De afleiding uit de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) is afhankelijk van het kennen van de taal van de Arabieren en het kennen van de verschillende onderverdelingen ervan, aangezien deze zijn neergezonden in de taal van de Arabieren. Allah Ta'ala zei: {In een duidelijke Arabische taal} 195 Soera Al-Shu'araa', daarom is het onvermijdelijk om de discussies over de taal en haar onderverdelingen te vermelden. En wat besproken zal worden uit de onderverdelingen van de uitspraak, is datgene wat uitsluitend gerelateerd is aan de afleiding van het vonnis, aangezien er in usul al-fiqh (islamitische jurisprudentie) geen noodzaak is om iets anders dan dat te bespreken. Bovendien zijn zowel de Kitaab als de profetische traditie (Sunnah) onderverdeeld in mededeling (khabar/nieuws) en compositie (inshaa'), echter de geleerde van de usul reflecteert enkel op de inshaa' zonder de khabar, omdat in de meeste gevallen de vonnissen daarin niet worden vastgesteld; hieruit volgt dat de uitspraak in de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) wordt onderverdeeld in: gebod (amr) en verbod (nahi), algemeen ('aamm) en specifiek (khaass), onbeperkt (mutlaq) en beperkt (muqayad), samenvattend (mujmal) en gedetailleerd (mubayan), nietiger (naasikh) en nietig gemaakt (mansoukh). Dienovereenkomstig is het onvermijdelijk om een discussie over de taal en deze onderverdelingen van de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) samen te vatten, om zo afleidingen uit de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) te kunnen maken met betrekking tot de shari'ah-vonnissen.

The inference from the Kitaab and the Sunnah depends on knowing the language of the Arabs, and knowing its divisions, because they are sent down in the language of the Arabs. Allah Ta'ala said: In an Arabic clarifier tongue) 195 Surat Al-Shu'araa', therefore it is inevitable to mention the discussions of the language and its divisions. And what would be discussed from the divisions of the saying is that which is related to the derivation of the verdict only, since there is no need to discuss other than that in usoul al fiqh. Further more both the Kitaab and the Sunnah are divided into tiding (khabar/news) and composition (inshaa'), however the scholar of the usoul ponders to the inshaa' only without the khabar because in most cases the verdicts are not established in it, from here the saying in the Kitaab and Sunnah is divided into: command (amr) and prohibition (nahi), general ('aamm) and special (khaass), unrestricted (mutlaq) and limited (muqayad), summed up (mujmal) and detailed (mubayan), abrogator (naasikh) and abrogated (mansoukh). Accordingly it is inevitable to summing up a discussion in the language, and in these divisions of the Kitaab and the Sunnah, to be able to infer from the Kitaab and the Sunnah over the shari'ahi verdicts.