Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
5. Ijtihād And Taqlīd
Allah (SWT) richtte zich tot de gehele mensheid via het profentschap van onze meester Muhammad ﷺ. Hij (SWT) zei:
Allah addressed the whole of mankind through the Prophethood of our master Muhammad He said:
“O menselijkheid! Voorwaar, Ik ben naar jullie allen gezonden als de Boodschapper van Allah ﷺ” [TMQ ‘Arāf: 158]
“O mankind ! Verily, I am sent you all as the Messenger of Allah” [TMQ ‘Arāf: 158]
En Hij (SWT) zei:
And He said:
“O mensen! Voorwaar, er is tot jullie een overtuigend bewijs (Muhammad ﷺ) van jullie Heer gekomen” [TMQ Nisā’: 174]
“O mankind ! Verily, there has come to you a convincing proof (Muhammad (saw)) from your Lord” [TMQ Nisā’: 174]
En Hij (SWT) zei:
And He said:
“O mensen! Voorwaar, er is tot jullie gekomen een Boodschapper, Muhammad ﷺ, met de waarheid van jullie Heer.” [TMQ Nisā’: 170]
“O mankind ! Verily, there has come to you the Messenger (Muhammad (saw)) with the truth from your Lord” [TMQ Nisā’: 170]
En Hij sprak tot de mensen en de moslims met de ahkām van de Islam. Hij ﷺ zei:
And He addressed the people and the Muslims with the ahkām of Islam. He said:
“O mensheid! Vrees jullie Heer en wees Hem gehoorzaam! Voorwaar, de beving van het Uur (van het oordeel) is een verschrikkelijke zaak” [TMQ Hajj: 1]
“O mankind! Fear your Lord and be dutiful to Him ! Verily, the earthquake of the Hour (of judgment) is a terrible thing” [TMQ Hajj: 1]
Hij ﷺ zei:
He said:
“O mens! Wees vroom jegens uw Heer, Die u heeft geschapen uit één enkel persoon” [TMQ Nisā’: 1]
“O mankind ! Be dutiful to your Lord, Who created you from a single person” [TMQ Nisā’: 1]
Hij ﷺ zei:
He said:
“O jullie die geloven! Bevecht de ongelovigen die dicht bij jullie zijn en laat hen strengheid in jullie vinden.” [TMQ Tawba: 123]
“O you who believe ! Fight those of the disbelievers who are close to you and let them find harshness in you.” [TMQ Tawba: 123]
En Hij (SWT) zei:
And He said:
“O jullie die geloven! Benader het gebed niet wanneer jullie in een staat van dronkenschap zijn” [TMQ Nisā’: 43]
“O you who believe ! Approach not the prayer when you are in a state of intoxication” [TMQ Nisā’: 43]
En Hij (SWT) zei:
And He said:
“O jullie die geloven! Wanneer jullie gaan (vechten) in de Weg van Allah, verifieer (de waarheid)” [TMQ Nisā’: 94]
“O you who believe ! When you go to (fight) in the Path of Allah, verify (the truth)” [TMQ Nisā’: 94]
En Hij (SWT) zei:
And He said:
“O jullie die geloven! Sta standvastig op voor rechtvaardigheid, als getuigen voor Allah, ook al is het tegen jezelf” [TMQ Nisā’: 135]
“O you who believe ! Stand out firmly for justice, as witnesses to Allah, even though it be against yourselves” [TMQ Nisā’: 135]
Dus voor degene die de aanspraak heeft gehoord, wordt het verplicht om deze te begrijpen en er in te geloven. En degene die erin geloofde, is verplicht om deze te begrijpen en ernaar te handelen, omdat het een rechtsregel (Hukm) is die islamitisch (Shar’i) is. De basis voor een moslim is dus dat hij zelf de rechtsregel (Hukm) van Allah begrijpt vanuit Zijn aanspraak. Aangezien de aanspraak rechtstreeks tot de mensen is gericht door de Wetgever, en niet alleen tot de Mujtahiddin of de geleerden (Ulama), maar tot alle verantwoordelijke (mukallifin). Het is daarom een verplichting geworden voor de verantwoordelijke (mukallafin) om deze aanspraak te begrijpen totdat zij in staat zijn deze toe te passen, aangezien het onmogelijk is om naar de aanspraak te handelen zonder deze te begrijpen. Zo is de deductie (istinbat) van de rechtsregel (Hukm) van Allah verplicht (Fard) geworden voor alle verantwoordelijke (mukallifin), oftewel: zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) is verplicht (Fard) geworden voor alle verantwoordelijke (mukallifin). Bijgevolg is de basis (asl) dat de verantwoordelijke (mukallaf) persoon de rechtsregel (Hukm) van Allah zelf overneemt uit de aanspraak van de Wetgever, omdat hij degene is die door deze spraak is aangesproken, welke de rechtsregel (Hukm) van Allah is.
So for the one who has heard the address he becomes obliged to understand it and believe in it. And the one who believed in it, he is obliged to understand it and act upon it, because it is a Hukm Shar’i (Sharī’ah rule). So the basis for a Muslim is that he himself should understand the rule (Hukm) of Allah from his address. Since, the address has been aimed directly at the people by the Legislator and not aimed only at the Mujtahiddin or the ‘Ulama but to all the legally responsible (mukallifin). Thus it became an obligation on the legally responsible (mukallafin) to understand this address until they are able to practise it since it is impossible to act according to the address without comprehending it. Thus, the deduction (istinbat) of Allah’s hukm became fard on all the legally responsible (mukallifin) i.e, Ijtihād became fard on all the legally responsible (mukallifin). Consequently, the basis (asl) is that the legally responsible (mukallaf) person adopts the Hukm of Allah himself from the address of the Legislator because it is he who has been addressed by this speech, which is the hukm of Allah .
De realiteit van de juridisch verantwoordelijken (mukallafin) is echter dat er een verschil bestaat in hun begrip en inzicht en in hun (capaciteit om te) leren. Zij verschillen ook in termen van kennis en onwetendheid. Daarom is het in de praktijk onmogelijk voor hen allemaal om alle sharia-regels af te leiden uit de bewijzen; het is immers onmogelijk voor alle juridisch verantwoordelijken (mukallafin) om mujtahiddin te zijn. Aangezien het doel is om de aanspraak te begrijpen en naar dit begrip te handelen, is zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) verplicht (Fard) voor alle juridisch verantwoordelijken (mukallafin). Maar het is onmogelijk voor alle juridisch verantwoordelijken (mukallafin) om de aanspraak zelfstandig te begrijpen vanwege het verschil in hun begrip en inzicht en het verschil in leren, waardoor de verplichting tot zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) een collectieve verplichting (‘ala al-Kifaya) wordt. Als sommigen het uitvoeren, zijn de restten vrijgesteld van de zonde. Daarom is het verplicht geworden voor de juridisch verantwoordelijke moslims dat er onder hen Mujtahiddin moeten zijn die de sharia-uitspraken zullen afleiden.
However, the reality of the legally responsible (mukallafin) is that there is a disparity in their understanding and comprehension and in their (aptitude to) learn. They also differ in terms of knowledge and ignorance. Therefore, it is realistically impossible for all of them to deduce all the Sharī’ah rules from the evidences i.e, it is impossible for all the legally responsible (mukallafin) to be mujtahiddin. Since the objective is to understand the address and act upon this understanding, therefore, Ijtihād is fard on all the legally responsible (mukallifin). But it is impossible for all the legally responsible (mukallafin) to understand the address for themselves due to the disparity in their understanding and comprehension and the disparity in learning therefore the obligation of Ijtihād becomes one of sufficiency (‘ala al-Kifaya). If some undertake it the rest are absolved of the sin. Therefore, it became obligatory on the legally responsible Muslims that there should be Mujtahiddin amongst them who will derive the Sharī’ah rulings.
Daarom betekent de realiteit van de juridisch verantwoordelijke (mukallaf) en die van de islamitische rechtsregel (Hukm Shar’i) dat er twee categorieën onder de moslims zouden zijn: de mujtahiddin en de muqallidin. Dit komt doordat degene die de rechtsregel (Hukm) rechtstreeks uit de bewijslast overneemt een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) is, en degene die de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) bevraagt over een islamitische (Shar’i) rechtsregel een muqallid is, ongeacht of de vragensteller vroeg om het te leren en ernaar te handelen, om het te leren en aan anderen te onderwijzen, of om het enkel te leren. De muqallid wordt beschouwd als een muqallid wanneer hij iemand bevraagt die geen zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) is, maar de islamitische (Shar’i) rechtsregel kent en in staat is deze aan anderen door te geven, of de persoon die gevraagd werd nu een geleerde was of een leek. Zo zijn zij allen volgelingen (muqallid) van anderen in deze rechtsregel (Hukm), zelfs als hij niet wist wie deze had afgeleid, omdat de juridisch verantwoordelijke (mukallaf) verplicht is de islamitische (Shar’i) rechtsregel over te nemen en niet een specifiek persoon te volgen. Een muqallid zijn betekent dat hij een islamitische (Shar’i) rechtsregel heeft overgenomen via een persoon, die hij niet zelf heeft afgeleid, en het betekent niet dat hij een specifiek persoon volgde, aangezien het onderwerp de islamitische (Shar’i) rechtsregel is en niet de persoon. Het verschil tussen de muqallid en de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) is dat de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) de islamitische (Shar’i) rechtsregel zelf afleidt uit de bewijslast van de sharia, en de muqallid degene is die de islamitische (Shar’i) rechtsregel overneemt die door iemand anders dan hijzelf is afgeleid, of hij nu wist wie deze had afgeleid of niet, zolang hij erop vertrouwt dat dit een islamitische (Shar’i) rechtsregel is. Het is geen rechtmatige navolging (Taqlid) om de mening van een gewone persoon of die van een geleerde, denker of filosoof over te nemen. Geen hiervan is legitieme navolging (Taqlid).
Therefore, the reality of the legally responsible (mukallafin) and that of the Hukm Shar’i means that there would be two catagories amongst the Muslims, the mujtahiddin and muqallidin. This is because the one who adopts the hukm himself directly from the evidence is a mujtahid, and the one who questions the mujtahid about a hukm Shar’i is a muqallid irrespective of whether the questioner asked in order ; to learn and act upon it, to learn and teach it to others or to learn it only. The muqallid is considered a muqallid when he asks someone who is not a mujtahid but knows the hukm Shar’i and is able to tell others, whether the one who was asked was a learned person or a layman. Thus, they are all followers (muqallid) of others in this hukm even if he did not know the one who deduced it, because the legally responsible (mukallaf) is required to adopt the hukm Shar’i and not follow any particular person. Being a muqallid means that he has adopted a hukm Shari’, via a person, which he has not deduced himself and it does not mean he followed a particular person because the subject matter is the hukm Shari’ and not the person. The difference between the muqallid and the mujtahid is that the mujtahid deduces the Hukm Shari’ from the Sharī’ah evidence himself and the muqallid is the one who adopts the hukm Shari’ which has been deduced by someone other than him whether he knew the one who derived it or not, as long as he trusts that this is a Sharī’ah rule. It is not lawful Taqlīd to adopt the opinion of any ordinary person or that of a scholar, thinker or philosopher, Non of this is legitimate Taqlīd.
Het komt eerder neer op het aannemen van iets dat anders is dan de islam en dat verboden is door de sharia. Het is de moslim niet toegestaan om dat te doen, aangezien Allah (SWT) ons heeft bevolen om te volgen van de Boodschapper Muhammad ﷺ en niet van wie dan ook, wie hij ook moge zijn. Hij ﷺ zei:
Rather it is tantamount to adopting something which is other than Islam and it has been prohibited by the Sharī’ah. It is not allowed for the Muslim to do that since Allah has ordered us to adopt from the Messenger Muhammad and not from anybody else whoever he may be. He said:
“En wat de Boodschapper ﷺ jullie geeft, neem het aan, en wat hij jullie verbiedt, weerhoud u ervan.” [TMQ Hashr: 7]
“And whatsoever the Messenger (saw) gives you, take it, and whatsoever he forbids you, abstain (from it)” [TMQ Hashr: 7]
Er is een verbod vermeld met betrekking tot het aannemen van een mening die voortkomt uit de mensen. De Profeet ﷺ zei:
A prohibition has been mentioned with regards to adopting an opinion which originates from the people. The prophet said,
“Allah zal je niet beroven van kennis nadat Hij het aan je heeft gegeven, maar het zal worden weggenomen door de dood van de geleerden met hun kennis. Dan zullen er onwetende mensen overblijven die, wanneer zij worden geraadpleegd, uitspraken doen op basis van hun eigen meningen, waarmee zij anderen zullen misleiden en zullen dwalen.” [Reported by Bukhari on behalf of Abdulla ibn amr]
“Allah will not deprive you of knowledge after he has given it to you, but it will be taken away through the death of the religious learned men with their knowledge. Then there will remain ignorant people who, when consulted, will give verdicts according to their opinions whereby they will mislead others and go astray.” [Reported by Bukhari on behalf of Abdulla ibn amr]
met andere woorden, zij geven een fatwa volgens hun eigen grillen en meningen. De mening die is afgeleid, wordt niet beschouwd als een mening die voortkomt uit degene die het heeft afgeleid; het wordt eerder beschouwd als een rechtsregel (Hukm) Shari’. Wat er echter uit een persoon voortvloeit, wordt (slechts) als een mening beschouwd, en dit is de reden waarom de Boodschapper van Allah ﷺ het een innovatie (bid’a) noemde. In een authentieke overlevering (Hadith) zei de Profeet ﷺ:
i.e, they give fatwa according to their own whims and opinions. The opinion which has been deduced is not considered as an opinion originating from the one who deduced it; rather it is (considered) a hukm Shari’. As for what emanates from a person, it is considered (merely) an opinion and this is the reason why the Messenger called it an innovation (bid’a). In an authentic hadīth the Prophet said:
“Het beste woord is het Boek van Allah en de beste leiding is de leiding van Muhammad ﷺ. En de kwade zaken zijn de nieuw uitgevonden zaken en elke bida (innovatie) is een dwaalspoor.”
“The best speech is the Book of Allah and the best guidance is the guidance of Muhammad PBUH. And the evil matters are the newly invented issues and every bida (innovation) is a misguidance”
De ‘nieuw uitgevonden zaken’ zijn de innovaties. Het zijn alle zaken die in strijd zijn met de Qur'an, de profetische traditie (Sunnah) of de consensus (Ijma’) wat betreft de regels (ahkām), hetzij door handeling of door spraak. Wat betreft zaken die niet onder de regels (ahkām) vallen, zoals handelingen en zaken zelf, deze vallen niet onder de term ‘innovatie’ (bid’a) en behoren ook niet tot de categorie van het verwerpelijke en verbodene; wat er wel onder valt, is het toekennen van de rechtsregel (Hukm) van een handeling of zaak op basis van de mening van een persoon, omdat de rechtsregel (Hukm) alleen kan worden afgeleid uit de islamitische (Shar’i) bewijzen en niet uit iets anders. De navolging (Taqlid) die door de sharia is toegestaan, is bedoeld voor de persoon die niet in staat is om de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) af te leiden, zodat deze de geleerde mag vragen naar een specifieke islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) om deze te leren en toe te passen. Samenvattend: het is voor iedereen die niet op de hoogte is van een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) toegestaan om degene te vragen die de rechtsregel (Hukm) wel kent, zodat hij deze kan leren en toepassen, en dit is de betekenis van de (legitieme) Muqallid in juridische zin.
The ‘newly invented issues’ are the innovations. They are whatever contradicts the Quran, Sunnah, Ijma’ in terms of the rules (ahkām) whether by action or speech. As for what is other than the rules (ahkām) such as actions and things it does not fall under the word ‘innovation’ (bid’a) nor does it fall in the category of the rebuked and prohibited, what does fall in it is the taking of the Hukm of an action or thing from the opinion of a person because the Hukm can only be taken from the Shar’i evidences and not from anywhere else. Thus the Taqlīd allowed by the Sharī’ah is for the person unable to deduce the Hukm Shar’i to be allowed to ask the scholar about a particular Hukm Shar’i so as to learn and adopt it. To summarise, it is allowed for anybody unaware of a Hukm Shar’i to ask the one who does know the Hukm so he may learn and adopt it, and this is the meaning of (legitimate) Muqallid legally.