Wanneer de mens zaken op een bepaalde wijze herkent of begrijpt, verkrijgt hij een specifieke ‘aqliyya (mentaliteit). Wanneer de driften naar bevrediging, die zijn gekristalliseerd door hun onvermijdelijke associatie met de mafahīm (concepten) over zaken, door de mens worden gekoppeld aan specifieke concepten over het leven, bereikt hij een specifieke nafsiyya (dispositie). En wanneer zijn concepten over het leven verenigd zijn in het oordelen over zaken, zowel wanneer hij ze cognitief waarneemt als wanneer hij naar zaken neigt, bereikt hij een specifieke shakhsiyya (persoonlijkheid). Dus shakhsiyya (persoonlijkheid) is de instelling van de richting die men inslaat bij het cognitief waarnemen van zaken en bij het neigen naar zaken, in een duidelijke richting gebouwd op één basis. De vorming van de shakhsiyya (persoonlijkheid) is dus de vestiging van één basis voor zowel het denken als de neigingen in de mens. Zo'n basis kan één of meervoudig zijn. Als deze meervoudig is, dat wil zeggen, als meerdere richtlijnen de basis zijn geworden voor het denken en de neigingen, dan zou men een shakhsiyya (persoonlijkheid) hebben, maar deze zou geen kleur hebben. Als de standaard enkelvoudig is, dat wil zeggen, als één principe de basis is gemaakt voor gedachten en neigingen, dan zou men een unieke persoonlijkheid hebben met een specifieke kleur. Dit is hoe ieder menselijk wezen zou moeten zijn, en dit is wat hij moet nastreven te bereiken in het proces van het onderwijzen en vormen van individuen.