Talen zijn de vastgestelde uitdrukkingen voor de betekenissen, en aangezien de denotatie van de uitdrukkingen voor de betekenissen voortvloeit uit de opzet van de maker, is het onvermijdelijk om eerst de vaststelling (de uitdrukking) te kennen, om vervolgens de denotatie van de uitdrukkingen te kunnen kennen. De vaststelling houdt in dat een uitdrukking voor een betekenis wordt gespecificeerd op een wijze dat wanneer de eerste wordt uitgesproken, de tweede wordt begrepen. De reden achter het vaststellen van de taal is dat de mens behoefte heeft aan anderen van de mensheid, omdat hij niet onafhankelijk over alles kan beschikken wat hij nodig heeft voor zijn leven, zoals voedsel, kleding, huisvesting en wapens, voor het onderhoud van het lichaam en de bescherming ervan tegen de hitte, de kou en agressie; daarom was het voor hem onvermijdelijk om zich met anderen van de mensheid te verenigen, en hieruit vloeide het natuurlijk voort dat de mens andere mensen ontmoet, waardoor de mens van nature een sociaal wezen is. En deze ontmoeting tussen mensen kon niet coöperatief zijn, noch kon het het doel van bevrediging bereiken zonder dat men van elkaar wist wat er in henzelf aanwezig is, dus was er behoefte aan iets waarmee deze kennismaking plaatsvindt. En hieruit kwam de vaststelling van de talen voort, omdat deze kennismaking met wat er in de geest is niet plaatsvindt zonder een uitdrukking, een teken of een voorbeeld. De uitdrukking is nuttiger dan het teken en het voorbeeld vanwege de algemeenheid ervan, aangezien de uitdrukking zowel tastbare als begrijpelijke entiteiten omvat, en zij zowel mogelijke als onmogelijke informatie omvat, vanwege de mogelijkheid om de uitdrukking vast te stellen voor wat er gewenst wordt van die betekenissen. Het verschilt van het teken, dat niet vastgesteld kan worden voor het begrijpelijke, noch voor het afwezige of het niet-bestaande. En het verschilt van het voorbeeld, want het is onmogelijk of moeilijk om voor alles compatibele voorbeelden te hebben, omdat concrete voorbeelden niet toereikend zijn voor het niet-bestaande, en zelfs als men veronderstelt dat ze wel toereikend zijn, blijft het moeilijk. Bovendien is de uitdrukking gemakkelijker dan het teken en het voorbeeld, omdat de uitdrukking is samengesteld uit de letters die door de stem worden voortgebracht, en deze komt van nature voor bij de mens, waardoor het gebruik ervan als middel om uit te drukken wat in de mens zelf is, duidelijker en geschikter is. Daarom was de reden voor het instellen van talen om uit te drukken wat in de geest is, en hun onderwerp zijn de uitdrukkingen die zijn samengesteld uit letters. Wat betreft de zaken waarvoor deze uitdrukkingen zijn ingesteld; dit zijn de betekenissen in de geest zonder de externe betekenissen, omdat het instellen van (een uitdrukking) voor iets een tak is van de verbeelding ervan; het is daarom onvermijdelijk dat de menselijke afbeelding (als voorbeeld) in de geest wordt voorgesteld wanneer er een uitdrukking voor hem wordt ingesteld, en dit mentale beeld is waar de uitdrukking (mens) voor is ingesteld, niet de externe essentie, omdat de uitdrukking is ingesteld om uit te drukken wat in de geest is en niet voor de essentie, dus is het iets anders dan de gedachte. De gedachte is het beoordelen van de werkelijkheid, aangezien deze de werkelijkheid via de zintuigen met voorafgaande informatie naar de hersenen overbrengt om de werkelijkheid uit te leggen. De uitdrukking is het tegenovergestelde daarvan; deze is niet ingesteld om de feitelijke werkelijkheid aan te duiden, noch is deze ingesteld om er een oordeel over te vellen, maar zij is ingesteld om uit te drukken wat in de geest is, of het nu overeenkomt met de werkelijkheid of ervan afwijkt, omdat het uiten van de uitdrukking draait om de mentale betekenissen zonder de externe betekenissen. Als we iets zien en denken dat het een rots is, dan uiten we de uitdrukking van de rots daarvoor; als we er vervolgens dichterbij komen en denken dat het een boom is, dan uiten we de uitdrukking van de boom daarvoor; als we vervolgens denken dat het een mens is, dan uiten we de uitdrukking van de mens daarvoor; de externe betekenis veranderde dus niet met de verandering van de uitdrukking, wat aangeeft dat de ingestelde uitdrukking er niet voor is gemaakt, maar dat deze is gemaakt voor wat in de geest is. En ook als wij zeggen dat Zaid staat, en wij deze uitdrukking maken voor het staan van Zaid dat extern bestaat, en vervolgens Zaid gaat zitten, of hij loopt, of hij slaapt; dan wordt onze uitspraak nietig, ondanks dat deze niet ongeldig is, wat aantoont dat het vaststellen van de uitdrukking niet is voor de bestaande werkelijkheid, maar dat het een uitdrukking is voor datgene wat in de geest is, waardoor het overeenkomend kan zijn met de werkelijkheid, of niet overeenkomend met deze. En de uitdrukkingen werden vastgesteld om de attributie aan te duiden, de beperking, of om de woorden te regeren door ze aan elkaar toe te voegen, zoals de subjectieve en objectieve zelfstandige naamwoorden en anderen, en om de betekenissen van de samengestelde woorden aan te duiden, zoals staan en zitten. Bijvoorbeeld de uitdrukking: Zaid staat, werd gemaakt zodat het nieuws van de aangeduide betekenis ervan geprofiteerd zal worden, zoals het staan of anderen, en het doel van het vaststellen van de uitdrukking is niet om te profiteren van de individuele betekenissen van de uitdrukkingen, d.w.z. het voorstellen van die betekenissen, maar het doel van het vaststellen van de uitdrukking is het profiteren van de attributie zodat de uitdrukking plaatsvindt, d.w.z. het doel van het vaststellen is het maken van de uitdrukking die de attributie biedt voor het doel van het uitdrukken van wat in de geest is.