Toen filosofische kwesties met betrekking tot de theologie de geest van de moslims binnendrongen, tijdens het einde van het Ummayad-bewind en het begin van de Abbasidische heerschappij, begonnen bepaalde geleerden zoals al-Hasan al-Basri, Ghaylan al-Dimashqi en Jahm ibn Safwan verschillende scholastieke kwesties te behandelen. Daarna kwamen er geleerden die bekend waren met de Aristoteliaanse logica en zij maakten zich vertrouwd met enkele van de boeken van de Griekse filosofie nadat deze waren vertaald. De studie van scholastieke kwesties breidde zich uit en zij begonnen de wetenschap te bestuderen die bekendstaat als Kalam. Zij waren geleerden zoals Wasil ibn 'Ata, 'Amr ibn 'Ubayd, Abu Hudhayl al-'Allaf en an-Nazzaam. Hun studies waren echter geen volledige filosofische studies, maar de uitbreidende studie van filosofische gedachten totdat zij goed bekend waren met verschillende filosofische opvattingen, en met de opvatting van elke groep filosofen in sommige kwesties door deze na te streven en niet in alle kwesties. Naast het beperken van zichzelf tot enkele filosofische studies, beperkten zij zich tot hun geloof in de Qur’ān. Daarom verlieten zij de kring van de Islam niet, maar zij breidden hun redeneringen uit en gaven zichzelf de vrije hand in de bewijsvoering, maar enkel om datgene te vestigen wat het geloof (Iman) zou versterken en uit een verlangen om antropomorfe elementen uit het geloof in Allah (SWT) te elimineren. Als gevolg hiervan trad er geen afwijking op in de overtuigingen ondanks hun verschillende dogma's, zodat zij allen moslims bleven die de Islam verdedigden.

When philosophical issues relating to theology infiltrated the minds of the Muslims, during the end of the Ummayad reign and the beginning of Abbasid rule, certain scholars like al-Hasan al Basri, Ghaylan al-Dimashqi and Jahm ibn Safwan began to address various scholastic issues. Then, after them came scholars who were acquainted with Aristotelian logic and they familiarised themselves with some of the books of Greek philosophy after they had been translated. The study of scholastic issues expanded and they began to study the science known as Kalam. They were scholars such as Wasil ibn 'Ata, 'Amr ibn 'Ubayd, Abu Hudhayl al-'Allaf and an-Nazzaam. However, their studies were not complete philosophical studies but the expanding study of philosophical thoughts until they became well-versed with different philosophical views, and that of the view of each group of philosophers in some issues by pursuing them and not all issues. In addition to confining themselves to some philosophical studies they restricted themselves to their belief in the Qur’ān. That is why they did not leave the fold of Islam, rather they expanded in reasoning, and they gave themselves free reign in the proofs, but only to establish that which will strengthen imān and a desire to eliminate anthropomorphic elements from the belief in Allah . As a result, no deviation occurred in the beliefs despite their differing dogmas, so all of them remained Muslims who were defending Islam.

Vervolgens kwamen na de Mutakallimūn de individuen die het stadium van het vormen van groepen en mazhabs niet bereikten, en zelfs de moslims volgden hen niet in massa, hoewel individuen de voorkeur gaven aan hun studies. Zij zijn degenen die na de Mutakallimūn onder de moslims in de moslimlanden kwamen; zij zijn de moslimfilosofen. Het lijkt erop dat wat hen in staat stelde om onder de moslims te bestaan, de kennis van filosofische denkwijzen en de boeken van de filosofie was, die deze studies aantrekkelijk maakten voor de mensen in die tijd. Het lijkt erop dat wat deze mensen in staat stelde om onder de moslims te bestaan, was dat tijdens die tijd de studie van de filosofische denkwijzen en boeken van de filosofie interesse wekte onder de mensen. Dus namen sommige mensen de verantwoordelijkheid op zich om de studie van dergelijke denkwijzen te verbreden. Zo bestudeerden zij deze denkwijzen op een diepe en uitgebreide manier, een studie die allesomvattend en onbeperkt was. Zij volgden elke lijn (van denken) in zijn geheel. Zij bestudeerden een passende hoeveelheid filosofie om zichzelf in staat te stellen filosofisch te denken en filosofische output te produceren. Het was vanwege deze diepe en uitgebreide studies in de filosofie, met name een specifiek type Griekse filosofie, dat leidde tot de aanwezigheid van filosofen onder de moslims. De eerste bekende moslimfilosoof was Ya'qub al Kindi (d.260 H). Na hem kwamen de moslimfilosofen één na de ander op. Zo kwamen de filosofen pas op na de aanwezigheid van de Mutakallimūn en nadat de methodologie van die filosofen algemeen bekend was geworden en het onderwerp van studie, debat en polemiek was geworden. In de ogen van velen van de Mutakallimūn en geleerden (Ulama) werd filosofie onverdraaglijk. Daarvoor waren er geen filosofen onder de moslims. Daarom waren er mutakallamin en filosofen onder de geleerden (Ulama) in de moslimlanden. Er is echter een verschil tussen de Mutakallimūn en de filosofen. De Mutakallimūn waren goed bekend met enkele filosofische denkwijzen. Wat de filosofen betreft, zij waren geleerden van de filosofie. Daarom beschouwden de filosofen de Mutakalimun als onwetend. De filosofen dachten dat de Mutakallimūn mensen van sofistiek en polemiek waren. En zij, dat wil zeggen de filosofen, waren degenen die rationeel de gezonde filosofische kwesties bestudeerden.

Then after the Mutakallimūn came the individuals who did not reach to the stage of becoming groups and mazhabs, and even the Muslims did not follow them in mass although individuals preferred their studies. They are the ones who came after the Mutakallimūn from amongst the Muslims in the Muslims countries, they are the Muslim philosophers. It seems that what allowed them to exist amongst Muslims is that knowledge of philosophical thoughts and the books of philosophy which made these studies attractive to the people in that age. It seems what allowed these people to exist amongst the Muslims is that during that age the study of the philosophical thoughts and books of philosophy gained interest among the people. So some people took on the responsibility of widening the study of such thoughts. Thus, they studied these thoughts in a deep and extensive way, a study that was comprehensive and unrestricted. They followed every line (of thought) in its entirety. They studied an appropriate amount of philosophy to qualify themselves to think philosophically and produce philosophical output. It was due to these deep and extensive studies in philosophy, especially a specific type of Greek philosophy that led to the presence of philosophers amongst Muslim. The first known Muslim philosopher was Ya'qub al Kindi (d.260 H). After him the Muslim philosophers emerged one after another. Thus, the philosophers did not emerge except after the presence of the Mutakallimūn and after the methodology of those philosophers had become prevalent and had become the subject of study, debate and polemics. In the eyes of many Mutakallimūn and Ulama, philosophy became intolerable. Before that, there were no philosophers amongst Muslims. Hence, there were mutakallamin and philosophers amongst the Ulama in the Muslim lands. However, there is a difference between Mutakallimūn and the philosophers. The Mutakallimūn were well versed with some philosophical thoughts. As for the philosophers, they were scholars of philosophy. That is why the philosophers used to look upon the Mutakalimun as ignorant. The philosophers thought the Mutakallimūn were people of sophistry and polemics. And they, that is, the philosophers were the one who rationally studied the sound philosophical issues.

Alle Mutakallimūn en filosofen bestudeerden de theologie, hoewel er een verschil bestaat tussen de methode van de Mutakallimūn en die van de filosofen. Het verschil kan als volgt worden samengevat:

All the Mutakallimūn and philosophers studied theology, although there is a difference between the method of the Mutakallimūn and that of the philosophers. The difference can be summarised as follows:

1. De Mutakallimūn hadden overtuiging in de principes van geloof (Iman) en zij erkenden dat deze de waarheid waren en geloofden daarin. Vervolgens gebruikten zij hun rationele bewijzen om deze aan te tonen. Zo bewezen zij deze rationeel met logische bewijzen. Zij gebruikten de rationele studie via de stijl van de logica als een middel om hun overtuigingen te bewijzen, omdat zij reeds geloofden in de basisprincipes van de Islam en zij argumenten en bewijzen vormden om te vestigen waar zij in geloofden.

1. The Mutakallimūn had conviction in the principles of imān and they acknowledged them to be the truth and believed in them. Then they used their rational evidences to prove them. So they proved them rationally with logical proofs. They used the rational study through the style of logic as a means to prove their beliefs, because they already believed in the basic principles of Islam and they came to form arguments and proofs to establish what they believed in.

2. De studies van de Mutakallimūn waren beperkt tot kwesties die verband hielden met de verdediging van hun geloofsovertuiging en de weerlegging van de argumenten van hun tegenstanders, of zij nu moslims waren – zij verschilden van het begrip van de Mu'tazila, murji'a, Shi'a, khawarij en anderen – of dat zij niet-moslims waren zoals de christenen, joden, Magiërs en anderen, hoewel het meest prominente aspect van hun discussies was met als doel te reageren op de Mutakallimūn en filosofen onder de moslims. 3. De studies van de Mutakallimūn waren islamitisch en zij worden, ondanks hun verschillen en tegenstrijdigheden, beschouwd als islamitische meningen. Elke moslim die overtuigd is van een van hun meningen, wordt geacht overtuiging te hebben in een islamitische mening. En waar hij ook van overtuigd was, werd beschouwd als de islamitische geloofsovertuiging.

2. The studies of the Mutakallimūn were restricted to issues relating to the defence of their creed and refutation of the arguments of their opponents whether they were Muslims - they disagreed with the understanding of the Mu'tazila, murji'a, Shi'a, khawarij and others - or whether they were non-muslims such as the Christians, Jews, Magians and others, although the most prominent aspect of their discussions was for the purpose of responding to the Mutakallimūn and philosophers amongst the Muslims. 3. The studies of the Mutakallimūn were Islamic and they, despite their differences and contradiction, are considered as Islamic opinions. Any Muslim who is convinced of one of their opinions is considered to have had conviction in an Islamic opinion. And whatever he was convinced of was considered as the Islamic creed.

Dit is de methodologie van de Mutakallimūn en dit is hoe het wordt beschouwd. Wat de methodologie van de filosofen betreft, kan deze als volgt worden samengevat:

This is the methodology of the Mutakallimūn and this is how it is considered. As for the methodology of the philosophers, it can be summarised as follows:

1. De filosofen bestudeerden de kwesties omwille van het onderzoek. Hun methode van studie en de fundamenten daarvan is het bestuderen van kwesties zoals aangegeven door het bewijsbare bewijs. En hun visie op de theologie was de visie met betrekking tot het Absolute Zijn en wat diens Essentie noodzakelijk maakte. Zij beginnen hun studie door te zoeken naar wat zou leiden tot bewijsbaar bewijs; stap voor stap voortgaand totdat zij bij het resultaat aankomen, wat het ook moge zijn, en daar overtuiging van hebben. Dit is het doel en de basis van de filosofie. Hun discussies zijn puur filosofisch en hebben geen relatie tot de Islam wat betreft de discussie, ook al kan men waarnemen dat het een verbinding heeft met bepaalde onderwerpen. Zij zouden regelmatig tekstuele zaken toelaten in hun discussies waarvoor geen rationeel bewijs kan worden vastgesteld om de juistheid of ongeldigheid ervan te bewijzen, onderwerpen zoals de Wederopstanding en de lichamelijke Wederopstanding. En vaak zouden zij bepaalde ideeën overnemen uit de Griekse filosofie en oordelen vellen over zaken op basis daarvan, zij het met de invloed van hun Islamitische geloofsleer (Aqeedah) daarin. En vaak zouden zij proberen bepaalde kwesties van de filosofie te verzoenen met Islamitische kwesties; dit was echter een toevoeging aan, en een resultaat van het feit dat zij moslims waren die beïnvloed werden door de Islam. Maar het effect was niet een intellectueel effect waarbij zij de Islam als basis maakten, zoals het geval was bij de Mutakallimūn. In plaats daarvan is het effect in grote mate vergelijkbaar met het effect van het christendom op de christelijke filosofen, en het effect van het jodendom op de Joodse filosofen, aangezien diep gewortelde concepten de studie sterk zullen beïnvloeden of er enig effect op zullen hebben. Wat betreft de basis waarop zij voortgingen, deze draait om het Absolute Zijn (al-wujud al-mutlaq) en wat het noodzakelijk maakte voor diens Essentie. Hun ware invloed was de Griekse filosofie. Hun mentaliteit was geformuleerd volgens de Griekse filosofie. Dus schreven zij over de gedachten van de filosofie nadat zij volwassenheid hadden bereikt in de Griekse filosofie. Er was geen relatie tussen de Islam en hun filosofie.

1. The philosophers studied the issues for the sake of research. Their method of study and its fundamentals are the study of issues as indicated by the demonstrable proof. And their view of theology was the view concerning the Absolute Being and whatever it’s Essence necessitated. They begin their study by searching for what would lead to demonstratable proof; proceeding step by step until they arrive at the result whatever it may be and have conviction in it. This is the aim and the basis of philosophy. Their discussions are purely philosophical having no relationship to Islam in terms of the discussion even though one may witness that it has a connection to some subjects. They would frequently admit textual things in their discussions for which a rational proof cannot be established to prove it correctness or invalidity, subjects such as the Resurrection and the bodily Ressurection. And often they would take up certain ideas from the Greek philosophy issuing judgments on matters based on them albeit with the influence of their Islamic ‘aqīdah (creed) in them. And often they would attempt to reconcile certain issues of philosophy with Islamic issues; however this was an addition to, and a result of them being Muslims effected by Islam. But the effect was not an intellectual one where they made Islam as the basis as was the case with the Mutakallimūn. Rather, the effect is akin to a great extent to the effect of Christianity on the Christian philosophers, and the effect of Judaism on the Jewish philosophers, since the deep rooted concepts will greatly affect the study or have some effect on it. As for the basis on which they proceeded, it is around the Absolute Being (al-wujud al-mutlaq) and what it necessitated for its Essence. Their true influence was the Greek philosophy. Their mentality had been formulated according to Greek philosophy. So they wrote about the thoughts of philosopy after gaining maturity in the Greek philosophy. There was no relationship between Islam and their pholoshophy.

2. De moslimfilosofen stonden niet in de verdediging van de Islam. Zij stonden enkel om feiten vast te stellen en er bewijzen voor aan te voeren. Zij gingen ook niet in op het rapporteren van tegenovergestelde standpunten en het weerleggen daarvan ter verdediging van de Islam, ook al waren zij mogelijk beïnvloed door de Islam. Daarom was rationele studie de basis en het onderwerp, en was er niets anders dan dit aanwezig in hun studie.

2. The Muslim philosophers did not stand in defence of Islam. They only stood to determine facts and furnish proofs for them. Nor did they enter into reporting opposing views and refuting them in Islam's defence even though they may have been influenced by Islam. Therefore, rational study was the basis and the subject matter and nothing apart from these was present in their study.

3. De studies van de moslimfilosofen zijn geen islamitische studies. Integendeel, het zijn puur filosofische discussies en zij hebben geen relatie met de islam. Er is geen plaats voor de islam in hun discussie. Ze worden niet beschouwd als islamitische meningen en ze maken geen deel uit van de islamitische cultuur.

3. The studies of the Muslim philosophers are non-islamic studies. Rather they are purely philosophical discussions and have no relationship to Islam. It has no place for Islam in its discussion. They are not considered Islamic opinions and they are not part of the Islamic culture.

Dit is het verschil tussen de methodologie van de mutakallimun en de methodologie van de moslimfilosofen. En dit is de realiteit van de moslimfilosofen. Het is onrechtvaardigheid, een tegenspraak van de realiteit en een fabricage van de Islam om de filosofie waarmee degenen zoals al-Kindi, al-Farabi, Ibn Sina en anderen van de moslimfilosofen zich bezighielden, als islamitische filosofie te bestempelen. Dit komt doordat het geen enkele verbinding met de Islam heeft; integendeel, het spreekt de Islam totaal tegen, zowel wat betreft de basis als wat betreft vele van de details ervan. Wat betreft de tegenspraak in de basis: deze filosofie bespreekt datgene wat voorbij het universum ligt, namelijk met betrekking tot het Absolute bestaan (al-wujud al-mutlaq), wat in strijd is met de Islam, die bespreekt wat er in het universum is en zaken die alleen waargenomen kunnen worden. Het verbiedt discussie over de essentie van Allah (SWT) en datgene wat voorbij het universum ligt. Het gebiedt de moslim om zich er volledig aan te onderwerpen en te stoppen bij de grens van wat het geloof (Iman) voorschrijft, zonder verder te gaan en zonder het verstand toe te staan te proberen het te bespreken. Wat betreft de details: er zijn vele discussies in deze filosofie die de Islam beschouwt als ongeloof (Kufr). Er zijn discussies die beweren dat de wereld eeuwig voorafbestaat (qadm al-'alam) en dat deze eeuwig is (azali). En er zijn discussies die beweren dat het genot van het Paradijs spiritueel is en niet lichamelijk. En discussies die beweren dat Allah (SWT) onwetend is over gedetailleerde aspecten en andere dergelijke opvattingen die in de visie van de Islam onmiskenbaar ongeloof (Kufr) manifesteren.

This is the difference betwen the methodology of the mutakallimun and the methodology of the Muslim philosophers. And this is the reality of the Muslim philosophers. It is injustice, contradiction of the reality and fabrication of Islam to call the philosophy which the likes of al- Kindi, al-Farabi, Ibn Sina and others from the Muslim philosophers were preoccupied with, as Islamic philosophy. This is because it has no connection to Islam; rather it totally contradicts Islam whether in terms of the basis or in terms of many of its details. As for the contradiction it terms of the basis, this philosophy discusses that which is beyond the universe, that is, regarding the Absolute existence (al-wujud al-mutlaq) which is contrary to Islam which discusses what is in the universe and things that can be sensed only. It prohibits discussion about the essence of Allah  and that which is beyond the universe. It orders the Muslim to submit to it totally and stop at the limit of what imān enjoins without going further and without allowing the mind to attempt to discuss it. As for the details, there are many discussions in this philosophy which Islam considers as disbelief (kufr). Ther are discussions which hold the world to be eternally pre existent (qadm al-'alam) and that it is eternal (azali). And there are discussions which assert that the pleasure of Paradise is spiritual and not corporeal. And discussions which mantain that Allah  is ignorant of detailed aspects and other such notions which definitely manifest kufr in the view of Islam.

Hoe kan er worden beweerd dat deze filosofie islamitisch is, gezien deze duidelijke tegenstrijdigheid? Naast het feit dat er absoluut geen filosofie in de islam bestaat, omdat het rationele discussie beperkt tot de zintuiglijke objecten en het verstand verbiedt om te discussiëren over datgene wat voorbij het universum ligt, wat al zijn discussies verafhoudt van de filosofie, aangezien het een andere methode volgt. Er wordt geen enkele mogelijkheid geboden voor het uitvoeren van filosofische studies. Daarom bestaat er niets dat islamitische filosofie wordt genoemd. In de islam is er de studie van de Qur’ān en de profetische Sunnah (Sunnah). Zij zijn de enige basis van de islam wat betreft de geloofsleer (Aqeedah) en de rechtsregels (Hukm), hetzij in termen van een gebod [amr], een verbod [nahi] of informatie. [ikhbar]

How can it be claimed that this philosophy is Islamic given this clear contradiction? In adition to the fact that there is abolutely no philosophy in Islam because it restricts the rational discussion to the sensible objects and prohibits the mind from discussing that what is beyond the universe, which makes all its discussions remote from philosophy, following a method different to it. There is no possibility given in it that there should be any philosophical studies. That is why there is nothing called as Islamic philosophy. In Islam there is the study of the Qur’ān and the prophetic Sunnah. They are the only basis of Islam in terms of the ‘aqīdah (creed) and rules [ahkam], whether in terms of an order [amr], prohibition [nahi] or information [ikhbar]