20.9 Krijgsgevangenen

20.9 Krijgsgevangenen - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

Dit is expliciet in de regel betreffende krijgsgevangenen en het is een gespecificeerde regel op talrijke manieren: Een van deze (manieren) is dat deze expliciete tekst voorkomt in soera Muhammad, wat de eerste soera is die werd geopenbaard met betrekking tot de zaak van het vechten. De openbaring ervan was nadat de Boodschapper ﷺ in Madinah arriveerde vanuit Makkah, en het wordt de soera van het vechten genoemd. Het werd geopenbaard na soera Al-Hadeed en voor de slag bij Badr. Het verduidelijkte de regel van krijgsgevangenen voordat er enige slag had plaatsgevonden of enige krijgsgevangenen waren gevangengenomen. Als men hieraan toevoegt dat dit het vers (Ayah) is dat expliciet verduidelijkt wat er met krijgsgevangenen wordt gedaan, wordt het duidelijk dat dit de tekst is van de regel van krijgsgevangenen en de basis waartoe alle andere teksten met betrekking tot dit onderwerp terugkeren. En een van deze manieren die deze regel over krijgsgevangenen specificeert, is dat het vers (Ayah) kwam met de taal van “imma”, wat duidt op de keuze tussen twee zaken zonder een derde daartussen. Hij zei: “Bind dan de boeien stevig. Daarna dan ofwel de vrijlating of de losgelden.” Wanneer “imma” tussen twee zaken komt, beperkt het de keuze tussen hen en voorkomt het dat er iets anders is dan hen, of dat het niet een van die twee is. Er is dus specificatie vanwege het specificeren van de keuze in “imma”, wat de onmogelijkheid aangeeft dat er iets anders is dan wat de Qur’an als keuze gaf in de regel van gevangenen. Dit wordt versterkt door het feit dat de Boodschapper ﷺ Thamama bin Wail, het hoofd van het volk van Yamamah, Abu ‘Uzzah de dichter, Abu Al-‘As bin Ar-Rabi’ vrijliet, en hij zei over de krijgsgevangenen van de Slag bij Badr:

This is explicit in the rule of the prisoners of war and it is a specified rule in numerous ways: Of these (ways) is that this explicit text came in Surah Muhammad which is the first Surah revealed regarding the matter of fighting. Its revelation was after the Messenger (saw) arrived in Madinah from Makkah, and it is called the Surah of fighting. It was revealed after Surah Al-Hadeed and before the battle of Badr. It clarified the rule of prisoners of war before any battle had occurred or any prisoners of war had been captured. If added to this is that this is the ayah which clarifies explicitly what is done to prisoners of war, it becomes clear that it is the text of the rule of prisoners of war and the basis to which return all other texts regarding the subject. And from these ways which specify this rule on prisoners of war is that the ayah came with the language of “imma” which indicates the choice between two things without any third to them. It said: “Then bind strongly the fetters. Then afterwards either the release or the ransom.” When “imma” comes between two things, it restricts the choice between them and prevents there being other than them or that it is not one of them two. So there is specification due to specifying the choice in “imma” the impermissibility of there being other than what the Qur’an gave as a choice in the rule of captives. This is strengthened in when the Messenger (saw) released Thamama bin Wail, the chief of the people of Yamamah, Abu ‘Uzzah the poet, Abu Al-‘As bin Ar-Rabi’ and he said about the prisoners of war from the Battle of Badr:

Dus Hij (SWT) gaf een keuze tussen deze twee na de gevangenschap en niets anders. Dit alles is expliciet dat de kalief bij krijgsgevangenen kiest tussen twee zaken en niets anders, namelijk vrijlating of losgeld. Wat betreft wat is overgeleverd dat de Profeet ﷺ de mannen van Banu Quraydha doodde, dit alles is vanwege de uitspraak van de arbiter in de arbitrage, en niet dat zij krijgsgevangenen waren. Wat betreft wat is overgeleverd dat hij ﷺ An-Nadhr bin Al-Harith en ‘Uqbah bin Abu Mu’ayt doodde in bewaring op de dag van Badr, en Abu ‘Uzzah op de dag van Uhud, dit geeft niet aan dat dit de regel voor krijgsgevangenen is, aangezien hij dit niet deed voor alle gevangenen of in elke strijd. Integendeel, hij deed dit in sommige strijd met sommige personen, in tegenstelling tot vrijlating en losgeld, wat hij deed voor alle krijgsgevangenen in alle strijd. Wat de dood van deze specifieke personen veroorzaakte, is dat de Boodschapper ﷺ in hun persoonlijkheid een bepaald gevaar voor moslims zag; het was dus de dood van specifieke personen om redenen die aan hen specifiek waren, en het was niet de dood van krijgsgevangenen. Ahmad en Al-Bukhari overleverden van Abu Hurairah (ra) die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ stuurde ons op een expeditie en zei:

So He (swt) gave a choice between these two after the captivity and nothing else. All this is explicit that the Khalifah chooses in the prisoners of war between two matters nothing else, which is release or ransom. As for what is narrated that the Prophet (saw) killed the men of Banu Quraydha, all this is because of the ruling of the arbitrator in arbitration not that they were prisoners of war. As for what is narrated that he (saw) killed An-Nadhr bin Al-Harith and ‘Uqbah bin Abu Mu’ayt in custody on the day of Badr, and Abu ‘Uzzah on the day of Uhud, this does not indicate that this is the rule of prisoners of war as he did not do this for all captives or in every battle. Rather he did this in some battles with some persons, contrary to release and ransom which he did for all prisoners of war in all battles. What caused the killing of these persons specifically is that the Messenger (saw) saw in their personalities definite danger for Muslims; so it is the killing of specific persons for reasons specified to them, nor was it the killing of prisoners of war. Ahmad and Al-Bukhari narrated from Abu Hurairah (ra) who said: The Messenger of Allah (saw) sent us on an expedition and said:

Overeenkomstig wordt verduidelijkt dat het doden geen onderdeel is van de Shar’a-regels met betrekking tot krijgsgevangenen; eerder is het doden een Shar’a-regel voor specifieke personen van wie de kalief een gevaar ziet, waardoor hij hun dood beveelt, zelfs als zij krijgsgevangenen zijn. Wat betreft wat er is overgeleverd over de Boodschapper van Allah ﷺ het tot slaaf maken na de openbaring van dit vers (Ayah), dit was het tot slaaf maken van gevangenen (sabaya) en niet de krijgsgevangenen, wat betekent dat hij de vrouwen en kinderen tot slaaf maakte die samen met het leger op het slagveld waren en geen strijdende mannen. Indien het tot slaaf maken van mannelijke strijders gevestigd was, zou dit van hem ﷺ zijn gebeurd, maar er is geen bewijs dat dit is voorgekomen, ondanks de talrijke gevallen waarin gevangenen onder de Arabieren werden gemaakt tijdens zijn ﷺ tijd. Wat sommige geschiedenisboeken overleveren over de Boodschapper ﷺ het tot slaaf maken van de Banu Najiya van de Quraysh, hun mannen en vrouwen, dit wordt niet overgeleverd in de boeken van overlevering (Hadith) noch zelfs in sommige boeken van de levensgeschiedenis van de Profeet (Seerah), zoals de Seerah van ibn Hisham, dus het wordt niet als bewijs gebruikt. Zelfs als zij authentiek zouden zijn, vermeldt de overlevering de woorden: “Hij maakte de Banu Najiyya tot slaaf, hun mannen en vrouwen”, dus het noemde mannen en vrouwen. De overlevering zegt niet hun mannen en vrouwen, dus het wordt opgevat als de sabaya, oftewel kinderen, mannelijk en vrouwelijk, en deze zijn toegestaan. Overeenkomstig maakte de Boodschapper ﷺ geen enkele man tot slaaf; hij maakte eerder de sabaya tot slaaf, mannelijk en vrouwelijk. De vastgestelde realiteiten in de overleveringen (Hadith) die als bewijs worden beschouwd, versterken dit. Degene die de daden van de Boodschapper ﷺ volgt, ziet dat hij geen enkele man tot slaaf maakte die als krijgsgevangene was genomen, noch van de Arabieren of anderen. Integendeel, wat van hem is overgeleverd, is dat hij de gevangenen (sabaya) tot slaaf maakte. In de slag bij Badr waren er geen vrouwen bij de vijand, en dat is de reden waarom er geen gevangenen in werden genomen. Integendeel, er werden krijgsgevangenen genomen, dus de Boodschapper ﷺ besliste over hen met losgeld. In de slag bij Hunain kwamen de Hawazin naar buiten om te vechten tegen de Boodschapper ﷺ en hun vrouwen kwamen met hen mee. Toen de moslims wonnen, vluchtten de Hawazin en lieten zij hun vrouwen achter, waardoor zij als gevangenen (sabaya) werden meegenomen en bij de buit werden geplaatst. In Banu Mustaliq liet de vijand hun vrouwen achter, waardoor zij als gevangenen (sabaya) werden meegenomen. In Khayber werd er tegen hen gevochten en werden hun forten veroverd. De vrouwen die samen met de strijders waren, werden als gevangenen (sabaya) meegenomen, terwijl de overige mensen werden achtergelaten zoals de mannen werden achtergelaten. Al deze incidenten geven aan dat de Boodschapper ﷺ gewapende mannen gevangennam en de vrouwen die bij de strijders waren als gevangenen (sabaya) werden meegenomen, evenals de kinderen. Wat betreft andere mannen en vrouwen die niet in de strijd waren, zij werden niet als krijgsgevangenen of als gevangenen (sabaya) meegenomen. Dit geeft aan dat de Boodschapper ﷺ krijgsgevangenen niet tot slaaf maakte. Dit verduidelijkt dat de handeling van de Boodschapper ﷺ met betrekking tot krijgsgevangenen plaatsvond volgens de geuite tekst van het vers (Ayah). Voorwaar, hij liet hen op bepaalde tijden vrij en hij nam losgeld op andere tijden. Hij maakte de krijgsgevangenen niet tot slaaf noch doodde hij hen; integendeel, hij nam enkel de vrouwen en kinderen gevangen, en doodde specifieke personen vanwege hun bijzondere gevaar dat zij vormden voor de moslims. Wat betreft de kwestie van de gevangenschap van gevangenen die vergelijkbaar werd met die van krijgsgevangenen, beschouwden mensen in die tijd de vrouwen die met strijders meegingen, en de kinderen, als vergelijkbaar met eigendommen in de technische definitie van oorlog, zonder dat daar tussen de Arabieren en anderen een verschil in was. De technische definitie van oorlog zou buit als eigendommen en gevangenen beschouwen. De Boodschapper ﷺ kwam en stemde in met die definitie, dus hij beschouwde de vrouwen die samen met de strijders meegingen en de kinderen als de eigendommen van de buit onder de buit. Dus zij werden tot slaaf gemaakt en de regeling van buit werd op hen toegepast en niet de regeling van krijgsgevangenen. De regeling van krijgsgevangenen blijft bestaan, waarbij de kalief de keuze heeft tussen vrijlating of losgeld en niets anders. Deze regel zal blijven bestaan tot de Dag des Oordeels. Als de Islamitische Staat haar vijanden bevecht, worden de gevangenen geacht te vallen tussen vrijlating en losgeld; en als vrouwen met hen mee naar de veldslagen gaan, dan worden de vrouwen na de overwinning in de strijd als gevangenen (sabaya) genomen en zij zijn als het eigendom van de buit.

Accordingly it is clarified that killing is not from the Shar’a rules on prisoners of war; rather killing is a Shar’a rule on specific people from whom the Khalifah views there is danger so he commands their killing even if they are Prisoners of war. As for what is narrated about the Messenger of Allah (saw) enslaving after the revelation of this ayah, this was the enslaving of captives (sabaya) and not the prisoners of war i.e. he would enslave the women and children who were together with the army in the battlefield not fighting men. If enslaving of male fighters was established, this would happen from him (saw) but there is no evidence to prove that this occurred despite the numerous cases of captives being captured from the Arabs during his (saw) time. As for what some books of history narrated about the Messenger (saw) enslaving Banu Najiya of the Quraysh, their males and females, this is not narrated in the books of hadith nor even some books of Sirah like the Sirah of ibn Hisham so it is not used as a proof. Even if they were to be authentic, the narration states the words: “He enslaved Banu Najiyya, their males and females” so it mentioned males and females. The narration does not say their men and women so it is taken to mean the sabaya i.e. children, male and female, and this are allowed. Accordingly the Messenger (saw) did not enslave any man; rather he enslaved the sabaya, male and female. The established realities in the ahadith that are considered proofs strengthen this. The one who follows the actions of the Messenger (saw) finds that he did not enslave any man taken as a prisoner of war, nor from the Arabs or other than them. Rather what is narrated from him is that he enslaved the captives (sabaya). In the battle of Badr, there were no women with the enemy so that is why no captives were taken in it. Rather prisoners of war were taken so the Messenger (saw) ruled upon them with ransom. In the battle of Hunain, Hawazin came out to fight the Messenger (saw) and their women came out with them. When the Muslims won, the Hawazin fled and they left the women behind them so they were taken as captives (sabaya) and they were placed with the booty. In Banu Mustaliq, the enemy left behind their women so they were taken as captives (sabaya). In Khayber they were fought and their forts conquered. The women who were together with the fighters were taken as captives (sabaya) while the remaining people were left just like the men were left. These incidents all indicate that the Messenger (saw) used to capture men fighters and the women who were with the fighters were taken as captives (sabaya), as well as the children. As for other men and women who were not in the battle, they were not taken as prisoners of war or as captives (sabaya). This indicates that the Messenger (saw) did not enslave prisoners of war. This clarifies that the Messenger (saw)’s action in relation to prisoners of war occurred according to the stated text of the ayah. Verily he released them at certain times and he took ransom at other times. He did not enslave the prisonsers of war nor kill them; rather he only took captive the women and children, and killed specific persons due to their particularity in the danger they posed to Muslims. As for the question of imprisonment of captives which became similar to the prisoners of war, people at that time considered the women who went out with fighters, and children, like the consideration of properties in the technical definition of war without (any) difference in that between the Arabs and others. The war technical definition would consider booties as properties and imprisoned ones. The Messenger (saw) came and consented to that definition, so he considered women who went out together with the fighters and children like the properties of booty among booties. So they were enslaved and the ruling of booty applied over them not the rule of prisoners of war. The rule of prisoners of war remains, giving the Khalifah the choice between release or ransom and nothing else. This rule will remain until the Day of Judgement. If the Islamic State fights its enemies, the captives are considered between release and ransom; and if women go out with them to the battles, after victory in the battle the women are taken as captives (sabaya) and they are like the properties of the booties.

Deze regel over krijgsgevangenen en gevangenen is algemeen voor mensen zonder onderscheid tussen Arabieren en anderen; het is niet specifiek voor Arabieren. Dit komt doordat het vers (Ayah) en de overleveringen (Hadith) algemeen zijn, en er is geen bewijs dat het zou specificeren voor niet-Arabieren of Arabieren zou vrijstellen hiervan. Het blijft dus in zijn algemeenheid, wat zowel Arabieren als anderen omvat. Wat betreft de overlevering (Hadith) van Mu’adh, die werd geëxtraheerd door Ash-Shafi’ en Al-Baihaqi, waarin de Boodschapper ﷺ zei tijdens Uhud:

This rule on prisoners of war and captives is general for people without distinction between Arabs and others; it is not specific to Arabs. This is because the ayah and ahadith are general, and there is no evidence what would specify it to non-Arabs or exempt Arabs from it. So it remains in its generality conveying Arabs and others. As for the hadith of Mu’adh which which was extracted by Ash-Shafi’ and Al-Baihaqi that the Messenger (saw) said on Uhud:

Dit is een zwakke overlevering (Hadith). In de keten ervan bevindt zich Al-Waqidi, die zeer zwak (dhaif) is. At-Tabarani overleverde het op een andere manier en daarin bevindt zich Yazid bin ‘Iyadh, die zwakker is dan Al-Waqidi. Dit type overlevering (Hadith) kan niet als bewijs dienen, dus het is niet toegestaan als bewijs voor de sharia te worden gebruikt. Wat betreft wat is overgeleverd dat de Boodschapper ﷺ Arabische vrouwen en hun kinderen tot slaaf maakte, en hun mannen niet tot slaaf maakte: dit is correct, maar het geeft niet de ontoelaatbaarheid aan van het tot slaaf maken van Arabische mannen en de toelaatbaarheid van het tot slaaf maken van anderen. Integendeel, het is algemeen en omvat zowel Arabieren als anderen. Wat betreft het incident dat zich bij Arabieren voordeed, dit is een realiteit van een situatie zonder daar een (foutieve) interpretatie aan te geven; dat wil zeggen, de situatie die zich voordeed was bij Arabieren, dus het betekent niet dat het specifiek voor hen is en niet voor anderen. Bovendien is het principe van de sharia dat de waarde ligt in de algemeenheid van de woorden en niet in de specifiekheid van de oorzaak. Het incident, zelfs als het zich bij een persoon of een groep voordoet, is niet beperkt tot die persoon of groep. Integendeel, de regel ervan is een algemene regel.

This is a weak hadith. In its chain is Al-Waqidi who is very weak (dhaif). At-Tabarani narrated it via another way and within it is Yazid bin ‘Iyadh who is weaker than Al-Waqidi. This type of hadith does not stand as proof so it is not allowed to be Shari’ah evidence. As for what is narrated of the Messenger (saw) enslaving Arab women and their children, and not enslaving their men, this is correct but it does not indicate the non-permissibility of enslaving Arab men and the permissibility of enslaving others. Rather it is general, encompassing Arabs and others. As for the incident occurring with Arabs, this is a reality of a situation with no understanding for it i.e. the situation which occurred was with Arabs so it does not mean it is specific to them and is not for others. Moreover, the Shari’ah principle is that the value is in the generality of the words and not the specificity of the cause. The incident, even if it occurs with a person or a group, it is not specified with this person or group. Rather its rule is a general rule.

Op dezelfde manier kwam het ontbreken van het tot slaaf maken van mannen voor bij de Arabieren, aangezien de realiteit was dat de Boodschapper ﷺ tegen de Arabieren vocht, dus de regel is niet specifiek voor hen; het is eerder algemeen voor alle mensen. Net zoals wanneer hij tegen een specifieke stam zou vechten, zoals de Quraysh bijvoorbeeld, de regel niet specifiek voor hen zou zijn. Echter, dit alles, oftewel de regel van gevangenschap en gevangenen, is algemeen voor alle mensen, behalve de Arabische polytheïsten. De polytheïstische Arabieren zijn hiervan uitgesloten vanaf de vierde maand en de negende dag van Dhul-Hijja, in het negende jaar van de emigratie (Hijrah) tot de Dag des Oordeels. Er wordt van hen niets geaccepteerd behalve de Islam of het vechten, en gevangenen en gevangenen worden niet van hen genomen. Wat betreft de Arabische polytheïsten vóór deze datum, de regel omvatte hen wel. Op dezelfde manier als de Arabische niet-polytheïsten van de Joden en Christenen; deze regel omvat hen in de openbaring van het vers (Ayah) tot de Dag des Oordeels, aangezien de uitsluiting specifiek is voor Arabische polytheïsten vanaf de dag van het overbrengen van deze verzen (Ayat) aan de polytheïsten onder de Arabieren, en dat is de negende van Dhul-Hijja en vier maanden daarna. Het omvat geen anderen onder de Arabieren en het omvatte ook de polytheïsten vóór deze datum niet. Wat betreft het uitsluiten van deze polytheïsten onder de Arabieren oorspronkelijk vanaf deze genoemde datum, dit is vastgesteld door een expliciete tekst van de Qur'an. Allah (SWT) zei:

Similarly the absence of enslaving men occurred with Arabs since the reality was that the Messenger (saw) was fighting the Arabs so the rule is not specific to them; rather it is general for all people. Just like if he would fight a specific tribe like Quraysh for example, the rule would not be specific to them. However all this i.e. the rule of captivity and imprisoned ones is general over all people except Arab polytheists. The polytheist Arabs are excluded from it starting from the fourth month and the ninth day of Dhul-Hijja, in the ninth year of Hijra until the Day of Judgement. It is not accepted from them except Islam or fighting, and captives and imprisoned ones are not taken from them. As for Arab polytheists before this date, the rule included them. Similarly the Arab non-polytheists of the Jews and Christians; this rule includes them in the revelation of the ayah till the Day of Judgement since the exclusion is specific to Arab polytheists from the day of conveying these ayat to the polytheists among the Arabs and it is the ninth of Dhul-Hijja and four months after it. It does not include within it others among the Arabs nor did it include the polytheists before this date. As for excluding these polytheists from among the Arabs originally from this mentioned date, this is established by an explicit text of the Qur’an. Allah (swt) said: