Aangezien de verplichting om de Boodschapper ﷺ te volgen is bewezen, en de voorwaarde voor het volgen is dat exact hetzelfde als Zijn handeling moet worden uitgevoerd, dan is de ('ilm) kennis van de richting (kwaliteit) van Zijn handeling een van de voorwaarden voor de uitvoering. Daarom is het onvermijdelijk om de wegen te kennen waarlangs de kwaliteit van Zijn handeling bekend kan worden gemaakt, opdat de handeling wordt uitgevoerd in overeenstemming met de kwaliteit waarmee Hij deze uitvoerde, zijnde: verplicht (Wajib), aanbevolen (Mandub), of toegestaan (Mubah). Wat betreft Zijn handeling die geen verduidelijking is van een eerder bevel, dan is het evident dat het kennen van de kwaliteit van de handeling geschiedt door het kennen van de handeling zelf; indien het behoort tot datgene waarmee men dichter bij (Allah Ta'ala) kan komen door het uit te voeren, dan is het aanbevolen (Mandub), en indien het niet behoort tot datgene waarmee men dichterbij kan komen door het uit te voeren, dan is het toegestaan (Mubah). Wat betreft Zijn handeling die wel een verduidelijking is van een eerder bevel, dan is deze beperkt tot de verplichting (wujoob), de voorkeur (nadb), of de toelaatbaarheid (ibaahah). Er zijn dus vier manieren om de (richting) kwaliteit van Zijn handeling te kennen: 1- De weg die de drie (richtingen/kwaliteiten) omvat. 2- De weg van het kennen van de verplicht (Wajib).

Since the obligation of imitating the Messenger (SAW) is proven, and that the condition of the imitation is that the same like His action should be acted, then the ('ilm) knowledge of the direction (quality) of His action is one of the conditions for the carrying on. Therefore it is inevitable to know the ways by which the quality of His action can be known, in order that the action will be performed in accordance with the quality that He performed it as, i.e. waajib, mandoob, or mubaah. As for His action that is not a clarifier for a previous address, it is apparent that knowing the quality of the action is by knowing the selfsame action, if it is of that which one can get closer (to Allah Ta'ala) by performing it, then it is the mandoob, and if it is not of that which one can get closer by performing it, then it is the mubaah. As for His action which is a clarifier for a previous address, it is limited to the obligation (wujoob), preference (nadb), or the permissibility (ibaahah), so there are four ways to know the (direction) quality of His action: 1- The way that includes the three (directions/qualities). 2- The way of knowing the waajib.

3- De manier om het aanbevolen (Mandub) te kennen.

3- The way of knowing the mandoob.

4- De wijze om het toegestane (Mubah) te kennen.

4- The way of knowing the mubaah.

1- De wijze die de drie omvat, bestaat uit vier zaken: één daarvan is door het vermelden, oftewel de Profeet ﷺ vermeldt de verplichting, de voorkeur, of de toelaatbaarheid van de handeling, oftewel door te zeggen: deze handeling is verplicht (Wajib), of aanbevolen (Mandub), of toegestaan (Mubah).

1- The way that includes the three, it is of four things: one of them is by mentioning, i.e. the Prophet (SAW) mentions the obligation, the preference, or the permissibility of the action, i.e. by saying: this action is waajib, or mandoob, or mubaah.

Het tweede punt is de gelijkstelling: dat is wanneer de Profeet ﷺ een handeling gelijkstelt aan een andere handeling die een bekende (richtinggevende) eigenschap heeft, door een handeling uit te voeren en vervolgens te zeggen: deze handeling is zoals of gelijk aan die of andere handeling die een bekende eigenschap heeft, zodat dit de eigenschap van de handeling toont, wat deze ook moge zijn. Het derde punt is: door te weten dat Zijn handeling een naleving is van een vers (Ayah) die een van de drie uitspraken bepaalt; bijvoorbeeld als bekend is dat een bepaalde handeling een naleving was van een vers (Ayah) die bijvoorbeeld de verplichting (Wajib) aangeeft, en als Hij deze gelijkstelt aan een andere handeling, dan wordt het bekend dat deze ook verplicht (Wajib) is, en hetzelfde geldt voor de voorkeur en de toelaatbaarheid.

The second thing is the equality: that is when the Prophet (SAW) equalizes an action to another action which has a known (direction) quality, by performing an action then saying: this action is like or equal to that so and so action which has a known quality, so that shows the quality of the action what ever it is. The third thing is: by knowing that His action is adherence to an Aayah that determines one of the three verdicts, like if it is known that a certain action was adherence to an Aayah which denotes the obligation as an example, so if He equalized it to another action, then it becomes known that it is waajib too, and the same would be said in the preference and the permissibility.

Het vierde punt is: door te weten dat Zijn handeling een verduidelijking is van een samengevat (mujmal) vers (Ayah) dat een van de uitspraken aanduidt; dus als het de toelaatbaarheid, de voorkeur, of de verplichting van een samengevat onderwerp aanduidt, en de Boodschapper ﷺ heeft het door Zijn handeling verduidelijkt, dan zou Zijn handeling toegestaan (Mubah), aanbevolen (Mandub), of verplicht (Fard) zijn, omdat de verduidelijker hetzelfde is als het verduidelijkte onderwerp, zoals de uitspraak van Allah Ta'ala: .. {En vestig het gebed…) 43 Soera Al-Baqarah, Hij ﷺ zei terwijl hij het uitvoerde: "Bid zoals jullie mij zien bidden", verzameld door Al-Bukhari, en hetzelfde geldt voor de hadj (manaasik) rituelen… enzovoort. 2- De wijze om het verplicht (Wajib) te kennen, bestaat uit drie zaken: De eerste: de tekenen die aantonen dat het een zaak is die verplicht (Wajib) is, zoals de azthaan (oproep tot het gebed) en de iqaamah (oproep om het gebed te vestigen), zij zijn tekenen voor de verplichting van het gebed.

The forth thing is: by knowing that His action is a clarifier for a summed up (mujmal) Aayah which denotes one of the verdicts, so if it denotes the permissibility, or the preference, or the obligation of a summed up matter, then the Messenger (SAW) clarified it by His action, then His action would be mubaah, or mandoob, or fardh, because the clarifier is like the clarified matter, like the saying of Allah Ta'ala: .. {And do establish the prayer…) 43 Surat Al-Baqarah, He (SAW) said while performing it: Do pray as you see me praying" compiled by Al-Bukhari, and the same in the Hajj (manaasik) rituals…and so on. 2- The way of knowing the waajib, it is of three things: The first: the signs that show that the thing is waajib, like the azthaan (call to prayer) and the iqaamah (call to establish the prayer), they are signs for the obligation of the prayer.

Het tweede: indien de uitvoering van de handeling het vervullen is van een gelofte (nazthr) die hij heeft afgelegd, aangezien het vervullen van de nazthr verplicht (Wajib) is, alsof hij zegt: als de vijand verslagen wordt, dan is het mijn plicht jegens Allah Ta'ala om morgen te vasten, en vervolgens vastte hij de dag na de overwinning, wat aantoont dat het verplicht (Wajib) is.

The second: if the performance of the action being fulfillment of a vow (nazthr) He made, since fulfilling the nazthr is waajib, as if He says: if the enemy got defeated, then it is my duty to Allah Ta'ala that I fast tomorrow, then He fasted the morrow after the defeat, so that shows that it is waajib.

Het derde: zijnde de handeling die verboden zou zijn als zij niet verplicht (Wajib) was, zoals de twee extra ruku' (buigingen) in de zonsverduisteringsgebed; dat komt doordat het opzettelijk toevoegen van een praktische pijler het gebed tenietdoet, dus als zij niet verplicht (Wajib) waren, zouden zij verboden zijn geweest. De tweede ruku' in het zonsverduisteringsgebed is extra, en zij maakt het (normale) gebed teniet, maar het feit dat het door de Boodschapper van Allah ﷺ wordt uitgevoerd, betekent dat het verplicht (Fard) is (in het zonsverduisteringsgebed). De legitimiteit van de tweede ruku' kan niet die van het aanbevolen (Mandub) of het toegestane (Mubah) zijn in dit specifieke gebed, omdat de eerste ruku' verplicht (Wajib) is; de herhaling ervan toont aan dat de herhaalde handeling verplicht (Wajib) is, aangezien het een herhaling is van een verplicht (Wajib) handeling, zoals de tweede sujood (prostratie). Wat betreft de sujood van de onoplettendheid (al-sahoo) en de sujood van de recitatie (al-tilaawah) in het gebed en anderen, zij zijn geen herhaling omdat het verbale bewijs (Daleel) naast de handeling aantoont dat zij aanbevolen (Mandub) zijn, dus zij hebben een bewijs (Daleel) voor de nadb (voorkeur). En wat betreft het opeenvolgend opheffen van de handen in het feest ('eid) gebed, dat is niet het opzettelijk toevoegen van een pijler, bovendien is het opheffen van de handen een beweging en het maakt het gebed niet teniet. Dienovereenkomstig is de handeling die de verplichting aangeeft een handeling die, indien zij niet verplicht (Wajib) is, verboden zou zijn; dat wil zeggen, als het niet verplicht (Fard) is, zouden wij bevolen zijn het achterwege te laten.

The third: being the action forbidden if it is not waajib, like the two extra ruku' (kneeling) in the eclipse prayer; that is because adding a practical pillar deliberately abolishes the prayer, so if they are not waajib they would have been forbidden. The second ruku' in the eclipse prayer is additional, and it abolishes the (normal) prayer, but being performed by the Messenger means it is fardh (in the eclipse prayer). The legitimacy of the second ruku' cannot be of the mandoob or the mubaah in this particular prayer, because the first ruku' is waajib; its repetition shows that the repeated one is waajib, since it is a repetition of a waajib, like the second sujood (prostration). As for the inattentiveness sujood (al-sahoo) and the recitation sujood (al-tilaawah) in the prayer and others, they are not repetition because the verbal daleel beside the action show that they are mandoob, so they have a daleel for the nadb (preference). And as for lifting up the hands successively in the feast ('eid) prayer, that is not adding a pillar deliberately, moreover, lifting up the hands is a movement and it does not abolish the prayer. Accordingly the action that denotes the obligation is an action that whish if it is not waajib; it would be forbidden, i.e. if it is not fardh; we would be ordered to abstain from it.

3- De wijze waarop het aanbevolen (Mandub) wordt gekend, bestaat uit twee zaken: De eerste ervan: is dat de handeling is verricht met de intentie om dichter bij Allah Ta'ala te komen, en dat deze is vrijgemaakt van elke aanvullende aanwijzing naar de oorsprong van de nabijheid, oftewel: het is vrijgemaakt van elke aanwijzing die de plicht of de toelaatbaarheid specificeert, aangezien de plicht in de basis is uitgesloten, en omdat het voor de nabijheid is; het sluit de toelaatbaarheid uit, waardoor de nadb (voorkeur) wordt vastgesteld. De tweede ervan: als de handeling is verricht als een inhaal (qadhaa') voor een aanbevolen (Mandub) handeling, dan zal het ook aanbevolen zijn, aangezien het inhalen lijkt op de oorspronkelijke uitvoering (adaa'). En het is niet juist om te zeggen: als iemand de hele tijd heeft geslapen; de adaa' (van de gebeden) is niet verplicht voor hem met de verplichting van de qadhaa', dit mag niet zo gezegd worden, omdat de adaa' in deze situatie verplicht voor hem is geworden door het optreden van de oorzaak (sabab) van de verplichting in zijn recht.

3- The way of knowing the mandoob is of two things: The first of them: is that the action has been performed with the intention of getting nearer to Allah Ta'ala, and it is abstracted from any additional indication to the origin of the nearness, i.e. it is abstracted from any indication that specifies the obligation or the permissibility, because the obligation is originally negated, and because it is for the nearness; it negates the permissibility, so the nadb (preference) gets determined. The second of them: if the action was performed as a making up (qadhaa') for a mandoob, then it will be mandoob too, since the making up resembles the original performance (adaa'). And it is not correct to say: if one slept the whole time; the adaa' (of the prayers) is not obligatory upon him with the obligation of the qadhaa', it should not be said so, because the adaa' in this situation became obligatory upon him by the occurrence of the cause (sabab) of the obligation in his right.

4- De manier om het toegestane (Mubah) te kennen bestaat uit twee zaken:

4- The way of knowing the mubaah is of two things:

De eerste: Als de Boodschapper ﷺ een handeling bleef verrichten en deze vervolgens staakte zonder abrogatie, dan duidt het volledige staken van wat Hij continu deed op een optionele verzoek, en dit is het toegestane (Mubah), dus is het een bewijs (Daleel) voor de toelaatbaarheid (ibaahah).

The first: If the Messenger (SAW) continued to do an action then He quitted it without abrogation. His complete quitting of what He used to do continuously, it denotes the optional request, and this is the mubaah, so it is a daleel of the permissibility (ibaahah).

Het tweede: Indien de Boodschapper ﷺ een handeling verricht die geen teken vertoont van iets (richting of kwaliteit), en aangezien de Boodschapper ﷺ geen verboden of verafschuwde handeling verricht, en aangezien de plicht en het aanbevolen in de basis ontkend zijn, dan is die handeling toegestaan (Mubah).

The second: If the Messenger performs an action which has no sign of any thing (direction or quality), and since the Messenger does not do a forbidden or hated (action), and since the obligation and the preferable are originally negated, so that action is mubaah.