De metgezellen (Sahabah) waren Arabieren en de Arabische taal was inherent aan hen, en zij waren geleerden met een nauwkeurig en uitgebreid begrip van de Arabische taal. Zij vergezelden de Boodschapper van Allah ﷺ terwijl de Qur'an werd geopenbaard terwijl zij bij de Boodschapper ﷺ waren. De Boodschapper ﷺ verduidelijkte de rechtsregel van Allah (SWT) in de incidenten, zodat zij het met hun eigen ogen en oren konden waarnemen; dit is waarom zij ook geleerden van de sharia waren met een uitgebreid begrip daarvan. Wanneer er een incident voor hun neus plaatsvond dat een verduidelijking van de rechtsregel van Allah (SWT) vereiste, verduidelijkten zij de islamitische rechtsregel (hukm Shar’i) door hun mening toe te lichten die zij hadden afgeleid uit het begrip van de tekst (ma’qul an-nass). Vaak beperkten zij zich tot het geven van de regel zonder het bewijs ervan te verduidelijken, waardoor het oordeel van de metgezellen werd overgeleverd in de vorm van hun meningen. Dit is wat ertoe leidde dat sommigen begrepen dat de metgezellen (Sahabah) hun (eigen) meningen gaven in oordelen. De realiteit is dat de metgezellen (Sahabah) de islamitische (Shar’i) rechtsregel gaven die zij hadden afgeleid uit hun begrip van de sharia-teksten, maar dat zij deze niet aanvulden met bewijs of de wetgevende reden voor de regel of het bewijs voor de wetgevende reden verduidelijkten.