Allah richt zich tot de rechtsplichtigen [mukallafīn] met de volledige islamitische sharia, bestaande uit zowel de fundamenten als de vertakkingen, zijnde de overtuigingen en de regels met betrekking tot handelingen. De wetenschap van Usūl al-Fiqh houdt zich echter niet bezig met de fundamenten (overtuigingen). In plaats daarvan houdt het zich bezig met de vertakkingen (rechtsregels met betrekking tot handelingen). Verder houdt het zich bezig met de rechtsregels met betrekking tot handelingen vanuit het perspectief van de basis waarop de regels zijn gebouwd, niet vanuit het perspectief van de verschillende regels en kwesties die een rechtsregel bevat. Daarom is het noodzakelijk om de realiteit van de rechtsregel [hukm shar’i] te begrijpen bij het bestuderen van de kennis van de juridische bewijzen.

Allah addresses the legally responsible persons [mukallafīn] with the entirety of the Islamic Shari’ah, comprising both its foundations and branches, that is, the beliefs and the rules related to actions. However the science of Usūl al-Fiqh is not concerned with the foundations (beliefs). Rather it is concerned with the branches (legal rulings related to actions). Further it is concerned with the legal rulings related to actions from the perspective of the bases upon which the rulings are built, not from the perspective of the various rules and issues a rulings contains. Hence it is necessary to appreciate the reality of the legal ruling [hukm shar’i] when studying the knowledge of the legal evidences.

De geleerden van usūl hebben de juridische uitspraak gedefinieerd als ‘de aanspraak van de wetgever met betrekking tot de handelingen van de dienaren in termen van gebod [iqtidā’], keuze [takhyīr], of bepaling [wad’]. De wetgever is Allah, de Verhevene, en daarom betekent ‘de aanspraak van de wetgever’ de aanspraak van Allah. Verder, hoewel de aanspraak van Allah de luisteraar richting bepaalde regels en principes leidt, is de aanspraak zelf de oorspronkelijke betekenis en niet datgene waar zij naar verwijst. Dus de eigenlijke betekenis die de woorden en samengestelde termen aanduiden, is de aanspraak. De reden voor het gebruik van ‘de aanspraak van de wetgever’ in plaats van ‘de aanspraak van Allah’ is om de profetische traditie (Sunnah) en de consensus (Ijma’) al-Sahabah te omvatten, waarvan beide ook de aanspraak van Allah betekenen. Het gebruik van ‘de aanspraak van Allah’ kan de verkeerde indruk wekken dat alleen de Qur’an wordt bedoeld; toch is de profetische traditie (Sunnah) ook openbaring en is zij als zodanig de aanspraak van de wetgever, en de consensus (Ijma’) al-Sahabah onthult een bewijs uit de profetische traditie (Sunnah), dus is ook zij de aanspraak van de wetgever. De reden voor het gebruik van de handelingen van de ‘dienaren’, in plaats van ‘mukallifīn’, is om de uitspraken met betrekking tot het kind en de krankzinnige te omvatten, zoals de armenbelasting (Zakah) die verschuldigd is over hun bezit.

The scholars of usūl have defined the legal ruling as ‘the address of the legislator related to the actions of the servants in terms of compulsion [iqtidā’], choice [takhyīr], or declaration [wad’]. The legislator is Allah, the Exalted, and hence the ‘address of the legislator’ means the address of Allah. Further, although the address of Allah directs the listener towards certain rules and principles, the address is the original meaning itself not what it directs towards. Thus the very meaning which the words and compounds denote is the address. The reason for using ‘the address of the legislator’ instead of ‘the address of Allah’ is to include the Sunnah and the Ijma’ al-Sahabah, both of which also signify the address of Allah. The use of ‘the address of Allah’ may give the wrong impression that the Qur’an alone is intended; yet the Sunnah too is revelation and as such is the address of the legislator, and the Ijma’ al-Sahabah reveals an evidence from the Sunnah so it too is the address of the legislator. The reason for using actions of the ‘servants’, instead of ‘mukallifīn’ is so as to include the rulings related to the child and the insane like the zakat due on their wealth.

De betekenis van de juridische uitspraak die gerelateerd is aan vereiste [iqtidā’] is dat deze gerelateerd is aan een verzoek [talab], omdat de betekenis van het woord iqtidā’ talab is. Het verzoek is van twee soorten: het verzoek om te handelen, en het verzoek om te onthouden. Als het verzoek om te handelen beslissend [jāzim] is, dan duidt het op de verplichting [ījāb, verplicht (Fard)], en als het niet-beslissend is, dan duidt het op de aanbeveling [mandūb, profetische traditie (Sunnah), nāfilah]. Als het verzoek om te onthouden beslissend is, dan duidt het op het verbod [tahrīm, hadhr], en als het niet-beslissend is, dan duidt het op de afkeurbaarheid [karahah]. Wat betreft keuze [takhyīr], dit duidt op de toelaatbaarheid. Wat betreft de aanspraak van de vaststelling [wad’], of de aanspraak gerelateerd aan de handeling van de dienaren in termen van vaststelling, dan is dat het maken van een zaak tot een oorzaak [sabab] of een belemmerende factor [mani’] enzovoort, zoals het ondergaan van de zonsondergang de noodzakelijke factor is voor het tijdstip van het gebed, en daarmee de oorzaak [sabab] van het gebed is, en zoals onreinheid een belemmerende factor is voor het gebed. Daarom zijn deze zaken, hoewel ze tekens ['alamah] zijn voor de uitspraken, ook uitspraken op zichzelf. Allah heeft het bewegen van de zon vanaf haar hoogste punt [zawāl] het teken gemaakt voor het tijdstip van Dhuhr, en de aanwezigheid van onreinheid een teken voor de ongeldigheid van het gebed. Er is geen betekenis aan de zawāl als zijnde noodzakelijk, behalve dat het een verzoek is om het gebed te verrichten, noch is er een betekenis aan de onreinheid die het gebed ongeldig maakt, behalve dat het een verzoek is om onthouding van onreinheid. Als zodanig zijn deze zaken in hun werkelijkheid een aanspraak van de Wetgever.

The meaning of the legal ruling being related to compulsion [iqtidā’] is its being related to a request [talab], because the meaning of the word iqtidā’ is talab. The request is of two types: the request to act, and the request to abstain. If the request to act is decisive [jāzim] then it denotes the obligation [ījāb, fard], and if it is non-decisive then it denotes the recommendation [mandūb, sunnah, nāfilah]. If the request to abstain is decisive then it denotes the prohibition [tahrīm, hadhr], and if it is non-decisive then it denotes the reprehensibility [karahah]. As for choice [takhyīr] it denotes the permissibility. As for the address of declaration [wad’], or the address related to the action of the servants in terms of declaration, then it is the making of a thing a cause [sabab] or preventative factor [mani’] etc. like the sunset being the necessitating factor for the presence of the prayer, and thereby being the cause [sabab] of prayer, and like the impurity being a preventative factor for prayer. Hence these things, whilst they are signs [‘alamah] for the rulings, they are also rulings in their own right. Allah has made the moving of the Sun from its zenith [zawāl] the sign for the presence of Dhuhr, and the presence of impurity a sign for the invalidity of prayer. There is no meaning to the zawāl being necessitating except its being a request to perform the prayer, nor is there a meaning to the impurity invalidating except its being a request to abstain from impurity. As such these things in their reality are an address from the Legislator.

Vandaar dat de definitie van de rechtsregel (Hukm) Shar’i (islamitisch) als ‘de aanspraak van de Wetgever met betrekking tot de handelingen van de dienaren’ zowel allesomvattend als uitsluitend [jāmi mani’] is. Door de verwijzing naar de relatie tot dwang of keuze, omvat het de vijf regels: verplicht (Wajib), aanbevolen (Mandub), verboden (Haram), afgeraden (Makruh) en toegestaan (Mubah); en door de verwijzing naar de verklaring, omvat het de sabab, shart, mani’, sahih, batil, fāsid, rukhsah en azimah. Op basis van deze definitie zijn de aanspraken van de Wetgever van twee soorten: de aanspraak van verantwoordelijkheid [khitab al taklīf] en de aanspraak van verklaring [khitab al-wad’].

Hence the definition of the hukm shar’i as ‘the address of the legislator related to the actions of the servants’ is both comprehensive and exclusive [jāmi mani’]. With its reference to the relation to compulsion or choice it covers the five rulings: wājib, mandub, harām, makruh, mubah, and by its reference to the declaration it covers the sabab, shart, mani’, sahih, batil, fāsid, rukhsah and azimah. On the basis of this definition the address of the Legislator is of two types: the address of responsibility [khitab al taklīf] and the address of declaration [khitab al-wad’].