Wat betreft de rationele reden, het is omdat de Profeet ﷺ wachtte op de openbaring bij vele regels, ondanks de dringende behoefte om de regeling van Allah (SWT) te verduidelijken. Als zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) voor hem toegestaan was geweest, zou hij niet vertraagd hebben met het geven van de regeling, maar zou hij zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) hebben verricht. Omdat hij ﷺ het geven van de regeling uitstelde totdat de openbaring was neergezonden. Dit geeft aan dat hij geen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) deed. Het geeft ook aan dat het hem ﷺ niet was toegestaan om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te verrichten. Indien het toegestaan was geweest, zou hij ﷺ het geven van de regeling niet hebben uitgesteld, ondanks de noodzaak om dit te doen. Ook is het verplicht om de Profeet ﷺ te volgen; als hij zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) zou uitoefenen, zou het voor hem mogelijk zijn om een fout te maken. Als hij een fout zou maken, zouden wij verplicht zijn hem te volgen, waardoor de zaak het noodzakelijk zou maken dat wij een fout volgen die niet geldig is, aangezien Allah (SWT) niet heeft bevolen een fout te volgen. Bovendien is de Boodschapper ﷺ onfeilbaar (ma'sum) in het overbrengen van de Boodschap. Het is absoluut onmogelijk voor hem ﷺ om een fout te maken in de overbrenging van (de Boodschap van Allah). Aangezien het toestaan van de Boodschapper ﷺ om een fout te maken het (concept van) Boodschapperschap en profeetschap ontkent. Dus de bevestiging van Boodschapperschap en Profeetschap bepaalt dat het de Boodschapper niet is toegestaan om fouten te maken. Wat betreft de overbrenging van de Boodschap, vereist dit dat hij beschermd is tegen het maken van fouten in de overbrenging. Het is dus onmogelijk voor de Boodschapper ﷺ om te dwalen in wat hij overbrengt van Allah (SWT). Bijgevolg is het hem niet toegestaan om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) uit te oefenen. Alles wat door hem is overgebracht aan regelingen, in zijn ﷺ uitspraak, handeling en stilzwijgen, is openbaring van Allah (SWT) en niets anders.
As for the rational reason, it is because the Prophet PBUH used to wait for the revelation in many rules despite the urgent need to clarify the ruling of Allah . If ijthad was allowed for him he would not have delayed in giving the ruling but he would have performed Ijtihād. Because he used to postpone giving the ruling until the revelation was sent down. This indicates he did not make Ijtihād. It also indicates that it was not allowed for him to make Ijtihād. Had it been allowed he would not have put off giving the ruling despite the need to do so. Also, it is obligatory to follow the Prophet , if he exercised Ijtihād it would be possible for him to make a mistake. If he made a mistake we would be obliged to follow him so the matter would necessitate that we follow a mistake which is not valid because Allah did not order to follow a mistake. Furthermore, the Messenger PBUH is infallible (ma'sum) from making mistakes in the conveyance of the Message. It is absolutely impossible on his part to make a mistake in the conveyance of (Allah's Message). Since allowing the Messenger PBUH to make a mistake negates the (concept of) Messengership and prophethood. So the affirmation of Messengership and Prophethood determines that the Messenger is not allowed to make mistakes. Regarding the conveyance of the Message it necessitates that he is protected from making mistakes in the conveyance. So it is impossible on the part of the Messenger PBUH to err in what he conveys from Allah . Consequently, it is not allowed on his part to exercise Ijtihād. Everything conveyed by him from the rulings, in his saying, action and silence is revelation from Allah and nothing else.
Er mag niet beweerd worden dat Allah (SWT) hem ﷺ niet zal toestaan om op de fout te blijven. En dat Hij (SWT) deze spoedig aan hem ﷺ zal verduidelijken. Dit komt doordat de fout in zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) wanneer deze van de Boodschapper ﷺ voortkomt, verplicht (Fard) wordt voor de moslims om te volgen totdat de verduidelijking komt. Deze verduidelijking zou dan een andere regeling hebben hersteld die verschilt van de eerste regeling. De moslims zouden worden bevolen deze regeling te volgen en de vorige regeling, die een fout is, te verlaten. Dit is ongeldig; het is niet mogelijk aan de zijde van Allah (SWT) dat Hij (SWT) de mensen beveelt een fout te volgen en hen vervolgens beveelt deze te verlaten en de correcte te volgen. In hetzelfde stadium is het niet toegestaan aan de zijde van de Boodschapper ﷺ dat hij een regeling overbrengt en vervolgens tegen de mensen zegt dat deze regeling een fout is omdat deze van mij komt, en dat de correcte regeling is wat mij van Allah (SWT) is gekomen, en hen informeert dat zij de eerste regeling moeten verlaten omdat het een fout is en hen informeert over de correcte regeling.
It should not be claimed that Allah will not allow him to remain on the mistake. And that he will swiftly clarify it to him . This is because the mistake in Ijtihād when it occurs from the Messenger PBUH becomes fard on the Muslims to follow until the clarification comes. Then this clarification would have reestablished another ruling different to that of the first ruling. The Muslims would be ordered to follow this ruling and leave the former ruling which is a mistake. This is invalid, it is not possible on Allah's part the He order the people to follow a mistake and then order them to leave it and follow the correct one. Similarly, it is not allowed on the part of the Messenger PBUH that he conveys a ruling and then say to the people that this ruling is a mistake because it is from me, and the correct ruling is what has come to me from Allah and inform them that they should leave the first ruling because it is a mistake and inform them of the correct ruling.
Er mag niet worden gezegd dat dit een rationeel bewijs (Daleel) is voor een zaak van de sharia, aangezien dat niet is toegestaan; de reden is dat een zaak van de sharia een sharia-bewijs (Daleel) vereist, aangezien de zaak van de sharia waarvan het bewijs (Daleel) uitsluitend een sharia-bewijs (Daleel) moet zijn, de sharia-regel is. Wat betreft de geloofszaken, hun bewijs (Daleel) kan rationeel zijn of een sharia-bewijs (Daleel). Het onderwerp of de Profeet ﷺ een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) is of niet, behoort tot de geloofszaken en niet tot de sharia-regels. Daarom kan het bewijs (Daleel) ervan rationeel of een sharia-bewijs (Daleel) zijn. Het feit dat het de Boodschapper ﷺ niet is toegestaan om een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) te zijn, wordt bewezen door het rationele bewijs (Daleel) en het sharia-bewijs (Daleel). Het is een van de geloofszaken.
It should not be said that this is a rational evidence for a Sharī’ah matter as that is not allowed, the reason is that the Sharī’ah matter requires a Sharī’ah evidence, since the Sharī’ah matter whose dalīl has to be only a Sharī’ah evidence is the Sharī’ah rule. As for beliefs, their evidence can be rational or a Sharī’ah evidence. The subject whether the Prophet is a mujtahid or not is from the beliefs and not from the Sharī’ah rules. So its evidence can be a rational or Sharī’ah evidence.The fact that it is not allowed for the Messenger PBUH to be a mujtahid is proven by the rational evidence and the Sharī’ah evidence. It is one of the beliefs.
Er mag niet beweerd worden dat de Boodschapper ﷺ daadwerkelijk zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) heeft toegepast in diverse regels en dat Allah (SWT) zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) niet erkende, en dat Hij (SWT) de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van de Boodschapper ﷺ corrigeerde en verzen openbaarde die de juiste mening verduidelijkten. Dat mag niet beweerd worden, omdat de Boodschapper ﷺ geen enkele zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) uitoefende bij het overbrengen van enige regel van Allah (SWT). Integendeel, wat bewezen wordt door de Qur'ānicische tekst en de correcte profetische traditie (Sunnah) is dat hij aan de mensen openbaringen overbracht. Hij ﷺ bracht niets over op het gebied van wetgeving, geloofsovertuigingen, regels en dergelijke, tenzij het via de openbaring was gekomen, en dat hij wachtte totdat de openbaring voor een specifiek incident was onthuld.
It should not be claimed that the Messenger PBUH actually performed Ijtihād in various rules and that Allah did not recognise his Ijtihād, and that He corrected the messenger’s Ijtihād and revealed verses which clarified the correct opinion. That should not be claimed because the Messenger PBUH did not exercise any Ijtihād in conveying any rule of Allah . Rather what is proven by the Qur’ānic text and the sound Sunnah is that he used to convey to the people from revelation. He did not convey anything in terms of legislation, beliefs, rules and the like, except if it had come via the revelation and that he would wait until the revelation for a particular incident was not revealed.
De Islamitische Persoonlijkheid Vol.1 107
The Islamic Personality Vol.1 107
Wat betreft de verzen die worden aangehaald door degenen die beweren dat de Boodschapper ﷺ daadwerkelijk zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) heeft verricht, en waarin zij aannemen dat zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) heeft plaatsgevonden. Er is geen vers (Ayah) waarin zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) heeft plaatsgevonden. Bijvoorbeeld, Zijn (SWT) zeggende:
As for the verses that are cited by those who say that the Messenger PBUH actually performed Ijtihād, and in which they assume Ijtihād took place. There is no ayah in which Ijtihād took place. For example, His saying: