Rizq is verschillend van eigendom, omdat rizq een geschenk [‘atā’] is; dus betekent het werkwoord ‘razaqa’ ‘geven [a’tā]’. Wat eigendom betreft, is dat het bezitten van iets via een van de middelen die door de sharia zijn toegestaan waarmee rijkdom bezeten kan worden. Rizq kan toegestaan (Halal) of verboden (Haram) zijn; alles daarvan wordt rizq genoemd. Dus het geld dat een gokker wint van een ander in een gokwedstrijd is rizq, omdat het geld is dat Allah (SWT) aan ieder persoon geeft wanneer hij een van de situaties opzoekt waarin geld wordt verkregen.

Rizq is different to ownership because rizq is a gift [‘atā’]; thus the verb ‘razaqa’ means ‘to give [a’tā]’. As for ownership it is to possess something through any of the mediums permitted by the Sharī’ah whereby wealth can be possessed. Rizq can be lawful [halāl] or unlawful [harām]; all of it is termed rizq. So the money won by a gambler from another in a gambling match is rizq, because it is money that Allah  gives to each person when he pursues any of the situations in which money is obtained.

Een opvatting die onder de mensen heerst, is dat zijzelf degene zijn die voor hun eigen voorziening zorgen, en zij beschouwen de omstandigheden waaronder zij rijkdom vergaren – dat wil zeggen geld of winst – als de oorzaak van hun voorziening [rizq], zelfs als zij met hun tong zeggen dat de Razzāq [Degene die voorziet/onderhoudt] Allah is. Zij denken dat de werknemer, die door zijn harde werk en inspanning een vast loon mee naar huis neemt, degene is die voor zichzelf zorgt, en wanneer hij elke inspanning levert of via diverse middelen probeert zijn loon aan te vullen, zien zij dat hij degene was die deze toename heeft verkregen. Zij denken dat de handelaar, die winst maakt als resultaat van zijn handelsinspanningen, degene is die voor zijn eigen levensonderhoud heeft gezorgd, en de arts, die de zieken behandelt, zijn eigen brood verdient. Op deze manier zien zij dat ieder persoon een beroep uitoefent waaruit hij geld verdient. Hij is degene die voor zichzelf zorgt. Zo zijn de oorzaken van voorziening voor deze mensen waarneembaar en tastbaar, en het zijn de omstandigheden die leiden tot het vergaren van rijkdom, en de persoon die zich aan deze omstandigheden wijdt, is degene die deze rijkdom zal verdienen, of hij nu zelf de ontvanger van de voorziening is of iemand anders. Mensen zijn deze opvatting gaan aanhangen omdat zij de realiteit van de omstandigheden [hālāt] waaruit hun voorziening voortkomt, niet begrijpen. Zij beschouwen deze als de oorzaak vanwege hun onvermogen om tussen de oorzaak en de omstandigheid te differentiëren. De feitelijke realiteit is dat deze middelen waaruit de voorziening voortkomt, feitelijk omstandigheden zijn waarin de rizq wordt verkregen en niet een oorzaak van de rizq. Als zij de ware oorzaken van rizq waren, dan zouden zij de rizq nooit nalaten te produceren, maar het is duidelijk te zien dat zij dat wel doen. Deze omstandigheden kunnen prima aanwezig zijn zonder dat er voorziening uit voortkomt, en rizq kan worden verkregen zonder dat dergelijke omstandigheden überhaupt aanwezig zijn. Als deze omstandigheden de oorzaak waren, dan zou het resultaat, namelijk de rizq, definitief optreden. Aangezien de rizq geen vaststaand resultaat is – het komt pas wanneer de omstandigheden aanwezig zijn, of de rizq kan uitblijven ondanks de aanwezigheid ervan – geeft dit aan dat zij niet de oorzaken zijn, maar slechts de omstandigheden waaronder de rizq wordt verkregen. Een werknemer kan een hele maand werken, maar wordt verhinderd om zijn (verwachte) inkomen te ontvangen vanwege het voldoen van een eerdere schuld, of het uitgeven van geld aan degenen voor wiens onderhoud hij verplicht is te zorgen, of door het betalen van belastingen. In dit geval was de omstandigheid die de voorziening brengt, namelijk het werk van de werknemer, aanwezig, maar de rizq werd niet verkregen aangezien hij zijn loon niet ontving. Er kan iemand in zijn huis in al-Quds zijn, aan wie de postbode het nieuws brengt dat een zekere familierelatie van hem in America is overleden, waarbij hij als enige erfgenaam achterblijft, en dat al zijn rijkdom in zijn handen zal overgaan, zodat hij het zelf of via een erkende vertegenwoordiger in bezit moet nemen. Deze rizq kwam naar hem toe en hij wist niet eens dat het eraan kwam. Of een deel van zijn huis zou kunnen instorten en hij vindt daar verborgen geld, waarna hij het neemt. Als de omstandigheden, die voortvloeien uit menselijk handelen, inderdaad de oorzaak van rizq zouden zijn, dan zouden zij niet falen; en er zou geen rizq worden verkregen tenzij deze omstandigheden aanwezig waren. Het is volkomen duidelijk dat zij wel falen, wat aangeeft dat zij condities zijn en geen oorzaken. De incidenten waarbij rizq is verkregen zonder enige duidelijke oorzaak zijn talloze; incidenten met voedsel en reizen, en het achterlaten van bereid voedsel voor een ander; en andere incidenten die aangeven dat de omstandigheden waarin rizq gewoonlijk wordt verkregen, omstandigheden van (het verkrijgen van) rizq zijn en niet de oorzaken ervan.

A view which prevails amongst people is that they are the ones who provide for themselves, and they consider the circumstances in which they earn wealth - that is, money or profit - as the cause of their provision [rizq] even if they say by their tongues that the Razzāq [the one who provides/sustains] is Allah . They think that the employee, who takes home a set wage through his hard work and effort, is the one who provides for himself, and when he exerts every effort or tries through various means to supplement his wage, they see that he was the one who procured this increase. They think that the tradesman, who makes profit as a result of his trade endeavours, is the one who provided for his own sustenance, and the doctor, who treats the ill, is making his own living. In this manner, they see that each person pursues an occupation from which he earns money. He is the one who provides for himself. Thus the causes of provision, for these people, are perceptible and tangible, and they are the circumstances which lead to the procurement of wealth, and the person who commits himself to these circumstances, he is the one who will earn this wealth whether he himself or someone else is the receipient of the provision. People have come to hold this view because they do not grasp the reality of the circumstances [hālāt] from which their provision come. They take them to be the cause because of their inability to differentiate between the cause and the circumstance. The fact is that these means from which the provision comes, are actually circumstances in which the rizq is obtained and not a cause of the rizq. If they were the true causes of rizq then they should not fail at all in producing that rizq, but it can clearly be seen that they do fail. These circumstances may well exist but no provision comes out of it, and rizq may be obtained without such circumstances existing at all. If these circumstances were the cause then the result, namely, rizq, would definitely occur. Since the rizq is not a definite result - it only comes when the circumstances exist or the rizq might fail to materialise despite their presence - this indicates that they are not the causes but only the circumstances under which the rizq is obtained. An employee may work for a whole month but he is prevented from his (expected) income due to the settling of a previous debt, or spending money on those whose maintenance he is obliged to provide for, or by paying taxes. In this case, the circumstance which brings the provision, namely, the employee’s work, was present but the rizq was not obtained since he did not get his wages. There may be someone in his house in al-Quds, to whom the postman brings the news that so-and-so relative of his in America has died, leaving him as the sole inheritor, and that all of his wealth will pass into his hands so he should gain possession of it himself or through a recognised agent. This rizq came to him and he did not even know it was coming. Or a side of his house might collapse and he finds money hidden there, so he takes it. If the circumstances, which derive from human beings, are indeed the cause of rizq then they would not fail; and no rizq would be procured except when these circumstances are present. It is quite apparent that they do fail, which indicates that they are conditions and not causes. The incidents in which rizq has been obtained without any apparent cause are innumerable; incidents of food and travel, and leaving prepared food for another one; and other incidents which indicate that the circumstances in which rizq is usually obtained are, circumstances of (obtaining) rizq and not its causes.

Bovendien is het niet mogelijk om de omstandigheden waaronder de rizq wordt verkregen, wanneer deze aanwezig zijn, te beschouwen als oorzaken van rizq, noch om de persoon die zich in deze omstandigheden begeeft te beschouwen als het middel waardoor de rizq is gebracht, omdat dat in strijd is met de tekst van de Qur’ān, die definitief is in betekenis en authenticiteit. Wanneer iets in strijd is met een tekst die definitief is in betekenis en authenticiteit, is men verplicht de definitieve tekst zonder enige aarzeling te aanvaarden, en worden alle andere meningen verworpen ten gunste van de ene (juiste) mening. Aangezien alles wat bewezen wordt uit definitief bewijs van Allah  komt, is men verplicht het te aanvaarden en de anderen te verwerpen. Daarom is de waarheid waaraan de moslim zich moet onderwerpen dat de rizq van Allah  is en niet van menselijke wezens.

Furthermore, it is not possible to consider the circumstances in which the rizq is procured, when they are present, as causes of rizq, nor to consider the person who engages in these circumstances as being the medium by which the rizq was brought because that contradicts the text of the Qur’ān which is definite in meaning and authenticity. When anything contradicts a text which is definite in meaning and authenticity, one is duty bound to adopt the definite text without any hesitation whatsoever, and all other opinions are rejected for the one (correct) opinion. Since anything that is proven from definitive evidence, it comes from Allah  and one is obliged to adopt it and reject the others. Therefore, the truth to which the Muslim should submit is that the rizq is from Allah  and not from human beings.

Er zijn veel verzen (Ayah's) die duidelijk laten zien – en die niet vatbaar zijn voor interpretatie – dat rizq uitsluitend van Allah (SWT) komt en niet van menselijke wezens. Dit is wat ons er absoluut zeker van maakt dat de manieren en middelen waarmee de rizq komt, slechts omstandigheden zijn die optreden zodat de rizq kan komen. Zo zegt Allah (SWT),

There are many ayāt which clearly show - and they are not open to interpretation - that rizq is from Allah  only and not from human beings. This is what makes us absolutely certain that what we see from the styles and means by which the rizq comes, that they are only circumstances which occur so that the rizq may come. Thus, Allah  says,

Naast deze zijn er vele dergelijke verzen (Ayah's). Ze zijn eenduidig in betekenis en authenticiteit en dragen slechts één betekenis die niet vatbaar is voor interpretatie, namelijk dat rizq uitsluitend van Allah (SWT) komt, en dat Allah (SWT) de enige is die voorziening verleent [al-Razzāq]. Zo is rizq uitsluitend in de handen van Allah (SWT).

Apart from these there are many such ayāt. They are definite in meaning and authenticity and carry only one meaning which is not open to interpretation, namely, that rizq is from Allah  alone, and that Allah  alone is the one who provides sustenance [al-Razzāq]. Thus rizq is in the hands of Allah  alone.

Echter, Allah (SWT) heeft Zijn dienaren bevolen om handelingen te verrichten en zij zijn de mogelijkheid gegeven om te kiezen voor de omstandigheden waarin de rizq wordt verkregen. Zij zijn degenen die, in overeenstemming met hun keuze, alle omstandigheden moeten nastreven waarin de rizq voortkomt. Deze omstandigheden zijn echter niet de oorzaak van de rizq en de dienaren zijn niet degenen die deze rizq voortbrengen, zoals duidelijk vermeld in de tekst van de āyāt (verzen). Integendeel, Allah (SWT) is degene die hen hun voorziening geeft in deze omstandigheden, ongeacht of de rizq toegestaan (Halal) of verboden (Haram) is, of Allah (SWT) het heeft verplicht, verboden of toegestaan, en ongeacht of de rizq heeft plaatsgevonden of niet. Desalniettemin heeft de Islam verduidelijkt op welke wijze het voor de moslim is toegestaan of niet toegestaan om de omstandigheden na te streven waarin rizq wordt verkregen. Zo heeft het de middelen van eigendom verduidelijkt en niet de oorzaken van rizq, en heeft het eigendom beperkt tot deze middelen. Het is voor geen enkele moslim toegestaan om voorzieningen te bezitten behalve via een wettig middel, omdat alleen dit de rechtmatige rizq is en alles wat hiermee in strijd is verboden (Haram); ook al is de rizq — of het nu toegestaan (Halal) of verboden (Haram) is — van Allah (SWT).

However, Allah  has ordered His servants to undertake actions and they have been given the ability to choose to pursue the circumstances in which the rizq is procured. They are the ones who should pursue, in accordance with their choice, all of the circumstances in which the rizq comes. However, these circumstances are not the cause of rizq nor are the servants the ones who bring forth this rizq, as clearly stated in the text of the ayāt. Rather, Allah  is the one who gives them their provision in these circumstances irrespective of whether the rizq is halāl or harām, whether Allah  has obliged, forbade or permitted it, and irrespective of whether the rizq resulted or not. Nonetheless Islam has clarified the manner in which it is allowed or not allowed for the Muslim to pursue the circumstances in which rizq is obtained. Thus, it clarified the means of ownership and not the causes of rizq, and restricted ownership to these means. It is not permitted for any Muslim to possess any provisions except through a legal means because only this is the lawful rizq and anything which go against it is harām; even though the rizq - whether halāl or harām - is from Allah .

Deze verzen zijn duidelijk in hun gebruik van het zelfstandig naamwoord ‘rizq’ voor alles wat een persoon bezit, of hij er nu wel of geen voordeel uit haalt. Rizq is niet beperkt tot enkel datgene waaruit uitsluitend voordeel wordt afgeleid, omdat de āyāt algemeen zijn en hun aanwijzingen algemeen zijn. Er mag niet gezegd worden wanneer iemand uw geld van u afneemt, hetzij door diefstal, gedwongen toe-eigening of verduistering, dat hij uw rizq van u heeft genomen. In plaats daarvan moet er gezegd worden dat hij zijn rizq van u heeft genomen. Dus wanneer een mens rijkdom verwerft, heeft hij zijn rizq genomen. Wanneer de rijkdom van hem wordt afgenomen, is het niet de zijne die wordt afgenomen; integendeel, degene die de rijkdom verwerft, heeft zijn rizq van hem genomen. Niemand neemt de rizq van iemand anders; integendeel, de persoon neemt zijn eigen rizq van iemand anders.

These verses are clear in their use of the noun ‘rizq’ for everything that a person owns, whether he derives benefit from it or not. Rizq has not been specified to only that from which benefit is derived exclusively, because the ayāt are general and their indications are general. It should not be said when someone takes your money from you, whether through stealing, forced appropriation or embezzlement, that he has taken your rizq from you. Rather it should be said that he took his rizq from you. So when a human being acquires wealth he has taken his rizq. When the wealth is taken from him, it is not his that is taken; rather the one who acquires the wealth has taken his rizq from him. No one takes the rizq of someone else; rather the person takes his own rizq from someone else.