20.3 De Martelaar

20.3 De Martelaar - De Islamitische Persoonlijkheid | Quran Course

De betekenis van deze shuhadaa is dat er voor hen in het hiernamaals (Akhirah) de beloning van de shuhadaa is; wat deze wereld betreft, worden zij gewassen en voor hen wordt het gebed verricht. Wanneer het woord “shaheed” wordt gebruikt in verband met beloning en de overlevering (Hadith) daarover, is het juist om dit te generaliseren naar deze (personen). Echter, indien het woord “shaheed” op een onbeperkte wijze wordt gebruikt zonder enige connotatie, dan wordt het niet opgevat als verwijzend naar deze (personen), maar eerder om enkel diegenen aan te duiden die gedood zijn in de weg van Allah.

The meaning of these shuhadaa is that there is for them in the Akhirah the reward of the shuhadaa; as for this world, they are washed and prayed over. When the word “shaheed” is said in connection with reward and the hadith about that, it is correct to generalize it to these (persons). However, if the word “shaheed” is used in an unrestricted manner without any connotation, then it is not taken to denote these (persons) but rather to denote only those killed in the way of Allah.

Wat betreft de shaheed van de wereld en niet het hiernamaals (Akhirah), hij is degene die de regels van de shaheed van de wereld volgt voor zover hij niet gewassen wordt en er niet over gebeden wordt, maar in plaats daarvan in zijn kleren wordt begraven. Hij krijgt echter in het hiernamaals (Akhirah) niet de beloning van de shaheed die vocht om het woord van Allah het hoogste te maken. Dit is degene die vecht in iets anders dan de weg van Allah, zoals vechten voor roem of enkel voor buit, of terwijl hij vlucht. Dit komt doordat de overleveringen (Hadith) de beloning van de shaheed specifiek hebben bepaald voor de shaheed die vecht in de weg van Allah (SWT), en degene die vecht door op te rukken en niet door terug te trekken. Muslim overleverde van Abu Musa al-Ash’ari.

As for the shaheed of the world not the Akhirah, he is the one who takes the rules of the shaheed of the world in so far as he is not washed nor prayed over but rather buried in his clothes. However he does not take in the Akhirah the reward of the shaheed who fought to raise the word of Allah the highest. This is the one who fights in other than the way of Allah such as fighting for fame or booty alone or while retreating. This is because the ahadith specified the shaheed’s reward for the shaheed who fights in the way of Allah (swt), and the one fighting advancing not retreating. Muslim narrated from Abu Musa al-Ash’ari

Deze shaheed is degene wiens rechten zijn vastgelegd in de regels van de sharia. Hij wordt gespecificeerd als degene die gedood is in de oorlog met ongelovigen; op dezelfde wijze wordt degene die gewond raakte op het slagveld en vervolgens stierf aan de wond die hij op het slagveld opliep, eveneens beschouwd als degene die op het slagveld is gedood. Wat betreft anderen dan deze, zij worden niet als shaheed beschouwd. Dienovereenkomstig wordt degene die gedood is in de strijd tegen rebellen (bughat) niet als shaheed beschouwd, noch degene die gewond raakte op het slagveld, herstelde van de wond en vervolgens daaraan stierf. De shaheed die specifieke regels heeft, en degene over wie Allah heeft verklaard dat hij leeft, is gespecificeerd voor degene die op het slagveld is gedood met de ongelovigen om het woord van Allah te verheffen, en degene die gewond raakte op het slagveld en vervolgens stierf aan deze wond.

This shaheed is the one upon whose rights came in the Shari’ah rules. He is specified as the one killed in the war with disbelievers; similarly the one who was wounded in the battlefield then died of the wound he received in the battlefield is also considered like the one killed in the battlefield. As for other than these, they are not considered shaheed. Accordingly the one killed in fighting with rebels (bughat) is not considered shaheed nor the one wounded in the battlefield then recovered from the wound then died because of it. The shaheed who has specific rules, and the one about whom Allah stated that he is alive, is specified to the one killed in the battlefield with the disbelievers to raise the word of Allah and the one injured in the battlefield then died due to this wound.

De regel voor deze genoemde shaheed is dat hij noch gewassen, noch in lijkwaden gehuld wordt; hij wordt in plaats daarvan begraven in zijn bloed en zijn kleding, omdat de shaheed op de Dag des Oordeels zal worden opgewekt met de geur van zijn bloed, die als de zoetst ruikende muskus. Wat het niet wassen van de shaheed betreft, dit is vanwege wat Al-Bukhari overleverde van Jabir, die zei:

The rule of this mentioned shaheed is that he is neither washed nor shrouded in burial shrouds; rather he is buried in his blood and clothes because the shaheed is resurrected on the Day of Judgement with the smell of his blood like the sweetest-smelling musk. As for not washing the shaheed, this is due to what Al-Bukhari narrated from Jabir who said:

Deze overleveringen (Hadith) zijn gevestigd en bieden een expliciete indicatie dat er geen gebed wordt verricht over de shaheed. Ash Shafi’ reageerde op de overlevering (Hadith) van ibn Abbas (vrede zij met hem) en wat daaruit voortvloeide met betrekking tot het gebed over degenen die in Uhud werden gedood vóór hun begrafenis: “dat de informatie kwam alsof het specifieke gevallen waren, tegenover het mutawatir-karakter dat de Boodschapper ﷺ geen gebed verrichtte over degenen die in Uhud werden gedood.” Al deze overleveringen (Hadith) zijn gevestigd, zowel degenen die overleverden dat de Boodschapper ﷺ een gebed verrichtte over de shuhadaa, als degenen die overleverden dat hij geen gebed over hen verrichtte. Er is geen manier om een van hen te verwerpen vanwege hun authenticiteit, en omdat zij behoren tot degenen die worden gebruikt als bewijslast in overlevering en betekenis. Er is geen manier om de een boven de ander te verkiezen, aangezien het onwaarschijnlijk is dat de metgezellen (Sahabah) vergaten een gebed te verrichten over die shuhadaa, net zoals het voor hen ook onwaarschijnlijk is om een kwestie na te laten die in tegenspraak is met wat over hem ﷺ is gevestigd met betrekking tot het gebeden over de doden. Hoe kan de een dan boven de ander worden verkozen? Men zou ook niet moeten zeggen dat het gebed in de overleveringen (Hadith) die het gebed over de shaheed vestigden, de smeekbede (Du’a) is, zodat zijn uitspraak “bad” betekent dat hij een smeekbede (Du’a) deed. Men kan dit niet zeggen, aangezien de sharia-realiteiten voorafgaan aan de taalkundige (realiteiten), zolang er geen andere connotatie is. Hier is er geen sprake van een andere connotatie, dus is het onvermijdelijk dat de betekenis van gebed de sharia-gebed over de doden is. Men zou ook niet moeten zeggen dat de overleveringen (Hadith) over het bidden voor de doden de overleveringen (Hadith) over het niet bidden voor hen opheffen, aangezien een van hen, namelijk het gebed over degenen die in Uhud werden gedood na acht jaar, later wordt verricht dan alle overleveringen (Hadith), aangezien het voorkomt in de overlevering (Hadith) van ibn Hibban.

These ahadith are established and of explicit indication that the shaheed is not prayed over. Ash Shafi’ responded to the hadith of ibn Abbas (ra) and what came of its meaning regarding praying over those killed in Uhud before their burial “that the information came as if it were specific ones in the face of mutawatirah that the Messenger did not pray over those killed in Uhud.” All these ahadith are established whether those narrated that the Messenger (saw) prayed over the shuhadaa or those narrated that he didn’t pray over them. There is no way to reject any of them due to their authenticity, and because they are of those used as proofs in narration and meaning. There is no way to outweigh one over the other as it is remote that the Sahabah forgot to pray over those shuhadaa, just as it is also remote for them to leave an issue which is opposite of what is established about him (saw) of praying over the dead. So how can one be outweighed over the other? Nor should one say that the prayer in the ahadith which established the prayer over the shaheed is the du’a so that his saying “prayed” means made du’a. One cannot say this since the Shari’ah realities precede the linguistic (realities) as long as there is no connotation. Here there is no connotation so it is inevitable that the meaning of prayer is the Shari’ah prayer over the dead. Nor should one say that the ahadith of praying over the dead abrogates the ahadith of not praying over them since one of them, which is the prayer over those killed in Uhud after eight years is prayed to later than all the ahadith since it came in the narration of ibn Hibban

“Allah garandeert veiligheid aan degene die sterft in de jihad op Zijn weg, die zijn huis niet verlaat om enige andere reden dan jihad op Zijn weg en het geloof in Zijn woorden, dat Hij hem het Paradijs zal laten binnengaan of hem zal doen terugkeren naar zijn verblijfplaats van waaruit hij vertrok, samen met wat hij heeft bereikt aan beloning of buit. Bij Degene in wiens hand de ziel van Muhammad ligt, wie er ook gewond raakt op de weg van Allah, zal op de Dag des Oordeels niet verschijnen behalve in de vorm waarin hij gewond was, zijn kleur de kleur van bloed en zijn geur de geur van muskus. Bij Degene in wiens hand de ziel van Muhammad ligt, indien er niet mannen onder de gelovigen waren wiens zielen er niet mee genoegen nemen om achter mij te blijven (wanneer ik ga) en ik niet vind dat ik hen kan meedragen, zou ik niet achterblijven bij enige expeditie die in de ochtend op de weg van Allah vertrekt. Bij Degene in wiens hand de ziel van Muhammad ligt, ik zou het liefst sterven op de weg van Allah, waarna ik word opgewekt en dan gedood, dan opgewekt en dan gedood, dan opgewekt en dan gedood.”

“Allah guarantees security for the one who dies jihad in His way, not leaving his house for any other reason except jihad in His way and believing in His words, that He will enter him into Paradise or return him to his abode from which he left together with what he achieved of reward or booty. By the One in whose hand lies the should of Muhammad, whoever is wounded in the way of Allah will not come on the Day of Judgement except in his form when he was wounded, his colour the colour of blood and his odour the odour of musk. By the one in whose hand lies the soul of Muhammad, were it not that there were men among the believers whose souls are not pleased to stay behind me (when I go) nor do I find that could carry them upon, I would not stay behind any expedition that goes out in the way of Allah in the morning. By the One in whose hand lies the soul of Muhammad, I would love to die in the way of Allah then I am resurrected then killed, then resurrected then killed, then resurrected then killed.”