Het zwijgen van de Profeet ﷺ, oftewel Zijn goedkeuring, is onderdeel van de profetische traditie (Sunnah); het is evenzeer als Zijn uitspraak en Zijn handeling. Dus als iemand een handeling verrichtte in de aanwezigheid van de Profeet ﷺ, of in Zijn tijd en Hij wist daarvan en in staat was om het te verbieden, maar Hij bleef erover zwijgen en keurde het voor hem goed zonder zijn handeling te veroordelen; dan zal er gekeken worden of er geen eerdere verbod van de Profeet ﷺ voor die handeling was, en als er geen verbod voor bekend is, dan duidt Zijn zwijgen over de uitvoerder en Zijn goedkeuring ervan op de toelaatbaarheid van die handeling en het wegnemen van de verwijtbaarheid voor het uitvoeren ervan. Dat komt omdat, indien zijn handeling niet toelaatbaar was, de Profeet ﷺ hem zou verbieden, aangezien de Boodschapper niet zwijgt als Hij op de hoogte is van een kwaad (Munkar) handeling; daarom is Zijn zwijgen een bewijs (Daleel) voor de toelaatbaarheid. Indien de Profeet ﷺ die handeling eerder had verboden en het verbod daarvan bekend was, dan kan het zwijgen van de Boodschapper niet worden voorgesteld, omdat het een goedkeuring zou zijn om te doen wat verboden is. En dit is onmogelijk voor de Profeet ﷺ. Wat betreft Zijn zwijgen over de ongelovigen (Kafir) onder de bescherming van de moslims (ahl al-dthimmah), die vaak naar hun kerken gingen, wat een handeling van ongeloof (Kufr) is; dit duidt niet op Zijn goedkeuring om het ongeloof (Kufr) te plegen, maar het duidt op het laten uitvoeren van hun eigen aanbidding door ahl al-dthimmah, en het is geen bewijs (Daleel) voor de toelaatbaarheid om naar de kerk te gaan. Dus de voorwaarden om het zwijgen als zijnde uit de profetische traditie (Sunnah) (goedkeuring) te beschouwen zijn: dat er geen eerder verbod voor de handeling was, en dat de Boodschapper ﷺ ervan wist, oftewel het werd in Zijn aanwezigheid gedaan, of in Zijn tijd en Hij wist ervan, en dat de Boodschapper ﷺ in staat was om het te verbieden (te voorkomen), behalve dat het zwijgen dan niet als zijnde uit de profetische traditie (Sunnah) wordt beschouwd. De betekenis van het verbod is het weerhouden van de degene die het doet, en niet dat de Boodschapper ﷺ er geen neiging toe heeft, want de dab-hagedis werd gegeten in de aanwezigheid van de Profeet ﷺ en Hij at er niet van, en toen Hij hiernaar werd gevraagd, zei Hij: