Allah (SWT) richtte zich tot de gehele mensheid via het profentschap van onze meester Muhammad ﷺ. Hij (SWT) zei:

Allah  addressed the whole of mankind through the Prophethood of our master Muhammad  He  said:

En Hij (SWT) zei:

And He  said:

En Hij (SWT) zei:

And He  said:

En Hij sprak tot de mensen en de moslims met de ahkām van de Islam. Hij ﷺ zei:

And He addressed the people and the Muslims with the ahkām of Islam. He  said:

Hij ﷺ zei:

He  said:

Hij ﷺ zei:

He  said:

En Hij (SWT) zei:

And He  said:

En Hij (SWT) zei:

And He  said:

En Hij (SWT) zei:

And He  said:

Dus voor degene die de aanspraak heeft gehoord, wordt het verplicht om deze te begrijpen en er in te geloven. En degene die erin geloofde, is verplicht om deze te begrijpen en ernaar te handelen, omdat het een rechtsregel (Hukm) is die islamitisch (Shar’i) is. De basis voor een moslim is dus dat hij zelf de rechtsregel (Hukm) van Allah begrijpt vanuit Zijn aanspraak. Aangezien de aanspraak rechtstreeks tot de mensen is gericht door de Wetgever, en niet alleen tot de Mujtahiddin of de geleerden (Ulama), maar tot alle verantwoordelijke (mukallifin). Het is daarom een verplichting geworden voor de verantwoordelijke (mukallafin) om deze aanspraak te begrijpen totdat zij in staat zijn deze toe te passen, aangezien het onmogelijk is om naar de aanspraak te handelen zonder deze te begrijpen. Zo is de deductie (istinbat) van de rechtsregel (Hukm) van Allah verplicht (Fard) geworden voor alle verantwoordelijke (mukallifin), oftewel: zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) is verplicht (Fard) geworden voor alle verantwoordelijke (mukallifin). Bijgevolg is de basis (asl) dat de verantwoordelijke (mukallaf) persoon de rechtsregel (Hukm) van Allah zelf overneemt uit de aanspraak van de Wetgever, omdat hij degene is die door deze spraak is aangesproken, welke de rechtsregel (Hukm) van Allah is.

So for the one who has heard the address he becomes obliged to understand it and believe in it. And the one who believed in it, he is obliged to understand it and act upon it, because it is a Hukm Shar’i (Sharī’ah rule). So the basis for a Muslim is that he himself should understand the rule (Hukm) of Allah  from his  address. Since, the address has been aimed directly at the people by the Legislator and not aimed only at the Mujtahiddin or the ‘Ulama but to all the legally responsible (mukallifin). Thus it became an obligation on the legally responsible (mukallafin) to understand this address until they are able to practise it since it is impossible to act according to the address without comprehending it. Thus, the deduction (istinbat) of Allah’s hukm became fard on all the legally responsible (mukallifin) i.e, Ijtihād became fard on all the legally responsible (mukallifin). Consequently, the basis (asl) is that the legally responsible (mukallaf) person adopts the Hukm of Allah  himself from the address of the Legislator because it is he who has been addressed by this speech, which is the hukm of Allah .

De realiteit van de juridisch verantwoordelijken (mukallafin) is echter dat er een verschil bestaat in hun begrip en inzicht en in hun (capaciteit om te) leren. Zij verschillen ook in termen van kennis en onwetendheid. Daarom is het in de praktijk onmogelijk voor hen allemaal om alle sharia-regels af te leiden uit de bewijzen; het is immers onmogelijk voor alle juridisch verantwoordelijken (mukallafin) om mujtahiddin te zijn. Aangezien het doel is om de aanspraak te begrijpen en naar dit begrip te handelen, is zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) verplicht (Fard) voor alle juridisch verantwoordelijken (mukallafin). Maar het is onmogelijk voor alle juridisch verantwoordelijken (mukallafin) om de aanspraak zelfstandig te begrijpen vanwege het verschil in hun begrip en inzicht en het verschil in leren, waardoor de verplichting tot zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) een collectieve verplichting (‘ala al-Kifaya) wordt. Als sommigen het uitvoeren, zijn de restten vrijgesteld van de zonde. Daarom is het verplicht geworden voor de juridisch verantwoordelijke moslims dat er onder hen Mujtahiddin moeten zijn die de sharia-uitspraken zullen afleiden.

Er is een verbod vermeld met betrekking tot het aannemen van een mening die voortkomt uit de mensen. De Profeet ﷺ zei:

A prohibition has been mentioned with regards to adopting an opinion which originates from the people. The prophet  said,

met andere woorden, zij geven een fatwa volgens hun eigen grillen en meningen. De mening die is afgeleid, wordt niet beschouwd als een mening die voortkomt uit degene die het heeft afgeleid; het wordt eerder beschouwd als een rechtsregel (Hukm) Shari’. Wat er echter uit een persoon voortvloeit, wordt (slechts) als een mening beschouwd, en dit is de reden waarom de Boodschapper van Allah ﷺ het een innovatie (bid’a) noemde. In een authentieke overlevering (Hadith) zei de Profeet ﷺ:

i.e, they give fatwa according to their own whims and opinions. The opinion which has been deduced is not considered as an opinion originating from the one who deduced it; rather it is (considered) a hukm Shari’. As for what emanates from a person, it is considered (merely) an opinion and this is the reason why the Messenger  called it an innovation (bid’a). In an authentic hadīth the Prophet  said:

De ‘nieuw uitgevonden zaken’ zijn de innovaties. Het zijn alle zaken die in strijd zijn met de Qur'an, de profetische traditie (Sunnah) of de consensus (Ijma’) wat betreft de regels (ahkām), hetzij door handeling of door spraak. Wat betreft zaken die niet onder de regels (ahkām) vallen, zoals handelingen en zaken zelf, deze vallen niet onder de term ‘innovatie’ (bid’a) en behoren ook niet tot de categorie van het verwerpelijke en verbodene; wat er wel onder valt, is het toekennen van de rechtsregel (Hukm) van een handeling of zaak op basis van de mening van een persoon, omdat de rechtsregel (Hukm) alleen kan worden afgeleid uit de islamitische (Shar’i) bewijzen en niet uit iets anders. De navolging (Taqlid) die door de sharia is toegestaan, is bedoeld voor de persoon die niet in staat is om de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) af te leiden, zodat deze de geleerde mag vragen naar een specifieke islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) om deze te leren en toe te passen. Samenvattend: het is voor iedereen die niet op de hoogte is van een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) toegestaan om degene te vragen die de rechtsregel (Hukm) wel kent, zodat hij deze kan leren en toepassen, en dit is de betekenis van de (legitieme) Muqallid in juridische zin.

The ‘newly invented issues’ are the innovations. They are whatever contradicts the Quran, Sunnah, Ijma’ in terms of the rules (ahkām) whether by action or speech. As for what is other than the rules (ahkām) such as actions and things it does not fall under the word ‘innovation’ (bid’a) nor does it fall in the category of the rebuked and prohibited, what does fall in it is the taking of the Hukm of an action or thing from the opinion of a person because the Hukm can only be taken from the Shar’i evidences and not from anywhere else. Thus the Taqlīd allowed by the Sharī’ah is for the person unable to deduce the Hukm Shar’i to be allowed to ask the scholar about a particular Hukm Shar’i so as to learn and adopt it. To summarise, it is allowed for anybody unaware of a Hukm Shar’i to ask the one who does know the Hukm so he may learn and adopt it, and this is the meaning of (legitimate) Muqallid legally.