37.7 De verklarende aanspraak [khitāb al-wad’] - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

37.7 De verklarende aanspraak [khitāb al-wad’] - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

Vandaar dat de aanspreekvorm van dwang en keuze rechtsregels (Hukm) zijn voor de handelingen van de mens, en de aanspreekvorm van verklaring rechtsregels zijn voor die rechtsregels, waardoor zij specifieke kenmerken krijgen. Dat zij dit zijn, maakt hen echter niet ongerelateerd aan de handelingen van de mens, want datgene wat gerelateerd is aan datgene wat gerelateerd is aan een zaak, is ook gerelateerd aan die zaak. Zo is extreme noodzaak [idtirār] de sabab voor de toelaatbaarheid van het eten van kadavers, de angst voor ontbering is de sabab voor de toelaatbaarheid van het huwen van slavenmeisjes, incontinentie is de sabab voor de verplichting om na uitwerpselen een kleine wassing (Wudu) te verrichten omdat het gebed (Salah) is vervallen (zodat één kleine wassing (Wudu) volstaat voor elk gebed (Salah), zelfs als men tijdens het gebed (Salah) uitwerpselen verlaat), het zawāl van de zon of het ondergaan ervan, of het aanbreken van de dageraad is de sabab voor de verplichting van de gebeden (Salah), en dergelijke zaken – al deze zaken zijn een aanspreekvorm van de Wetgever gerelateerd aan de rechtsregel (Hukm), zoals de toelaatbaarheid van het eten van kadavers, de toelaatbaarheid van het huwen van slavenmeisjes, de verplichting om na uitwerpselen een kleine wassing (Wudu) te verrichten omdat het gebed (Salah) is vervallen, en de verplichting van de aanwezigheid van het gebed (Salah). Zo is de sabab afkomstig van de khitāb al-wad’.

Hence the address of compulsion and choice are rulings for the actions of man, and the address of declaration are rulings for those rulings, giving them specific attributes. Their being such however does not make them unrelated to the actions of man, because that which is related to that which is related to a thing is also related to that thing. Thus dire necessity [idtirār] is the sabab for the permissibility of consuming carrion, the fear of afflication is the sabab for the permissibility of marrying the slave women, incontinence is the sabab for the obligation of making wudu upon excrement for prayer being dropped (such that one wudu suffices for every salat even if one excretes during the salat), the zawāl of the sun or it setting, or the rise of dawn is the sabab for the obligation of prayers, and the like - all of these are an address from the legislator related to the hukm, such as the permissibility of consuming carrion, the permissibility of marrying the slave women, the obligation of doing wudu upon excrement for the salat being dropped, and the obligation of the presence of the salat. Thus the sabab is from the khitāb al-wad’.

Wat betreft hetgeen verband houdt met de effecten van handelingen in deze wereld, dan komt de verklarende aanspraak tot uiting in deze effecten. Zo zeggen we bijvoorbeeld dat het gebed (Salah) geldig [sahīh] is als al zijn arkān zijn vervuld, dat handel geldig is als aan alle voorwaarden is voldaan, en dat de partnerschap geldig is als aan alle juridische voorwaarden is voldaan. Dit is een beschrijving van de rechtsregel (Hukm) in termen van de uitvoering ervan, niet van de wetgeving ervan, en het is de Wetgever die deze beschrijvingen heeft vastgesteld. Evenzo, indien de handel de aanbod niet bevat, of het gebed (Salah) de rukū’ niet bevat, of de partnerschap de aanvaarding niet bevat, dan zal deze ongeldig [bātil] zijn. Het ongeldig zijn ervan is een beschrijving van de rechtsregel (Hukm) in termen van de uitvoering ervan, niet van de wetgeving ervan, en toch is het de Wetgever die de beschrijving heeft vastgesteld en het als ongeldig heeft beschouwd. Dus de geldigheid [sihhah] en de ongeldigheid [butlān] behoren tot één categorie, omdat de aanspraak van de wetgever daarin betrekking heeft op één rechtsregel (Hukm), zijnde ofwel geldig ofwel ongeldig, en omdat de geldigheid de oorsprong is en de ongeldigheid afhankelijk is van de regels van geldigheid.

As for what is related to the effects of acts in this world, the declaratory address appears in these effects. For example we say that the salat is valid [sahīh] if all its arkān are fulfilled, that trade is valid is all its conditions are met, that the partnership is valid if all its legal conditions are met. This is a description of the ruling in terms of its performance, not its legislation, and it is the Legislator who has established these descriptions. Similarly if the trade does not include the offer, or the salat does not include the rukū’, or the partnership does not include the acceptance, it will then be invalid [bātil]. Its being invalid is a description of the ruling in terms of its performance, not its legislation, yet it is the Legislator who established the description and considered it invalid. Thus the validity [sihhah] and invalidity [butlān] are one category, because the address of the legislator in them is relation to one hukm, either valid or invalid, and because the validity is the orgin and the invalidity depends on the rules of validity.