Allah (SWT) heeft ons niet bevolen om een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid), imam of mazhab te volgen, maar Hij (SWT) heeft ons bevolen de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) te adopteren. Hij (SWT) heeft ons bevolen te adopteren wat de Boodschapper ﷺ bracht en ons te onthouden van wat hij ﷺ ons heeft verboden. Hij (SWT) zei:

Allah  has not ordered us to follow any mujtahid, imam or mazhab, rather He  ordered us to adopt the hukm Shar’i. He  ordered us to adopt what the Messenger  brought and to abstain from what he  has forbidden us. He  said:

Daarom acht de sharia het niet juist voor ons om mensen te volgen, behalve de regels van Allah (SWT). De realiteit van navolging (Taqlid) heeft de moslims er echter toe geleid om de regels van bepaalde zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahids) te volgen, die zij als hun imams hebben aangewezen, en zij hebben de regels die deze zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahids) door hun zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) hebben afgeleid, als een mazhab voor zichzelf aangenomen. Zo hebben de Shafi'is, Hanafis, Malikis, Hanbalis, Ja'faris en Zaidis enzovoort een feitelijke aanwezigheid onder de moslims. Hoewel deze mensen de sharia-regels volgen die door deze zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahids) zijn afgeleid, is hun handeling legitiem omdat het het volgen van een sharia-regel inhoudt. Als zij echter de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) als persoon volgen en niet zijn afleiding, dan is hun handeling niet rechtmatig en wordt datgene wat zij volgen niet beschouwd als een sharia-regel. Dit komt doordat het een uitspraak is van een persoon die niet behoort tot de geboden en verboden van Allah (SWT) die aan ons zijn overgebracht door de Boodschapper van Allah ﷺ, Muhammad ﷺ. Gevolgelijk moeten allen die mazhabs volgen begrijpen dat zij slechts de regels van Allah (SWT) volgen die door die imams zijn afgeleid. Als zij een tegenovergestelde opvatting hebben, dan zullen zij verantwoording verschuldigd zijn aan Allah (SWT) voor het verlaten van de regels van Allah (SWT) en het volgen van mensen die op zichzelf de dienaren van Allah (SWT) zijn.

Therefore, the Sharī’ah does not deem it right for us to follow the people except the rules of Allah . However, the reality of Taqlīd has led the Muslims to follow the rules of certain mujtahids whom they have assigned as imams for themselves and they made the rules these mujtahids have deduced by their Ijtihād as a mazhab for themselves. So the Shafi’is, Hanafis, Malikis, Hanbalis, Ja’faris and Zaidis etc have an actual presence amongst the Muslims. Even though these people follow the Sharī’ah rules which have been deduced by these mujtahids, their action is legitimate because it constitutes following a Sharī’ah rule. As for if they followed the mujtahid as a person and not his deduction, then their action is not lawful and what they follow is not considered a Sharī’ah rule. This is because it is a statement of a person which is not from the orders and prohibitions of Allah  which have been brought to us by the Messenger of Allah, Muhammad . Consequently, all those who follow mazhabs must understand that they are following only the rules of Allah  which have been deduced by those imams. If they have a contrary understanding then they will be answerable to Allah  for leaving the rules of Allah  and following people who are themselves the servants of Allah .

Dit is vanuit het perspectief van het volgen van de regels van een mazhab. Wat het verlaten van deze regels betreft, moet dit worden onderzocht. Als iemand een rechtsregel (Hukm) heeft aangenomen maar er nog niet naar heeft gehandeld, dan heeft hij het recht om deze te verlaten en een andere rechtsregel (Hukm) aan te nemen op basis van een van de doorslaggevende kwalificaties die verbonden zijn aan het zoeken naar de welbehagen van Allah ﷻ. Als hij het in de praktijk echter heeft toegepast, dan is deze rechtsregel (Hukm) de regel van Allah ﷻ met betrekking tot hem geworden. Het is hem niet toegestaan om deze te verlaten en een andere rechtsregel (Hukm) aan te nemen, behalve wanneer de tweede rechtsregel (Hukm) verbonden is met een bewijs en de eerste rechtsregel (Hukm) niet verbonden is met een bewijs, of als het hem via kennis is bewezen dat het bewijs van de tweede rechtsregel (Hukm) sterker is dan de eerste en hij daarvan overtuigd is; in dat geval is het hem verplicht om de eerste rechtsregel (Hukm) te verlaten. Dit komt doordat zijn overtuiging en vertrouwen in het bewijs van de sharia het tot de regel van Allah ﷻ met betrekking tot hem heeft gemaakt. Dit is analoog aan de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid), wanneer hij een bewijs vindt dat sterker is dan het bewijs waaruit hij de rechtsregel (Hukm) heeft afgeleid, dan moet hij de vorige mening verlaten en de nieuwe mening aannemen vanwege de kracht van het bewijs. In elke andere situatie is het de muqallid niet toegestaan om de rechtsregel (Hukm) die hij had gevolgd te verlaten en een andere rechtsregel (Hukm) aan te nemen nadat hij al volgens de eerste rechtsregel (Hukm) heeft gehandeld.