Toen filosofische kwesties met betrekking tot de theologie de geest van de moslims binnendrongen, tijdens het einde van het Ummayad-bewind en het begin van de Abbasidische heerschappij, begonnen bepaalde geleerden zoals al-Hasan al-Basri, Ghaylan al-Dimashqi en Jahm ibn Safwan verschillende scholastieke kwesties te behandelen. Daarna kwamen er geleerden die bekend waren met de Aristoteliaanse logica en zij maakten zich vertrouwd met enkele van de boeken van de Griekse filosofie nadat deze waren vertaald. De studie van scholastieke kwesties breidde zich uit en zij begonnen de wetenschap te bestuderen die bekendstaat als Kalam. Zij waren geleerden zoals Wasil ibn 'Ata, 'Amr ibn 'Ubayd, Abu Hudhayl al-'Allaf en an-Nazzaam. Hun studies waren echter geen volledige filosofische studies, maar de uitbreidende studie van filosofische gedachten totdat zij goed bekend waren met verschillende filosofische opvattingen, en met de opvatting van elke groep filosofen in sommige kwesties door deze na te streven en niet in alle kwesties. Naast het beperken van zichzelf tot enkele filosofische studies, beperkten zij zich tot hun geloof in de Qur’ān. Daarom verlieten zij de kring van de Islam niet, maar zij breidden hun redeneringen uit en gaven zichzelf de vrije hand in de bewijsvoering, maar enkel om datgene te vestigen wat het geloof (Iman) zou versterken en uit een verlangen om antropomorfe elementen uit het geloof in Allah (SWT) te elimineren. Als gevolg hiervan trad er geen afwijking op in de overtuigingen ondanks hun verschillende dogma's, zodat zij allen moslims bleven die de Islam verdedigden.