Een opvatting die onder de mensen heerst, is dat zijzelf degene zijn die voor hun eigen voorziening zorgen, en zij beschouwen de omstandigheden waaronder zij rijkdom vergaren – dat wil zeggen geld of winst – als de oorzaak van hun voorziening [rizq], zelfs als zij met hun tong zeggen dat de Razzāq [Degene die voorziet/onderhoudt] Allah is. Zij denken dat de werknemer, die door zijn harde werk en inspanning een vast loon mee naar huis neemt, degene is die voor zichzelf zorgt, en wanneer hij elke inspanning levert of via diverse middelen probeert zijn loon aan te vullen, zien zij dat hij degene was die deze toename heeft verkregen. Zij denken dat de handelaar, die winst maakt als resultaat van zijn handelsinspanningen, degene is die voor zijn eigen levensonderhoud heeft gezorgd, en de arts, die de zieken behandelt, zijn eigen brood verdient. Op deze manier zien zij dat ieder persoon een beroep uitoefent waaruit hij geld verdient. Hij is degene die voor zichzelf zorgt. Zo zijn de oorzaken van voorziening voor deze mensen waarneembaar en tastbaar, en het zijn de omstandigheden die leiden tot het vergaren van rijkdom, en de persoon die zich aan deze omstandigheden wijdt, is degene die deze rijkdom zal verdienen, of hij nu zelf de ontvanger van de voorziening is of iemand anders. Mensen zijn deze opvatting gaan aanhangen omdat zij de realiteit van de omstandigheden [hālāt] waaruit hun voorziening voortkomt, niet begrijpen. Zij beschouwen deze als de oorzaak vanwege hun onvermogen om tussen de oorzaak en de omstandigheid te differentiëren. De feitelijke realiteit is dat deze middelen waaruit de voorziening voortkomt, feitelijk omstandigheden zijn waarin de rizq wordt verkregen en niet een oorzaak van de rizq. Als zij de ware oorzaken van rizq waren, dan zouden zij de rizq nooit nalaten te produceren, maar het is duidelijk te zien dat zij dat wel doen. Deze omstandigheden kunnen prima aanwezig zijn zonder dat er voorziening uit voortkomt, en rizq kan worden verkregen zonder dat dergelijke omstandigheden überhaupt aanwezig zijn. Als deze omstandigheden de oorzaak waren, dan zou het resultaat, namelijk de rizq, definitief optreden. Aangezien de rizq geen vaststaand resultaat is – het komt pas wanneer de omstandigheden aanwezig zijn, of de rizq kan uitblijven ondanks de aanwezigheid ervan – geeft dit aan dat zij niet de oorzaken zijn, maar slechts de omstandigheden waaronder de rizq wordt verkregen. Een werknemer kan een hele maand werken, maar wordt verhinderd om zijn (verwachte) inkomen te ontvangen vanwege het voldoen van een eerdere schuld, of het uitgeven van geld aan degenen voor wiens onderhoud hij verplicht is te zorgen, of door het betalen van belastingen. In dit geval was de omstandigheid die de voorziening brengt, namelijk het werk van de werknemer, aanwezig, maar de rizq werd niet verkregen aangezien hij zijn loon niet ontving. Er kan iemand in zijn huis in al-Quds zijn, aan wie de postbode het nieuws brengt dat een zekere familierelatie van hem in America is overleden, waarbij hij als enige erfgenaam achterblijft, en dat al zijn rijkdom in zijn handen zal overgaan, zodat hij het zelf of via een erkende vertegenwoordiger in bezit moet nemen. Deze rizq kwam naar hem toe en hij wist niet eens dat het eraan kwam. Of een deel van zijn huis zou kunnen instorten en hij vindt daar verborgen geld, waarna hij het neemt. Als de omstandigheden, die voortvloeien uit menselijk handelen, inderdaad de oorzaak van rizq zouden zijn, dan zouden zij niet falen; en er zou geen rizq worden verkregen tenzij deze omstandigheden aanwezig waren. Het is volkomen duidelijk dat zij wel falen, wat aangeeft dat zij condities zijn en geen oorzaken. De incidenten waarbij rizq is verkregen zonder enige duidelijke oorzaak zijn talloze; incidenten met voedsel en reizen, en het achterlaten van bereid voedsel voor een ander; en andere incidenten die aangeven dat de omstandigheden waarin rizq gewoonlijk wordt verkregen, omstandigheden van (het verkrijgen van) rizq zijn en niet de oorzaken ervan.
A view which prevails amongst people is that they are the ones who provide for themselves, and they consider the circumstances in which they earn wealth - that is, money or profit - as the cause of their provision [rizq] even if they say by their tongues that the Razzāq [the one who provides/sustains] is Allah . They think that the employee, who takes home a set wage through his hard work and effort, is the one who provides for himself, and when he exerts every effort or tries through various means to supplement his wage, they see that he was the one who procured this increase. They think that the tradesman, who makes profit as a result of his trade endeavours, is the one who provided for his own sustenance, and the doctor, who treats the ill, is making his own living. In this manner, they see that each person pursues an occupation from which he earns money. He is the one who provides for himself. Thus the causes of provision, for these people, are perceptible and tangible, and they are the circumstances which lead to the procurement of wealth, and the person who commits himself to these circumstances, he is the one who will earn this wealth whether he himself or someone else is the receipient of the provision. People have come to hold this view because they do not grasp the reality of the circumstances [hālāt] from which their provision come. They take them to be the cause because of their inability to differentiate between the cause and the circumstance. The fact is that these means from which the provision comes, are actually circumstances in which the rizq is obtained and not a cause of the rizq. If they were the true causes of rizq then they should not fail at all in producing that rizq, but it can clearly be seen that they do fail. These circumstances may well exist but no provision comes out of it, and rizq may be obtained without such circumstances existing at all. If these circumstances were the cause then the result, namely, rizq, would definitely occur. Since the rizq is not a definite result - it only comes when the circumstances exist or the rizq might fail to materialise despite their presence - this indicates that they are not the causes but only the circumstances under which the rizq is obtained. An employee may work for a whole month but he is prevented from his (expected) income due to the settling of a previous debt, or spending money on those whose maintenance he is obliged to provide for, or by paying taxes. In this case, the circumstance which brings the provision, namely, the employee’s work, was present but the rizq was not obtained since he did not get his wages. There may be someone in his house in al-Quds, to whom the postman brings the news that so-and-so relative of his in America has died, leaving him as the sole inheritor, and that all of his wealth will pass into his hands so he should gain possession of it himself or through a recognised agent. This rizq came to him and he did not even know it was coming. Or a side of his house might collapse and he finds money hidden there, so he takes it. If the circumstances, which derive from human beings, are indeed the cause of rizq then they would not fail; and no rizq would be procured except when these circumstances are present. It is quite apparent that they do fail, which indicates that they are conditions and not causes. The incidents in which rizq has been obtained without any apparent cause are innumerable; incidents of food and travel, and leaving prepared food for another one; and other incidents which indicate that the circumstances in which rizq is usually obtained are, circumstances of (obtaining) rizq and not its causes.