Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
36.2 There is no hukm Prior to the coming of the revelation
Het is niet toegestaan dat er een rechtsregel (Hukm) wordt vastgesteld voor zaken en handelingen, tenzij er een islamitisch (Shar’i) bewijs is voor die rechtsregel (Hukm), omdat er geen rechtsregel (Hukm) is voor zaken en voor de handelingen van de gezonden, vóór de komst van de Shar’; de Verhevene zegt,
It is not permissible that a hukm be given upon things and actions except if there is a shar’i evidence for that hukm, because there is no hukm for things and for actions of the sane, before the coming of the shar’; the Exalted says,
“En Wij straffen niet totdat Wij een boodschapper hebben gestuurd” (al-Isrā’:15); en Hij zegt, de Verhevene
“And We do not punish until We send a messenger” (al-Isrā’:15); and He says, the Exalted
“Zodat de mensen geen argument tegen Allah kunnen aanvoeren na de (komst van) boodschappers”
“So that people should not have a plea against Allah after the (coming of) messengers”
(al-Nisā’: 165); en omdat de rechtsregel (Hukm) niet wordt vastgesteld behalve door één van de twee: de shar’ of het intellect. Wat het intellect betreft, het heeft hier geen plaats omdat het een zaak is van gebod en verbod, en het is het intellect niet toegestaan om te verplichten of te verbieden, want dit is niet zijn domein. Integendeel, dit is het domein van de shar’, dus de rechtsregel (Hukm) is afhankelijk van de shar’. Omdat er geen shar’ is vóór de komst van de shar’, is de rechtsregel (Hukm) dus afhankelijk van de komst van de shar’ van Allah, dat wil zeggen, van de komst van een boodschapper met betrekking tot een volledige sharia, en het islamitische (Shar’i) bewijs met betrekking tot een specifiek vraagstuk waarvoor bewijs wordt gezocht. Wat betreft (de komst van) een boodschapper, dan is dit duidelijk uit de expliciete betekenis [sarīh] van het vers (Ayah), omdat de ontkenning van straf voor de mensen vóór de komst van een boodschapper erop wijst dat zij geen verantwoordelijkheid [taklīf] hebben voor enige regels of overtuigingen, dat wil zeggen, dat zij geen verantwoordelijkheid hebben voor iets. Dit betekent niets minder dan een volledige ontkenning van de rechtsregel (Hukm) voor de mensen vóórdat Allah voor hen een boodschapper verheft. Zo worden de ahl al-fatrah – zij die leefden tussen het verlies van een boodschap en de komst van een boodschap, zoals zij die leefden vóór de komst van Muhammad ﷺ (en na de corruptie van de boodschap van Isa (vrede zij met hem)) – gered van straf en hun oordeel is het oordeel van degenen tot wie de boodschap niet reikt. Op dezelfde wijze worden degenen tot wie de boodschap van Muhammad ﷺ niet in zijn correcte vorm reikt, gered van straf zoals de ahl al-fatrah, omdat het vers (Ayah) op hen van toepassing is en zij worden beschouwd alsof er geen boodschapper naar hen is gestuurd, omdat de boodschap hen niet heeft bereikt en de zonde van het niet bereiken ervan ligt bij degenen die in staat waren het aan hen over te brengen maar dat niet deden. Daarom wordt er, vóór de komst van de Boodschapper, niet gezegd dat de rechtsregel (Hukm) van zaken toegestaan (Halal) of verboden (Haram) is, omdat zij geen rechtsregel (Hukm) hadden; hetzelfde geldt voor de handelingen. Eerder, totdat Allah een boodschapper zendt, is de mens vrij om te handelen zoals hij wenst, zonder onderworpen te zijn aan enige rechtsregel (Hukm), en is er niets aan hem verschuldigd aan Allah. Wanneer een boodschapper wordt gezonden, dan is de mens verplicht door de ahkām van Allah die de boodschapper aan hem overbrengt, zoals aan hem (de boodschapper) is gecommuniceerd van Allah.
(al-Nisā’: 165); and because the hukm is not established except by one of two: the shar’ or the intellect. As for the intellect, it has no place here because the matter is one of obligation and prohibition, and it is not permissible for the intellect to obligate or prohibit, for this is not its realm. Rather this is the realm of the shar’, thus the hukm depends on the shar’. Because there is no shar’ before the coming of the shar’, the hukm thus depends on the coming of the shar’ from Allah, that is, on the coming of a messenger with regards to a whole shari’ah, and the shar’i evidence with regards to a given issue for which evidence is sought. With respect to (the coming of) a messenger, then this is clear from the explicit meaning [sarīh] of the āyah, because the negation of punishment on the people prior to the advent of a messenger indicates upon their not having responsibility [taklīf] for any rules or beliefs, that is, their not having responsibility for anything. This means naught but a complete negation of the hukm for the people prior to Allah raising for them a messenger. Thus the ahl al-fatrah – those who lived between the loss of a message and the advent of a message, like those who lived before the advent of Muhammad (saw) (and after the corruption of the message of Isa (as)) – are saved from punishment and their judgment is the judgment of those to whom the message does not reach. Similarly those to whom the message of Muhammad (saw) does not reach in its correct form, are saved from punishment like the ahl al fatrah, because the āyah applies to them and they are considered as if no messenger was sent to them, because the message did not reach them and the sin of it not reaching them is upon those who were able to take it to them but did not. Therefore, prior to the advent of the Messenger it is not said that the hukm of things is halāl or harām, because they had no hukm; the same with the actions. Rather, until Allah does not send a messenger, man is free to act as he wishes, without being under any hukm, and nothing is upon him from Allah. When a messenger is sent then man is obliged by the ahkām of Allah which the messenger communicates to him, as communicated to him (the messenger) from Allah
Na de komst van een boodschapper en de overlevering van zijn boodschap, wordt de zaak als volgt beschouwd: indien de boodschap met specifieke zaken kwam en het opvolgen van een andere boodschap (van een andere boodschapper) voor andere zaken gebood, zoals in het geval van onze meester ‘Isā (vrede zij met hem), dan zijn de mensen, totdat deze boodschap is geabrogereerd, verantwoordelijk voor de ahkām die aan hen zijn gecommuniceerd en zijn zij verplicht deze op te volgen en zullen zij worden gestraft voor het niet naleven ervan. Indien de boodschap van de boodschapper met sommige zaken kwam en niet met andere, dan zijn de mensen slechts verplicht tot wat is gekomen en worden zij niet gestraft voor wat niet is gekomen. Aan de andere kant, indien de boodschap alle zaken omvat en kwam met een uitleg van alle zaken, dan zijn de mensen verplicht tot alles in deze boodschap, zoals het geval is met onze meester Muhammad ﷺ; zijn boodschap omvat alle zaken en kwam met een uitleg van alle zaken; daarom is er geen rechtsregel (Hukm) behalve wat erin is gekomen. Dit is vanwege de mafhūm [geïmpliceerde betekenis] van Zijn uitspraak
After the advent of a messenger and his deliverance of his message, the matter is considered: if the message came with specific things and commanded the following of a different message (of another messenger) for other things, as in the case with our master ‘Isā (as) then until this message is abrogated the people are responsible for the ahkām communicated to them and are obligated to follow them and will be punished for not living by them. If the message of the messenger came with some things and not others, then the people are obligated only by what came and are not punished for what did not come. On the other hand, if the message covers all things and came explaining all things, then the people are obligated with everything in this message, as is the case with our master Muhammad (saw); his message covers all things and came explaining all things; therefore there is no hukm except what came in it. This is because the mafhūm [implied meaning] of His saying
“En Wij straffen niet totdat Wij een boodschapper hebben gezonden” (al-Isrā’:15) betekent dat Wij degenen straffen voor wie Wij een boodschapper hebben gezonden en die tegen zijn boodschap ingaan. Iedereen die zelfs tegen één rechtsregel (Hukm) ingaat, wat deze ook moge zijn, uit de boodschap van de Boodschapper ﷺ die is gecommuniceerd, is strafbaar. Daarom is er geen rechtsregel (Hukm) op een zaak of een handeling voordat daarvoor een bewijs is vastgesteld.
“And We do not punish until We send a messenger” (al-Isrā’:15) is that We punish those for whom we raise a messenger and they go against his message. Anyone who goes against even one hukm, whatever it be, from the message of the Messenger which is communicated is punishable. Therefore there is no hukm upon a thing or an action before an evidence is established for it
Er mag dan niet worden gezegd dat de ‘asl [oorspronkelijke staat] van zaken en handelingen verbod [tahrim] is, met het argument dat het een vrije beschikking [tasarruf] is in het domein van Allah de Verhevene zonder Zijn toestemming, en dat het daarom verboden is door een analogie te trekken met de schepselen, aangezien de expliciete betekenis van de āyah is dat Allah niet straft totdat Hij een boodschapper zendt, dus Hij houdt niemand verantwoordelijk totdat Hij de rechtsregel (Hukm) heeft verduidelijkt. Verder kunnen de schepselen schade ondervinden, maar Allah de Verhevene is verheven boven het verkrijgen van voordeel of het ondervinden van schade.
It should not be said then that the ‘asl [original state] of things and actions is prohibition [tahrim], by the argument that it is free disposal [tasarruf] in the dominion of Allah the Exalted without his permission so it is prohibited, drawing analogy upon the created beings, because the explicit meaning of the āyah is that Allah does not punish until he raises a messenger, so He does not account until he clarifies the hukm. Further the creation is able to be harmed, but Allah the Exalted is above being benefited or harmed.
Op dezelfde wijze mag niet worden gezegd dat de ‘asl van handelingen en zaken toelaatbaarheid is, met het argument dat het het gebruik is dat vrij is van enig teken van corruptie of schade voor de eigenaar en het daarom toelaatbaar is. Dit mag niet worden gezegd omdat de impliciete betekenis [mafhūm] van de vers (Ayah) is dat de mens verplicht is met wat de boodschapper brengt; hij wordt gestraft voor het overtreden hiervan; de ‘asl wordt dus het volgen [ittibā’] van de boodschapper ﷺ en het gebonden zijn aan de ahkām van zijn boodschap; de ‘asl is niet toelaatbaarheid, wat de afwezigheid van gebondenheid is. Aangezien de algemeenheid van de versen van ahkām wijst op de noodzaak om terug te keren naar de shar’ en de noodzaak om gebonden te zijn aan de ahkām ervan; zegt de Verhevene:
Similarly it should not be said that the ‘asl of actions and things is permissibility, by the argument that it is utilisation that is free from any sign of corruption or harm to the owner and so it is permissible. This should not be said because the implied meaning [mafhūm] of the āyah is that man is obligated with what the messenger comes with; he is punished for contravening this; thus the ‘asl becomes following [ittibā’] the messenger and being bound by the ahkām of his message; the ‘asl is not permissibility, which is the absence of being bound. Since the generality of the verses of ahkām indicate upon the necessity of referring back to the shar’ and the necessity of being bound by its ahkām; the Exalted says
Er mag dan niet worden gezegd dat de ‘asl [oorspronkelijke staat] van zaken en handelingen verbod [tahrim] is, met het argument dat het een vrije beschikking [tasarruf] is in het domein van Allah de Verhevene zonder Zijn toestemming, waardoor het verboden is, door een analogie te trekken met de schepselen, aangezien de expliciete betekenis van de āyah is dat Allah niet straft totdat Hij een boodschapper zendt, dus Hij houdt niemand verantwoordelijk totdat Hij de rechtsregel (Hukm) heeft verduidelijkt. Verder kunnen de schepselen schade ondervinden, maar Allah de Verhevene is verheven boven het verkrijgen van voordeel of het ondervinden van schade.
It should not be said then that the ‘asl [original state] of things and actions is prohibition [tahrim], by the argument that it is free disposal [tasarruf] in the dominion of Allah the Exalted without his permission so it is prohibited, drawing analogy upon the created beings, because the explicit meaning of the āyah is that Allah does not punish until he raises a messenger, so He does not account until he clarifies the hukm. Further the creation is able to be harmed, but Allah the Exalted is above being benefited or harmed.
Op dezelfde wijze mag niet worden gezegd dat de ‘asl van handelingen en zaken toelaatbaarheid is, met het argument dat het het gebruik is dat vrij is van enig teken van corruptie of schade aan de eigenaar en het daarom toelaatbaar is. Dit mag niet worden gezegd omdat de impliciete betekenis [mafhūm] van de vers (Ayah) is dat de mens verplicht is met wat de boodschapper brengt; hij wordt gestraft voor het overtreden hiervan; de ‘asl wordt dus het volgen [ittibā’] van de boodschapper ﷺ en het gebonden zijn aan de ahkām van zijn boodschap; de ‘asl is niet toelaatbaarheid, wat de afwezigheid van gebondenheid is. Aangezien de algemeenheid van de versen van ahkām wijst op de noodzaak om terug te keren naar de shar’ en de noodzaak om gebonden te zijn aan de ahkām ervan; zegt de Verhevene:
Similarly it should not be said that the ‘asl of actions and things is permissibility, by the argument that it is utilisation that is free from any sign of corruption or harm to the owner and so it is permissible. This should not be said because the implied meaning [mafhūm] of the āyah is that man is obligated with what the messenger comes with; he is punished for contravening this; thus the ‘asl becomes following [ittibā’] the messenger and being bound by the ahkām of his message; the ‘asl is not permissibility, which is the absence of being bound. Since the generality of the verses of ahkām indicate upon the necessity of referring back to the shar’ and the necessity of being bound by its ahkām; the Exalted says
“Wat het ook moge zijn waarin jullie van mening verschillen, de beslissing daarnover ligt bij Allah” (al-Shūra: 10); en
“Whatever it be wherein you differ, the decision thereof is with Allah” (al-Shūra: 10); and
“Dus als jullie in een zaak van mening verschillen, verwijs deze dan terug naar Allah en de Boodschapper” (al-Nisā’: 59);
“So if you dispute in a thing, then refer it back to Allah and the Messenger” (al-Nisā’: 59);
en
and
“En Wij hebben u het boek neergezonden dat alles verduidelijkt” (al-Nahl: 89); en omdat de Boodschapper ﷺ zei in wat werd overgeleverd door al-Daraqutni: “Elke zaak die niet onze bevel is, dan wordt deze verworpen”, dit duidt op de ‘asl dat men de shar’ volgt en eraan gebonden is.
“And we sent down to you the book explaining all things” (al-Nahl: 89); and because the Messenger (saw) said in what was narrated by al-Daraqutni, “Any matter upon which is not our command, then it is rejected”, this indicates upon the ‘asl being following the shar’ and being bound by it
Verder gebruik dat vrij is van enig teken van corruptie of het toebrengen van schade aan de eigenaar, is geen bewijs voor toelaatbaarheid. Het is niet evident dat overspel met een ongehuwde vrouw die geen verwanten heeft, gebruik vormt dat vrij is van enig teken van corruptie of schade aan de eigenaar, en toch is het verboden. In hetzelfde opzicht is liegen uit een grap om iemand aan het lachen te maken vrij van enige indicatie van corruptie of schade met betrekking tot zowel degene die liegt als degene tegen wie gelogen wordt, en toch is het verboden. Daarom hebben de zaken en handelingen een rechtsregel (Hukm) na het komen van de shar’; dus de ‘asl is om in de sharia te zoeken naar de zaken en handelingen: is er een rechtsregel (Hukm) voor hen gekomen of niet? De ‘asl is niet toelaatbaarheid op basis van aanname, noch zou de rechtsregel (Hukm) van toelaatbaarheid direct door het intellect worden gegeven in de aanwezigheid van de shar’.
Further utilisation that is free from any sign of corruption or bringing harm to the owner is not a proof for permissibility. It is not evident that adultery with an unmarried female who has no relatives constitutes utilisation that is free from any sign of corruption or harm to the owner, yet it is prohibited. Similarly lying in jest to make someone laugh is free from any indication of corruption or harm with regards to both the one who lies and the one who is lied to, yet it is prohibited. Therefore the things and actions have a hukm after the coming of the shar’; so the ‘asl is to search in the Shari’ah for the things and actions: has a hukm come for them or not? The ‘asl is not permissibility by assumption nor should the hukm of permissibility by given by the intellect straight away in the presence of the shar’.
Op vergelijkbare wijze moet worden gezegd dat de ‘asl van zaken het opschorten [tawaqquf] en de afwezigheid van de rechtsregel (Hukm) is. Aangezien opschorten betekent dat de handeling wordt opgeschort of dat de rechtsregel (Hukm) wordt opgeschort, en dit is niet toegestaan, omdat wat vastgesteld is in de Qur’an en de overlevering (Hadith) bij een gebrek aan kennis het navragen naar de rechtsregel (Hukm) is, en niet het opschorten en de afwezigheid van de rechtsregel (Hukm). De Verhevene zegt:
Similarly it should be said that the ‘asl of things is cessation [tawaqquf] and the absence of the hukm. Since cessation means the action is suspended or the hukm is suspended and this is impermissible, because the established (rule) in the Qur’an and Hadith for the lack of knowledge is inquiring about the hukm and not the cessation and absence of the hukm. The Exalted says
“Vraag degenen die weten als jullie het niet weten” (al-Anbiyā’: 7); en de uitspraak van de Boodschapper ﷺ in de overlevering (Hadith) van tayammum, overgeleverd door Abu Dawud van Jabir: “Vragen zij niet wanneer zij het niet weten, want het enige medicijn tegen onwetendheid is het vragen”; dit geeft aan dat de ‘asl niet het beëindigen en de afwezigheid van de rechtsregel (Hukm) is.
“Ask those of Knowledge if you know not” (al-Anbiyā’: 7); and the saying of the Messenger (saw) in the hadith of tayammum, narrated by Abu Dawud from Jabir, “Don’t they ask when they do not know, for the only cure of ignorance is to ask”; this indicates that the ‘asl is not cessation and the absence of the hukm.
Daarom is het pas na de komst van een Boodschapper dat de rechtsregel (Hukm) van kracht wordt voor de Shar’, en er is geen rechtsregel (Hukm) vóór de komst van de Shar’, dus de rechtsregel (Hukm) is afhankelijk van de komst van de Shar’, dat wil zeggen, van de aanwezigheid van een islamitisch (Shar’i) bewijs voor een individuele kwestie. Zo kan er geen rechtsregel (Hukm) worden gegeven behalve op basis van een bewijs, net zoals er geen rechtsregel (Hukm) kan worden gegeven behalve na de komst van de Shar’. De ‘asl is dan om de rechtsregel (Hukm) te zoeken in de Shar’, dat wil zeggen, de ‘asl is om het islamitisch (Shar’i) bewijs voor een islamitisch (Shar’i) rechtsregel (Hukm) te zoeken uit de Shar’.
Therefore it is after the advent of a Messenger that it that the hukm becomes for the shar’ and there is no hukm prior to the coming of the shar’, so the hukm depends on the coming of the shar’, that is, on the presence of a shar’i evidence for a single issue. Thus no hukm can be given except on the basis of an evidence, just as no hukm can be given except after the coming of the shar’. The ‘asl, then, is to search for the hukm in the shar’, that is, the ‘asl is to search for the shar’i evidence for a shar’i hukm from the shar’.
Eén kwestie blijft over: omvat de islamitische sharia de rechtsregels (Hukm) van alle zaken die zijn verstreken, alle huidige problemen, evenals al die zaken die in de toekomst kunnen plaatsvinden? Het antwoord hierop is dat er geen gebeurtenis is die plaatsvindt, geen kwestie die opkomt, of incident dat plaatsvindt, zonder dat daar een rechtsregel (Hukm) voor bestaat. De islamitische sharia heeft alle handelingen van de mens volledig omvat. Niets is er in het verleden gebeurd, noch is er iets in het heden of een mogelijk te gebeuren zaak in de toekomst, behalve dat al deze zaken een rechtsregel (Hukm) hebben in de sharia. Allah de Verhevene zegt:
One issue remains: does the Islamic Shari’ah encompass the rulings of all matters that have passed, all the present problems, as well as all those matters that may occur in the future? The answer to this is that there is no event which occurs, issue which arises, or incident which takes place but that it has a hukm. The Islamic Shari’ah has encompassed all the actions of man entirely. Nothing occurred in the past, nor is there anything in the present or possible thing occurring in the future except that all these have a hukm in the Shari’ah. Allah the Exalted says:
“En Wij hebben u het boek neergezonden dat alles verduidelijkt” (al-Nahl: 89); en,
“And we sent down to you the book explaining all things” (al-Nahl: 89); and,
“Vandaag heb Ik jullie religie (Deen) voor jullie volmaakt en Mijn gunst voor jullie voltooid” (al-Ma’idah: 3); de sharia heeft dus niets uitgelaten van de daden van de dienaren, wat het ook moge zijn: het geeft er ofwel een bewijs voor via een tekst uit de Qur’an en overlevering (Hadith), of het plaatst een indicatie [amarah] in de Qur’an en overlevering (Hadith) om de aandacht van de mukallaf te vestigen op de reden voor de wetgeving ervan [al-ba’ith ‘ala al-tashri’], zodat deze kan worden toegepast op alles wat deze indicatie of oorzaak bevat. Het is juridisch [shar’an] niet mogelijk dat er een daad van de dienaar bestaat die geen bewijs of indicatie heeft die wijst op de rechtsregel (Hukm) ervan, vanwege de algemeenheid van Zijn uitspraak,
“Today I have perfected for you your deen and completed upon you my favour” (al-Ma’idah: 3); thus the Shari’ah did not ignore anything from the actions of the servants whatever it be: it either gives it an evidence by an text of the Qur’an and Hadith or places an indication [amarah] in the Qur’an and Hadith drawing the attention of the mukallaf to the reason for its legislation [al-ba’ith ‘ala al-tashri’], so that it may be applied upon all that which contains this indication or cause. It is not legally [shar’an] possible that there be an action of the servant which does not have an evidence or indication which indicates upon its hukm due the generality of His saying,
“het verklaren van alle zaken” (al-Nahl: 89); en vanwege de expliciete tekst dat Allah deze religie (Deen) heeft vervolmaakt en voltooid. Dus als er wordt beweerd dat er bepaalde realiteiten zijn die geen islamitisch (Shar’i) rechtsregel (Hukm) hebben, in de zin dat er bepaalde handelingen zijn onder de handelingen van de dienaren die de sharia volledig heeft genegeerd doordat zij er geen bewijs voor heeft gegeven of geen indicatie heeft geplaatst die de aandacht van de mukallaf vestigt op de bedoeling daarin; als men dit denkt, dan betekent dit dat er een zaak is die het Boek niet heeft uitgelegd, en dat deze religie (Deen) niet is vervolmaakt en voltooid door Allah de Verhevene, omdat er een handeling bestaat waarvan de rechtsregel (Hukm) niet wordt vermeld, waardoor deze religie (Deen) gebrekkig is. Dit spreekt de tekst van de Qur’an tegen, dus het is een ongeldige bewering.
“explaining all things” (al-Nahl: 89); and due to the explicit text that Allah has perfected and completed this deen. Thus if it is claimed that there are some realities which do not have a shar’i hukm, with the meaning that there are some actions from amongst the actions of the servants which the Shari’ah has completely ignored in that it has not given them an evidence or placed an indication drawing the attention of the mukallaf to the intent therein; if this is thought it means that there is a thing which the Book has not explained, and that this deen has not been perfected and completed by Allah the Exalted, because their exists an action whose hukm is not mentioned, so this deen is deficient. This contradicts the text of the Qur’an, thus it is an invalid claim.
Zelfs als er solitaire overleveringen (Hadith) zijn, waarvan de overlevering van de Boodschapper ﷺ authentiek is en deze betekenis dragen, namelijk dat er bepaalde handelingen van de dienaren bestaan waarvoor de sharia geen rechtsregel (Hukm) heeft gegeven; de betekenis [dirayah] van dergelijke overleveringen (Hadith) wordt verworpen vanwege de tegenstrijdigheid met een tekst uit de Qur'an die definitief [qat’i] is in overlevering [thubūt] en betekenis [dalalah], aangezien de twee hierboven genoemde verzen (Ayah) definitief zijn in overlevering en betekenis, waardoor de betekenis van elke solitaire overlevering die hen tegenspreekt, wordt verworpen. Daarom is het, vanuit enig perspectief, niet toegestaan voor een moslim om, na het begrijpen van deze twee definitieve verzen (Ayah), te zeggen dat er zelfs maar één realiteit bestaat uit de handelingen van de mens waarvoor de sharia geen rechtsregel (Hukm) heeft verduidelijkt.
Even if there are solitary ahadith, whose narration from the Messenger (saw) is authenticated, which carry this meaning, namely, that there exists some actions of the servants for which the Shari’ah has not given a hukm; the meaning [dirayah] of such ahadith is discarded because of its contradiction to a text of the Qur’an which is definitive [qat’i] in transmission [thubūt] and meaning [dalalah], because the two above-mentioned āyāt are definitive in transmission and meaning, so any solitary report which contradicts them, its meaning is discarded. Therefore is it not permissible, from any perspective, for a Muslim after understanding these two definitive āyāt to say that there exists even one reality from the actions of man that the shar’ has not clarified for it a hukm.
Wat betreft wat werd overgeleverd (Hadith) door Ibn Majah en Tirmidhi van Salman al-Farisi, dat hij zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ werd bevraagd over ghee, kaas en bont, waarop hij zei: ‘Het toegestane (Halal) is datgene wat Allah toegestaan (Halal) heeft gemaakt in Zijn Boek, en het verboden (Haram) is datgene wat Allah verboden (Haram) heeft gemaakt in Zijn Boek, en over datgene waarover Hij zwijgt, is aan jullie toegestaan gegeven [‘afa lakum]’”, en wat werd overgeleverd door al-Bazzar van Abu Darda’ van de Profeet ﷺ dat hij zei: “Wat Allah toegestaan (Halal) heeft gemaakt in Zijn Boek is toegestaan (Halal), en wat Hij verboden (Haram) heeft gemaakt is verboden (Haram), en waarover Hij heeft gezwegen is een gunst, dus aanvaard de gunst van Allah, want voorwaar Allah vergeet niets – en hij reciteerde – ‘En uw Heer is niet vergeetachtig’ (Maryam: 64)” en wat werd overgeleverd door al-Baihaqi via de keten van Tha’labah van de Profeet ﷺ dat hij zei: “Allah heeft de verplichtingen (Wajib) opgelegd, dus verwaarloos ze niet, en Hij heeft de vastgestelde straffen (Hudud) ingesteld, dus overschrijd ze niet, en Hij heeft over zaken gezwegen als een barmhartigheid voor jullie, niet uit vergeetachtigheid, dus vraag er niet naar”; dan vanuit het ene perspectief zijn deze ahādith eenzijdige overleveringen, dus kunnen ze de definitieve tekst niet tegenspreken. Vanuit een ander perspectief geven deze ahādith niet aan dat er zaken zijn die de sharia niet heeft uiteengezet; ze geven enkel aan dat er zaken zijn die Allah niet heeft verboden uit barmhartigheid voor jullie en waarover Hij heeft gezwegen met betrekking tot hun verbod. Dus het onderwerp van deze ahādith is niet het zwijgen over de wetgeving van de regels voor deze zaken; het is eerder het zwijgen over hun verbod. De betekenis van ‘het zwijgen over (hun) verbod’ is niet het vaststellen van de toelaatbaarheid [ibaha] voor alles wat niet is uiteengezet; eerder is dit zwijgen het zwijgen van de Wetgever met betrekking tot het verbod, en Zijn zwijgen over het verbod is (de wetgeving van) de toelaatbaarheid [toegestaan (Halal)], waarbinnen de verplichting [verplicht (Wajib)], het aanbevolen [aanbevolen (Mandub)], het toegestane [toegestaan (Mubah)] en het afgeraden [afgeraden (Makruh)] vallen, en dit geldt alleen voor datgene waarover Hij zwijgt, niet voor alles wat niet is uiteengezet.
As for what was narrated by Ibn Majah and Tirmidhi from Salman al-Farisi that he said, “The Messenger of Allah (saw) was questioned about ghee, cheese and the fur, so he said, ‘The halāl is that which Allah has made halāl in his Book, and the harām is that which Allah has made harām in his Book, and on that which He remained silent, it has been conceded to you [‘afa lakum]’”, and what was related by al-Bazzar from Abu Darda’ from the Prophet (saw) that he said, “What Allah has made halāl in his Book is halāl, and what he has made harām is harām, and what he has remained silent about is a concession, so accept from Allah His concession for verily Allah does not forget anything – and he recited – ‘And your Lord is not forgetful’ (Maryam: 64)” and what was related by al-Baihaqi from the chain of Tha’labah from the Prophet (saw) that he said, “Allah has obligated the obligations so do not neglect them, and He has set the limits [hudūd] so do not transgress them, and He has remained silent about things as a mercy to you, not out of forgetfulness, so do not ask about them”; then from one perspective these ahādith are solitary reports so they cannot contradict the definitive text. From another perspective, these ahādith do not indicate upon there being things which the Shari’ah has not expounded; they only indicate upon there being things which Allah has not prohibited out of mercy for you and has remained silent about their prohibition. Thus the subject of these ahādīth is not silence on the legislation of rulings for these things; rather it is silence on their prohibition. The meaning of ‘silence on (their) prohibition’ is not the legislating of permissibility [ibaha] for everything which is not expounded; rather this silence is the silence of the legislator with regards to prohibition and His silence on prohibition is (the legislation of) permissibility [halal], included in the scope of which is the obligatory [wajib], the recommended [mandub], the permissible [mubah], and the reprehensible [makruh], and this applies only to that about which he is silent, not to everything which has not be expounded.
De betekenis van de overleveringen (Hadith) van vergunning [afwu] is vergelijkbaar met Zijn uitspraak,
The meaning of the ahadith of concession [afwu] is similar to His saying,
De betekenis van de overleveringen (Hadith) van vergunning [afwu] is vergelijkbaar met Zijn uitspraak,
The meaning of the ahadith of concession [afwu] is similar to His saying,
“Allah vergeeft u (o Muhammad)...” (al-Tawbah: 43) door de indicatie van de tekst van de overlevering (Hadith) en door de indicatie van de context van de overleveringen (Hadith), namelijk, het verbod op het bevragen van datgene wat niet verboden is en dan wel verboden wordt (vanwege het bevragen). Van Ibn ‘Abbas (ra) dat hij zei: “Datgene wat niet wordt vermeld in de Qur’an behoort tot datgene wat Allah heeft vergeven”, overgeleverd door al-Shatibi in al-Muwāfaqāt. Ibn Shaybah overleverde in zijn Musannaf dat Ibrahim ibn Sa’d Ibn ‘Abbas vroeg: “Wat wordt er genomen uit het vermogen van de Ahl al-Dhimmah?” Hij antwoordde: “Het overschot (al-afwu)”.
“Allah pardon you (O Muhammad)...” (al-Tawbah: 43) by the indication of the text of the hadīth and by the indication of the context of the ahādīth, namely, the prohibition of questioning about that which is not prohibited and then becomes so (because of the questioning). From Ibn ‘Abbas (ra) that he said, “That which is not mentioned in the Qur’an is of that which Allah has pardoned”, narrated by al-Shatibi in al-Muwāfaqāt. Ibn Shaybah narrated in his Musannaf that Ibrahim ibn Sa’d asked Ibn ‘Abbas, “What is taken from the wealth of the Ahl al-Dhimmah?” He replied, “The excess (al-afwu)”.
Al-Tabari vertelt in zijn Koranexegese (Tafsir) van Ubayd ibn Umayr: “Allah de Verhevene heeft (dingen en handelingen) toegestaan en verboden, dus wat Hij heeft toegestaan, neem het als toegestaan, en wat Hij heeft verboden, onthoud je daarvan, en Hij heeft daarvan sommige zaken overgelaten die Hij niet (uitdrukkelijk) heeft toegestaan of verboden; dat is een gunst (afwu) van Allah die Hij heeft verleend.” De Profeet ﷺ verafschuwde overmatig vragen stellen over datgene waarover geen rechtsregel (Hukm) was geopenbaard, op basis van de oorspronkelijke gunst [al-bara’ah al-asliyya], aangezien het terugkeert naar deze betekenis. De betekenis ervan is dat de daarmee samenhangende handelingen zijn toegestaan. En hij ﷺ zei: “De slechtste van de moslims onder de moslims is degene die vraagt over een zaak die niet voor hen verboden is, en die vervolgens verboden wordt voor hen vanwege zijn vragen stellen,” overgeleverd door Muslim; en hij zei: “Laat mij met wat ik jullie heb nagelaten. Voorwaar, degenen vóór jullie zijn alleen vergaan vanwege hun overmatige vragen stellen en hun meningsverschillen met hun profeten; waar ik jullie van verboden heb, blijf daarvan af, en wat ik jullie heb geboden, doe daar zoveel van als jullie kunnen,” overgeleverd door Ahmad. Verder hebben Muslim en Ahmad overgeleverd van Abu Hurayra dat hij zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ sprak tot ons zeggende: ‘O mensen, Allah heeft de bedevaart op jullie verplicht, dus maak de bedevaart’, waarna een man vroeg: ‘Elk jaar, o Boodschapper van Allah?’ Hij (de Boodschapper) bleef stil totdat de man het drie keer vroeg, waarna de Boodschapper van Allah ﷺ antwoordde: ‘Als ik ja zou zeggen, zou het verplicht worden, en zouden jullie het niet kunnen volbrengen’, waarna hij zei: ‘Laat mij met wat ik jullie heb nagelaten.’ Al dit geeft aan dat de bedoeling van zijn uitspraak, “en Hij zweeg over zaken” is dat Hij ze niet verboden heeft, en het is vergelijkbaar met zijn uitspraak, in een andere overlevering (Hadith), “laat mij met wat ik jullie heb nagelaten”. Dit (betekenis) wordt ondersteund door een andere overlevering (Hadith) van dezezelfde overlevering (Hadith): “en Hij heeft jullie zaken verleend”, dat wil zeggen, Hij heeft ze gelaten en niet verboden. Daarom is de betekenis van zijn uitspraak, “en Hij zweeg over zaken” of zijn uitspraak, “en dat waarover Hij zweeg, is verleend”, niet dat de rechtsregel (Hukm) van sommige handelingen van de dienaren niet is uiteengezet, maar de betekenis ervan is dat (sommige) zaken niet verboden zijn als een barmhartigheid voor jullie; en datgene wat niet verboden is van specifieke zaken valt onder de rechtsregel (Hukm) van stilzwijgen, dus het is niet verboden; de rechtsregel (Hukm) ervan is dat het toegestaan (Halal) is. Zo is de zaak verbonden aan het zwijgen van de Wetgever over het verbod op zaken. Het is niet verbonden aan het ontbreken van het uiteenzetten van de regels van zaken.
Al-Tabari narrates in his tafsir from Ubayd ibn Umayr, “Allah the exalted has permitted and prohibited (things and actions), so whatever He has permitted take it as permitted, and whatever he has prohibited refrain from it, and He has left from that some things which He has not permitted or prohibited (expressly); that is a concession (afwu) from Allah which He has conceded.” The Prophet (saw) disliked excessive questioning regarding that about which no hukm had been revealed, on the basis of the original concession [al-bara’ah al-asliyya] since it returns to this meaning. Its meaning is that the related actions are conceded. And he (saw) said, “The worst of the Muslims amongst the Muslims is the one who asks about a thing which is not prohibited on them and consequently becomes prohibited upon them due to his questioning,” related by Muslim; and he said, “Leave me with what I have left you. Verily those before you perished only on account of their excessive questioning and their disagreements with their prophets; what I have prohibited you from stay away from it, and what I have ordered you, do as much of it as you are able,” narrated by Ahmad. Further, Muslim and Ahmad related from Abu Hurayra that he said, “The Messenger of Allah (saw) addressed us saying, ‘O people, Allah has obligated the pilgrimage on you, so make the pilgrimage’, so a man asked ‘Every year O Messenger of Allah?’ He (the Messenger) remained silent until the man asked three times, so the Messenger of Allah (saw) replied, “If I said yes, it would be obligated, and you would not be able (to fulfill it)’ then he said, ‘Leave me with what I have left you.’ So all of this indicates that the intent of his saying, “and He was silent on things” is that He did not prohibit them, and it is similar to his saying, in another hadith, “leave me with what I have left you”. This (meaning) is supported by another narration of this same hadith, “and He conceded you things”, that is, he left them and did not prohibit them. Therefore the meaning of his saying, “and He was silent on things” or his saying, “and that about which He was silent, is conceded” is not that the hukm of some actions of the servants has not been expounded, rather their meaning is that (some) things have not been prohibited as a mercy to you; and that which is not prohibited of specific things comes under the hukm of silence, so it is not prohibited; its hukm is that it is halal. Thus the matter is connected to the silence of the Legislator about the prohibition of things. It is not connected to the absence of the expounding the rulings of things.
Dit is vanuit het perspectief van de betekenis van de overlevering (Hadith). Wat betreft het perspectief van de positie van de overlevering (Hadith) voor zover de rechtsregel (Hukm) van de sharia betreft, dan zijn de handelingen van de juridisch verantwoordelijken (mukallafeen) met betrekking tot hun verantwoordelijkheid ofwel collectief onder de aanspreekvorm van juridische verantwoordelijkheid (khitab al-takleef) – namelijk het gebod (iqtida’) of de keuze (takhyīr) – ofwel vallen zij hier niet onder. Als dat het geval is, dan moet er een rechtsregel (Hukm) voor bestaan in de sharia, aangezien het onder de aanspreekvorm van juridische verantwoordelijkheid valt. Als dat niet het geval is, dan noodzaakt dit dat sommigen van de juridisch verantwoordelijken buiten de rechtsregel (Hukm) van de aanspreekvorm van juridische verantwoordelijkheid vallen, zelfs als dit slechts op één moment of onder één situatie is, en dit is in de basis ongeldig; want als we aannemen dat hij juridisch verantwoordelijk is, dan kan hij niet buiten de aanspreekvorm van juridische verantwoordelijkheid vallen, en als we aannemen dat hij niet juridisch verantwoordelijk is, dan is deze aanname op zichzelf ongeldig. Dit komt doordat de juridische verantwoordelijkheid algemeen is vanwege de algemeenheid van de aanspreekvorm van juridische verantwoordelijkheid, waardoor het alle situaties en tijden omvat. Daarom kan het niet zo zijn dat de betekenis van zijn ﷺ uitspraak, “en Hij zweeg over sommige zaken”, is dat Hij hun rechtsregel niet heeft uiteengezet, want deze betekenis impliceert de aanwezigheid van een individu die in een bepaalde staat of tijd niet juridisch verantwoordelijk is. Daarom kan de betekenis alleen maar zijn dat Hij zweeg over het verbod op sommige zaken.
This is from the perspective of the meaning of the hadith. As for the perspective of the position of the hadith as far as the hukm of the Shariah is concerned then the actions of the legally responsible (mukallafeen) with respect to their being legally responsible are either collectively under the address of legal responsibility (khitab al-takleef) – namely the command (iqtida’) or the option (takhyīr) – or is not under this. If it is then there must be a hukm for it in the Shari’ah, as it comes under the address of legal responsibility. If it is not, this necessitates that some of the legally responsible are outside the hukm of the address of legal responsibility, even if at one time or under one situation, and this is invalid from its basis, because if we assume him to be legally responsible then he cannot be outside the address of legal responsibility, and if we assume him to not be legally responsible then this assumption is invalid in and of itself. This is because the legal responsibility is general because of the generality of the address of legal responsibility, so it includes all situations and times. Therefore it cannot be that the meaning of his (saw) saying, “and He was silent about some things” be that He did not expound their ruling, because this meaning implies the existence of an individual who in a given state or time is not legally responsible. Hence the meaning can only be that He remained silent about the prohibition of some things.
Zo duidt de overlevering (Hadith) niet op het bestaan van enige handeling van de mens die niet is uiteengezet door de sharia, dus het gebruik ervan als bewijs voor dit punt is onjuist. Bijgevolg wordt de juridische maximalis, “De oorspronkelijke regel [asl] voor de handelingen van de mens is het gebonden zijn aan de rechtsregel (Hukm) van Allah” bevestigd. Het is dus niet toegestaan voor een moslim om een handeling uit te voeren, behalve nadat hij de rechtsregel (Hukm) van Allah over die handeling kent, vanuit de aanspraak van de Wetgever. Toestemming [ibaha] is een rechtsregel (Hukm) uit de ahkam van de sharia, die noodzakelijkerwijs een bewijs vereist. Het ontbreken van een uiteenzetting door de openbaring is geen bewijs voor toestemming; het is eerder een indicatie (suggestie) van een tekortkoming in de sharia. Het bewijs voor de toestemming van een zaak is dat de Wetgever een optie daarin heeft vastgesteld (de regel van).
Thus the hadith does not indicate upon there being any action of man not expounded by the Shari’ah, so using it as evidence for this point is incorrect. Consequently the legal maxim, “The original rule [asl] for the actions of man is being bound by the hukm of Allah” is confirmed. So it is not permissible for a Muslim to perform an action except after knowing the hukm of Allah about that action, from the address of the Legislator. Permissibility [ibaha] is a hukm from the ahkam of the Shari’ah, necessarily requiring an evidence. The absence of exposition by the revelation is not an evidence for permissibility; rather it is an indication (suggesting) the deficiency of the Shari’ah. The evidence for the permissibility of a thing is that the Legislator legislate (the ruling of) an option in it.
Dit heeft betrekking op handelingen. Wat betreft de zaken die verband houden met handelingen, dan is de ‘asl (basisregel) met betrekking tot deze zaken toelaatbaarheid, zolang er geen tekst van verbod aanwezig is. Daarom is de oorspronkelijke regel van een zaak toelaatbaarheid; het is niet verboden, tenzij er een islamitisch (Shar’i) bewijs voor het verbod is. Dit komt doordat de islamitische (Shar’i) teksten alle zaken als toelaatbaar hebben verklaard, en deze teksten zijn algemeen gekomen, waarbij ze alle zaken dekken; de Verhevene zegt:
This is with regards to actions. As for the things, which are related to the actions, the ‘asl with regards to them is permissibility so long as no text of prohibition is present. Therefore the original rule of a thing is permissibility; it is not prohibited except if there is a shar’i evidence for its prohibition. This is because the shar’i texts have declared all the things to be permissible, and these texts have come as general, covering all things; the Exalted says,
“Zie je niet dat Allah alles wat op de aarde is, aan jullie onderworpen heeft gemaakt” (al-Hajj: 65); de betekenis van onderwerping [taskhīr] door Allah aan de mens van alles wat op de aarde is, is de toelaatbaarheid van alles wat erop is. Hij zegt, de Verhevene,
“Do you not see that Allah has made subservient to you whatsoever is in the earth” (al-Hajj: 65); the meaning of subservience [taskhīr] by Allah for man of all that is on the Earth is the permissibility of all that is on it. He says, the Exalted,
“O mensen! Eet van datgene wat op de aarde is, halal en goed” (al-Baqarah: 168); en Hij zegt,
“O people! Eat of what is on earth, lawful and good” (al-Baqarah: 168); and He says,
“O kinderen van Adam, draag jullie versieringen aan bij elke gebedstijd, en eet en drink...” (al-A’rāf: 31); en Hij zegt,
“O children of Adam, attend to your embellishments at every time of prayer, and eat and drink...” (al-A’rāf: 31); and He says,
“Hij is het Die de aarde voor jullie vlak heeft gemaakt, ga daarom in de ruime delen ervan rond, en eet van Zijn voorziening” (al-Mulk: 15).
“He it is Who made the earth smooth for you, therefore go about in the spacious sides thereof, and eat of His sustenance” (al-Mulk: 15).
Zo zijn alle verzen (Ayah's) die de zaken toestaan in algemene vorm gekomen, waarbij hun algemeenheid de toelaatbaarheid van alle zaken aangeeft. Daarom moet er, indien een zaak verboden is, een tekst bestaan die deze algemeenheid specificeert en aangeeft dat deze zaak een uitzondering is op de toelaatbaarheid van alle zaken. Hieruit volgt dat de ‘asl van zaken de toelaatbaarheid is.
Thus have all the ayāt which permit the things come in the general form, their generality indicating the permissibility of all things. Hence if a thing is prohibited there must exist a text specifying this generality, indicating that this thing is an exception to the permissibility of all things. From here, the ‘asl of things is permissibility.
Overeenkomstig vinden we in de openbaring, wanneer zaken verboden zijn, specifieke teksten over deze zaken specifiek als een uitzondering op de algemene teksten; zo zegt de Verhevene:
Accordingly we find in the revelation, when things are prohibited, specific texts about these things specifically as an exception to the general texts; so the Exalted says:
“Verboden is voor jullie dat wat van zichzelf doodgaat, en bloed, en het vlees van varkens..” (al-Ma’idah: 3); en hij ﷺ zei: “Khamr is in en van zichzelf verboden”, vermeld in al-Mabsūt van Ibn ‘Abbas; dus datgene wat de openbaring verbiedt is een uitzondering op de algemene teksten en is in strijd met de ‘asl, welke de toelaatbaarheid is.
“Forbidden to you is that which dies of itself, and blood, and flesh of swine..” (al-Ma’idah: 3); and he (peace be upon him) said, “Khamr is forbidden in and of itself”, mentioned in al-Mabsūt from Ibn ‘Abbas; thus that which the revelation prohibits is an exception from the general texts and is contrary to the ‘asl, which is permissibility.
Er mag niet worden gezegd dat het een onlosmakelijk onderdeel is van de handeling van de dienaar, waardoor de rechtsregel (Hukm) ervan voortkomt uit de rechtsregel (Hukm) van de handeling, en het de rechtsregel (Hukm) van de handeling overneemt. Dit mag niet worden gezegd omdat de zaken, ondanks dat zij noodzakelijkerwijs verbonden zijn met de handelingen en dat hun bewijs voortkomt uit de uiteenzetting van de rechtsregel (Hukm) van de handeling, verschillend zijn van de handelingen. Het bewijs van de handeling van de dienaar verduidelijkt, wanneer het verbonden is aan een zaak, met betrekking tot die zaak slechts twee rechtsregels (Hukm): ofwel toestemming ofwel verbod. Er wordt niet over de rechtsregel (Hukm) van een zaak gezegd dat deze verplicht of aanbevolen is. Zo is de rechtsregel (Hukm) van de zaken beperkt tot toestemming of verbod, en in dit opzicht verschilt de zaak van de handeling van de dienaar, waardoor het niet simpelweg de rechtsregel (Hukm) van de handeling overneemt, zelfs als de rechtsregel (Hukm) ervan voortkomt uit de verduidelijking van de rechtsregel (Hukm) van de handeling.
It should not be said that the thing is inseparable from the action of the servant, so its hukm comes from the hukm of the action, and it takes the hukm of the action. This should not be said because the things, notwithstanding that they are necessarily connected to the actions and that their evidence comes from the exposition of the hukm of the action, are different from the actions. The evidence of the action of the servant, when connected to a thing clarifies with respect to the thing two rulings alone, either permissibility or prohibition. It is not said about the hukm of a thing that it is obligatory or recommended. Thus the ruling of the things is confined to permissibility or prohibition, and in this respect the thing is different to the action of the servant, so it does not just take the hukm of the action, even if its hukm comes in the clarification of the hukm of the action.
Vanuit een ander perspectief maakt de algemeenheid van het bewijs van toestemming en de specificatie van het specifieke ding in het bewijs van verbod, dat de toestemming algemeen is voor alle zaken en het verbod specifiek beperkt is tot enkel die zaken die uitdrukkelijk verboden zijn. Dit maakt ook de rechtsregel (Hukm) van het ding verschillend, met betrekking tot de oorspronkelijke regel en de rechtsregel (Hukm) waarmee het wordt beschreven, ten opzichte van de rechtsregel (Hukm) van de handeling. De oorspronkelijke regel van zaken is toestemming zolang er geen bewijs van verbod is, en de oorspronkelijke regel voor handelingen is het gebonden zijn aan de juridische rechtsregel (Hukm). Verder worden zaken niet beschreven behalve door toestemming of verbod, in tegenstelling tot handelingen, waarbij de aanspraak van de Wetgever van twee soorten is: takleef en wad’. De eerste bestaat uit vijf soorten: de verplichte, de aanbevolen, de verboden, de verwerpelijke en de toegestane. De laatste bestaat ook uit vijf soorten: de oorzaak, de voorwaarde, de belemmerende factor, de geldige, de ongeldige en de nietige, en de oorspronkelijke regel en de gunst. De som (van de bovenstaande discussie) is dat het niet toegestaan is, na de komst van onze Meester Muhammad ﷺ tot aan de gehele mensheid, om te zeggen dat er een handeling of zaak is die geen rechtsregel (Hukm) heeft. Noch is er een rechtsregel (Hukm) van een zaak of handeling zonder een bewijs uit de openbaring, omdat een rechtsregel (Hukm) de aanspraak van de Wetgever is. Noch is het toegestaan om te zeggen dat alles waarvoor de openbaring geen rechtsregel (Hukm) heeft uiteengezet, toegestaan is, omdat de toestemming zelf een juridische rechtsregel (Hukm) is, aangezien het de aanspraak van de Wetgever is om keuzevrijheid toe te kennen met betrekking tot de handelingen van de dienaren. De bewering dat er zaken zijn waarvan de rechtsregel (Hukm) niet is verduidelijkt door de Wetgever, betekent dat er zaken zijn die de Koran niet heeft verduidelijkt en dat de sharia tekortschiet. Dit is onjuist, aangezien het in strijd is met de definitieve tekst, in overlevering en betekenis, van de Koran.
From another perspective the generality of the evidence of permissibility and the specification of the specific thing in the evidence of prohibition makes the permissibility general for all things and prohibition specific to alone those expressly prohibited. This too makes the hukm of the thing different, with respect to the original rule and the hukm with which it is described, to the hukm of the action. The original rule of things is permissibility as long as there is no evidence of prohibition, and the original rule for actions is being bound by the legal hukm. Further, things are not described except by permissibility or prohibition, contrary to the actions, with respect to which the address of the legislator is of two types: takleef and wad’. The former is of five types: the obligatory, the recommended, the prohibited, the reprehensible and the permissible. The latter is also of five types: the cause, the condition, the preventative factor, the valid, invalid and void, and the original rule and concession. The sum (of the above discussion) is that it is not permitted, after the advent of our Master Muhammad (saw) to all of mankind, to say that there is an action or thing which has no hukm. Nor is there any hukm of a thing or action without an evidence from the revelation, because a hukm is the address of the Legislator. Nor it is permissible to say that all that which the revelation has not expounded a hukm for is permissible, because the permissible is a legal hukm itself, as it is the address of the Legislator of conferring choice related to the actions of servants. The claim that there are things whose hukm has not been clarified by the Legislator means that there are things which the Qur’an has not clarified and that the Shari’ah is deficient. This is incorrect as it contradicts the definitive text, in transmission and meaning, of the Qur’an.
Zo is er geen enkele handeling mogelijk die door de mens wordt verricht, noch iets dat verbonden is aan de handeling van de mens, zonder dat daar een rechtsregel (Hukm) in de sharia voor bestaat, en er is geen rechtsregel (Hukm) zonder de aanwezigheid van een bewijs uit de aanspraak van de Wetgever dat op deze specifieke rechtsregel (Hukm) wijst, aangezien er geen rechtsregel (Hukm) bestaat vóór de komst van de openbaring. Zo is er geen rechtsregel (Hukm) vóór de komst van de Boodschapper ﷺ, en er is geen rechtsregel (Hukm) na zijn komst, behalve met een bewijs uit de openbaring waarmee hij kwam dat op die rechtsregel (Hukm) wijst.
Thus there is no action possible of being done by man, nor a thing connected to the action of man except that it has a hukm in the Shari’ah, and there is no hukm except after the presence of an evidence from the address of the Legislator indicating upon this specific hukm, because there is no hukm before the coming of the revelation. Thus there is no hukm before the coming of the Messenger, and there is no hukm after his coming except with an evidence from the revelation he came with indicating upon that hukm