بخش صنعت - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

بخش صنعت - پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت | Quran Course

0% read · 2 min left

پیش‌نویس قانون اساسی دولت خلافت Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

بخش صنعت

11 The Department of Industry

by Sheikh Taqiuddin An-Nabahani2 min readViewed 197 times

ماده ۷۴

Article 74

وزارت صنایع مسئول تمامی امور مربوط به صنعت است، چه صنایع سنگین مانند ساخت موتورها، ماشین‌آلات، وسایل نقلیه، مواد و تجهیزات برقی، و چه صنایع سبک. همچنین، چه کارخانه‌ها از نوع دارایی عمومی باشند و چه در دارایی خصوصی قرار گیرند و با صنایع نظامی ارتباط داشته باشند. تمامی انواع کارخانه‌ها باید بر پایه سیاست نظامی تأسیس شوند.

The Department of Industry is in charge of all the affairs connected to industry, whether heavy industry such as the manufacturing of engines, machines, vehicles, materials and electrical equipment, or light industry. Similarly, whether the factories are of the public property type or they are included in the private property and have a relationship to the military industry. All types of factories must be established upon the basis of military policy.

وزارت صنایع، وزارتی است که مسئولیت تمام امور مربوط به صنعت را بر عهده دارد، خواه این امور مربوط به صنایع سنگین باشد، مانند ساخت موتورها، موتورهای احتراق داخلی، وسایل نقلیه، مواد و تجهیزات برقی، یا صنایع سبک؛ و خواه کارخانه‌ها متعلق به دولت باشند یا به بخش خصوصی و در هر صورت که با صنایع نظامی ارتباط داشته باشند. کارخانه‌ها در تمام بخش‌ها باید بر پایه سیاست جنگی بنا شوند. زیرا جهاد و جنگ به ارتش نیاز دارد و برای جنگیدن، این ارتش به سلاح نیازمند است. برای آنکه این سلاح‌ها در بالاترین سطح و به‌طور کامل در دسترس باشند، لازم است در درون دولت صنعتی وجود داشته باشد، به‌ویژه صنعت نظامی، به‌سبب پیوند قوی آن با جهاد.

امروزه در جهان به‌روشنی پیداست که کشورهایی که سلاح به دیگر کشورها می‌فروشند، معمولاً همه‌ی سلاح‌ها را، به‌ویژه پیشرفته‌ترین آن‌ها را نمی‌فروشند. حتی سلاح را جز با شروطی که نحوه‌ی به‌کارگیری آن را در بر می‌گیرد، نمی‌فروشند. آن‌ها سلاح را تنها به میزانی می‌فروشند که خودشان تعیین می‌کنند، نه کشورهای خریدار. این امر به کشور صادرکننده‌ی سلاح قدرت و نفوذ بر کشور خریدار سلاح می‌دهد و آن را قادر می‌سازد که اراده‌ی خود را بر کشور خریدار تحمیل کند، به‌ویژه اگر آن کشور درگیر جنگی بوده باشد. در آن صورت به سلاح بیشتر، قطعات یدکی و مهمات نیاز خواهد داشت، که وابستگی‌اش به کشور صادرکننده‌ی سلاح را افزایش می‌دهد و تسلیمش در برابر خواسته‌های کشور دیگری را بیشتر می‌کند. این امر به کشور صادرکننده‌ی سلاح اجازه می‌دهد که بر آن و اراده‌اش مسلط شود، به‌ویژه در زمان جنگ و در زمان نیاز شدید به سلاح و قطعات یدکی. از این رو، چنین کشوری خود، اراده و هستی‌اش را گروگان کشور صادرکننده‌ی سلاح به آن می‌کند.

It is quite clear in the world today that the states which sell weapons to other states do not usually sell every weapon, particularly the most developed weapons. They do not even sell weapons except with certain conditions that cover their utilisation. They will not sell them except in quantities that they, rather than the purchasing countries, decide. This gives the state which sells arms, authority and influence over the state which buys the arms, enabling it to enforce its own will upon the purchasing state, particularly if it was involved in a war. In that case it would need more arms, spare parts and ammunition, which would increase its dependence on the state which exports its arms and increase its submission to another state’s demands. This allows the state which exports arms to control it and its will, especially in times of war and in times of great need for arms and spare parts. Hence such a state would make itself, its will and its entity hostage to the state that exports arms to it.

بنابراین، به همه این دلایل، دولت باید به‌طور مستقل سلاح‌های خود و هر آنچه را که برای ماشین جنگی و قطعات یدکی‌اش لازم است تولید کند. این امر جز با داشتن صنایع سنگین و ایجاد کارخانه‌هایی که صنایع سنگین، اعم از نظامی و غیرنظامی، تولید کنند، محقق نمی‌شود. از این رو لازم است که دولت کارخانه‌هایی برای تولید همه انواع سلاح‌های اتمی، موشک‌ها، ماهواره‌ها، هواپیماها، تانک‌ها، خمپاره‌اندازها، کشتی‌های جنگی، خودروهای زرهی و همه انواع سلاح‌های سنگین و سبک داشته باشد. همچنین لازم است که دارای کارخانه‌هایی باشد که ماشین‌آلات، موتورها، مواد و الکترونیک تولید می‌کنند، و کارخانه‌هایی که با اموال عمومی مرتبط‌اند، و کارخانه‌های سبکی که با صنایع نظامی یا صنایع جنگی ارتباط دارند. همه این‌ها به حکم واجب آمادگی‌ای لازم است که خداوند (سبحانه و تعالی) با این فرموده‌اش بر مسلمانان واجب کرده است:

Therefore, for all these reasons, the State has to independently manufacture its own arms and everything it requires for its war machine and spare parts. This can’t be achieved unless the State possesses heavy industry and started to build factories which produce heavy industry, both military and non-military alike. Thus it is necessary that the State have factories for producing all types of atomic weapons, rockets, satellites, airplanes, tanks, mortars, naval ships, armoured vehicles and all types of heavy and light weapons. It is necessary that it have factories which produce machines, motors, materials, and electronics, and factories which have a relation with public property and light factories which have relation with the military or war industries. All this is required by the duty of preparation which is obliged upon the Muslims by the saying of Allah (swt):