26.1 De emigratie (Hijrah) vanuit het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) naar het gebied van de islam (Dar al-Islam)

26.1 De emigratie (Hijrah) vanuit het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) naar het gebied van de islam (Dar al-Islam) - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

Zijn uitspraak “samen” kwam op een manier die een reden inhield, dus de reden was het verbod op het maken van wijn. Dit betekent dat de verovering van Makkah de reden is voor het ontkennen van de emigratie, wat betekent dat de reden draait om de (zaak) die in bestaan is of niet, en het is niet beperkt tot Makkah, maar eerder het veroveren van welk land dan ook, vanwege het bewijs van een andere overlevering: “er is geen emigratie na de verovering.” Dit wordt versterkt door wat Al-Bukhari overleverde van Aisha (vrede zij met haar), die werd bevraagd over de emigratie en zei: “Er is geen emigratie. De gelovige vlucht met zijn religie (Deen) naar Allah (SWT) en Zijn Boodschapper ﷺ uit angst om vervolgd te worden. Wat betreft vandaag de dag, de islam is dominant geworden en de gelovige aanbidt zijn Heer waar hij maar wil.” Dit geeft aan dat de emigratie voor de moslim vóór de verovering bestond door te vluchten met zijn religie (Deen) uit angst om vervolgd te worden. Het werd ontkend na de verovering, aangezien hij in staat werd om zijn religie (Deen) te tonen en de regels van de islam uit te voeren. Dus de verovering die daartoe leidde, werd de reden voor het ontkennen van de emigratie; het is niet enkel de verovering van Makkah. Dat betekent dus dat er geen emigratie is na de verovering van het land dat werd veroverd. Zijn ﷺ uitspraak tegen Safwan “het is beëindigd” betekent vanuit Makkah nadat het was veroverd, aangezien emigratie het verlaten is van het land van ongelovigen en het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), dus als het land wordt veroverd en het gebied van de islam (Dar al-Islam) wordt, blijft het niet langer een land van ongelovigen of een gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), waardoor emigratie niet langer bestaat. Op dezelfde manier bestaat er geen emigratie meer vanuit alle veroverde landen. Dit wordt versterkt door wat Ahmad overleverde via Muawiya, die zei: Ik hoorde de Boodschapper van Allah ﷺ zeggen:

His statement “together” came in a way including reasoning so the reason was the prohibition of making into wine. This means that the conquest of Makkah is the reason for negating the emigration which means that the reason revolves around the reasoned (matter) in existence and absence, nor is it specified to Makkah but rather conquering any land by the evidence of another narration “no emigration after conquest.” This is strengthened by what Al-Bukhari narrated from Aisha (ra) who was questioned about the emigration and said: “There is no emigration. The believer would flee with his deen to Allah (swt) and His Messenger (saw) for fear of being persecuted. As for today, Islam has become dominant and the believer worships his Lord wherever he wishes.” This indicates that the emigration was upon the Muslim before the conquest fleeing with his deen fearing he would be persecuted. It was negated after the conquest as he become able to show his deen and perform the rules of Islam. So the conquest which resulted in that became the reason for negating the emigration; nor is it the conquest of Makkah alone. Therefore that means there is no emigration after conquest from the land which was conquered. His (saw) statement to Safwan “it has ended” means from Makkah after it was conquered since emigration is leaving from the land of disbelievers and the Dar al-Kufr, so if the land is conquered and becomes Dar al-Islam it no longer remains a land of disbelievers or a Dar al-Kufr so emigration no longer remains. Similarly there remains no emigration from all conquered lands. This is strengthened by what Ahmad narrated via the way of Muawiya who said: I heard the Messenger of Allah (saw) saying:

Dit alles heeft betrekking op het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), oftewel een land van oorlog, aangezien dit zo is ongeacht of de inwoners moslims of ongelovigen zijn, omdat het bestuur van het land niet verschilt op basis van de inwoners, maar eerder verschilt door het systeem waarmee het regeert en de veiligheid waarmee zijn mensen worden beschermd. Dienovereenkomstig is er geen verschil tussen Indonesië en de Kaukasus of tussen Somalië en Griekenland. Behalve voor degene die in staat is zijn religie (Deen) te manifesteren en de vereiste Shar’a-regels uit te voeren, waarbij hij in staat is het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) waarin hij verblijft te veranderen in het gebied van de islam (Dar al-Islam); het is hem in deze situatie verboden om te emigreren van het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) naar het gebied van de islam (Dar al-Islam). Dit geldt of hij nu zelf de bekwaamheid bezit, of via zijn groepsstructuur met de moslims in zijn land, of door het zoeken van hulp van moslims buiten zijn land, of door samenwerking met de Islamitische Staat of welke (andere) middelen dan ook. Het is hem verplicht om eraan te werken om het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) tot het gebied van de islam (Dar al-Islam) te maken, en op dat punt is het hem verboden om daaruit te emigreren. Het bewijs hiervoor is dat als er ongelovigen verblijven in het land waarin hij leeft en dat geregeerd wordt door ongeloof (Kufr), het moslims verplicht is de mensen ervan te bevechten totdat zij moslims worden of de hoofdelijke belasting (Jizyah) betalen en door de islam worden geregeerd. Dit is ook aan hem verplicht in zijn hoedanigheid als moslim en in zijn beschouwing als iemand die voor de ongelovigen nabij is en tot degenen behoort die het dichtst bij de vijand staan. Als degenen die daar verblijven moslims zijn en zij worden geregeerd door iets anders dan de islam, namelijk door het systeem van ongeloof (Kufr), dan is het moslims verplicht hun heersers te bevechten totdat zij volgens de islam regeren. Dit is ook aan hem verplicht in zijn beschouwing als een van de moslims die door ongeloof (Kufr) worden geregeerd. Dus in elk geval is het bevechten aan hem verplicht en het voorbereiden op het bevechten als hij daartoe in staat is. De situatie van de moslim die in het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) leeft, valt niet buiten een van deze twee situaties; hij behoort ofwel tot degenen op wie jihad verplicht is tegen de ongelovigen in zijn nabijheid, ofwel tot degenen op wie het bevechten van de heerser die met ongeloof (Kufr) regeert verplicht is. In deze twee situaties wordt het verlaten van het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) dat met iets anders dan de islam regeert, namelijk met ongeloof (Kufr), beschouwd als het vluchten voor de jihad vanuit een plaats waar deze verplicht voor hem is, of het vluchten voor het bevechten van degene die met ongeloof (Kufr) regeert, wat beide grote zonden zijn voor Allah (SWT). Dienovereenkomstig is het voor degene die in staat is om het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) te veranderen in het gebied van de islam (Dar al-Islam) niet toegestaan om daaruit te emigreren zolang hij de capaciteit bezit om het te veranderen in het gebied van de islam (Dar al-Islam); dit geldt voor Turkije, Spanje, Egypte en Albanië zonder verschil tussen hen, zolang zij worden geregeerd door het systeem van ongeloof (Kufr).

All this is in relation to Dar al-Kufr i.e. a land of war as it is irrespective of its residents being Muslims or disbelievers since the rule of the land does not differ according to the residents but rather differs by the system which it rules with and the security by which its people are secured. Accordingly there is no difference between Indonesia and the Caucasus or between Somalia and Greece. Except for the one able to manifest his deen and perform the requested Shar’a rules where he is able to change the Dar al-Kufr wherein he resides to Dar al-Islam; it is forbidden for him in this situation to emigrate from Dar al-Kufr to Dar al-Islam. This is the same whether he possesses the ability himself or his group structure with the Muslims in his land or by seeking assistance of Muslims outside his land or by cooperation with the Islamic State or any (other) means. It is obligatory upon him to work to make Dar al-Kufr into Dar al-Islam and at that point it is forbidden for him to emigrate from it. The evidence for this is that if there reside disbelievers in the land within which he lives and is ruled by kufr, it is obliged upon Muslims to fight its people until they become Muslims or pay the jizyah and be ruled by Islam. This is also obliged upon him in his attribute as a Muslim and in his consideration as one whom the disbelievers are next to and of those who are closer to the enemy. If those residing therein are Muslims and they are ruled by other than Islam i.e. by the system of kufr, it is obliged upon Muslims to fight their rulers until they rule by Islam. This is also obliged upon him in his consideration as one of the Muslims who is ruled by kufr. So in any case, fighting is obliged upon him and preparing for fighting if he is capable of it. The situation of the Muslim who lives in Dar al-Kufr does not go out of one of these two situations, so he is either of those upon whom jihad is obliged against the disbelievers near him or of those upon whom fighting the ruler ruling by kufr is obliged. In these two situations, it is considered that his leaving the Dar al-Kufr which rules by other than Islam i.e. by kufr as fleeing from the jihad from a place wherein it is obliged upon him or fleeing from fighting the one who rules by kufr, both of which are great sins before Allah (swt). Accordingly it is not allowed for the one capable of changing Dar al-Kufr into Dar al-Islam to emigrate from it as long as he possesses the capability to change it into Dar al-Islam; this is the same in Turkey, Spain, Egypt and Albania without difference between them as long as they are ruled by the system of kufr.