5.2 Navolging (Taqlid)

5.2 Navolging (Taqlid) - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

De Boodschapper ﷺ instrueerde hen om te vragen naar de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm). Er is authentiek overgeleverd dat al-Sha’bi zei: Er waren zes metgezellen (Sahabah) van de Boodschapper ﷺ die juridische opinies aan de mensen gaven. Ibn Mas’ud, ‘Umar ibn al-Khattab, ‘Ali ibn Abi Talib, Zayd ibn Thabit, Ubayy ibn Ka’b en Abu Musa. Drie van hen lieten hun opinie overgaan op de opinie van de andere drie. ‘Abd Allah liet zijn opinie overgaan op de opinie van ‘Umar, Abu Musa liet zijn opinie overgaan op de opinie van ‘Ali, en Zayd liet zijn opinie overgaan op de opinie van Ubayy ibn Ka’b. Dit geeft ook aan dat de moslims de metgezellen (Sahabah) volgden (Taqlid) en dat sommigen van hen elkaar volgden (Taqlid).

The Messenger  instructed them to ask about the hukm Shar’i. It has been authentically reported that al-Sha’bi said: There were six companions of the Messenger of Allah  who used to deliver legal opinions to the people. Ibn Mas’ud, ‘Umar ibn al-Khattab, ‘Ali ibn Abi Talib, Zayd ibn Thabit, Ubayy ibn Ka’b, and Abu Musa. Three used to leave their opinion for the opinion of the other three. ‘Abd Allah used to leave his opinion for ‘Umar’s opinion and Abu Musa used to leave his opinion for the opinion of ‘Ali and Zayd used to leave his opinion for the opinion of Ubayy ibn Ka’b. This also indicates that the Muslims used to imitate (Taqlīd) the Sahabah  and some of them used to imitate each other.

Wat betreft wat er in de Qur'ān is vermeld met betrekking tot de berisping voor navolging (Taqlid). Dit is een berisping voor imitatie in het geloof en niet voor het overnemen van de regels van de sharia. Dit komt doordat het onderwerp van de verzen het geloof is. De tekst ervan is specifiek gericht op het onderwerp van het geloof en zij hebben geen grondreden (Illah). Dus de uitspraak van Allah :

As for what has been mentioned in the Qur’ān in terms of the censure for Taqlīd. This is a censure for imitation in belief and not in the adoption of the Sharī’ah rules. Because, the subject matter of the verses is belief. Its text is specific to the subject of belief and they have no ‘illah. So the saying of Allah :

Deze verzen zijn teksten over het onderwerp van geloof (Iman) en ongeloof (Kufr) en niets anders. Deze tekst bevat geen enkele grondreden (Illah) en er is ook geen redenering te vinden in enige andere tekst. Daarom mag er niet gezegd worden dat de overweging is vanwege de algemeenheid van de bewoording en niet vanwege de specifiekheid van de oorzaak. Dit (principe) is correct met betrekking tot de oorzaak (sabab). Het is de gebeurtenis die de oorzaak van openbaring was, maar het is niet correct met betrekking tot het onderwerp van het vers. De overweging is het onderwerp van het vers. En de algemeenheid (‘umum) is beperkt tot het onderwerp van het vers alleen. Het is algemeen met betrekking tot alles wat de betekenis van het vers omvat in termen van het onderwerp, en niet met betrekking tot alles wat het vers niet omvat. Er mag ook niet gezegd worden dat het betrekking heeft op geloof en ongeloof; het is eerder gepast om het te interpreteren als toepasbaar op de muqallidin, aangezien de rechtsregel (Hukm) draait om een grondreden (Illah), of deze nu aanwezig of afwezig was. Dit kan niet worden beweerd, aangezien er geen grondreden (Illah) in het vers (Ayah) te vinden is en er geen grondreden (Illah) voor het vers (Ayah) te vinden is. De reden is dat het geen enkele rechtvaardiging bevat en er is ook geen rechtvaardiging voor onthuld in enige van de teksten van de Qur'ān en de profetische traditie (Sunnah). Daarom kan er geen tekst worden gevonden die navolging (Taqlid) verbiedt. Integendeel, de teksten en de realiteit van de moslims in de tijd van de Boodschapper ﷺ en de metgezellen (Sahabah) en de realiteit van de metgezellen (Sahabah) wijzen allemaal op de toelaatbaarheid van het beoefenen van navolging (Taqlid).

These verses are texts about the subject of belief (imān) and disbelief (kufr) and nothing else. This text does not include any ‘illah (reason) and nor is there any reasoning found in any other text. Therefore, it should not be said that the consideration is for the generality of the wording and not for the specificity of the cause. This (principle) is correct with respect to the cause (sabab). It is the event which was the cause of revelation but it is not correct in regard to the subject matter of the verse. The consideration is for the subject of the verse. And the generality (‘umum) is restricted to the subject of the verse only. It is general in regards to everything that the meaning of the verse includes in terms of the subject and not in regards to everything that the verse does not include. Nor should it be said that it is regarding belief and disbelief, rather it is proper to interpret it as applicable to the muqallidin considering that the hukm revolves around an ‘illah whether it was present or absent. This cannot be claimed since no ‘illah can be found in the ayah and no ‘illah can be found for the ayah. The reason is that it does not include any justification and nor is there any justification revealed for it in any of the text’s of the Qur’ān and the Sunnah. Therefore no text can be found which prohibits Taqlīd. Rather the texts and the reality of the Muslims in the time of the Messenger PBUH and the Sahabah  and the reality of the Sahabah  all indicate the permissibility of practising Taqlīd.

Navolging (Taqlid) is van toepassing op zowel de volger (muttabi’) als de leek (‘ammi). Dit komt doordat Allah (SWT) navolging (Taqlid) heeft gedefinieerd als het volgen van de mening van iemand anders. Hij (SWT) zei:

Taqlīd is applicable to the follower (muttabi’) and to the layman (‘ammi) both. This is because Allah  has defined Taqlīd as following the opinion of someone else. He  said:

En omdat de islamitische rechtsregel (Shar’i Hukm) die een persoon aanneemt, ofwel door hemzelf is afgeleid of door iemand anders is afgeleid: als hij deze zelf afleidt, dan is hij een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid), en als iemand anders deze afleidt en hij neemt deze over, dan heeft hij de mening van iemand anders overgenomen, oftewel hij heeft de mening van iemand anders gevolgd. En het volgen van de mening van iemand anders is navolging (Taqlid), of hij dit nu heeft overgenomen zonder een bewijs of met een niet-bindend bewijs. De muttabi’ (volger) is daarom een muqallid. Eveneens betekent ittiba’ (het volgen van iemand anders) dat u de mening van een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) volgt op basis van wat voor u duidelijk is geworden wat betreft de bewijzen, zonder dat u een oordeel velt over dit bewijs, dat wil zeggen, zonder dat u gebonden bent aan dit bewijs. Als u een oordeel velt over het bewijs en u kent de wijze waarop de rechtsregel (Hukm) daaruit wordt afgeleid, en u stemt in met de afleiding van de rechtsregel (Hukm) en de rechtsregel (Hukm) zelf, dan is het bewijs waarop de rechtsregel (Hukm) rust bindend geworden voor u. Dan is uw mening gelijk geworden aan de mening van de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid). In dat geval bent u een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) en geen muqallid. Hieruit wordt duidelijk dat ittiba’ (volgen) Taqlid is en dat de volger (muttabi’) een muqallid is, ook al kent hij de bewijzen.

And because the hukm Shar’i that a person adopts, either he has deduced it himself or it has been deduced by someone else, If he himself deduces it then he is a mujtahid and if someone else deduces it and he adopts it then he has adopted the opinion of someone else i.e, followed the opinion of someone else. And following the opinion of someone else is Taqlīd whether he adopted without a proof or with a non-binding proof. The muttabi’ (follower) therefore is a muqallid. As well, ittiba’ (following someone else) means that you follow the opinion of a mujtahid based on what has become clear to you in terms of evidence without you passing judgement on this evidence that is, without you being bound by this proof. If you pass judgement on the evidence and you know the manner of deducing the hukm from it and you agree to the inference of the hukm and the hukm itself then the proof on which the hukm rests has become binding on you. Then your opinion has become like the opinion of the mujtahid. You are in this case a mujtahid and not a muqallid. From this it becomes clear that ittiba’ (following) is Taqlīd and that the follower (muttabi’) is a muqallid even though he knows the evidence.