2.8 Begeleiding en Misleiding
2.8 Guidance And Misguidance
Hudā [leiding] betekent taalkundig de integriteit van gedrag [rashad] en het tonen van de weg [dalālah]. Er wordt gezegd: ‘hij leidde hem naar de religie (Deen)’, wat betekent dat hij hem naar leiding leidde; ‘ik toonde hem de weg en het huis’ [wat betekent om hem te informeren]. Afwijking [Dhalāl] is het tegenovergestelde van bewustzijn [rashad]. Hidāyah, in zijn islamitische (Shar’i) betekenis, is geleid worden naar de Islam en geloof (Iman) hebben daarin; dhalāl, in zijn islamitische (Shar’i) betekenis, is de afwijking van de Islam, zoals in de uitspraak van de Profeet ﷺ,
Hudā [guidance] linguistically means integrity of conduct [rashad] and showing the way [dalālah]. It is said, ‘he guided him to the deen’, meaning he led him to guidance; ‘I showed him the way and the home’ [meaning to inform him]. Abberance [Dhalāl] is the opposite of consciousness [rashad]. Hidāyah, in its shar’i meaning, is to be guided to Islam and to have imān in it; dhalāl, in its shar’i meaning, is the deviation from Islam, as in the saying of the Prophet PBUH,
“Mijn moslimgemeenschap (Ummah) zal zich niet verzamelen op een dhalālah,” [Ahmad]
“My Ummah will not gather on a dhalālah,” [Ahmad]
Allah heeft de Paradijs (Jannah) geschapen voor hen die de hidāyah hebben en de Nār (vuur) voor hen die in dwaling [dhalāl] zijn, dat wil zeggen, Allah (SWT) zal degenen belonen die de hidāyah hebben bereikt en degenen straffen die in dwaling [dhalāl] zijn. Het koppelen van beloning of straf aan hudā en dhalāl geeft aan dat hudā en dhalāl behoren tot de daden van de mens en niet van Allah (SWT) zijn. Als zij van Allah (SWT) waren, zou Hij (SWT) mensen niet belonen voor het hebben van hidāyah en hen niet straffen voor het zijn in de dalāl, omdat dit onrecht zou zijn van de zijde van Allah (SWT), aangezien wanneer Hij (SWT) iemand straft die Hij (SWT) heeft doen dwalen, Hij hem onrecht heeft aangedaan. Allah is Verheven boven dergelijke zaken. Hij (SWT) zegt,
Allah has made the Jannah for those who have the hidāyah and the Nār (fire) for those who are on error [dhalāl], that is, Allah will reward the one who attained the hidāyah and punish the one who is on error [dhalāl]. The connecting of reward or punishment to hudā and dhalāl indicates that hudā and dhalāl are from the actions of man and are not from Allah . If they were from Allah He would not rewarded people for having hidāyah and punish them for being on the dalāl, because this would be oppression on the part of Allah , since when he punishes someone whom He has caused to go astray, He has done injustice to him. Allah is Exalted High above such. He says,
“En uw Heer is niet onrechtvaardig tegenover de slaven” [TMQ Fussilat: 46]
“And your Lord is not unjust to the slaves” [TMQ Fussilat: 46]
En
And
“En Ik ben niet onrechtvaardig tegenover de slaven” [TMQ Qāf: 29]
“And I am not unjust to the slaves” [TMQ Qāf: 29]
Er zijn echter verzen (Ayah's) die aangeven dat hidāyah en dhalāl aan Allah (SWT) moeten worden toegeschreven. Er wordt uit deze verzen begrepen dat hidāyah en dhalāl niet voortkomen uit de dienaar, maar van Allah (SWT) zijn. Er zijn andere verzen die aangeven dat hidāyah, dhalāl en idhlāl [iemand doen dwalen] aan de dienaar moeten worden toegeschreven. Hieruit wordt begrepen dat hidāyah en dalāl van de dienaar zijn. Deze, en andere verzen, moeten vanuit een wetgevend begrip worden begrepen, wat betekent dat hun wetgevende realiteit, waarvoor zij zijn vastgesteld, begrepen moet worden. Het is dan duidelijk dat de toeschrijving van leiding en dwaling aan Allah (SWT) een andere betekenis heeft dan de betekenis van het toeschrijven van leiding en dwaling aan de dienaar. Elk van beide richt zich op een andere invalshoek dan de invalshoek waarop de andere zich richt. Op deze wijze wordt de wetgevende betekenis het meest duidelijk.
However, there are ayāt which indicate that hidāyah and dhalāl should be imputed to Allah . So it is understood from them that hidāyah and dhalāl do not emanate from the servant but are from Allah . There are other verses which indicate that hidāyah, dhalāl and idhlāl [causing someone to go astray] are to be ascribed to the servant. From them it is understood that hidāyah and dalāl are from the servant. These, and other verses, should be understood from a legistlative understanding, meaning, that their legislative reality, for which they were legislated, should be understood. It is apparent, then, that the attribution of guidance and misguidance to Allah has a meaning other than the meaning of attributing guidance and misguidance to the servant. Each one is focused on an angle different from the angle on which the other is focused. In this manner the legislative meaning becomes most evident.
Voorwaar, de verzen die misleiding en leiding aan Allah (SWT) toeschrijven, zijn expliciet in het feit dat het Allah (SWT) is die leidt en Hij (SWT) is die iemand laat dwalen. Hij (SWT) zegt,
Indeed, the verses which attribute misguidance and guidance to Allah are explicit in that it is Allah who guides and it is He Who causes someone to go astray. He says,
“Zeg: ‘Voorwaar, Allah laat dwaalachtig hen die Hij wil dwalen en leidt naar Zichzelf hen die tot Hem terugkeren in berouw’” [TMQ-Ra’d: 27]
“Say: ‘Verily, Allah sends astray whom He wills and guides unto Himself those who turn to Him in repentance’” [TMQ-Ra’d: 27]
En,
And,
“Voorwaar, Allah laat dwaalachtig zijn wie Hij wil, en leidt wie Hij wil” [TMQ Fātir: 8]
“Verily, Allah sends astray whom He wills, and guides whom He wills” [TMQ Fātir: 8]
En Hij (SWT) zegt,
And He says,
“Dus Allah laat dwaalachtig wie Hij wil dwalen en leidt wie Hij wil leiden” [TMQ Ibrāhīm: 4]
“So Allah sends astray whom He wills and guides whom He wills” [TMQ Ibrāhīm: 4]
En,
And,
“Maar Hij laat dwaalachtig zijn wie Hij wil en leidt wie Hij wil.” [TMQ Nahal: 93]
“But He sends astray whom He wills and guides who He wills.” [TMQ Nahal: 93]
En,
And,
“En wie Allah wil leiden, Hij opent zijn borst voor de Islam, en wie Hij wil doen dwalen, Hij maakt zijn borst gesloten en nauw, alsof hij naar de hemel stijgt” [TMQ An’ām: 125]
“And whomsoever Allah wills to guide, He opens his breast to Islam, and whomsoever He wills to send astray, He makes his breast closed and constricted, as if he were ascending to the sky” [TMQ An’ām: 125]
En Hij (SWT) zegt,
And He says,
“Allah laat dwaal wie Hij wil leiden en leidt wie Hij wil op het rechte pad” [TMQ-An’ām: 39]
“Allah sends astray whom He wills and He places unto the Straight Path whom He wills” [TMQ-An’ām: 39]
En,
And,
“Zeg: ‘Het is Allah die naar de waarheid leidt’” [TMQ Yūnus: 35]
“Say: ‘It is Allah Who guides to the truth’” [TMQ Yūnus: 35]
En,
And,
“En zij zeggen: ‘Alle lof en dank zijn aan Allah, Die ons hiertoe heeft geleid; wij hadden nooit geleid kunnen worden als Allah ons niet had geleid!’” [TMQ-‘Arāf: 43]
“And they say: ‘All the praises and thanks be to Allah, Who has guided us to this; never could we have found guidance were it not that Allah guided us!’” [TMQ-‘Arāf: 43]
En,
And,
“Degene die Allah leidt, is recht geleid; maar degene die Hij dwaal laat gaan, voor hem zul je geen leidende vriend vinden die hem op het rechte pad brengt.” [TMQ Kahf: 17]
“He whom Allah guides, is rightly guided; but he whom He sends astray, for him you will find no guiding friend to lead him aright” [TMQ Kahf: 17]
En Hij (SWT) zegt,
And He says,
“Voorwaar! Je leidt niet degene die je liefhebt (o Muhammad), maar Allah leidt wie Hij wil.” [TMQ Qasas: 56]
“Verily! You guide not whom you like (O Muhammad), but Allah guides whom He wills.” [TMQ Qasas: 56]
Zo is er in deze verzen een duidelijke aanwijzing dat degene die leiding geeft en misleidt Allah (SWT) is en niet de dienaar. Dit betekent dat de dienaar niet uit zichzelf leiding vindt, maar dat hij leiding krijgt wanneer Allah (SWT) hem leidt. En wanneer Allah (SWT) hem laat dwalen, dan dwaalt hij af. Deze bewoording is echter gepaard gegaan met aanwijzingen [qarā'in] die de betekenis afbuigen van de ene interpretatie, namelijk het beschouwen van het initiëren van leiding en misleiding als zijnde van Allah (SWT), naar een andere betekenis, namelijk dat de schepping van leiding en misleiding van Allah (SWT) is en dat degene die de leiding, misleiding en het doen dwalen van iemand initieert de dienaar is. Wat deze aanwijzingen betreft, deze zijn islamitische (Shar’i) en rationele aanwijzingen. Wat de islamitische (Shar’i) aanwijzingen betreft, zijn er vele verzen (Ayah) gekomen die leiding, misleiding en het veroorzaken van misleiding toeschrijven aan de dienaar. Hij (SWT) zegt,
Thus, in these verses there is a clear indication that the one who does the guiding and misguiding is Allah and not the servant. This means the servant does not find guidance by himself, rather when Allah guides him he is guided. And when Allah sends him astray he goes astray. However, this wording has come with indications [qarā'in] which divert the meaning from one of considering the initiation of guidance and misguidance as being from Allah , to another meaning, namely, that of the creation of guidance and misguidance as being from Allah and that the one who initiates the guidance, misguidance and the sending of someone astray is the servant. As for these indications they are shar’i and rational indications. As for the shar’i indications, many ayāt have come attributing guidance, misguidance and the causing of misguidance to the servant. He says,
“Wie dus leiding ontvangt, doet dit voor zijn eigen bestwil, en wie dwaalt, doet dit voor zijn eigen verlies” [TMQ Yūnus: 108]
“So whosoever receives guidance, he does so for the good of his own self, and whosoever goes astray, he does so to his own loss” [TMQ Yūnus: 108]
En,
And,
“Als je de juiste leiding volgt, kan er geen schade aan je worden toegebracht door degenen die dwalen.” [TMQ Mā’idah: 105]
“If you follow the right guidance no hurt can come to you from those who are in error” [TMQ Mā’idah: 105]
En,
And,
“Dus wie de leiding aanvaardt, is dat enkel voor zijn eigen zelf” [TMQ-Zumar: 41]
“So whosoever accepts the guidance, it is only for his own self” [TMQ-Zumar: 41]
En Hij (SWT) zegt,
And He says,
“En zij zijn degenen die leiding ontvangen” [TMQ-Baqarah: 157]
“And it is they who are guided” [TMQ-Baqarah: 157]
En,
And,
“En zij die ongeloven zullen zeggen: ‘Onze Heer! Toon ons hen onder de djinn en de mensen die ons hebben misleid’” [TMQ Fussilat: 29]
“And those who disbelieve will say, ‘Our Lord! Show us those among the jinn and men who led us astray’” [TMQ Fussilat: 29]
En,
And,
“Zeg: ‘Als ik dwaal, dan dwaal ik slechts ten koste van mijzelf’” [TMQ Saba: 50]
“Say: ‘If I go astray, I shall stray only to my own loss’” [TMQ Saba: 50]
En Hij (SWT) zegt,
And He says,
“Wie is dan onrechtvaardiger dan degene die een leugen tegen Allah verzint, om de mensheid zonder kennis te misleiden?” [TMQ-An’ām: 144]
“Then who does more wrong than one who invents a lie upon Allah, to lead mankind astray without knowledge” [TMQ-An’ām: 144]
En,
And,
“Onze Heer! Dat zij de mensen van Uw Pad mogen afleiden” [TMQ Yūnus: 88]
“Our Lord! That they may lead men astray from your Path” [TMQ Yūnus: 88]
En,
And,
“En niemand heeft ons in dwaal gebracht, behalve de Mujrimūn” [TMQ Shurā: 99]
“And none has brought us into error except the Mujrimūn” [TMQ Shurā: 99]
En Hij (SWT) zegt,
And He says,
“Al-Samiri leidde hen in dwaal” [TMQ Tā Hā: 85]
“Al-Samiri led them astray” [TMQ Tā Hā: 85]
En,
And,
“Onze Heer! Deze (mensen) hebben ons misleid” [TMQ ‘Arāf: 38]
“Our Lord! These (people) misled us” [TMQ ‘Arāf: 38]
En,
And,
“Een groep van de mensen van het Boek wenst jullie te misleiden. Maar zij zullen niemand misleiden behalve zichzelf” [TMQ Imrān: 69]
“A party of the people of the Scripture wish to lead you astray. But they shall not lead astray anyone except themselves” [TMQ Imrān: 69]
En Hij (SWT) zegt,
And He says,
“Als U hen laat gaan, zullen zij Uw slaven misleiden” [TMQ Nūh: 27]
“If You leave them, they will mislead Your slaves” [TMQ Nūh: 27]
En,
And,
“Wie hem volgt, Hij zal hem doen dwalen en hem naar de straf van het Vuur leiden” [TMQ Hajj: 4]
“Whosoever follows him, he will send him astray, and lead him to the torment of the Fire” [TMQ Hajj: 4]
En,
And,
“Maar duivel (Shaytan) wenst hen te misleiden” [TMQ Nisā’: 60]
“But Shaytān wishes to lead them astray” [TMQ Nisā’: 60]
Dus in de bewoording van deze verzen is er een duidelijke indicatie dat de mens degene is die de daad van leiding en misleiding uitvoert, waardoor hij zichzelf doet dwalen en anderen doet dwalen, en de duivel (Shaytan) ook mensen doet dwalen. Dus leiding en misleiding zijn toegeschreven aan de mens en de duivel (Shaytan), en dat de mens zichzelf leidt en zichzelf doet dwalen. Dit is een indicatie [qarinah] dat de toeschrijving van leiding en misleiding aan Allah (SWT) niet een van directe uitvoering [mubāsharah] is, maar eerder een van schepping [khalq]. Als u de verzen (Ayat) bij elkaar plaatst en ze op een wetgevende wijze begrijpt, dan wordt de afwijking van elk vers van de richting van de andere duidelijk. Zo zegt het vers (Ayah),
So in the wording of these verses there is a clear indication that the human being is the one who performs the act of guidance and misguidance, thus he sends himself astray and he sends others astray and the Shaytān also sends people astray. So guidance and misguidance has come to be attributed to man and Shaytān and that man guides himself and sends himself astray. This is an indication [qarinah] that the attribution of guidance and misguidance to Allah is not one of intiation [mubāsharah] but rather it is one of creation [khalq]. If you place the ayāt together and understand them in a legislative manner, then the departure of each verse from the direction of the other becomes clear. Thus the ayah says,
“Zeg: ‘Het is Allah die naar de waarheid leidt’” [TMQ Yūnus: 35]
“Say: ‘It is Allah Who guides to the truth’” [TMQ Yūnus: 35]
En het andere vers (Ayah) zegt,
And the other ayah says,
“Wie dus leiding ontvangt, doet dat voor zijn eigen welzijn” [TMQ Yūnus: 108]
“So whosoever receives guidance, he does so for the good of his own self” [TMQ Yūnus: 108]
Het eerste vers (Ayah) geeft aan dat Allah (SWT) Degene is die leidt, en het tweede geeft aan dat de mens Degene is die zichzelf leidt. De leiding van Allah (SWT) in het eerste vers gaat over het creëren van de leiding in de mens, dat wil zeggen, het creëren van de capaciteit voor leiding. Het tweede vers (Ayah) geeft aan dat de mens Degene is die de start maakt met wat Allah heeft geschapen wat betreft de capaciteit voor leiding, en zo leidt hij zichzelf. Daarom zegt Hij (SWT) in een ander vers (Ayah),
The first ayah indicates that Allah is the one who guides and the second indicates that man is the one who guides himself. The guidance of Allah in the first verse is about creating the guidance in the human being, that is, creating the capacity for guidance. The second ayah indicates that the human beeing is the one who intiates what Allah has created in terms of the capacity for guidance and so he guides himself. That is why He says in the another ayah,
“En (hebben Wij hem niet) de twee wegen getoond” [TMQ Balad: 10]
“And (have We not) shown him the two ways” [TMQ Balad: 10]
Dat wil zeggen, het pad van het goede en het pad van het kwade; dat wil zeggen, Wij hebben hem de capaciteit voor leiding gegeven en we hebben hem overgelaten om zijn eigen leiding te initiëren. Dus deze āyāt die hidāyah en dhalāl aan de mens toeschrijven, zijn een islamitisch (Shar’i) bewijs dat wijst op het verleggen van de initiatie van leiding van Allah (SWT) naar de dienaar. Wat betreft het rationele bewijs: Allah (SWT) houdt mensen ter verantwoording: Hij beloont degene die geleid is en straft de dwalingen, en Hij heeft de verantwoording vastgesteld volgens de daden van de menselijke wezens. Hij (SWT) zegt,
That is, the path of good and the path of evil, that is, we have given him the capacity for guidance and we have left him to intiate his own guidance. So these ayāt which attribute hidāyah and dhalāl to man are a shar’i indication indicating upon the diverting of the intitiation of guidance from Allah to the servant. As for the rational indication, Allah takes people to account: he rewards the one who is guided and punishes the misguided, and He has set the reckoning according to the actions of human beings. He says,
“Wie een goede daad doet, doet dat voor zijn eigen zelf, en wie een kwaad doet, doet dat tegen zijn eigen zelf, en jouw Heer is geenszins onrechtvaardig tegenover Zijn slaven” [TMQ Fussilat: 46];
“Whosoever does righteous deeds it is for (the benefit of) his own self, and whosoever does evil, it is against his own self, and your Lord is not at all unjust to (His) slaves” [TMQ Fussilat: 46];
En,
And,
“Dus wie ook maar goed doet ter grootte van een atoom, zal het zien. En wie ook maar kwaad doet ter grootte van een atoom, zal het zien.” [TMQ Zalzalah: 7]
“So whosoever does good equal to the weight of an atom, shall see it. And whosoever does evil equal to the weight of an atom, shall see it” [TMQ Zalzalah: 7]
En,
And,
“En wie de daden van het goede verricht terwijl hij een gelovige is, hij zal geen vrees hebben voor onrecht, noch voor enige vermindering (van zijn beloning)” [TMQ Tā Hā: 112]
“And he who works deeds of righteousness, while he is a believer, then he will have no fear of injustice, nor of any curtailment (of his reward)” [TMQ Tā Hā: 112]
En Hij (SWT) zegt,
And He says,
“Wie ook kwaad doet, zal de vergelding daarvan ontvangen” [TMQ Nisā’: 123]
“Whosoever works evil, will have the recompense thereof” [TMQ Nisā’: 123]
En,
And,
“Allah heeft de hypocrieten, mannen en vrouwen, en de ongelovigen beloofd: de hellevuur, daarin zullen zij voor eeuwig verblijven.” [TMQ Tawba: 68]
“Allah has promised the hypocrites, men and women, and the disbelievers, the Fire of Hell, therein shall they abide forever” [TMQ Tawba: 68]
Want als de betekenis van het toeschrijven van leiding en dwaling aan Allah (SWT) is dat Hij (SWT) het initieert, dan zou Zijn straffen van de ongelovige (Kafir), de munafiq en de ongehoorzame onrechtvaardigheid inhouden; Verheven is Allah ver boven zulk iets. Daarom is het noodzakelijk om de betekenis ervan te verleggen naar iets anders dan initiatie, namelijk, (het) creëren van leiding uit het niets. Harmonie hiermee wordt behouden als degene die leiding en dwaling initieert de dienaar is, en hij daarvoor ter verantwoording wordt geroepen.
For if the meaning of ascribing guidance and misguidance to Allah is that He initiates it, then His punishing the kāfir, munāfiq and disobedient would constitute injustice; Exalted is Allah far above such. Thus it is necessary to divert its meaning to something other than initiation, namely, (to) the creation of guidance from nothing. Harmony with this is maintained if the one who initiates guidance and misguidance is the servant, and therefore he is accounted for it.
Dit heeft betrekking op de āyāt waarin leiding en misleiding aan Allah (SWT) worden toegeschreven. Wat betreft de verzen waarin leiding en misleiding worden gekoppeld aan Zijn Wil,
This is with respect to the ayāt in which guidance and misguidance is ascribed to Allah . As regards verses in which guidance and misguidance is linked to His Will,
“Voorwaar, Allah laat dwaalachtig zijn wie Hij wil, en leidt wie Hij wil” [TMQ Fātir: 8]
“Verily, Allah sends astray whom He wills, and guides whom He wills” [TMQ Fātir: 8]
De betekenis van zijn wil hier is intentie [irādah]. De betekenis van deze verzen is dat niemand zichzelf met dwang leidt tegen de Wil van Allah en dat ook niemand met dwang dwaalt tegen Zijn Wil. Integendeel, degene die leiding vindt, is degene die leiding vindt door de Wil en de Wil van Allah, en degene die dwaalt, dwaalt door de Wil en de Wil van Allah.
The meaning of his will here is intention [irādah]. The meaning of these verses is that no one guides himself by force against Allah's Will and nor does anyone forcibly go astray against His Will. Rather the one who finds guidance is the one who finds guidance by the Volition and Will of Allah and the one who goes astray goes astray by the Volition and Will of Allah.
Wat overblijft is de vraag over de āyāt (verzen) waaruit wordt begrepen dat er mensen zijn die nooit geleid zullen worden, zoals Zijn uitspraak,
Remaining is the question of the ayāt from which it is understood that there are people who will never be guided, such as His saying,
“Voorwaar, degenen die ongeloven, voor hen maakt het niet uit of u hen waarschuwt (O Muhammad) of u hen niet waarschuwt, zij zullen niet geloven. Allah heeft een zegel geplaatst op hun harten en op hun gehoor, en over hun ogen is een sluier.” [TMQ Baqarah: 6-7]
“Verily, those who disbelieve, it is the same to them whether you warn them (O Muhammad) or do not warn them, they will not believe. Allah has set a seal on their hearts and on their hearings, and on their eyes there is a covering” [TMQ Baqarah: 6-7]
En,
And,
“Nee! Integendeel, op hun harten is een deksel [rān]” [TMQ Mutaffifīn: 14]
“Nay! But on their hearts is a covering [rān]” [TMQ Mutaffifīn: 14]
En Zijn (SWT) zeggen,
And His saying,
“En aan Nuh ﷺ werd ingegeven: ‘Niemand van jouw volk zal geloven, behalve degenen die al hebben geloofd’” [TMQ Hūd: 36]
“And it was inspired to Nuh: ‘None of your people will believe except those who have believed already’” [TMQ Hūd: 36]
Deze verzen zijn een mededeling [ikhbār] van Allah (SWT) aan Zijn Profeten over specifieke mensen die niet zullen geloven, dus valt dit onder de Kennis van Allah (SWT). De mededeling betekent niet dat er een groep is die zal geloven en een groep die niet zal geloven. Integendeel, ieder mens heeft de capaciteit om geloof (Iman) te verwerven. De Boodschapper ﷺ en de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) na hem, richten zich tot alle mensen met de oproep tot geloof (Iman). Het is voor de moslim niet toegestaan om te wanhopen over het geloof (Iman) van iemand. Wat betreft wat eerder is gekomen in de Kennis van Allah (SWT) dat hij niet zal geloven, Allah (SWT) weet dit omdat Zijn Kennis alles omvat; over wat Allah (SWT) ons niet heeft meegedeeld van wat Hij (SWT) weet, is het voor ons niet toegestaan om een oordeel te vellen. De Profeten vellen geen oordeel dat iemand niet zal geloven, behalve nadat Allah (SWT) hen hiervan op de hoogte heeft gesteld.
These verses are a notification [ikhbār] from Allah to His Prophets about specific people that they will not believe, so this comes under the Knowledge of Allah . The notification does not mean there is a group which will believe and a group which will not believe. Rather, every human being has the capacity to aquire imān . The Messenger and the da’wah carriers after him address all the people with the call to imān. It is not allowed for the Muslim to despair about anyone’s (having) imān. As for what has come before in the Knowledge of Allah that he will not believe, Allah knows this because His Knowledge encompasses everything; what Allah has not informed us about what He knows, it is not allowed for us to pass judgement. The Prophets did not pass jusgement that someone will not believe except after Allah had informed them of this.
Wat betreft Zijn (SWT) zeggen,
As for His saying,
“En Allah leidt de overtredende mensen [fāsiqīn] niet” [TMQ Mā’idah: 108]
“And Allah guides not the transgressing people [fāsiqīn]” [TMQ Mā’idah: 108]
En Zijn (SWT) zeggen,
And His saying,
“En Allah leidt de onrechtvaardige mensen [dhālimīn] niet” [TMQ Imrān: 86]
“And Allah guides not the unjust people [dhālimīn]” [TMQ Imrān: 86]
En,
And,
“En Allah leidt de ongelovigen [kāfirīn] niet” [TMQ Baqarah: 264]
“And Allah guides not the disbelieving people [kāfirīn]” [TMQ Baqarah: 264]
En Zijn (SWT) zeggen,
And His saying,
“Als u hun leiding begeert (o Muhammad), weet dan dat Allah degenen die Hij heeft doen dwalen, niet leidt.” [TMQ Nahl: 37]
“If you covet their guidance (O Muhammad), then verily Allah guides not those whom He sends astray” [TMQ Nahl: 37]
En,
And,
“Voorwaar, Allah leidt niet degene die een verspiller [musrif] is, een leugenaar!” [TMQ Ghāfir: 28]
“Verily, Allah guides not one who is a prodigal [musrif], a liar!” [TMQ Ghāfir: 28]
Deze verzen betekenen dat Allah (SWT) hen geen leiding verleent, aangezien het verlenen van leiding van Allah (SWT) komt. De fāsiq, dhālim, kāfir, dāl, musrif en kadhāb, zij zijn allen gekenmerkt door eigenschappen die niet in overeenstemming zijn met leiding, en Allah (SWT) zal geen leiding verlenen aan degene die een dergelijke eigenschap heeft, omdat het verlenen van leiding gebaseerd is op het bereiken van de middelen door de mens. Degene die met deze eigenschappen wordt gekenmerkt, bezit deze middelen [asbab] niet, maar zij bezitten de middelen [asbāb] van misleiding; wijzend naar dit is de uitspraak van Allah (SWT),
These verses mean that Allah does not grant them guidance since the granting of guidance comes from Allah . The fāsiq, dhālim, kāfir, dāl, musrif and kadhāb, all of them are characterised by attributes which are not consistent with guidance and Allah will not grant guidance to the one who has such an attribute, because the granting of guidance is on the basis of the human being attaining its means. The one who is characterised with these attributes does not have these means [asbab], rather they have the means [asbāb] of misguidance; pointing to this, is the saying of Allah ,
“Leid ons naar de rechte weg” [TMQ Fatihah: 6]
“Guide us to the Straight Way” [TMQ Fatihah: 6]
En Zijn (SWT) zeggen,
And His saying,
“En leid ons naar de Rechte Weg” [TMQ Sād: 22]
“And guide us to the Right Way” [TMQ Sād: 22]
Dat wil zeggen, schenk ons tawfīq zodat wij geleid mogen worden, dat wil zeggen, vergemakkelijk voor ons de middelen [asbāb] van deze geleidheid.
That is, give us tawfīq so that we may be guided, that is, facilitate for us the means [asbāb] of this guidance.