that and became a disagreement over the method of deducing rules. That is why we find some mujtahidin taking the view that the Sharī’ah evidences are the Qur’ān, Sunnah, saying of Imam ‘Ali , ijma’ of the family of the Prophet  and the mind. Some of them took the view that the Sharī’ah evidences are the Qur’ān, Sunnah, ijma’, qiyas, istihsan (juristic preference), the fatwa of the Sahābi (mazhab al-sahābi) and the Sharī’ah of the people of before (shari’ min qablina). Some of them were of the opinion that the evidences were the Qur’ān, Sunnah and ijma’ and there were those who held that the evidences were the Qur’ān, Sunnah, ijma’, qiyas, al-masalih al mursala (considerations of public interest) etc... That is why they disagreed about the Sharī’ah evidences. This led to the differences in the methodology of Ijtihād.

Wat betreft het tweede punt waaraan de verschillen in de methode van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) worden toegeschreven, dit is de wijze waarop de tekst van de sharia wordt beschouwd. Sommige van de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin) beperkten zichzelf tot het begrip van de uitdrukking die in de tekst van de sharia wordt vermeld, en zij hielden op bij de grenzen van de betekenissen die zij aangaven en beperkten zich tot deze betekenissen. Zij worden de Ahl al-hadīth genoemd.

As for the second issue to which the differences in the method of Ijtihād are attributed, it is how the Sharī’ah text is viewed. Some of the mujtahidin restricted themselves to the understanding of the expression mentioned in the Sharī’ah text and they stopped at the limits of the meanings they indicated and confined themselves to these meanings. They have been called the Ahl al-hadīth.

Sommigen van hen bestuderen de redeneerbare betekenis die de uitdrukking connoteert naast de schijnbare betekenis; zij werden Ahl ar-Ra’i genoemd. Het is van hieruit dat velen hebben gezegd dat de mujtahidin verdeeld zijn in twee groepen: Ahl al-hadīth en Ahl al-ra’i. Deze verdeling betekent niet dat de Ahl al-ra’i in hun wetgeving niet verwijzen naar de hadīth en dat de Ahl al-hadīth in hun wetgeving niet verwijzen naar ra’i (mening). Integendeel, zij maken allen gebruik van hadīth en ra’i (mening), omdat zij er allen over eens zijn dat hadīth een bewijsstuk van de sharia is en dat zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) met gebruik van ra’i bij het begrijpen van het begrijpelijke aspect van de tekst een bewijsstuk van de sharia is. Wat voor iedereen die dit nauwkeurig onderzoekt duidelijk wordt, is dat het onderwerp niet de voorstanders van hadīth of ra’i zelf zijn. Integendeel, de kwestie is het bewijs waarop het sharia-bewijs berust. Dat komt doordat de moslims vertrouwden op het Boek van Allah  en de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ, en indien zij dat niet expliciet vermeld vonden, hun eigen mening gebruikten om dit daaruit af te leiden. Dus de regel die duidelijk wordt vermeld, zoals:

Some of them study the reasoned meaning that the expression connotates apart from the apparent meaning, they were called as Ahl ar-Ra’i. It is from here that many have said that the mujtahidin are divided into two groups: Ahl al-hadīth and Ahl al-ra’i. This division does not mean that the Ahl al-ra’i in their legislation do not refer to the hadīth and that the Ahl al-hadīth in their legislation do not refer to ra’i (opinion). Rather, all of them take hadīth and ra’i (opinion) because all of them agree that hadīth is a Sharī’ah proof and that Ijtihād using ra’i in understanding the intelligible aspect of the text is a Sharī’ah proof. What becomes apparent to anyone who scrutinises this is that the subject is not the proponents of hadīth or ra’i themselves. Rather, the issue is the evidence on which the Sharī’ah evidence depends. That is because the Muslims relied on the Book of Allah  and the Sunnah of His Messenger , if they did not find that clearly stated they used their own opinion in deducing that from them. So the rule which is clearly stated like:

het bewijs ervan wordt beschouwd als het Boek van Allah (SWT) en alles wat duidelijk wordt vermeld in de overlevering (Hadith) zoals:

its evidence is considered the Book of Allah  and anything clearly stated in the hadīth such as:

Het bewijs daarvan wordt beschouwd als de overlevering (Hadith). Wat betreft alles wat hierbuiten valt, zoals het verbod op het verhuren van eigendom vanwege de oproep tot het gebed (Adhan) voor het vrijdaggebed, of zaken zoals veroverd land dat onder de controle komt van de staatskas (Bayt al-Mal) en het gebruik ervan door alle mensen enzovoort, dit wordt beschouwd als een mening (ra’i), zelfs als het gebaseerd is op de Qur’ān en de profetische traditie (Sunnah). Zij noemden alles wat geen duidelijke tekst had een mening (ra’i), zelfs als zij er naar handelden vanwege een algemene rechtsregel (hukm kulliy) of als het was afgeleid uit de Qur’ān en de profetische traditie (Sunnah). De waarheid is dat deze ra’i, die wordt toegepast via een algemene rechtsregel (hukm kulliy) of een algemeen principe, of die is afgeleid uit een begrip van de tekst die in de Qur’ān en de profetische traditie (Sunnah) wordt vermeld, geen mening wordt genoemd, maar eerder een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) is, aangezien het een uitspraak is die gebaseerd is op een bewijs, en het neerkomt op het naleven van het bewijs.

its evidence is considered the hadīth. As for anything other than this, like the prohibition of leasing property due to the azan of Jum’a prayer or such as the conquered land coming under the control of the bayt al-mal (treasury) and its use by all the people etc, it is considered an opinion (ra’i) even if it is based on the Qur’ān and Sunnah. So they called everything that did not have a clear text an opinion (ra’i) even if they acted upon it due to a comprehensive rule (hukm kulliy) or it was deduced from the Qur’ān and Sunnah. The truth is that this ra’i which is acted upon via a comprehensive rule (hukm kulliy) or general principle or it has been deduced from an understanding of the text mentioned in the Qur’ān and Sunnah it is not called an opinion but rather it is a Sharī’ah rule (hukm shar’i) since it is a statement based on an evidence, it constitutes adherence to the evidence.

De basis voor de verdeling van de mujtahidin in Ahl al-hadīth en Ahl al-ra’i komt voort uit het feit dat sommige rechtsgeleerden (Faqih) de fundamenten onderzochten waarop de afleiding (istinbat) was gebouwd. Het werd hen duidelijk dat de betekenissen van de sharia-regels begrijpelijk zijn en dat zij werden geopenbaard om de problemen van mensen op te lossen en om belangen (Maslahah) voor hen te verkrijgen en schade (mafasid) af te wenden die hen in de weg staat. Daarom is het essentieel om de teksten zo breed mogelijk te begrijpen, waarbij alles wat door de uitdrukking wordt aangeduid wordt omvat; op deze basis kwamen zij tot het begrip en het afwegen van de ene tekst ten opzichte van de andere, en maakten zij deducties voor kwesties waarvoor geen (duidelijke) tekst bestond. Bepaalde rechtsgeleerden (Faqih) richtten hun aandacht op het behoud van de overlevering door enkelingen (Khabar al-Ahad) en de fatwa's van de metgezellen (Sahabah). In hun afleidingen volgden zij het pad van het begrijpen van deze geïsoleerde overleveringen (Hadith) en verslagen over de metgezellen (Sahabah) binnen de grenzen van de teksten, en zij pasten deze toe op gebeurtenissen die plaatsvonden. Als gevolg hiervan ontstond er onenigheid over de overweging van teksten als bewijslast uit de sharia en of de grondreden (Illah) wel of niet in overweging genomen moest worden.

“Mijn moslimgemeenschap (Ummah) zal verdeeld worden in zeventig sektes, waarvan de zwaarste beproeving die van de mensen zal zijn die analogieën trekken voor de religie (Deen) op basis van hun eigen meningen, waarbij zij dat verbieden wat Allah heeft toegestaan en dat toestaan wat Allah heeft verboden.” [Recorded by Al-Bazzar and Tabarani in his Al-Kabeer]

“My Ummah will become divided into some seventy sects, the greatest will be the test of the people who make analogy to the deen with their own opinions, with it forbidding what Allah has permitted and permitting what Allah has forbidden” [Recorded by Al-Bazzar and Tabarani in his Al-Kabeer]

Deze overleveringen (Hadith) zijn expliciet in hun afkeuring van het gebruik van ra’i. De ra’i is echter niet dezelfde ra’i die wordt gehanteerd door de geleerden van ra’i, zoals de Hanafis. De te veroordelen ra’i is eerder het spreken over de sharia zonder enige autoriteit. Wat betreft de ra’i die gebaseerd is op een fundament van de sharia, geven de overleveringen (Hadith) en verslagen over de metgezellen (Sahabah) (athar) aan dat dit een regel van de sharia is en gebaseerd is op een verwerpelijke ra’i. De Profeet ﷺ heeft de rechter toegestaan zijn eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) uit te oefenen en heeft hem ingelicht over de beloning; zelfs als hij een fout maakt bij het uitoefenen van zijn eigen mening, krijgt hij één beloning, mits zijn doel was om kennis van de waarheid te vergaren en deze te volgen. De Profeet ﷺ beval de metgezellen (Sahabah) op de dag van de (slag bij) Ahzab (de confederaten) om het middaggebed (‘asr) in Bani Qurayza te verrichten. Sommigen oefenden hun eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) uit en baden onderweg; zij zeiden dat er geen sprake was van enige vertraging, maar dat wat hij ﷺ bedoelde was om snel voort te bewegen, en zo namen zij de betekenis in overweging. Anderen oefenden hun zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) uit en stelden het gebed uit tot Bani Qurayza. Zij verrichtten het ‘asr-gebed in de nacht, en zo namen zij de bewoordingen in overweging. De Boodschapper ﷺ accepteerde beide groepen, elk op basis van hun eigen mening. Mu’az overleverde dat toen de Boodschapper van Allah ﷺ hem naar Jemen stuurde, hij zei:

These ahadīth are explicit in their censure of the use of ra’i. However, the ra’i is not the same ra’i employed by the scholars of ra’i like the Hanafis. Rather the blameworthy ra’i is that of speaking about the Sharī’ah without any authority. As for the ra’i which is premised on a Sharī’ah basis, the ahadīth and reports about the Sahabah (athar) indicate that it is a Sharī’ah rule and based on an objectionable ra’i. The Prophet  has permitted the judge to exercise his own Ijtihād and informed him of reward, despite if he makes a mistake in exercising his own opinion, one reward, if his aim was to gain knowledge of the truth and follow it. The Prophet  ordered the Sahabah on the day of the (battle of) Ahzab (the confederates) to pray the mid-day (‘asr) prayer in Bani Qurayza. Some exercised their own Ijtihād and prayed on the way, they said it does not mention any delay rather what he  meant was to advance quickly, thus they took into consideration the meaning. The others exercised their Ijtihād and delayed the prayer until Bani Qurayza. They prayed the ‘asr prayer at night, thus they took into consideration the wording. The Messenger  accepted both groups, each one on its own opinion. Mu’az narrated ‘that when the Messenger of Allah  sent him to Yemen he said:

Dit is dus de ra’i waarop de fuqaha en de mujtahidin die ra’i verdedigden, voortgingen in het handelen naar de Sunnah (profetische traditie). Het is de ra’i die gebaseerd is op de tekst. Zij zijn ook de Ahl al-hadīth, zelfs als zij de Ahl al-ra’i werden genoemd. Zelfs de Hanafis, die beroemd zijn geworden als Ahl al-ra’i, stemmen ermee in dat de mening van Abu Hanifah is dat de overlevering (Hadith) anders dan de Sahih, namelijk de hasan overlevering (Hadith), meer recht heeft om gevolgd te worden dan qiyas of ra’i. Hij gaf dus voorrang aan de overlevering (Hadith) van qahqaha (hard gelach), ook al is deze hasan, boven qiyas en ra’i. En hij voorkwam het afhakken van de hand van een dief voor een diefstal waarvan de waarde minder is dan tien dirhams, terwijl de overlevering (Hadith) niet het niveau van Sahih bereikte, maar eerder hasan is, wat aangeeft dat ra’i voor hen een begrip van de tekst is. Zij gaven qiyas een lagere rang dan de hasan overlevering (Hadith), laat staan de overlevering (Hadith) die Sahih is. Dit geeft aan dat wat bedoeld wordt met ra’i het begrip van de tekst is, en de ra’i die gebaseerd is op de tekst. Dus de Ahl al-ra’i zijn ook Ahl al-hadīth.

So this is the ra’i on which the fuqaha and the mujtahidin who advocated ra’i proceeded on acting upon the Sunnah. It is the ra’i which is based on the text. They are also the Ahl al-hadīth even if they were called the Ahl al-ra’i. Even the Hanafis who have become famous as Ahl al-ra’i agree that the opinion of Abu Hanifah is that the hadīth other than the Sahih, i.e, the hadith hasan is more entitled to be followed than qiyas or ra’i. So he gave precedence to the hadīth of qahqaha (loud laughter), even though it is hasan, over qiyas and ra’i. And he prevented the cutting of the hand of a thief for a theft whose value is less than ten dirhams but the hadīth did not reach the level of Sahih rather it is hasan which indicates that ra’i for them is an understanding of the text. They gave qiyas a rank lower than the hasan hadīth let alone the hadīth which is Sahih. This indicates that what is intended by ra’i is the understanding of the text and the ra’i which is based on the text. So the Ahl al-ra’i are Ahl al-hadīth as well.

Wat betreft het derde punt dat leidde tot meningsverschillen over de methode van het afleiden van regels, dit heeft betrekking op bepaalde taalkundige betekenissen die worden toegepast bij het begrijpen van de tekst. Het meningsverschil tussen de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin) ontstond uit de stijlen van de Arabische taal en wat deze aangaven. Er waren zij die de opvatting hadden dat de tekst een bewijs is voor het vaststellen van de rechtsregel (Hukm) op basis van de expliciete bewoording (mantuq) en voor het bewijzen van het tegenovergestelde van deze rechtsregel (Hukm) op basis van de tegenovergestelde interpretatie (mafhum al-mukhalif), en er waren zij die de onbepaalde ‘aamm (algemene) beschouwden als definitief (qat’i) in de omgang met al haar onderdelen, en er waren zij die het als speculatief (zanni) zagen. Er waren zij die het algemene gebod beschouwden als gelijkwaardig aan een verplichting; zij wijken hier niet van af, behalve wanneer er een qarina (aanwijzing) is die het tegendeel aangeeft. Dus het gebod verplicht tot een handeling. En sommigen van hen hanteerden de opvatting dat een gebod slechts een verzoek was om een handeling te verrichten. Het is de qarina (aanwijzing) die verduidelijkt of het een verplichting is of iets anders. Als gevolg hiervan ontstonden er meningsverschillen over het begrijpen van de teksten, wat leidde tot meningsverschillen in de methode van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad).