20.2 De betekenis van de kalief die toezicht houdt op het leiderschap van het leger

20.2 De betekenis van de kalief die toezicht houdt op het leiderschap van het leger - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

Het toezicht van de kalief op het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah) heeft een specifieke methode, namelijk jihad; en jihad bestaat alleen bij de aanwezigheid van de mujahideen, de macht die is voorbereid op het vechten en het vechten zelf. Daarom is het bestaan van het leger, de voorbereiding ervan en het werk dat het verricht, de methode van het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah) naar de wereld. Dienovereenkomstig is het de kalief die toezicht houdt op het leiderschap van het leger, aangezien hij degene is die toezicht houdt op het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah), dus is hij degene die toezicht houdt op de jihad. Dus hij, en niet iemand anders, houdt toezicht op het leiderschap van het leger. Het toezicht op het leiderschap van het leger houdt niet in dat men de administratie of training ervan op zich neemt of enige technische aangelegenheid binnen dit kader uitvoert; dit zijn immers allemaal stijlen en middelen. De kalief, hoewel hij met een algemeen toezicht op de zaken ervan toezicht houdt, voert dit niet uit. In plaats daarvan is het toezicht op het leger het toezicht op de vorming ervan, de voorbereiding ervan en het toezicht op de aangelegenheid van het uitvoeren van het werk ervan. Dit komt doordat de soldaat die verbonden is aan jihad (d.w.z.) de mujahid, de kracht die is voorbereid om de vijand te terroriseren en het vechten, worden beschouwd als onderdeel van de handelingen van jihad; dienovereenkomstig beval Allah (SWT) hen toen Hij de jihad beval; en het vechten zelf is jihad. Daarom is het toezicht op de mujahideen, hun training en het uitvoeren van het vechten door hen uitsluitend voor de kalief en niemand anders. Dus de betekenis van het leiderschap van de kalief over het leger is dat hij, en niet iemand anders, toezicht houdt op de planning van het beleid met betrekking tot het creëren van het leger, het voorbereiden en versterken ervan, en het beleid met betrekking tot het uitvoeren van het werk ervan, d.w.z. het vechten. En (ook) dat hij, en niet iemand else, direct toezicht houdt op de uitvoering van dit beleid. Daarom is het de kalief die toezicht houdt op de planning van al het militaire beleid, zowel intern als extern, en de planning van het oorlogbeleid, zowel intern als extern; en het is absoluut niet correct voor iemand anders om hierop toezicht te houden. Ja, het is hem toegestaan om hulp te zoeken van wie hij maar wil bij het plannen van dit beleid en het toezien op de uitvoering ervan, maar het is hem absoluut niet toegestaan om iemand anders het toezicht daarop te laten voeren. Dit is de betekenis van het toezicht van de kalief op het leiderschap van het leger. Het is voor anderen dan de kalief niet toegestaan om dit leiderschap op welke wijze dan ook te superviseren.

The Khalifah’s supervision of the carrying of the da’wah has a specific method which is jihad; and jihad only exists with the presence of the mujahideen, the power which is prepared for fighting and the fighting itself. Therefore the existence of the army, its preparation and the work which it performs is the method of carrying of the da’wah to the world. Accordingly it is the Khalifah who supervises the leadership of the army since he is the one who supervises the carrying of the da’wah so he is the one who supervises the jihad. So he, not any other, supervises the leadership of the army. The supervision of the army leadership is not undertaking its administration, training or undertaking any technical matter within this rather these are all styles and means. The Khalifah, even though he supervises its affairs with a general supervision, does not perform this. Rather supervising the army is supervising its formation, preparation and supervising the matter of undertaking its work. This is because the soldier who is attached to jihad (i.e.) the mujahid, the strength prepared to terrorise the enemy and the fighting are considered of the actions of jihad so accordingly Allah (swt) commanded them when He commanded the jihad; and the fighting itself is jihad. Therefore the supervision of the mujahideen, their training, and their performing the fighting is only for the Khalifah and no one else. So the meaning of the Khalifah’s leadership of the army is that he supervises, not anyone else, the planning of policy related to creating the army, preparing and strengthening it, and the policy related to its performing its work i.e. fighting. And (also) that he supervises, not anyone else, the direct supervision of the execution of this policy. Therefore it is the Khalifah who supervises planning all military policy, internal and external, and planning the war policy, internally and externally; and it is absolutely not correct for anyone else to supervise this. Yes, it is permitted for him to seek assistance from whoever he wishes in planning this policy and supervising its execution, but he is absolutely not allowed to leave someone else to supervise it. This is the meaning of the Khalifah’s supervision of the army’s leadership. It is not allowed for other than the Khalifah to supervise this leadership in any way whatsoever.

Er rijzen twee vragen met betrekking tot de plaats van het leger zelf, zijnde de macht waarmee jihad wordt uitgevoerd in zijn hoedanigheid als de enige methode van het toezicht van de kalief op de verspreiding van de oproep tot de islam (Da’wah), en zijnde de macht die de autoriteit van het kalifaat (Khilafah) beschermt, oftewel de Staat intern en extern. Wat betreft de vraag die voortvloeit uit de positie van het leger in zijn hoedanigheid als de macht waarmee jihad wordt uitgevoerd onder toezicht van de kalief bij de verspreiding van de oproep tot de islam (Da’wah), dit is een vraag die verband houdt met het buitenlandse beleid van de Staat, waarin militaire overwegingen geen plaats hebben. Dit komt doordat het buitenlandse beleid van de Islamitische Staat gebaseerd is op het verspreiden van de oproep tot de islam (Da’wah) naar de wereld, en aangezien de methode van het toezicht van de kalief op de verspreiding van de oproep tot de islam (Da’wah) uitsluitend in jihad ligt, bevindt de Islamitische Staat zich in een voortdurende staat van jihad. Dienovereenkomstig gelooft de gehele moslimgemeenschap (Ummah) dat oorlog tussen haar en de rest van de Staten op elk moment mogelijk is en dat het beleid van de Staat gebaseerd moet zijn op voortdurende voorbereiding op jihad. Aangezien praktisch vechten niet is toegestaan behalve nadat eerst de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) aan hen is overgebracht op een wijze die de aandacht trekt, streeft het beleid van de Islamitische Staat ernaar een situatie te creëren tussen haar en andere Staten die het mogelijk maakt om de islam over te brengen aan volkeren en naties op een manier die de aandacht trekt; en dat is gebaseerd op de voorbereiding om op elk moment de oorlog in te gaan indien de verspreiding van de oproep tot de islam (Da’wah) dit vereist. Het creëren van de situatie die het mogelijk maakt om de islamitische gedachten en regels op een aandachttrekkende wijze over te brengen, is een onvermijdelijke zaak, aangezien het een van de regels van jihad is en de basisvoorwaarde om praktisch te mogen vechten. Daarom is het de kalief verplicht om deze situatie te creëren en is het hem geboden om de uiterste inspanning van zijn vermogen te gebruiken bij het creëren ervan. Hij moet al het geld uitgeven dat nodig is om het te creëren, net zoals hij gevaren moet trotseren om te veroveren, de macht van de islam te verdedigen of de heilige taak van de moslims te beschermen. Dienovereenkomstig zijn het vergroten van de militaire kracht, aandacht voor militaire voorbereiding en volledige aandacht voor militaire evaluaties essentiële elementen in het creëren en behouden van deze situatie, aangezien de militaire kracht het enige schild is tegen de kracht van ongeloof en de ongelovige staten. Dit is wat het leger of de militaire macht een effect geeft onder het toezicht van de kalief bij het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah); dit betekent dat het leger en de bewapende macht een invloed hebben op het buitenlands beleid, aangezien zij de pijlers ervan zijn vanwaar een gevaar voor het buitenlands beleid voortkomt, zijnde een gevaar voor het toezicht van de kalief op het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah). Dienovereenkomstig is het verplicht om de realiteit van de kwestie te begrijpen met betrekking tot de invloed van het leger op het toezicht van de kalief bij het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah), zijnde met betrekking tot het gevaar hiervan voor het buitenlands beleid van de Staat. Als dit gevaar niet in zijn realiteit wordt begrepen, zal dit resulteren in ofwel het stoppen met het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah) naar de wereld, of in verwarring en het instorten van het buitenlands beleid. Het opbouwen van de militaire kracht van de Islamitische Staat is niet louter een defensieve voorbereiding; het is eerder een verplichte zaak die onvermijdelijk is, opdat de kalief kan uitvoeren waarop de moslims hem hebben gezworen, zijnde dat de Staat dat uitvoert wat Allah (SWT) haar heeft verplicht, namelijk het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah). Of, in andere woorden, dat de Staat haar buitenlands beleid uitvoert op de wijze die Allah (SWT) haar heeft verplicht en dit beleid behoudt om correct en productief te blijven bewegen. Daarom is het opbouwen van de militaire kracht, naast het feit dat het het enige pantser is dat de moslimgemeenschap (Ummah) bezit tegen de terreur van oorlogvoerende ongelovigen en hun mogelijke aanval, de enige methode om het buitenlands beleid van de Staat een islamitisch beleid te maken.

There are two questions arising from the place of the army itself in respect of it being the power with which jihad is performed in its capacity as the sole method of the Khalifah’s supervision of the carrying of the da’wah, and in respect of it being the power which stands to protect the authority of the Khilafah i.e. the State internally and externally. As for the question arising from the position of the army in respect of it being the power with which jihad is performed in its capacity as the method supervised by the Khalifah in the carrying of the da’wah, this is a question related to the State’s foreign policy in which the army and military considerations have no place. This is because the foreign policy of the Islamic State is based upon carrying the da’wah to the world, and since the method of the Khalifah’s supervision of the carrying of the da’wah lies only in jihad thus the Islamic State is in a perpetual state of jihad. Accordingly the whole Islamic Ummah believes that war between her and the rest of the States is possible at any time and that the State’s policy must be based upon continuous preparation for jihad. Since fighting practically is not allowed except after first conveying to them the Islamic da’wah in a manner which captures the attention, therefore the policy of the Islamic State aims at creating a situation between it and other States which enables the conveying of Islam to peoples and nations in a way which captures attention; and that is based upon preparation to enter into war at any moment if the carrying of the da’wah requires this. Creating the situation which enables conveying the Islamic thoughts and rules in a manner capturing attention is an inevitable matter, as it is one of the rules of jihad and the basic condition to initiate fighting practically. Therefore it is obligatory upon the Khalifah to create this situation and it is obliged upon him to use the utmost effort of his capability in the way of creating it. He must spend whatever money is required to create it just like he must traverse danger in order to conquer, defend the might of Islam or protect the sacred charge of Muslims. Accordingly increasing the military strength, attention to military preparation and complete attention to military evaluations are essential elements in creating this situation and preserving it since the military strength is the sole shield against the strength of disbelief and the disbelieving states. This is what gives the army or military power an effect in the Khalifah’s supervision in carrying the da’wah; this means that the army and beweaponed power have an influence in foreign policy as they are its pillars from where comes a danger to the foreign policy i.e. upon the Khalifah’s supervision over the carrying of the da’wah. Accordingly it is obligatory to understand the reality of the issue in respect of the army’s influence in the Khalifah’s supervision of the carrying of the da’wah i.e. in respect of the danger of this upon the State’s foreign policy. If this danger is not understood in its reality, this will result either in stopping in the carrying of the da’wah to the world or confusion and tumbling down in the foreign policy. The building of the military strength of the Islamic State is not merely defensive preparation only; rather it is an obligatory matter which is inevitable in order for the Khalifah to undertake what the Muslims pledged him upon i.e. for the State to undertake what Allah (swt) obliged upon it which is the carrying of the da’wah. Or, in other words, for the State to undertake its foreign policy in the way Allah (swt) obliged it and to preserve this policy to remain moving correctly and productively. Therefore building the military strength, on top of its being the sole armour possessed by the Ummah against the terror of belligerent disbelievers and their possible attack, is the sole method to make the State’s foreign policy an Islamic policy.

Echter, hoewel de Islamitische Staat onvermijdelijk verplicht is om militaire kracht op te bouwen via een sterk militair apparaat, betekent dit niet dat militaire overwegingen de buitenlandse politiek van de Staat domineren, noch dat het militaire apparaat, groot of klein, invloed heeft op de buitenlandse politiek. Dit komt doordat het militaire oordeel een oordeel is van een specifiek beroep, voortkomend uit degenen wiens taak het is om de Staat militaire uitmuntendheid te garanderen indien er oorlog uitbreekt tussen haar en andere Staten. Natuurlijk en praktisch gezien omvat hun oordeel alle voorzorgsmaatregelen; maar het is niet toegestaan dat het in zijn overweging verder gaat dan louter advies te zijn; noch is het toegestaan dat het verder gaat dan het advies van personen in een specifiek beroep wiens denken niet verder reikt dan een specifiek aspect in dit onderwerp. Dienovereenkomstig is het niet juist om dit advies in alles te volgen, klein of groot; noch is het juist om het te bestuderen, behalve op de plaats die het inneemt in een algemene studie van de buitenlandse politiek. Het wordt slechts aangenomen in zijn technische expertise, dus het wordt aangenomen wanneer het zijn technische expertise is, en wat daarbinnen wordt aangenomen, op zijn plaats binnen de buitenlandse politiek; het is advies en geen overleg. Dat wil zeggen, de kalief zoekt het wanneer hij de buitenlandse politiek bestudeert, en het is toegestaan ernaar te luisteren wanneer het wordt uitgesproken voor louter het luisteren, op voorwaarde dat dit gebeurt in een situatie van zorgvuldige aandacht voor de buitenlandse politiek en zorgvuldige aandacht voor de plaats van dit advies binnen de besluiten van de buitenlandse politiek. Het is niet toegestaan het meer (aandacht) te geven dan dat. Dit komt doordat als hij dit niet doet, en het meer gewicht geeft dan het loutere advies te zijn, er zonder enige twijfel gevaar voor de buitenlandse politiek zal zijn; hetzij verwarring, hetzij een instorting van de buitenlandse politiek, of het stagneren van de uitvoering van de oproep tot de islam (Da’wah). Sterker nog, het zou erger kunnen zijn, aangezien het kan leiden tot de instorting van de Staat en een belegering vanuit het gebied waarover haar gezag zich uitstrekt. Daarom is het niet toegestaan om het militaire oordeel meer (gewicht) te geven dan louter advies.

However even though the Islamic State is inevitably obliged to build military strength via a strong military apparatus, this does not mean that military considerations dominate over the State’s foreign policy nor that the military apparatus has influence, whether big or small, over the foreign policy. This is because the military opinion is an opinion by a specific profession emanating from those whose job is to guarantee the State a military excellence if war occurs between it and other States. Naturally and practically, their opinion encompasses all precautions; but it is not permitted that it exceeds in its consideration as being advice only; nor is it permitted to exceed being the advice of persons in a specific profession whose thought does not exceed a specific aspect in this subject. Accordingly it is not correct to follow this advice in everything, small or large; nor is it correct to study it except in the place it occupies in a general study of foreign policy. It is adopted in its technical expertise only, so it is taken when it is its technical expertise and what is taken within it in its place in the foreign policy; it is advice and not consultation. That is, the Khalifah seeks it when he studies foreign policy and it is permitted to listen to it when it is said for mere listening on condition that it is in the situation of careful attention to the foreign policy and careful attention to the place of this advice in the resolutions of the foreign policy. It is it allowed to give it more (regard) than that. This is because if he does not do this, and gives it greater consideration than it being mere advice, there will without any doubt be danger to the foreign policy; either confusion or tumbling down in the foreign policy or the halting of the carrying of the da’wah. Infact, there could be more than that as there could result tumbling down of the State and siege from the area upon which its authority is spread. Therefore it is not allowed to give the military opinion more (regard) than being merely advice.

Wanneer soldaten hun werk vervullen in hun militaire hoedanigheid, doen zij dit als mensen van expertise. Zij laten in hun overwegingen niet toe dat er wordt geprofiteerd van de wereldwijde publieke opinie of of de oproep tot de islam (Da’wah) is overgebracht op een wijze die de aandacht trekt; en hun invloed bij het ontmoeten van de vijand. Zij proberen niet de ontzagwekkende mogelijkheden in de spirituele en morele kracht mee te wegen; noch maken zij zich zorgen om het begrijpen van de daden van de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) die in de vijandelijke landen leven of die daarheen gaan voor Da’wah. Zij begrijpen diplomatieke middelen of de grote invloedswaarde van politieke acties niet. Hierdoor is militair denken een subjectieve gedachte en geen omvattend politiek denken. Indien hun advies wordt opgevolgd, is het waardevol advies in zijn onderwerp, maar indien zij de autoriteit van actie en besluitvorming worden gegeven, en indien hun advies een vorm van dwang heeft, zal dit zonder twijfel schade toebrengen aan de politieke stabiliteit en het beleid. Daarom is het niet toegestaan om het militaire apparaat invloed te geven op het buitenlands beleid, en de militaire meningen nemen geen plaats in die verder gaat dan het feit dat zij louter technisch advies zijn, en geen algemeen advies.

When soldiers fulfil their work in their military capacity, they fulfil it as people of expertise. They do not permit into their considerations the benefiting from world public opinion or whether the invitation to Islam has been conveyed in a manner capturing attention; and their influence in meeting the enemy. They do not attempt to take into their measurements the redoubtable possibilities in the spiritual and morale strength; nor do they take concern to understand the actions of the da’wah carriers who live in the enemy lands or who go there for da’wah. They do not understand diplomatic means or the great influencing value of political actions. Due to this, military thinking is a subjective thought and not comprehensive political thinking. If their advice is taken it is valuable advice in its subject, but if they are given the authority of action and resolution, and if their advice has any type of compulsion this will without doubt cause harm to political steadiness and conduct. Therefore it is not allowed to permit the military apparatus to have influence in the foreign policy and the military opinions do not occupy a place exceeding their being no more than mere technical advice, not being general advice.

Het beperken van de plaats van de meningen van soldaten tot louter technisch advies betekent echter niet het verwaarlozen van militaire evaluaties; de betekenis is veeleer slechts dat de kalief zijn eigen evaluaties dominant moet maken boven de militaire evaluaties. Het is aan hem, wanneer hij het definitieve plan opstelt, om bereid te zijn de verantwoordelijkheid te dragen door op bepaalde momenten puur militaire evaluaties te negeren. Hij moet de evaluaties van niet-soldaten, zoals de assistenten (mua’winin), gouverneurs, invloedrijke mensen en geleerden, als (waardevoller) beschouwen dan militaire evaluaties; desondanks moet de kalief de positie van hooggeplaatste soldaten in de Staat waarderen, zowel wat betreft het verdedigen van het land als het initiëren van jihad tegen de ongelovigen. Daarom is het hem en de gehele moslimgemeenschap (Ummah) verplicht om militaire kracht te behouden, net zoals een individu het geschenk van zijn oog(en) behoudt. Het zijn echter de politici, niet de soldaten, die de planning van het buitenlands beleid domineren en zij zijn degenen die beslissen hoe men zich moet voorbereiden op de gevaren van oorlog, wanneer zij de oorlog moeten ingaan als deze uitbreekt, en hoe snel en wanneer dit gebeurt. Het is de kalief verplicht om de militaire macht altijd een volgend departement te maken en ook om het militaire apparaat, of welk individu dan ook, niet toe te staan de rol van het volgende beleid te overschrijden.

However, restricting the place of soldiers’ opinions to being mere technical advice does not mean neglecting military evaluations; rather its meaning is only that the Khalifah must make his evaluations dominant over military evaluations. It is upon him, when he plans the final plan to be ready in bearing the responsibility by ignoring purely military evaluations at certain times. He must make the evaluations of non-soldiers such as the assistants (mua’winin), governors, people of influence and scholars as more (worthy) than military evaluations; nevertheless the Khalifah must value the position of high ranking soldiers in the State, whether in respect of defending the land or initiating jihad with the disbelievers. Therefore it is obligatory upon him and the whole Ummah to preserve military strength just like the individual preserves the gift of his eye(s). However it is the politicians, not the soldiers, who dominate the planning of foreign policy and they are the ones to resolve how to prepare to face the dangers of war, when should they enter into war if it occurs and when this occurs how quickly and when. It is obligatory upon the Khalifah to always make the military power a following department and also not to allow the military apparatus, or any individual, to exceed the role of the following policy.

Militaire zaken nemen een duidelijke, tastbare vorm aan. Als u kaniziens, oorlogsschepen, vliegtuigen, bases, kernbommen en raketten kunt zien; en als u gemakkelijk en zonder moeite overtuigd kunt worden van hun invloed op succes of nederlaag, op verovering of belegering, op opmars of terugtocht. Dit zijn materiële zaken waarvan de afmetingen gemeten kunnen worden; zij hebben een materiële invloed waarvan de resultaten waarneembaar zijn. Dit staat tegenover spirituele en morele kracht, en politiek manoeuvreren en de regionale en wereldwijde publieke opinie, aangezien dit geen materiële zaken zijn. Het is niet gemakkelijk om hun invloed te begrijpen en hun resultaten te voelen, omdat het ontastbare zaken zijn, onzichtbaar en onwaarneembaar, hoewel zij zeer belangrijk zijn en een hogere vitaliteit hebben in het buitenlands beleid en zelfs in oorlog en verovering. Daarom moeten militaire evaluaties aan de zijlijn van het buitenlands beleid blijven, zodat zij daar secundair blijven, terwijl spirituele kracht voorop komt en daarna de morele kracht dominant is. Politieke manoeuvres en subtiliteiten moeten een prominente plaats hebben in de evaluatie, en dat al deze zaken verzameld moeten worden in een verenigde politieke kracht die niet onderhevig is aan versnippering, onder toezicht van één kalief. Hieruit kunnen wij drie betekenissen begrijpen van het toezicht van de kalief op het legerleiderschap, uitsluitend en praktisch, en het gevaar van het geven van formeel leiderschap of het opperbevel aan het leger, zoals het volgens sommige uitdrukkingen is gekomen.

Military matters take a distinct tangible form. If you are able to see cannons, military ships, planes, bases, nuclear bombs and missiles; and you are able to be convinced easily and without difficulty about their influence in success or defeat in conquest or siege, advance or retreat. These are material things whos dimensions can be measured; they have a material influence whose results are possible to be sensed. This is opposite to spiritual and morale strength, and political manoeuvring and regional and world public opinion as these are not material matters. It is not easy to understand their influence and sense their results since they are intangible things, unseen and unsensed though they are very important and of higher vitality in foreign policy and even in war and conquest. Therefore military evaluations must remain at the margin of foreign policy so as to remain secondary there in whereas spiritual strength comes first and then the morale strength is dominant. Political manoeuvrings and subtleties must have a prominent place in evaluation, and that all these should be collected together in a united political strength which is not subjected to separation, supervised by one Khalifah. From this we can understand three meanings of the Khalifah’s supervision of the army leadership solely and practically, and the danger of giving the army formal leadership or supreme command as has come according to some expressions.

Het laten domineren van militaire evaluaties over het buitenlands beleid, zoals gedaan door sommige kaliefen (Khulafaa), had een verschrikkelijke invloed die leidde tot het staken van de oproep tot de islam (Da’wah) naar de wereld in de tweede periode van het Abbasidische tijdperk en het einde van het Ottomaanse tijdperk. Islamitische veroveringen stopten in het Romeinse land op de grenzen van de Turkse landen aan de zijde van Bilad AsSham, en in West-Europa trokken zij zich terug uit Frankrijk en stopten zij bij de Spaanse grenzen, ondanks het feit dat de spirituele energie sterk bleef en islamitische gedachten in een tijdperk van concentratie en consolidatie waren. Echter, wanneer soldaten hun mening gaven over hun eigen kracht en de kracht van de vijand, en deze meningen de eerste overweging maakten bij het wel of niet ingaan van een oorlog, was de beslissende factor de zomer- en wintercampagnes, zodat jihad bleef bestaan door te handelen volgens de regels van de Shar’a, zonder hieroverheen te gaan naar politieke acties of politieke evaluaties. In de dagen van de Ottomanen bereikten de islamitische legers de muren van Wenen in Oostenrijk nadat zij Europa hadden overspoeld, inclusief Griekenland, Bulgarije, Roemenië, Albanië en Joegoslavië, zodat de autoriteit van de islam zich over al deze kwartieren verspreidde. Totdat de publieke opinie in Europa was dat het islamitische leger niet verslagen kon worden. Toen militaire evaluaties het buitenlands beleid domineerden als een gevolg van de industriële revolutie die in de achttiende eeuw n.Chr. in Europa plaatsvond, stopte de verspreiding van de islam en begon het eb, wat leidde tot de volledige vernietiging van de autoriteit van de islam.

Making military evaluations dominant over foreign policy as was done by some Khulafaa had a terrible influence leading to halting the carrying of the da’wah to the world in the second period of the Abbasid age and the end of the Ottoman age. Islamic conquests stopped in the Roman land at the limits of Turkish lands in the side of Bilad AsSham, and in Western Europe they retreated from France and stopped at the Spanish borders despite the fact that the spiritual energy remained strong and Islamic thoughts were in the age of concentration and consolidation. However, when soldiers would give their opinions about their strength and the enemy’s strength, and made these opinions the first consideration in entering war or not, the deciding decision was the summer and winter campaigns so that jihad remained existing in working according to the Shar’a rules without going beyond this to be political actions or political evaluations. In the days of the Ottomans, the Islamic armies reached the walls of Vienna in Austria after sweeping Europe including Greece, Bulgaria, Romania, Albania and Yugoslavia so that the authority of Islam spread over all these quarters. Until the public opinion in Europe was that the Islamic army could not be conquered. When military evaluations dominated foreign policy as an effect of the industrial revolution which occurred in Europe in the eighteenth century CE, the spread of Islam stopped and the ebb began which led to the complete destruction of the authority of Islam.

Dit is voor zover het leger de macht is waarmee jihad wordt uitgevoerd. Wat betreft het feit dat het de macht is die de autoriteit intern en extern in stand houdt, dit heeft betrekking op de materiële macht in de zin dat het het leven van de autoriteit is, namelijk het gezag. Het is datgene wat het beschermt, en het heeft het potentieel om het te vernietigen en het potentieel om het te vestigen, zij het slechts tijdelijk. Daarom is de plaats van het leger en de strijdkrachten een belangrijke plaats in de autoriteit in haar essentie als autoriteit. Dit wekt de indruk dat het leger een grote invloed heeft in de autoriteit; de realiteit is echter dat, zelfs als het toegestaan zou zijn dat militaire evaluaties een aanwezigheid hebben in het buitenlands beleid in de zin van het opvolgen van hun advies, het in geen enkele situatie is toegestaan voor het militaire apparaat noch voor enig individu daarbinnen om een aanwezigheid in de autoriteit te hebben die verder gaat dan het zijn van een soldaat. Dit komt doordat de autoriteit, zelfs als deze wordt behouden door het militaire apparaat, geen aanwezigheid van soldaten binnen zich heeft. De autoriteit is geen tastbare materiële macht of afhankelijk van materiële macht; integendeel, zij voert (tanfeedh) slechts het systeem van relaties in de samenleving uit en is afhankelijk van de moslimgemeenschap (Ummah) of het volk, aangezien zij in werkelijkheid verborgen is binnen hen, of binnen de sterkere sectie onder hen. Soldaten en het militaire apparaat hebben geen relatie met hen. Ja, soldaten voeren de uitvoering uit en deze kan onmogelijk bestaan zonder materiële macht, d.w.z. zonder soldaten, maar hun rol daarin is de rol van een instrument en niets meer. Het is niet toegestaan dat hun rol in de uitvoering de rol van een geweer in de hand van een soldaat overstijgt wanneer hij op de vijand schiet; d.w.z. (het geweer) heeft absoluut geen wil noch een eigen mening in die zin. Het is gevaarlijk voor het gezag (hukm) om soldaten in de autoriteit te hebben, d.w.z. het gezag in welke situatie dan ook. Voorwaar, elke rol voor hen daarbinnen, hoe klein ook, zal het een politiestaat maken, vergelijkbaar met de rol van politieagenten (in relatie) tot gevangenen, en niet een gezag dat de organisatie van relaties uitvoert.

This is in as far as the army is the power with which jihad is performed. As for it being the power which stands to preserve the authority internally and externally, this is related to the material power in respect of it being the authority’s life i.e. the rule. It is the one which protects it, and it has the potential to destroy it and the potential to establish it, though only temporarily. Therefore the place of the army and armed forces is an important place in the authority in its essence as an authority. This inspires (one) that the army has a large influence in the authority; however, the reality is that even if it allowed for the military evaluations to have a presence in foreign policy in relation to taking their advice, it is not allowed in any situation for the military apparatus nor for any individual within it to have a presence in the authority more than his being a soldier. This is because the authority, even if it is preserved by the military apparatus, there is no presence for soldiers within it. The authority is not a tangible material power or dependent upon material power; rather it only executes (tanfeedh) the system of relationships in the society and depends upon the Ummah or people since it is concealed in reality within them, or the stronger section among them. Soldiers and the military apparatus have no relationship with them. Yes, soldiers do undertake the execution and it cannot possibly exist without material power i.e. without soldiers, but their role in it is the role of a tool and nothing else. It is not allowed for their role in execution to exceed the role of a gun in a soldier’s hand when he fires upon the enemy; i.e. (the gun) has absolutely no will nor its own opinion regarding that. It is dangerous for the rule (hukm) to have soldiers in the authority i.e. the rule in any situation whatsoever. Verily any role for them within it, however little, will make it a police state like the role of the police officers (in relation) to prisoners, not an authority which executes the organising of relationships.

Elke rol die voor soldaten binnen de autoriteit bestaat, hoe klein ook, zal een gevaar vormen voor het bestuur, de heerser en de entiteit van de Staat. Dit komt doordat het bestuur daarin geschikter is voor de waarheid, daarin de beperking tot de Shar’a bestaat en daarin rechtvaardigheid wordt gerealiseerd. Het schenkt geen aandacht aan materiële macht in relatie tot het bestuur, noch voor de heerser noch voor de geregeerden. De kracht ervan ligt verborgen in de perceptie van de zaken van de mensen en haar burgers, en niet in de uitvoerende middelen die zij bezit. Indien de materiële macht daarin aanwezig is, zal het zijn natuur als bestuur bederven en het transformeren tot louter absolute autoriteit en dominantie; op dat punt houdt de realiteit van het bestuur en de autoriteit op te bestaan. Dienovereenkomstig is het niet toegestaan voor soldaten en het militaire apparaat om enige aanwezigheid daarin te hebben; integendeel, zij moeten instrumenten blijven in de handen van de heerser, met absoluut geen vrije wil in het bestuur of mening, maar louter stomme instrumenten, ontdaan van alles wat gerelateerd is aan wil, mening, enzovoort. Dit is in relatie tot het gevaar voor de essentie van het bestuur. Wat betreft het gevaar voor de heerser: het militaire apparaat en de soldaten zijn mannen in wie het overlevingsinstinct aanwezig is, waarvan een van de belangrijkste manifestaties leiderschap is. Indien zij worden toegelaten om een aanwezigheid in het bestuur te hebben, en zij zichzelf zien als in staat om de heerser te vernietigen en dat zij hem en zijn autoriteit behouden, zullen zij zich wanen dat zij de basis van de autoriteit zijn en dat de autoriteit van de heerser van hen afhangt. Dit zal het gevoel van leiderschap in hen aanwakkeren en versterken; bovendien is de materiële macht in hun handen, waardoor zij het bestuur met geweld van hem zullen overnemen. Daarom is het een rampzalig gevaar voor de heerser om het militaire apparaat of soldaten enige aanwezigheid in de autoriteit toe te staan. Dit is gebeurd in de Islamitische Staat in de tijd van de Abbasiden en Ottomanen. Sommige van de Khulafaa werden zwak tegenover de soldaten, en het duurde niet lang voordat zij hen omverwierpen of hen tot instrumenten in hun handen maakten. Een gevolg hiervan was de achteruitgang die optrad tijdens het bewind van de Islamitische Staat in de dagen van deze kaliefen.

Any role that exists for soldiers in the authority, however small, will be a danger to the rule, the ruler and the State’s entity. This is because the rule within it is more appropriate for truth, within it there is restriction to the Shar’a and in it justice is realized. It pays no consideration to material power in relation to the rule, neither for the ruler nor the ruled. Its strength is hidden in its perception of the affairs of the people and its citizens, not due to the tools of execution it has. If the material power exists within it, it will spoil its nature as rule and transform it into mere absolute authority and domination; at this point there ceases to exist the reality of the rule and authority.. Accordingly it is not allowed for soldiers and the military apparatus to have any presence within it; rather they must remain tools in the hands of the ruler with absolutely no free will in the rule or opinion but rather mere dumb tools devoid of all that is related to will, opinion etc. This is in relation to its danger to the essence of the rule. As for its danger to the ruler, the military apparatus and soldiers are men within whom is the survival instinct, one of whose most important manifestations is leadership. If they are left to have a presence in the rule, and they see themselves as able to destroy the ruler and that they preserve him and his authority, they will imagine that they are the basis of authority and that upon them depends the ruler’s authority. This will agitate within them the sensation of leadership and add to it; also the material power is in their hands so they will take the rule by force from him. Therefore it is a calamitous danger for the ruler to allow the military apparatus or soldiers any presence in the authority. This occurred in the Islamic State in the time of the Abbasids and Ottomans. Some of the Khulafaa became weak in front of the soldiers, and it was not long before they overthrew them or made them tools in their hands. A result of this was the decline which occurred in the rule of the Islamic State in the days of these Khulafaa.

Wat betreft het gevaar van de aanwezigheid van enige rol voor soldaten in het bestuur van de entiteit van de moslimgemeenschap (Ummah) en de entiteit van de Staat: de Islamitische Staat is, vanwege de aard van de gedachte die zij draagt, omringd door vijanden. De sharia-regel waaraan de Staat en de moslimgemeenschap (Ummah) zich moeten houden, is dat de hele wereld ofwel een islamitisch vaderland is, ofwel een oorlogsvaderland. De landen die volgens de islam worden bestuurd en door de islamitische vlag worden overschaduwd, zijn het islamitische vaderland; alles wat de rest van de wereld betreft, is ongeloof (Kufr) of een oorlogsvaderland. Daarom is de Islamitische Staat te allen tijde omringd door vijanden die wachten op de gelegenheid om aan te vallen. Als soldaten enige aanwezigheid krijgen in het bestuur, hoe klein hun rol ook is, is hun opruiing door de vijanden gemakkelijker dan de opruiing van politici, aangezien de aard van hun werk materieel militair werk is, waardoor het voor hen moeilijk is om verre manoeuvres en verborgen politieke gevolgen te begrijpen. Daarom kunnen zij worden opgezweept om de macht te grijpen of de heersers te veranderen in ruil voor bepaalde voordelen voor het land volgens hun eigen mening, of voor persoonlijk gewin voor henzelf. Hierin schuilt een gevaar, niet voor de heersende persoonlijkheden noch voor het bestuur zelf, maar voor de entiteit van de moslimgemeenschap (Ummah) en de entiteit van de Staat, omdat de entiteit van de moslimgemeenschap (Ummah) de verzameling van mensen is samen met de verzameling van concepten, maatstaven en overtuigingen. De entiteit van de Staat is de verzameling van mensen met de autoriteit om te regeren, samen met de verzameling van maatstaven, concepten en overtuigingen. Als de soldaten de macht grijpen door buitenlandse opruiing, zullen er in hen, dat wil zeggen de soldaten, concepten, maatstaven en overtuigingen binnendringen die afwijken van die in de Staat. Hierdoor zullen gebreken de entiteit van de Staat binnendringen; er zou zelfs de invloed van ongelovige (Kafir) staten kunnen binnendringen, wat zal leiden tot versnippering en verval. Dienovereenkomstig is tolerantie voor enige militaire aanwezigheid of soldaten in de autoriteit, oftewel het bestuur, een afschuwelijk gevaar.

As for the danger of the presence of any role for soldiers in the rule to the Ummah’s entity and the State’s entity, the Islamic State due to the nature of the thought it carries is surrounded by enemies. The Shari’ah rule which the State and the Ummah must adhere to is that the whole world is either an Islamic homeland or a war homeland. The lands which rule by Islam and the Islamic flag shades them are the Islamic homeland; everything else throughout the world is Kufr or war homeland. Therefore the Islamic State is surrounded by enemies at all times waiting for the opportunity to attack. If soldiers are given any presence in the rule, however small their role, their incitement by the enemies is easier than the incitement of politicians since the nature of their work is material military work so it is difficult for them to understand remote manoeuvres and hidden political ramifications. Therefore they can be incited to seize the rule or change the rulers in exchange for some gains for the country according to their opinion or personal gains for them. Herein exists danger not to the ruling personalities nor upon the rule itself but upon the Ummah’s entity and the State’s entity because the Ummah’s entity is the collection of people together with the collection of concepts, measurements and convictions. The State’s entity is the collection of people with the authority to rule with the collection of measurements, concepts and convictions. If the soldiers seize the rule due to foreign incitement, there would infiltrate into them, i.e. the soldiers, concepts, measurements and convictions other than those in the State. Therein defects will enter into the State’s entity; there could even enter the influence of Kafir states which will result in dissipation and decline. Accordingly, tolerance for any presence for the military presence or soldiers in the authority i.e. rule is an abominable danger.

De islamitische moslimgemeenschap (Ummah) leed onder het gevaar van de aanwezigheid van soldaten in de macht, door wat haar overkwam in de vorm van de infiltratie van gebreken in de entiteit van de Staat en de moslimgemeenschap (Ummah), en vervolgens de vernietiging van de entiteit van de islamitische Staat en de entiteit van de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) uit het bestaan. In de laatste periode van de Ottomanen beïnvloedden de ambassades van de ongelovige (Kafir) staten in Istanbul de soldaten, totdat er onislamitische concepten, maatstaven en overtuigingen in het staatsapparaat binnendrongen. De rol van Madhat Pasha en de officieren samen met hem bij het creëren van deze concepten, maatstaven en overtuigingen is een van de meest prominente rollen, in het bijzonder de staatsgreep die Abdulhamid tot kalief maakte en de staatsgreep die Abdulhamid uit het kalifaat verwijderde en Muhammad Rashad als kalief aanstelde. Daarvoor was de rol van Muhammad Ali in Egypte groot in het maken van zichzelf tot een Franse agent bij het aanvallen van het islamitische kalifaat in Istanbul. Vervolgens de rol van Mustapha Kamal, na de nederlaag van de Ottomaanse Staat in de Eerste Wereldoorlog, in het samenzweren met de Engelsen om het kalifaat te vernietigen in ruil voor het verwijderen van de Khulafaa uit Istanbul en het helpen van hem in de vredesconferentie. Deze rollen, uitgevoerd door soldaten, schudden de entiteit van de islamitische Staat en verwijderden deze vervolgens, en verwijderden daarna de entiteit van de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) uit het bestaan. Daarom is het niet toegestaan om het militaire apparaat of soldaten enige aanwezigheid in de macht toe te staan.

The Islamic Ummah Suffered from the danger of the presence of a role soldiers in authority via what befell it of the infiltration of defects into the entity of the State and Ummah, and then the destruction of the entity of the Islamic State and the entity of the Islamic Ummah from existence. In the last period of the Ottomans, the embassies of the Kafir states in Istanbul influenced the soldiers until there entered in the State apparatus unIslamic concepts, measurements and convictions. The role of Madhat Pasha and the officers together with him in creating these concepts, measurements and convictions is of the most prominent roles, particularly the coup that brought Abdulhamid to be the Khalifah and the coup that removed Abdulhamid from the Khilafah and brought Muhammad Rashad as Khalifah. Before that, the role of Muhammad Ali in Egypt was great in making himself a French agent in striking the Islamic Khilafah in Istanbul. Then the role of Mustapha Kamal, following the defeat of the Ottoman State in World War One, in conspiring with the English in destroying the Khilafah in exchange for removing the Khulafaa from Istanbul and helping him in the peace conference. These roles undertaken by soldiers shook the entity of the Islamic State and then removed it, and then removed the entity of the Islamic Ummah from existence. Therefore it is not allowed to permit the military apparatus or soldiers any presence in authority.