26. Het vriendschappelijk toespreken van de ongelovigen door de gelovige

26. Het vriendschappelijk toespreken van de ongelovigen door de gelovige - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

Ya’qub en Sahl reciteren het als (taqiyyah), wat de recitatie is van Al-Hasan en Mujahid, terwijl de rest het reciteert als (tuqat). In Al-Qamus Al-Muheet wordt gezegd: ‘(At-tawqiyya) is (al-kalau) en bescherming. Ik doe (taqa) iets, ik deed (taqa) het, en ik doe (taqi) het (taqa), en hij deed (taqi) het (tiqa), net zoals (kisa) betekent: ik vreesde het.’ Deze tekst in het vers (Ayah) specificeert het onderwerp, en deze taalkundige betekenis van het woord (taqiyyah) specificeert wat dit woord in dit vers (Ayah) betekent qua betekenis, aangezien er geen sharia-betekenis voor is vastgesteld. Het specificeert dus de interpretatie ervan met de taalkundige betekenis. Op basis hiervan alleen wordt het vers (Ayah) in zijn algemeenheid en details begrepen. Wat betreft wat er is overgeleverd in de overleveringen (Hadith) over de omstandigheden van de openbaring: indien authentiek, wijst dit naar de details van wat in het vers (Ayah) staat, maar het zou noch het onderwerp, noch de betekenis van de zinnen veranderen volgens de taal en de sharia. Het onderwerp van het vers (Ayah) is duidelijk in de zin, namelijk gelovigen die ongelovigen als vrienden behandelen, oftewel hen als vrienden behandelen. De tekst is:

Ya’qub and Sahl recite it as (taqiyyah) which is the recitation of Al-Hasan and Mujahid, while the rest (recite it) as (tuqat). It is said in Al-Qamus Al-Muheet: ‘(At-tawqiyya) is (al-kalau) and protection. I do (taqa) something and I did (taqa) it and do (taqi) it (taqa) and he (taqi) it (tiqa) like (kisa) is I feared it.’ This text in the ayah specifies its subject and this linguistic meaning of the word (taqiyyah) specifies what this word means in this ayah in meaning since no Shari’ah meaning was established for it. So it specifies interpreting it with its linguistic meaning. Upon this basis alone is the ayah understood in its generality and details. As for what came in the ahadith of the circumstances of its revelation, if authenticated, guides to the details of what came in the ayah but would not change its subject neither the meaning of its sentences according to the language and Shar’a. The subject of the ayah is clear in its sentence which is believers befriending the disbelievers i.e. treating them as friends. The text is:

Het onderwerp is het onderwerp van gelovigen die ongelovigen als vrienden nemen, en de rest van het vers (Ayah) geeft details over dit onderwerp. Dit is omdat Allah (SWT) de gelovigen heeft verboden om de ongelovigen als vrienden te nemen, en dit verbod heeft gekoppeld aan een onomstotelijke beslissendheid: degene die dat doet en de ongelovigen als vrienden neemt, dan is Allah hem niet meer verbonden. Vervolgens sloot Hij van dit beslissende verbod één situatie uit, namelijk wanneer de gelovige schade van de ongelovige vreest, waarbij het hem is toegestaan de ongelovigen als vrienden te nemen om deze schade te voorkomen. Dit is indien de moslim onder de autoriteit van de ongelovigen staat en verslagen is in zijn zaken, oftewel: de angst voor de ongelovige staat het bevrienden toe. Als de angst verdwijnt, dan is het bevrienden verboden. Dienovereenkomstig toont de situatie niet het bevrienden en het verbergen van iets anders aan, maar het punt is het uitsluiten van de situatie van de angst van de gelovige voor de ongelovige wanneer de moslim verslagen is in zijn zaken van de algemeenheid van het verbod op het bevrienden van hem. De betekenis van het vers (Ayah) is het beslissende verbod voor de gelovigen om de ongelovigen als vrienden voor hen te nemen, en dat zij hun hulp zoeken en op hen vertrouwen, en dat zij hen als vrienden nemen en dat er liefde tussen hen is. Dus verbood het de gelovigen om ongelovigen als vrienden te nemen in plaats van gelovigen, en sloot vervolgens één situatie hiervan uit, namelijk de situatie waarin er angst voor hen bestaat wanneer zij onder hun gezag staan. Dan is het toegestaan liefde voor hen te tonen en hen als vrienden te nemen om hun kwaad en schade te voorkomen. Dat wil zeggen, het is toegestaan hen als vrienden te nemen in de situatie waarin er angst voor hen bestaat wanneer zij onder hun heerschappij staan. Daarbuiten is het absoluut niet toegestaan. Dit geldt alleen voor de ongelovigen in relatie tot de gelovigen, aangezien het vers (Ayah) werd geopenbaard over de zaak van de gelovigen die vriendschappelijke relaties hadden met de polytheïsten in Makkah. Het verbood degenen in Madinah om bevriendingen aan te gaan met de polytheïsten in Makkah en het verbood dit aan alle gelovigen, maar sloot de gelovigen die in Makkah waren en die verslagen waren in hun zaak uit van dat verbod. Zij werden dus uitgesloten vanwege de aanwezigheid van angst voor de schade van de ongelovigen nabij hen. Dit is het onderwerp van het vers (Ayah) en dit is de betekenis ervan, en dit is de sharia-regel die eruit is afgeleid, namelijk het verbieden van gelovigen die bevriendingen aangaan met ongelovigen in alle vormen van vriendschap, zij het voor steun, vriendschap, hulp, enzovoort, aangezien het woord (awliya) algemeen in het vers kwam en alle betekenissen ervan omvat, en de toestemming om hen te bevrienden in de situatie waarin men hen vreest, oftewel de angst voor hun geweld en schade wanneer de ongelovigen over de moslims zegevieren en de moslims verslagen zijn in hun zaak, precies zoals de situatie van de moslims in Makkah met de polytheïsten. Er bestaat geen enkele andere betekenis in het vers (Ayah) noch een andere regel dan deze regel die eruit is afgeleid. Wat betreft wat sommigen zeggen, namelijk dat “taqiyyah” is dat een moslim het tegenovergestelde laat zien van wat verborgen is voor een persoon van wie hij schade vreest of vreest dat hij zijn werkelijke toestand en wat er in zijn ziel is zal ontdekken, of die persoon nu een ongelovige of een gelovige is, deze uitspraak is pure dwaling. Het vers (Ayah) geeft hier niets aan, aangezien de betekenis van: “Behalve als je hen vreest (tuqat)” oftewel behalve als je iets van hen vreest om bang voor te zijn, aangezien de betekenis van “atqaytu” iets “taqiyyah” is: ik vreesde het, en (tuqat) en (taqiyyah) hebben dezelfde betekenis. Dit is uitgesloten van het verbod op gelovigen die ongelovigen in plaats van gelovigen bevrienden, dus het is specifiek voor datgene wat daarvan is uitgesloten.

The subject is the subject of believers befriending disbelievers and the rest of the ayah is detailing the subject. This is because Allah (swt) prohibited the believers from taking the disbelievers as friends, and linked this prohibition with a definite decisiveness that the one who does that and takes the disbelievers as friends then Allah is absolved from him. The he excluded from this decisive prohibition one situation which is the believer fearing harm from the disbeliever, wherein it is allowed for him to befriend the disbelievers to prevent this harm. This is if the Muslim were under the disbelievers’ authority defeated in his affair i.e. the fear of the disbeliever permits his befriending. If the fear disappears then the befriending is forbidden. Accordingly the situation is not displaying befriending and hiding something else, but the issue is excluding the situation of the believer’s fear of the disbeliever when the Muslim is defeated in his affair from the generality of forbidding his befriending him. The meaning of the ayah is the decisive prohibition for the believers from taking the disbelievers as friends for them, and that they seek their assistance and depend upon them, and that they befriend them and there be love between them. So it forbade the believers from befriending disbelievers instead of believers then excluded one situation from this, which is in the situation where there exists fear from them when they are under their authority. Then it is allowed to display love for them and to befriend them to prevent their evil and harm. That is, it is allowed to take them as i.e. friends in the situation where there exists fear from them when they are under their rule. Apart from that, it is absolutely not allowed. This is for the disbelievers only in relation with the believers as the ayah was revealed in the affair of the believers who had relations friendship with the polytheists in Makkah. It prohibited those in Madinah from befriending the polytheists in Makkah and it prohibited all believers but excluded from that the believers who were in Makkah who were defeated in their affair. So it excluded them due to the existence of fear of the harm of the disbelievers near to them. This is the subject of the ayah and this is its meaning, and this is the Shari’ah rule deduced from it which is the forbidding of the believers befriending the disbelievers in all types of befriending, for support, friendship, assistance etc as the word (awliya) came general in the ayah covering all its meanings, and the permission of befriending them in the situation of fearing them i.e. fearing their violence and harm when the disbelievers are victorious over Muslims and the Muslims are defeated in their affair exactly like the situation of the Muslims in Makkah with the polytheists. There does not exist any other meaning in the ayah nor any rule other than this rule deducted from it. As for what some say that “taqiyyah” is that a Muslim displays opposite to what is hidden before any person from whom he fears harm or fears his knowing his reality and what is in his soul whether that person is a disbeliever or believer, this statement is pure error. The ayah does not indicate anything of this since the meaning of: “Except if you fear from them (tuqat)” i.e. except if you fear from them something to be frightened of as the meaning of “atqaytu” something “taqiyyah” is I feared it, and (tuqat) and (taqiyyah) are of one meaning. This is excluded from the prohibition of believers befriending disbelievers instead of believers so it is specific to what is excluded of it.

Overeenkomstig is het vertonen van affectie voor de moslimheerser uit angst voor zijn schade wanneer hij een onderdrukker is, een overtreder, of regeert met ongeloof, verboden (Haram). Op dezelfde wijze is het vertonen van affectie voor de moslim die je tegenspreekt in de mening, terwijl je haat voor hem verbergt, verboden (Haram), en het tonen van een gebrek aan stritheid in de Islam of het niet om de Islam geven in het bijzijn van de ongelovige of de overtreder, niet toegestaan. Al dat en wat daarop lijkt is hypocrisie, hetgeen de Shar’a verboden (Haram) heeft gemaakt voor moslims, aangezien het onderwerp van “Behalve als je vreest voor iets dat je vreest (tuqat)” beperkt is tot de realiteit van de moslims die zich in Makkah tussen de polytheïsten bevonden, d.w.z. beperkt tot de situatie van de aanwezigheid van moslims onder het gezag van ongelovigen en zij niet in staat zijn hun gezag te verwijderen, d.w.z. verslagen in hun zaak. In dat geval is het voor hen toegestaan om de ongelovigen als vrienden te nemen uit angst voor wat er van hen gevreesd wordt, of het nu gaat om hun leven, bezit, eer of belangen. Alleen in deze situatie is het toegestaan om ongelovigen als vrienden te nemen in plaats van gelovigen. Alles wat onder deze situatie valt, staat het nemen van ongelovigen als vrienden toe in plaats van gelovigen. Het punt is het verduidelijken van de situatie waarin het voor gelovigen toegestaan is om ongelovigen als vrienden te nemen, namelijk wanneer moslims verslagen zijn in hun zaak tegenover ongelovigen, zoals wanneer zij onder hun gezag of heerschappij staan; het is absoluut niets anders.

Accordingly displaying affection for the Muslim ruler due to fearing his harm when he is an oppressor, a transgressor, ruling by disbelief is haram. Similarly displaying affection for the Muslim contradicting you in the opinion while hiding hate for him is haram, and to show lack in restriction by Islam or not caring for it in front of the disbeliever or transgressor is not permitted. All of that and what is similar to that is hypocrisy which the Shar’a made haram upon Muslims since the subject of “Except if you fear from them something to fear (tuqat)” is restricted to the reality of Muslims who were in Makkah between polytheists i.e. restricted to the situation of the existence of Muslims under the authority of disbelievers and there is no capability for them to remove their authority i.e. defeated in their affair. Then it is allowed for them to befriend the disbelievers in fear over what is feared from them whether over their lives, wealth, honour or interests. In this situation alone it is allowed to take disbelievers as friends instead of believers. Everything that enters under this situation allows taking disbelievers as friends instead of believers. The issue is clarifying the situation wherein it is allowed for believers to befriend disbelievers which is where Muslims are defeated in their affair before disbelievers like where they are under their authority or rule; it is absolutely nothing else.

Muhammad bin Jareer At-Tabari zei in zijn Tafsir (Koranexegese): “De visie bij de interpretatie van Zijn uitspraak: ‘Laat de gelovigen de ongelovigen (Kufr) niet als vrienden nemen in plaats van de gelovigen’ tot Zijn uitspraak ‘behalve als je van hen iets vreest (tuqat).’ Abu Ja’far zei: Dit is een verbod van Allah (SWT) voor de gelovigen om ongelovigen niet als helpers, steunpilaren en assistenten te nemen. Dienovereenkomstig maakte Hij (kasr) voor “yatakhidhu” (nemen) in de positie van het beslissend maken van het verbod, maar Hij maakte (kasr) voor de “dhal” samen daarmee vanwege de “sakina” die een “sakina” ontmoet. De betekenis hiervan is: ‘Neem, o jullie gelovigen, de ongelovigen niet als assistenten en steunpilaren door hen als vrienden te behandelen in plaats van de moslims, op basis van hun religie (Deen), en help hen tegen de moslims en wijs hen op hun (moslims’) zwakheden. Want wie dat doet, dan is hij van Allah (SWT) in niets, wat betekent dat hij door Allah (SWT) is vrijgesproken en Allah (SWT) is vrijgesproken van hem door zijn afvalligheid van Zijn religie (Deen) en zijn toetreding tot ongeloof (Kufr), behalve als je van hen iets vreest (tuqat)’ (dat wil zeggen) behalve als je onder hun gezag bent en hen vreest voor jullie leven, toon dan dan vriendschap met jullie tongen en verberg jullie vijandigheid voor hen, maar wees geen partijdig voor waar zij op staan in ongeloof (Kufr) en help hen niet tegen een moslim door middel van handelingen,” net zoals:

Muhammad bin Jareer At-Tabari said in his tafseer: “The view in interpreting His statement: ‘Let not the believers take the disbelievers as friends instead of believers’ until His statement ‘except if you fear from them something to be feared (tuqat).’ Abu Ja’far said: This is a prohibition from Allah (swt) for the believers not to take disbelievers as helpers and supporters and assisters. Accordingly He made (kasr) for “yatakhidhu” (to take) in the position of making the prohibition decisive but He made (kasr) for the “dhal” together with it due to the “sakina” which meets a “sakina”. The meaning of this is "Do no take, O you believers, the disbelievers as assisters and supporters befriending them, instead of Muslims, upon their religion and assist them against Muslims and direct them to their (Muslims’) weaknesses. For whoever does that then he is not from Allah (swt) in anything which means that he has been absolved from Allah (swt) and Allah (swt) is absolved from him by his apostasy from His deen and his entering into kufr ‘except if you fear from them something to be feared (tuqat)’ (i.e.) except if you are in their authority and fear them for your lives then show friendship by your tongues and hide your enmity from them but do not be partisans for what they are upon of kufr and do not help them against a Muslim by action" just as:

Al-Muthni vertelde aan mij: Abdullah bin Sahr zei: Mu’awiyya bin Salih informeerde mij van Ali (ra) van ibn Abbas (ra) dat Zijn (SWT) uitspraak: “Laat de gelovigen geen ongelovigen als vrienden nemen in plaats van gelovigen”, behalve als de ongelovigen overwinningsrijk worden, zodat zij hen vriendelijkheid tonen maar hen tegenspreken in hun religie (Deen), en dat Zijn (SWT) uitspraak: ‘behalve als je vreest voor iets dat gevreesd moet worden (tuqat)’, totdat hij zei:

Al-Muthni narrated to me: Abdullah bin Sahr said: Mu’awiyya bin Salih informed me from Ali (ra) from ibn Abbas (ra) that His (swt) statement: “Let not the believers take disbelievers as friends instead of believers” except if the disbelievers become victorious so they shown them kindness but contradict them in their deen and that His (swt) statement: ‘except if you fear from them something to be feared (tuqat)’ until he said:

Al-Hasan bin Yahya vertelde aan mij dat Abdurraziq ons informeerde dat Mu’ammar ons informeerde van Zijn (SWT) uitspraak: ‘Laat de gelovigen de ongelovigen niet als vrienden nemen’, dat Qatadah zei: Het is een gelovige niet toegestaan een ongelovige als vriend te nemen in zijn religie (Deen). En Zijn (SWT) uitspraak: ‘Behalve als je van hen iets vreest dat gevreesd moet worden’: dat er tussen jou en hem een verwantschap bestaat, zodat je hem om die reden als vriend neemt. Abu Ja’far zei: Dat wat door Qatadah werd gezegd in zijn interpretatie is enkel van hem en het is niet de richting die de duidelijke, evidente betekenis van het vers (Ayah) aangeeft, namelijk: behalve als je van de ongelovigen iets vreest dat gevreesd moet worden. De sterkere van de betekenissen van deze woorden is: behalve als je van hen iets vreest dat gevreesd moet worden. De (taqiyyah) die Allah (SWT) in dit vers (Ayah) noemde, is de (taqiyyah) tegenover de ongelovigen en niet tegenover anderen, en Qatadah begreep het als: behalve als je Allah (SWT) vreest vanwege de verwantschap tussen jou en hen, iets dat gevreesd moet worden, zodat je de bloedverwantschap verenigde, wat niet sterker is in relatie tot de betekenis van de spraak. De interpretatie in de Qur’an is gebaseerd op de sterkere, evidente (betekenis) van de bekende taal van de Arabieren, zoals die onder hen werd gebruikt” (Het einde van At-Tabari’s woorden).

Al-Hasan bin Yahya narrated to me that Abdurraziq informed us that Mu’ammar informed us from His (swt) statement: ‘Let not the believers take the disbelievers as friends’ that Qatadah said: It is not allowed for a believer to take a disbeliever as a friend in his deen. And His (swt) statement: ‘Except if you fear from them something to be feared’: that there is between you and him kinship so you befriend him for that. Abu Ja’far said: That which was said by Qatadah in his interpretation is for him alone nor is it the direction which the clear apparent meaning of the ayah indicates except if you fear from the disbelievers something to be feared. The stronger of the meanings of these words is except if you fear from them something to be feared. The (taqiyyah) which Allah (swt) mentioned in this ayah is the (taqiyyah) from the disbelievers not others and Qatadah took it to mean except if you fear Allah (swt) because of the kinship between you and them something to be feared so you united its blood-relationship which is not stronger in relation to the meaning of the speech. The interpretation in the Qur’an is upon the stronger apparent (meaning) of the known speech of the Arabs as was used among them” (At-Tabari’s words ends).

En Abu Ali Al-Fadhl bin Al-Hasn At-Tabarsi zei in zijn ‘Majmu Al-Bayan fi tafseer Al-Qur’an’ dat de uitspraak van Allah: ‘Laat de gelovigen de ongelovigen niet als vrienden nemen in plaats van de gelovigen, en wie dat doet behoort niet tot Allah, behalve als je vreest voor wat zij van jullie kunnen eisen (tuqat). En Allah waarschuwt jullie tegen Hem, en tot Allah is de terugkeer’ dat Yaqub en Sahl het reciteerden als (taqiyyah), wat de recitatie is van Al-Hasan en Mujahid met de rest als (tuqat)… Wanneer Allah verduidelijkt dat Hij de Koning is van de wereld en het Hiernamaals, en Almachtig (Al-Qadir) om te eren en te vernederen, verbood Hij de gelovigen om vriendschap te sluiten met degenen die geen eer of vernedering kennen van Zijn vijanden, zodat de inspanning gericht wordt op wat bij Hem en Zijn vrienden is, de gelovigen, en niet op Zijn vijanden, d.w.z. de ongelovigen. Dus zei Hij: ‘Laat de gelovigen de ongelovigen niet als vrienden/steunpilaar (awliya) nemen’, d.w.z. het past de gelovigen niet om ongelovigen als vrienden voor zichzelf te nemen, hulp van hen te zoeken, bij hen toevlucht te zoeken en liefde voor hen te tonen, zoals Hij (SWT) op talrijke plaatsen in de Koran zei, zoals Zijn (SWT) uitspraak:

And Abu Ali Al-Fadhl bin Al-Hasn At-Tabarsi said in his ‘Majmu Al-Bayan fi tafseer Al-Qur’an’ that Allah’s statement: ‘Let not the believers take the disbelievers as friends instead of believers, and whoever does that is not of Allah in anything except if you fear from them something to be feared (tuqat). And Allah warns you against Himself and to Allah is the return’ that Yaqub and Sahl recited it as (taqiyyah) which is the recitation of Al-Hasan and Mujahid with the rest as (tuqat)…When Allah clarifies that He is the King of the world and Hereafter, and All-Capable (Al-Qadir) to honour and humble, He prohibited believers from befriending those who have no honour nor humiliation from His enemies so that the eagerness becomes for what is with Him and His friends, the believers, not His enemies i.e the disbelievers. So He said: ‘Let not the believers take the disbelievers as friends/supporters (awliya)’ i.e. it does not suit the believers to take disbelievers as friends for themselves, seek assistance from them, seek refuge with them and show love for them like He (swt) said in numerous places of the Qur’an like His (swt) statement:

betekent behalve dat als de ongelovigen zegevieren en de gelovigen verslagen worden, de gelovige voor hen vreest als hij zijn instemming met hen niet toont of zijn gezelschap met hen niet goed onderhoudt. Op dat moment is het voor hem toegestaan om zijn affectie voor hen met zijn tong te tonen en gehoorzaamheid aan hen te betuigen als een voorzorgsmaatregel (taqiyyah) tegen hen en ter bescherming van zichzelf, zonder dat hij daarin gelooft. In dit vers (Ayah) is een indicatie dat taqiyyah is toegestaan in de religie (Deen) wanneer er vrees voor de eigen persoon is, en onze metgezellen zeggen dat het op tijden van noodzaak in alle zaken is toegestaan en vaak wordt het verplicht vanwege de diversiteit aan vriendelijkheid en verzoening, maar het is niet toegestaan onder de daden van het doden van een gelovige of wat bekend is of wat hij het meest waarschijnlijk beschouwt als het bederven (istifsad) van de religie (Deen). Al-Mufid zei dat het op tijden verplicht is en fard (Fard) wordt, en dat het op tijden is toegestaan en aanbevolen wordt. En het is op tijden toegestaan zonder verplichting en het wordt op tijden beter dan het achterwege laten; en het zou op tijden beter kunnen zijn om het achterwege te laten, zelfs al is degene die het uitvoert verschoond en vergeven door het achterwege laten van de verwijtbaarheid ervan. Sheikh Abu Ja’far At-Tusi zei dat de schijnbare betekenis van de overleveringen aangeeft dat het verplicht is tijdens vrees voor het eigen leven, en er is overgeleverd dat er een ontheffing is in het duidelijk uitspreken van de waarheid daarover. Al-Hasan overleverde

means except that if the disbelievers are victorious and the believers defeated so the believer fears them if he does not show his agreement with them or make good his companionship with them. At that time, it is allowed for him to show his affection for them with his tongue and compliance to them as a precaution (taqiyyah) from them and protection for himself without believing that. In this ayah there is an indication that taqiyyah is permitted in the deen when there is fear over oneself and our companions say it is permitted in all matter at times of necessity and often it becomes obligatory for the variety of kindness and reconciliation, but it is not permitted from the actions in killing a believer or what is known or he considers most probable that it is spoiling (istifsad) in the deen. Al-Mufid said that it is obligatory at times and becomes fard, and it is permitted at times and becomes recommended. And it is permitted at time without obligation and it becomes at times better than leaving it; and it could at times be better to leave it even though its performer is excused and forgiven over it by leaving the blame over it. Sheikh Abu Ja’far At-Tusi said that the apparent meaning of the narrations indicate that it is obligatory during fear of one’s life, and it has been narrated that a dispensation in allowing speaking clearly the truth thereupon. Al-Hasan narrated

"Overeenkomstig is taqiyyah een uitzondering en is het duidelijk spreken van de waarheid een deugd" (de rede van At-Tabarsi eindigt).

Accordingly taqiyyah is a dispensation and speaking clearly the truth is a virtue” (At-Tabarsi’s speech ends).

Overeenkomstig wordt uit de woorden van de twee mufasireen, At-Tabari en At-Tabarsi, die tot twee verschillende stromingen behoren, hun eensgezindheid getoond over het verklaren van de betekenis van het vers (Ayah) zoals het is gekomen: dat het een verbod is voor gelovigen om ongelovigen als vrienden te nemen, waarbij de situatie waarin gelovigen de schade van de ongelovigen vrezen, van dit verbod wordt uitgesloten. Kijk naar de woorden van At-Tabari: “behalve als je van hen iets vreest dat gevreesd moet worden (tuqat)” (dat wil zeggen) behalve als je onder hun gezag bent en hen vreest voor je leven, zodat je hen met je tong vriendschap toont. En kijk naar de woorden van At-Tabarisi: “Vervolgens sloot Hij uit en zei: ‘behalve als je van hen iets vreest dat gevreesd moet worden’ en de betekenis is: behalve als de ongelovigen zegevieren en de gelovigen verslagen zijn, zodat de gelovige hen vreest als hij niet zijn instemming met hen toont en zijn vriendschap met hen niet goed maakt. Op dat moment is het hem toegestaan om zijn liefde voor hen met zijn tong te tonen en gehoorzaamheid aan hen als een voorzorgsmaatregel en ter bescherming van zijn ziel.” De twee mufasireen zijn het erover eens dat het onderwerp het uitsluiten is van het verbod op gelovigen die ongelovigen als vrienden nemen en dat dit beperkt blijft tot dat. Alleen volgde At-Tabarisi daarop wat buiten het onderwerp valt en maakte hij het vers (Ayah) tot een bewijs dat taqiyyah is toegestaan in de religie (Deen) gedurende iemands leven, wat niet aanwezig is in het vers (Ayah) aangezien het onderwerp het verbod is op gelovigen die ongelovigen als vrienden nemen en het uitsluiten van de situatie van angst voor de ongelovigen wanneer zij de moslims verslaan, door vriendschap in deze situatie toe te staan. Het is geen taqiyyah in de religie (Deen) en het is ook niet specifiek beperkt tot angst voor het leven, omdat de uitsluiting algemeen is: “behalve als je van hen iets vreest dat gevreesd moet worden” (dat wil zeggen) behalve als je van hen vreest wat gevreesd moet worden. Az-Zamakhshari zei in Al Kashaf

Accordingly it is shown from the words of the two mufasireen, At-Tabari and At-Tabarsi, who are of two different schools of thought, their agreement upon explaining the meaning of the ayah as it came in that it is a prohibition for believers befriending disbelievers and excluding the situation of believers fearing the harm of the disbelievers from this prohibition. Look at the words of At Tabari: “except if you fear from them something to be feared (tuqat)’ (i.e.) except if you are in their authority and you fear them over your lives so you show them friendship with your tongues.” And look at the words of At-Tabarisi: “Then He excluded and said: ‘except if you fear from them something to be feared’ and the meaning is except if the disbelievers are victorious and believers defeated so the believer fears them if he does not show his agreement with them and does not make good his friendship with them. At that time it is allowed for him to show his love for them by his tongue and compliance to them as a precaution and in protection of his soul.” The two mufasireen agree that the subject is excluding the prohibition of believers befriending disbelievers and that it is limited to that. Except that At-Tabarisi followed upon that which is outside the subject and made the ayah an evidence that taqiyyah is permitted in the deen during for one’s life which is not present in the ayah since its subject is the prohibition of believers befriending disbelievers and excluding the situation of fear of the disbelievers when they defeat the Muslims in allowing their friendship in this situation. It is not taqiyyah in the deen nor is it specified to fear over life because the exclusion is general “except if you fear from them something to be feared” (i.e.) except if you fear from them what is to be feared from. Az-Zamakhshari said in Al Kashaf

Dit komt doordat de overtreder niet tot de categorie van de ongelovigen behoort of tot hun klasse, en omdat de vriendschap die verboden is in dit vers (Ayah) het sluiten van vriendschappen in plaats van met de gelovigen betreft. De onrechtvaardige en overtreder heerser met macht behoort tot de gelovigen; het onrecht dat van hem uitgaat of de overtreding die hem omringt, heft de beschrijving van geloof (Iman) bij hem niet op. Daarom valt dit onderwerp niet onder het onderzoek van de grotere precedent, en dienovereenkomstig komt de grotere precedent hier niet in voor op een zodanige wijze dat deze als bewijs wordt gebruikt.

This is because the transgressor is not from the category of the disbeliever or from their class, and because the friendship prohibited in this ayah is befriending instead of the believers. The unjust and transgressor ruler with power is among the believers injustice occurring from him or the transgression covering him does not negate the description of iman from him. Hence this subject does not enter in the research of greater precedent, so accordingly the greater precedent does not come into it such that it is used as a witness.

Bovendien is het bevrienden van de onrechtvaardige en overtredende heerser met macht toegestaan in een situatie van veiligheid en in een situatie van angst in gelijke mate, omdat hij een gelovige is, en het bevrienden van gelovigen is zeker toegestaan omdat het woord “gelovigen” in Zijn uitspraak: “in plaats van gelovigen” algemeen is en alle gelovigen omvat. Er is geen enkele tekst gekomen die het bevrienden van de onrechtvaardige of overtredende heerser of het bevrienden van overtreders en de goddelozen (fujjar) verbiedt; integendeel, de teksten zijn specifiek in het verbieden van het bevrienden van ongelovigen. Meer nog, de gehoorzaamheid aan de onrechtvaardige heerser is verplicht in zaken die geen zonde zijn, en jihad is verplicht onder zijn banier, en het is toegestaan om achter de imam te bidden in het gebed als hij een overtredende is, wat behoren tot de grootste aanwijzingen met betrekking tot het toestaan van hun vriendschap. Wat verboden is, is het genoegen nemen met het onrecht van de heerser en de overtreding van de overtredende. Dienovereenkomstig wordt taqiyyah verworpen wanneer een gelovige het tegenovergestelde doet van wat hij verbergt in het bijzijn van een machtige onrechtvaardige of overtredende heerser of tegenstander in mening of dergelijke, en het doen ervan is verboden (Haram), aangezien het hypocrisie is en alle hypocrisie verboden is.

Moreover the befriending of the unjust and transgressor ruler with power is allowed in the situation of security and the situation of fear equally because he is a believer and befriending believers is definitely allowed because the word “believers” in His statement: “instead of believers” is general covering all believers. There did not come any text prohibiting befriending the unjust or transgressor ruler or befriending transgressors and the wicked (fujjar); rather the texts are specific in prohibiting the befriending of disbelievers. More than that, the obedience to the unjust ruler is obliged in other than sin and jihad is obliged under his banner and it is allowed to pray behind the Imam in prayer if he is a transgressor which are of the greatest indication regarding permitting their friendship. What is prohibited is the pleasure with the injustice of the ruler and the transgression of the transgressor. Accordingly taqiyyah is rejected when it is a believer showing opposite to what he hides in front of powerful unjust or transgressor ruler or opponent in the opinion or similar, and doing it is haram as it is hypocrisy and all hypocrisy is forbidden.

Bovenal is het ter verantwoording roepen van de onrechtvaardige heerser over zijn onrecht verplicht, en het is niet toegestaan dit na te laten uit angst voor de heerser met betrekking tot geld, belangen of schade, noch is taqiyyah daarin toegestaan. Het verklaren van de oorlog tegen hem, indien duidelijk ongeloof (Kufr) wordt waargenomen bij hem nadat hij volgens de Islam regeerde, is verplicht en het is verboden (Haram) om dit na te laten. En het gebieden van het goede en het verbieden van het kwade tegenover de heerser of anderen van de mensen die overtreders of onrechtvaardigen zijn, is door Allah (SWT) verplicht gesteld aan de moslims. Dit ontkent de visie van taqiyyah en spreekt deze volledig tegen, aangezien Hij (SWT) besluitvaardig heeft verboden zwijgzaam te blijven over de onrechtvaardige heerser en de overtredende, terwijl taqiyyah zwijgzaamheid over datgene op bepaalde tijden verplicht stelt, het op andere tijden aanbevolen maakt en het op weer andere tijden toestaat, wat in strijd is met het vers (Ayah) over het gebieden van het goede en het verbieden van het kwade, en in strijd is met de authentieke overleveringen (Hadith) die kwamen over het afwijzen van leiders en heersers indien zij onrechtvaardig of overtreders zijn, en de authentieke overleveringen (Hadith) die kwamen over de verplichting om hen ter verantwoording te roepen over hun daden, en het staat haaks op de verplichting om de waarheid te onthullen zonder rekening te houden met de klacht van een eiser, omwille van Allah (SWT). Dienovereenkomstig, met betrekking tot de taqiyyah tegenover de onrechtvaardige en overtredende heerser, of de sterke usurpator (mutasallit) onder de goddelozen (fujjar) of degene die tegen je is in mening, zijn er verzen (Ayat) en authentieke teksten uit de overleveringen (Hadith) gekomen die dat tegenspreken en de verplichting aanmoedigen om daar tegen in te gaan, wat benadrukt dat het verboden (Haram) is, boven het feit dat het hypocrisie is die niet is toegestaan voor de moslims.

Above all that, the accounting of the unjust ruler over his injustice is obligatory and it is not allowed to leave it for fear of the ruler over money or interests or harm, not is taqiyyah allowed therein. Announcing war against him if clear disbelief (kufr bawah) is seen from him after he was ruling by Islam is obligatory and it is haram to refrain from performing it. And commanding the good and forbidding the evil before the ruler or others from the people of transgression or injustice has been obliged by Allah (swt) upon the Muslims. This negates the view of taqiyyah and contradicts it completely as He (swt) decisively forbade keeping silent over the unjust ruler and the transgressor, whereas taqiyyah obliges silence over that at certain times and makes it recommended at other times and allows it at other times which contradicts the ayah of commanding good and forbidding evil and contradicts the authentic ahadith which came about rejecting upon the leaders and rulers if they are unjust or transgressors and the authentic ahadith which came regarding the obligation of accounting them over their actions an opposes the obligation of exposing the truth without taking into account, for the sake of Allah (swt), the complaint of a plaintiff. Accordingly, with regard to the taqiyyah of the unjust and transgressor ruler, or the strong usurper (mutasallit) among the wicked (fujjar) or the one opposing you in the opinion, there came ayat and authenticated ahadith texts contradicting that and encouraging the obligation of acting contrary to that, which emphasizes that it is haram, on top of its being hypocrisy which is not allowed for the Muslims.

De vraag over het vers (Ayah) blijft bestaan:

There remains the question of the ayah:

Sommige mufasireen koppelen dit aan het vers (Ayah): “behalve als je iets van hen vreest dat gevreesd moet worden” en leiden daaruit af dat het tonen van ongeloof (Kufr) en het verbergen van geloof (Iman) onder de categorie vriendschap valt en het laten ingaan in wat zij (taqiyyah) noemen, waarbij sommigen daaruit afleiden dat vriendschap alleen is toegestaan in de situatie waarin men enkel voor het eigen leven vreest, maar niet in andere (situaties). Dit is een pure fout, omdat het vers (Ayah): “behalve degene die gedwongen wordt terwijl zijn hart tevreden is met geloof (Iman)” een andere situatie en een ander onderwerp heeft, aangezien het onderwerp apostasie van de Islam is in de situatie waarin er sprake is van de vrees voor een definitieve, bevestigde dood en niet een waarschijnlijke dood; en het onderwerp van het vers (Ayah): “behalve als je iets van hen vreest dat gevreesd moet worden” is het verbieden van vriendschap met ongelovigen in al zijn vormen en het uitsluiten van de toelaatbaarheid van deze vriendschap in de situatie waarin er iets is om te vrezen, of dat nu vrees voor het leven, bezit, belang of enige andere schade is. Het maakt onderscheid tussen de twee situaties en de twee onderwerpen, zodanig dat de ene niet in de andere valt en zij niet aan elkaar gekoppeld zijn vanwege het verschil in situatie en onderwerp. Wanneer de moslim onder het gezag van ongelovigen staat die hem in zijn zaken hebben verslagen, is het hem niet toegestaan om af te vallen van de Islam als een teken van gehoorzaamheid aan hen; integendeel, het is hem verplicht om te emigreren indien hij niet in staat is de regels van zijn religie (Deen) uit te voeren, in tegenstelling tot het sluiten van vriendschap met hen, wat wel is toegestaan. Echter, indien de moslim voor zijn leven een bevestigde dood vreest en hij tot ongeloof (Kufr) wordt gedwongen, dan is het hem toegestaan om ongeloof (Kufr) te tonen en geloof (Iman) te verbergen, en daarbuiten is het niet toegestaan vanwege de tekst van het vers (Ayah):

Some mufasireen link it with the ayah: “except if you fear from them something to be feared” and deduce from it the entering of showing kufr and hiding iman in the category of friendship and making it to enter what they call (taqiyyah), with some deducing from it that friendship is allowed in the situation of fearing for one’s life only but not in other (situations). This is pure error because the ayah: “except the one who is compelled and his heart is content upon iman” has a different situation and a different subject as its subject is apostasy from Islam in the situation where there exists fear of definite, confirmed killing not probable and the subject of the ayah: “except if you fear from them something to be feared” is prohibiting befriending disbelievers in all its types and excluding the permissibility of this befriending in the situation of there existing what is feared from whether it was fear over life, wealth, interest or any harm. It distinguishes between the two situations and two subjects such that one does not enter into the other nor are they linked with it due to the difference in situation and subject. When the Muslim is under the authority of disbelievers defeated over his matter before them, it is not permitted for him to apostatise from Islam as a show of compliance to them; rather it is obligatory upon him to emigrate if he is unable to perform the rules of his deen contrary to befriending them which is allowed. However if the Muslims fear over his life a confirmed death and he is forced upon kufr then it is permitted for him to show kufr and hide iman, and other than that it is not permitted because of the text of the ayah:

Dus het onderwerp is het onderwerp van ongeloof (Kufr) na geloof (Iman), oftewel het onderwerp van afvalligheid van de Islam, en de situatie is de situatie van angst voor de dood. Dit is wat de fuqaha aanduiden als al-ikrah al-mulji (dwang door noodzaak), wat de enige dwang is die door de Shar’a wordt erkend in alle situaties waarin de regel wordt opgeheven voor degene die wordt gedwongen. De dwang die de Shar’a uitsluit, is de dwang door vlucht, oftewel de situatie van angst voor de zekere dood. Dit wordt versterkt in het vers (Ayah) dat werd geopenbaard over moslims die afvallig werden uit angst voor de dood. Er is overgeleverd dat dit vers (Ayah) werd geopenbaard over Ammar bin Yasir. At-Tabari zei: “Muhammad bin S’aad vertelde mij en zei: Mijn oom van vaderszijde vertelde mij en zei: Mijn vader vertelde mij van zijn vader van ibn Abbas dat Zijn uitspraak: ‘Wie na zijn geloof aan Allah ongelooft, behalve degene die wordt gedwongen terwijl zijn hart standvastig is in het geloof (Iman)’ tot het einde van het vers (Ayah). Dit was omdat de polytheïsten Ammar bin Yasir sloegen en hem straften en hem daarna lieten. Dus hij keerde terug naar de Boodschapper van Allah ﷺ en informeerde hem over wat hij van de Quraysh had meegemaakt en wat hij had gezegd. Dus Allah (SWT) openbaarde de vermelding van zijn excuus: ‘Wie na zijn geloof (Iman) aan Allah ongelooft (Kufr)’, tot Zijn uitspraak ‘een grote straf.’ Bashr vertelde ons en zei: Yazid vertelde ons en zei: Saeed vertelde ons van Qatadah: ‘Wie na zijn geloof (Iman) aan Allah ongelooft (Kufr), behalve degene die wordt gedwongen terwijl zijn hart standvastig is in het geloof (Iman)’ en zei: Er werd aan ons verteld dat het werd geopenbaard over Ammar bin Yasir, die door Banu Al-Mughira werd gevangengenomen en in de put van Maymun werd ondergedompeld en ze zeiden: ‘Ontken Allah’, waarna hij hen daarin volgde terwijl zijn hart werd gedwongen. Dus Allah (SWT) openbaarde Zijn uitspraak: ‘behalve degene die wordt gedwongen terwijl zijn hart standvastig is in het geloof (Iman).’” En At-Tabari zei: Ibn Abd al-‘Ala vertelde ons en zei: Muhammad bin Thawr vertelde ons van Mu’ammar, van Abdulkareem Al-Juzri, van Abu Ubayd bin Muhammad bin Ammar bin Yasir, die zei:

So the subject is the subject of kufr after iman i.e. the subject of apostasy from Islam, and the situation is the situation of fearing death. This is what the fuqaha term as alikrah almulji (compulsion of refuge) which is the only compulsion considered by the Shar’a in all situations in which the rule is lifted from the one compelled. The compulsion which the Shar’a excluded is the compulsion by refuge i.e. the situation of fearing definite death. This is strengthened in the ayah that was revealed about Muslims who apostatised fearing death. It was narrated that this ayah was revealed about Ammar bin Yasir. At-Tabari said: “Muhammad bin S’aad related to me and said: My paternal uncle related to me and said: My father related to me from his father from ibn Abbas that His statement: ‘Whoever disbelieves in Allah after his belief except the one who is compelled and his heart is content upon iman’ to the end of the ayah. This was because the polytheists struck Ammar bin Yasir and punished him then left him. So he returned to the Messenger of Allah (saw) and informed him about what he met with from Quraysh and what he said. So Allah (swt) revealed his mention of his excuse: ‘Whoever disbelieves in Allah after his iman’ until His statement ‘great punishment.’ Bashr related to us and said: Yazid related to us and said: Saeed related to us from Qatadah: ‘Whoever disbelieves in Allah after his belief except the one who is compelled and his heart is content upon iman’ and said: It was mentioned to us that it was revealed about Ammar bin Yasir whom Banu Al-Mughira captured and covered him in the well of Maymun and said: Disbelieve in Allah, so he followed them in that and his heart was compelled. So Allah (swt) revealed His statement: ‘except the one who is compelled and his heart is content upon iman.’ And At-Tabari said: Ibn Abd al-‘Ala related to us and said: Muhammad bin Thawr related to us from Mu’ammar from Abdulkareem Al-Juzri from Abu Ubayd bin Muhammad bin Ammar bin Yasir who said:

Deze overleveringen (Hadith) geven aan dat de aanleiding van de openbaring van het vers (Ayah) het incident van Ammar is en dat het onderwerp de afvalligheid van de Islam is. De situatie die specifiek voor dit incident is, is de zekere angst voor de dood, wat op zichzelf voldoende is om te bevestigen dat het geen relatie heeft met het vers (Ayah): “behalve als je van hen iets vreest dat gevreesd moet worden.” Het vers (Ayah): “behalve degene die gedwongen wordt terwijl zijn hart standvastig is in het geloof (Iman)” werd in Makkah geopenbaard over het onderwerp geloof (Iman), en het vers (Ayah): “behalve als je van hen iets vreest dat gevreesd moet worden” is in Madinah geopenbaard over het onderwerp van het uitsluiten van de situatie van het vrezen van wat gevreesd moet worden van het verbod op gelovigen die vriendschap sluiten met ongelovigen. Dienovereenkomstig is dit vers (Ayah) niet van toepassing op dat onderwerp.

These ahadith indicate that the circumstance of revelation of the ayah is the incident of Ammar and its subject is apostasy from Islam. The situation specific to it is the definite fear of killing which alone is sufficient to strengthen that it has no relationship with the ayah: “except if you fear from them something to be feared.” The ayah: “except the one who is compelled and his heart is content upon iman” was revealed in Makkah on the subject of iman, and the ayah: “except if you fear from them something to be feared” is Madinan revealed on the subject of excluding the situation of fearing what is to be feared from the prohibition of believers befriending disbelievers. Accordingly this ayah is not applicable on that subject.

Er blijft de regel over degene die wordt bedreigd met een bevestigde dood: Is het deugdzamer om ongeloof (Kufr) te tonen en het geloof (Iman) te verbergen om veilig te zijn voor de dood, of is het beter om vol te houden in zijn geloof (Iman), zelfs als dit tot de dood leidt? Het antwoord is dat volhouden in het geloof (Iman), zelfs als dit tot de dood leidt, beter is, omdat het toestaan om ongeloof (Kufr) te tonen een ontheffing (rukhsah) is die moeilijkheid wegneemt, terwijl het behouden van het geloof (Iman) de strikte regel (‘azeemah) is, wat het principe vormt, en het daarom beter is. Er is overgeleverd

There remains the rule regarding the one threatened with confirmed killing: Is it more virtuous to show kufr and hide iman so as to be safe from death or is it better to persevere upon his iman even if it leads to death? The answer is that persevering to iman even if it leads to death is better because the permissibility of showing kufr is a dispensation and lifts difficulty, and preserving the iman is (‘azeemah) which is the principle therefore it is better. It is narrated

Dit is expliciet in het verkiezen van degene die geduldig was en vasthield aan geloof (Iman), boven degene die gebruikmaakte van de ontheffing van Allah (SWT) en ongeloof (Kufr) toonde uit angst voor zijn leven bij een bevestigde doodstraf.

This is explicit in preferring the one who was patient and stuck to iman over the one who took the dispensation of Allah (swt) and showed kufr fearing for his life from a confirmed killing.

Dit heeft betrekking op degene van wie ongeloof (Kufr) wordt gevraagd. Wat betreft degene van wie minder dan dat wordt gevraagd, zoals het verlaten van de oproep tot de islam (Da’wah) of het begaan van een zonde of iets dergelijks; de toelaatbaarheid kan niet uit dit vers (Ayah) worden afgeleid. Dienovereenkomstig kan men niet zeggen dat als Allah de moslim toestaat om ongeloof (Kufr) te tonen, dan dat wat minder is dan ongeloof (Kufr) een groter precedent heeft. Dit wordt niet gezegd omdat ongehoorzaamheid niet tot de soort van ongeloof (Kufr) behoort, waardoor het niet onder de onderzochte kwestie valt via een groter precedent. Eveneens wordt er geen analogie getrokken tussen ongeloof (Kufr) en een zonde, aangezien er geen reden bestaat totdat de analogie plaatsvindt. Echter, wat betreft degene die voor zijn leven vreest vanwege een bevestigde moord en van hem een zonde of iets minder dan ongeloof (Kufr) wordt gevraagd, dan is het hem toegestaan dit te doen om zijn leven te redden en is er geen zonde op hem. Dit is vanwege zijn ﷺ uitspraak:

This is regarding the one from whom kufr is demanded. As for the one from whom is sought less than that like leaving the Islamic da’wah or performing a sin or something similar; permissibility is not taken from this ayah. Accordingly it is not said that if Allah permitted the Muslim to show kufr, then what is lesser than kufr is of greater precedent. This is not said because disobedience is not from the species of kufr, so it does not enter the research by greater precedent. Similarly an analogy between kufr and sin is not performed since there does not exist a reason until analogy occurs. However as for the one who fears for his life over confirmed killing and it is sought from him sin or doing less than kufr, it is permitted for him to do so to save his life and there is no sin upon him. This is due to his (saw) statement: