Ten tweede: het is bevestigd dat wanneer de vers of verzen op Hem ﷺ werden neergedाald, Hij de schrijvers van de openbaring (Wahy) riep om ze op te schrijven, en Hij reciteerde ze aan een aantal moslims voor wie een doorslaggevend bewijs hun uitspraak zou vestigen, en Hij reciteerde ze aan de moslims die naar Hem toe kwamen of met Hem de gebeden bijwoonden; de praktische uitvoering van de recitatie van de Qur’aan is dus dat deze niet aan één persoon werd gereciteerd, maar aan een massa moslims, zodat degenen die het hoorden de mate van massaal overgeleverd (Mutawatir) bereikten, en zo is de realiteit van de recitatie dat deze werd gereciteerd aan hen voor wie een doorslaggevend bewijs hun uitspraak zou vestigen. Ten derde: het gaat niet om het memoriseren van de gehele Qur’aan, maar om de overlevering van de individuele verzen; dus als we veronderstellen dat de memoriseerders van de gehele Qur’aan de mate van massaal overgeleverd (Mutawatir) niet bereikten, betekent dit niet dat de overlevering van de individuele verzen niet volgens de mate van massaal overgeleverd (Mutawatir) was. Het feit dat de memoriseerders van de gehele Qur’aan in de tijd van de Profeet ﷺ de mate van massaal overgeleverd (Mutawatir) niet bereikten, vereist niet dat de memoriseerders van de individuele verzen hetzelfde zijn; de memoriseerders van elke vers bereikten het aantal van massaal overgeleverd (Mutawatir), naast het vastleggen ervan door middel van het schrijven, en elk van de verzen werd van de Profeet ﷺ overgeleverd via een massaal overgeleverde (Mutawatir) overlevering. Dienovereenkomstig is het niet geldig om te zeggen dat: de memoriseerders van de Qur’aan in de tijd van de Profeet ﷺ het aantal van massaal overgeleverd (Mutawatir) niet bereikten. Ten vierde: het verzamelen van de Qur’aan is iets anders dan het overleveren ervan van de Boodschapper ﷺ, omdat de overlevering het mondeling horen van de Boodschapper ﷺ is, en dit is het onderwerp waarover wordt gediscussieerd. Wat betreft het verzamelen van de verzen van de Qur’aan in één mushaf (boek); het onderzoek was niet om te bewijzen dat zij Qur’aan zijn, maar om ze te verplaatsen of terug te plaatsen met betrekking tot de andere verzen, en het onderzoek ging over hun lengte en kortheid. Bovendien was het verzamelen van de Qur’aan niet het opschrijven van wat de memoriseerders hadden onthouden, maar het verzamelen van de pagina's die in de aanwezigheid van de Boodschapper ﷺ waren geschreven en deze achter elkaar te plaatsen in elke soera zoals de Boodschapper van Allah ﷺ beval, en deze te vergelijken met wat de Qur’aan-memoriseerders hadden, en ze op één plaats samen te brengen. Dus de kwestie van het verzamelen is anders dan de kwestie van de overlevering, en de discussie gaat over de overlevering, en daarom zou de kwestie van het verzamelen van de Qur’aan hier niet vermeld moeten worden. Wat betreft het verschil tussen de masaahif (boeken); wat erin staat dat van de (aahaad) individueel overgeleverd is, behoort niet tot de Qur’aan en is het geen bewijs, en wat massaal overgeleverd (Mutawatir) is, dan is het ervan en is het een bewijs. Dus de kwestie heeft niet betrekking op de mushaf, maar heeft betrekking op de verzen die in de mushaf zijn opgenomen; dus als het vers van de Boodschapper ﷺ is overgeleverd als een massaal overgeleverde (Mutawatir) overlevering, dat wil zeggen: ontvangen van Hem door een aantal dat de omvang van de tawaator (frequente overlevering) heeft bereikt, dat wil zeggen: het doorslaggevende bewijs dat hun uitspraak vaststelt, dan wordt het beschouwd als zijnde van de Qur’aan en is het een bewijs, en wat niet zo is, wordt niet beschouwd als zijnde van de Qur’aan. Daarom is de gehele mushaf van Othman Qur’aan, omdat alle verzen die erin zijn opgenomen massaal overgeleverd (Mutawatir) zijn. Degenen voor wie het doorslaggevende bewijs hun uitspraak vaststelt, hebben ze overgeleverd, terwijl de mushaf van Ibn Mas’oud; wat het ook bevat aan verzen die door tawaator zijn overgeleverd, worden beschouwd als zijnde van de Qur’aan, en wat het bevat aan verzen die individueel zijn overgeleverd, zoals het vers: {sequent three fasting so days}, wordt niet beschouwd als zijnde van de Qur’aan en is het geen bewijs. Dienovereenkomstig wordt de bezwaren die gericht zijn tegen de Qur’aan-memoriseerders en tegen de masaahif van de metgezellen (Sahabah) verworpen, en wordt bevestigd dat wat massaal overgeleverd (Mutawatir) is de Qur’aan is, en wat individueel overgeleverd is niet van de Qur’aan is. En waar we de aandacht op moeten vestigen, is dat de Qur’aan werd overgeleverd door het aanschouwen van de Boodschapper ﷺ, vanaf de openbaring (Wahy) op het moment van de neerdaling daarvan, en dat het werd vastgelegd door het te schrijven en te memoriseren. De metgezellen (Sahabah) vertelden de Qur’aan dus niet als een overlevering van de Boodschapper, maar zij leverden het over, wat betekent dat zij precies datgene overleverden wat was neergedaald, en wat de Boodschapper ﷺ beval te schrijven, in tegenstelling tot de overlevering (Hadith); die werd namens de Boodschapper ﷺ verteld en niet geschreven op het moment dat Hij het zei, noch werd het geschreven tijdens de overlevering ervan, maar het werd geschreven en vastgelegd op het tijdperk van de Taabi’i al-Taabi’een. De Qur’aan werd geschreven en vastgelegd bij de neerdaling van de openbaring (Wahy) daarmee, en de metgezellen (Sahabah) leverden precies datgene over wat door de openbaring (Wahy) was neergedaald, en daarom wordt gezegd dat: de metgezellen (Sahabah) de Qur’aan aan ons hebben overgeleverd als een overlevering.
Secondly: it is affirmed that when the verse or verses were descended onto Him (SAW), He used to call the revelation writers to write them, and used to recite them onto a number of Muslims a decisive proof would establish for their saying, and He used to recite them onto the Muslims who used to come to Him or attend the prayers with Him, so the practicality of the recital of the Qur’aan is that It was not recited onto one, but onto a mass of Muslims, so those who used to hear It reached the extent of the tawaator, and thus, the reality of Its recital is that It used to be recited onto those which the decisive proof would establish for their saying. Thirdly: the issue is not about memorizing the whole Qur’aan, but about the transmission of the individual verses, so if we suppose that the memorizers of the whole Qur’aan did not reach the extent of the tawaator; it does not mean that the transmission of the individual verses was not by the extent of the tawaator, so the non reaching of the memorizers of the whole Qur’aan at the time of the Prophet (SAW) the extent of the tawaator does not necessitate that the memorizers of Its individual verses are like that, so the memorizers of every verse reached the number of the tawaator, in addition to registering them by writing, and everyone of Its verses was transmitted from the Prophet (SAW) by mutawaatir transmission. Accordingly, it is not valid to say that: the memorizers of the Qur’aan at the time of the Prophet (SAW) did not reach the number of the tawaator. Fourthly: gathering the Qur’aan is different to transmitting It from the Messenger (SAW), because the transmission is the hearing from the Messenger (SAW) verbally, and this is the issue under discussion. As for gathering the verses of the Qur’aan in one mushaf (book); the research was not to prove that they are Qur’aan, but for forwarding or back warding them with regard to the other verses and the research was about their length and shortness. Moreover the gathering of the Qur’aan was not writing what the memorizers memorized, but gathering the pages that were written in the presence of the Messenger (SAW) and placing them after each other in every Surah as the Messenger of Allah (SAW) commanded, and comparing them to what the Qur’aan memorizers had, and placing them in one place. So the issue of the gathering is different to the issue of the transmission and the discussion is about the transmission, and therefore, the issue of gathering the Qur’aan should not be mentioned here. As for the difference between the masaahif (books); whatever in them is of the (aahaad) individually transmitted, that is not of the Qur’aan, and it is not a proof, and whatever is mutawaatir it is from It and it is a proof. So the issue is not related to the mushaf, but it is related to the verses contained in the mushaf, so if the verse is transmitted from the Messenger (SAW) as mutawaatir transmission, i.e. received from Him by a number who reached the extent of the tawaator (frequent transmission), i.e. the decisive proof would establish for their saying, then it is considered to be from the Qur’aan and it is a proof, and what is not like that, it is not considered to be of the Qur’aan, therefore, all the mushaf of Othman is Qur’aan, because all the verses contained in It are mutawaatir transmitted. Those whom the decisive proof is established for their saying transmitted them, whereas the mushaf of Ibn Mas’oud; whatever it contains of verses transmitted by tawaator are considered to be of the Qur’aan, and whatever it contains of verses transmitted individually, like the verse: sequent three fasting so days) is not considered to be of the Qur’aan and is not a proof. Accordingly the objection standing on the Qur’aan memorizers and on the masaahif of the Sahabah is rejected, and affirmed is that the mutawaatir transmitted is the Qur’aan, and what was individually transmitted is not of the Qur’aan. And what we should draw the attention to, is that the Qur’aan was transmitted by sighting from the Messenger (SAW), from the revelation at the time of His descent with it and was registered by writing and by memorizing it. So the Sahabah (RAA) did not narrate the Qur’aan as a narration from the Messenger but transmitted It, i.e. they transmitted the selfsame that was descended, and what the Messenger (SAW) commanded to write, unlike the hadeeth; it was narrated on behalf of the Messenger (SAW) and not written when He said it, nor was it written during its narration but it was written and registered at the time of Taabi’i al- Taabi’een. The Qur’aan got written and registered at the descent of the Wahi with it, and the Sahabah transmitted the selfsame that was descent by the Wahi, and therefore it is said that: the Sahabah transmitted the Qur’aan to us as a transmission.