En hij zocht een fatwa bij een ‘alim met betrekking tot een kwestie, betekent dat hij hem verzocht om daarover een fatwa te geven. De fatwa's van de metgezellen (Sahabah) en de opvolgers (Tabi’un) zijn de regels die zij aan de mensen verduidelijkten. En aangezien het bezitten van kennis over de regel van Allah een verplicht (Fard) is, moeten er mensen zijn, of zij nu zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) zijn of niet, die de sharia-regels aan anderen kunnen onderwijzen, ongeacht of zij de mensen de regels met of zonder bewijzen onderwijzen. Aangezien niet is voorgeschreven dat degene die de regels onderwijst een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) moet zijn, net zoals het niet is voorgeschreven voor de moslim die anderen onderwijst om de bewijzen te verduidelijken, is het toegestaan voor iemand die een rechtsregel (Hukm) kent om deze aan anderen te onderwijzen wanneer hij bekend is met die rechtsregel (Hukm). Bovendien, omdat het niet is voorgeschreven dat degene die fatwa's geeft aan mensen met betrekking tot de sharia-regels of hen deze zelf onderwijst een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) moet zijn, is het in tegendeel toegestaan voor een niet-zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid), die bekend is met de islamitische (Shar’i) regel van een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid), om een fatwa te geven met gebruik van die rechtsregel (Hukm), omdat hij een drager is van de rechtsregel (Hukm), zelfs als hij dit niet expliciet vermeldt. Bij het uitvoeren van deze handeling is er geen verschil tussen een ‘alim en anderen, zoals bij het rapporteren van overleveringen (Hadith). Net zoals niet is voorgeschreven dat de overdrager van een overlevering (Hadith) een ‘alim moet zijn, is het ook niet voorgeschreven dat degene die een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) aan anderen overbrengt een ‘alim moet zijn. Dus bij grotere reden (min bab al-awla) mag er geen vereiste zijn dat hij een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) moet zijn. Hoewel wel is voorgeschreven dat hij de rechtsregel (Hukm) die hij overbrengt op een duidelijke en nauwkeurige wijze moet kennen, aangezien hij deze niet aan anderen kan overbrengen als hij niet precies is en niet in staat is om het op de juiste wijze over te dragen. Evenzo is het niet voorgeschreven voor de persoon die mensen de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) onderwijst of hen fatwa's geeft, om hen het bewijs te onderwijzen of aan hen over te dragen; het is hem eerder toegestaan om zichzelf te beperken tot enkel het overbrengen van de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) zonder het bewijs te citeren. het is hem toegestaan om een fatwa te geven met de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) en deze aan de mensen te onderwijzen zonder hen de bewijsvoering toe te lichten. Hij is echter verplicht aan hen uit te leggen dat wat hij aan hen overlevert een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) is of de afleiding (istinbat) van iemand anders, namelijk van een bepaalde zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid). Echter, indien hij een mening overbrengt en tegen hen zegt:
And he sought a legal opinion from an ‘alim regarding an issue means he requested him to give a legal opinion about it. The legal opinions of the Sahabah and the Tabi’een are the rules they clarified to the people. And since having knowledge of Allah’s rule is a fard, there must be people, whether mujtahids or not who can teach the Sharī’ah rules to others, irrespective of whether they teach the people the rules with or without the evidences. Since it is not stipulated that the one who teaches the rules should be a mujtahid, just as it is not stipulated for the Muslim who teaches others to clarify the evidences, it is allowed for someone who knows a hukm to teach it to others when he becomes conversant about that hukm. Furthermore, because it is not stipulated for the one who gives legal opinions to people regarding the Sharī’ah rules or teaches them himself to be a mujtahid, on the contrary it is permitted for a non-mujtahid, who is acquainted with the Sharī’ah rule of a mujtahid to deliver a legal opinion using that hukm because he is a carrier of the hukm even if he does not declare about this. In performing this action there is no difference between an ‘alim and others, such as in the reporting of ahadīth. Just as it is not stipulated that the transmitter of a hadīth be an ‘alim it is not stipulated either for the one who conveys a hukm Shar’i to others to be an ‘alim. So it is by greater reason (min bab al-awla) that there should be no stipulation for him to be a mujtahid. Even though it is stipulated that he should know the hukm that he conveys in a clear and accurate manner since he cannot convey it to others if he is not precise and unable to convey it properly. Likewise, it is not stipulated for the person who teaches people the hukm Shar’i or gives them legal opinions to teach them the evidence or convey it to them, Rather it is allowed for him to limit himself just to conveying the hukm Shar’i without quoting the evidence. i.e, it is permitted for him to give fatwa with the hukm Shar’i and teach it to people without clarifying them the evidence. However, he is required to explain to them that what he transmits to them is a hukm Shar’i or the inference (istinbat) of someone else i.e, of a certain mujtahid. However if he conveys an opinion and he says to them:
‘Dit is mijn mening’ of hij brengt hen een mening over en zegt: ‘Dit is de rechtsregel (Hukm) omdat zulk en zulk zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) het volgende zei’, wat hij overbrengt wordt niet beschouwd als een islamitische (Shar’i) regel, aangezien de uitspraak van een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) geen islamitisch (Shar’i) bewijs is. Het gebruiken van hun woorden als bewijs voor een rechtsregel (Hukm) maakt de status ervan als een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) ongeldig. Echter, als hij de rechtsregel (Hukm) toeschrijft aan de deductie van een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid), dan is het een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm), zelfs als hij het bewijs niet uiteenzet.
‘This is my opinion’ or he conveys to them an opinion and says: ‘This is the hukm because so and-so mujtahid said such and such thing’, what he imparts is not considered a Sharī’ah rule since the statement of a mujtahid is not a Sharī’ah evidence. Using their speech as an evidence for a hukm invalidates its status as a hukm Shar’i. However, if he ascribes the hukm to a mujtahid’s deduction then it is a Hukm Shar’i even if he does not expound the evidence.
Dit was een gangbare praktijk in de tijd van de metgezellen (Sahabah). De mensen zochten gewoonlijk juridische opinies bij de mujtahidin en volgden hen in de islamitische (Shar’i) regels. De geleerden onder hen beantwoordden hun vragen zonder te verwijzen naar de bewijsvoering en zij werden niet verboden om dat te doen. Niemand van de metgezellen (Sahabah) protesteerde hiertegen. Zo werd het een consensus (Ijma’) onder de metgezellen (Sahabah) over de rechtmatigheid van een leek die een mujtahid volgt zonder de bewijsvoering te vermelden; het was ook een consensus (Ijma’) over de toelaatbaarheid van het leren van de regels van Allah (SWT) en het onderwijzen daarvan zonder het leren of onderwijzen van de bewijsvoering. De leek (‘ammi) en de volger (muttabi’) zijn wat betreft dat hetzelfde. Het is voor elk van hen toegestaan om vonnissen te zoeken bij de ander en de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) die hij correct begrijpt aan de ander te onderwijzen, of hij nu de bewijsvoering kende of niet. Dit komt doordat iedereen die kennis verkrijgt van een rechtsregel (Hukm), wordt beschouwd als degene die kennis heeft van die rechtsregel (Hukm). Het is hem dus toegestaan dit aan anderen te onderwijzen. De leek (‘ammi) beperkt zich echter tot het overbrengen van wat hij precies weet zoals hij het heeft geleerd. Wat de volger (muttabi’) betreft, hij onderwijst wat hij weet en hij geeft vonnissen op basis van wat hij weet, omdat hij over enkele van de erkende disciplines in zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) beschikt; hij begrijpt de regels en hij weet hoe hij ze moet onderwijzen en hoe hij er juridische opinies mee moet geven. Het leren van de regels en het geven van opinies daarmee vormt echter geen navolging (Taqlid) van de leraar of de mufti. Dit wordt slechts beschouwd als het geven van opinies of het leren van een rechtsregel (Hukm). Navolging (Taqlid) moet worden toegepast op degene die de rechtsregel (Hukm) heeft afgeleid en niet op degene die deze onderwijst of er vonnissen mee geeft. Er is echter bepaald dat de leraar, in analogie met de getuige, rechtvaardig moet zijn, wat betekent dat hij geen overtredingen in de sharia mag vertonen. Aangezien de getuige informeert over een incident en de leraar eveneens informeert over de rechtsregel (Hukm) van Allah (SWT), informeren beiden over iets waarvoor betrouwbaarheid (‘adala) een vereiste is. Bovendien heeft Allah (SWT) de moslims verboden om de uitspraak van een fasiq (overtreder) te aanvaarden en heeft hen bevolen deze te controleren. Hij (SWT) zei:
This was common practise in the time of the Sahabah. The people used to seek legal opinions from the mujtahidin and follow them in the Sharī’ah rules. The learned among them used to respond to their questions without alluding to the evidence and they were not forbidden from doing that. None from the Sahabah objected. Thus it became an ijma’ (consensus) amongst the Sahabah on the legality of a layman following a mujtahid without mentioning the evidence, it was also an ijma’ on the permissibility of learning the rules of Allah and teaching them without learning or teaching the evidence. The layman (‘ammi) and the follower (muttabi’) are the same with regards to that. It is allowed for any one of them to seek verdicts from the other and teach the hukm shar’i he correctly understands to the other whether he knew the evidence or not. This is because anyone who gains knowledge of a hukm is considered to be knowledgeable about that hukm. So it is allowed for him to teach it to others. However, the layman (‘ammi) limits himself to conveying what he knows exactly as he learnt it. As for the follower (muttabi’) he teaches what he knows and he gives verdicts according to what he knows because he possess some of the recognised disciplines in Ijtihād, He comprehends the rules and he knows how to teach them and how to give legal opinions with them. However, learning the rules and giving opinions with them does not constitute making Taqlīd to the teacher or the mufti. This is considered only as the giving of opinions or learning a hukm. Taqlīd should be made to the one who deduced the hukm and not the one who teaches it or gives verdicts by it. However, it has been stipulated that the teacher, in analogy to the witness, be just i.e, without manifesting any transgressions in the Sharī’ah. Since the witness informs about an incident and the teacher also informs about the hukm of Allah . So both inform about something, for which trustworthiness (‘adala) is a stipulation. Also, Allah has forbidden the Muslims to accept the statement of a fasiq (transgression) and ordered them to check it. He said: